2013 θα ήτανε θαρρω , όταν άρχισαν οι πρώτες διεργασίες στον πολύπαθο χώρο της ελληνικής κεντροαριστεράς με την κινηση των 58. Ανάμεσα στους 58 έβρισκες αρκετά αξιόλογα άτομα , κυρίως προερχόμενους απο τον ακαδημαϊκό χώρο. Το κίνημα δεν είχε καμια απήχηση στη λαϊκή βάση και δεν κατάφερε να διαπεράσει τις στενές κομματικές γραμμές και να ενώσει το χώρο. Ο μοιραίος και άβουλος μπάρμπα-Φώτης που προτίμησε να κρατήσει τον έλεγχο στο μαγαζάκι του υπήρξε ο κύριος λόγος που το εγχείρημα δεν προχώρησε και, ελλείψει κοινωνικου και κομματικού ερείσματος, η κινηση μοιραία οδηγήθηκε στην πολιτική της εξαφάνιση.

Απο τότε είχαμε πολλά επεισόδια στο σίριαλ της ελληνικής κεντροαριστεράς , Ποτάμι και Σταύρος , εκθρόνιση μπάρμπα-Φώτη, διαδοχη Φωφης, δημοκρατικές συμπαρατάξεις κ.λπ. , στα οποία ομως το φόντο έμενε ίδιο. Ένας χώρος κατακερματισμένος, με πολλούς ηγετίσκους , έλλειψη ξεκάθαρου πολιτικου στίγματος και περιορισμένη απήχηση στην κοινωνία.

Η πρώτη σοβαρή απόπειρα να αλλάξει το μίζερο αυτο τοπίο και να συγκροτηθεί ένας ισχυρός τρίτος πόλος ηταν οι τελευταίες εκλογές απο τη βάση με 9 υποψήφιους και τη συμμετοχή του , σε τροχιά αποσύνθεσης, Ποταμιού. Το επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης ηταν υψηλό (κρίνοντας με δεδομένα Ελλάδας πάντα…) και η συμμετοχή στη ψηφοφορία μεγάλη. Πέρα ομως απο αυτα ομως δε βρίσκω κάτι που να σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή για το χώρο.

Οι εκλογές ανέδειξαν νικήτρια με συντριπτικό ποσοστό τη χειρότερη των εννιά υποψηφίων. Μια τελείως αδιάφορη πολιτική προσωπικότητα που χρωστά την πολιτική της ανέλιξη στο επώνυμο που της κληροδότησε ο πατέρας της. Η προτίμηση που ακόμα δειχνει ο κόσμος στα πολιτικά τζάκια (συνεχίζει να τα ψηφιζει και ας τα βρίζει…) και οι κομματικοί μηχανισμοι του ΠΑΣΟΚ έκριναν το αποτέλεσμα, ενώ οι εξωκομματικοι υποψήφιοι που μπορούσαν να δώσουν μια φρεσκάδα στο χώρο κινήθηκαν σε πολυ χαμηλά ποσοστά. Ο Καμίνης και ο Σταύρος μοιραία θα εξαφανιστούν η θα εχουν μα θέση κομπάρσου στην κεντροαριστερά της Φωφης και του Πασπιτη Ανδρουλακη. Το χειρότερο, ο χώρος δε διαθέτει ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ώστε να πείσει ψηφοφόρους, θα συνεχίσει να ακροβατεί μεταξύ της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και του πατροπαράδοτου πασοκικού λαϊκισμου προορισμένος να συλλέγει ψήφους απο αυτούς που δε θέλουν να μπουν στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Ενας φιλοευρωπαϊκός τρίτος πόλος που θα χρησιμεύει ως δεκανίκι στήριξης του επόμενου πρώτου κόμματος , αυτη ειναι η μόνη χρησιμότητα που βλέπω στον υπό διαμόρφωση νέο φορέα της κεντροαριστεράς. Καμια πολιτική δυναμική, τίποτα το καινούριο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ενας πολιτικός φορέας ισορροπιών (χρειάζονται και αυτές) και νοσταλγίας του παρελθόντος που κουβαλά μαζί του το πανίσχυρο brand name ΠΑΣΟΚ. Η μεγάλη συμμετοχή στις κάλπες εξάλλου αφορούσε κυρίως τις ηλικίες 55+. Άλλο ενα ανούσιο επεισόδιο στις σαπουνόπερες που κυλάνε αργά και γεμίζουν τον άπλετο χρονο της ζωής των συνταξιούχων…

F834767D-74CE-4358-B656-249BF4AA07F2

Άσπρη τρίχα στα μαλλιά, κακά μαντάτα στην κεντροαριστερά 

 

Ο μεγάλος καμηλιέρhς…εεε, τιμονιέρης της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς

«We have already eaten the camelwe now have the queue!»

Όταν μικροί μαθαίναμε αγγλικά στο φροντιστήριο, αστειάκια του τύπου «Something running in the gypsies» και «I will burn you Yanni, I will spread you oil» ήτανε της μοδός. Που να φανταζόμασταν τότε πως αρκετά χρόνια μετά ο πρωθυπουργός της χώρας, σχεδόν συνομήλικος μας, θα έλεγε κάτι αντίστοιχο (μάλλον ακόμα γελοιότερο) εκπροσωπώντας τη χώρα στις ΗΠΑ.

Όχι πως η εκπλαγήκαμε και πολύ βέβαια, δεν ήταν λίγες οι φορές που έκανε τραγικές γκάφες («τίθω το ζήτημα», «στροφή 360 μοιρών» κ.λπ.)  ενδεικτικές της ελλειπούς του παιδείας.

Από κοντά ο αδίστακτος λαϊκιστής δεξιός Καμμένος τον συναγωνίζεται σε αμορφωσιά και κυνισμό και σίγουρα τον ξεπερνά σε χυδαιότητα. Ταιριάζουν τα δύο τους, δεν είναι τυχαίο που η κυβέρνηση δείχνει αξιοθαύμαστη αντοχή, παρά τα όσα έχει ψηφίσει. Είναι και το γεγονός πως τα περισσότερα μέλη της ξέρουν πως δεν πρόκειται αν εκλεγούν, οπότε χαζοί είναι να χάσουν τις παχιές βουλευτικές αποζημιώσεις και την επαφή με την κουτάλα με το μέλι;

kammenos was

Ενώ οι Τσίπρες και οι Καρανίκες απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας,  ο γράφων και πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας εγκατέλειψαν τη χώρα ως αποδημητικά πουλιά , αναζητώντας χώρες με κλίμα φιλικότερο στην εργασιακή προκοπή και την επιχειρηματικότητα. Δυστυχώς, το καλύτερο κομμάτι του ελληνισμού εκδιώχθηκε από τη χώρα και έμειναν τα κομματόσκυλα, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και γενικά αυτοί που δε θα είχαν καμία τύχη έξω. Πλην του τουρισμού που σημειώνει αξιόλογη άνοδο (ευνοημένος βέβαια και από την κατακόρυφη πτώση άλλων μεσογειακών προορισμών λόγω αραβικής άνοιξης και Ερντογάν…) ο παραγωγικός τομέας της χώρας είναι δυστυχώς εγκλωβισμένος σε ένα δυσλειτουργικό και εχθρικό κράτος…

Κατά τη διάρκεια της θητείας αυτού του απίστευτου θίασου το σύστημα του Ελλαδιστάν φαίνεται να τρώει τις σάρκες του, με τα παραπροϊόντα αυτής της μάχης να αρχίζουν να ξεχειλίζουν από τον υπόνομο. Ένα σύστημα διαπλοκής τραπεζών (εκτός της Τράπεζας Αττικής δείτε και το τελευταίο σκάνδαλο της Πειραιώς που έβγαλαν στη φόρα οι Financial Times και «έγκριτες» εθνικές εφημερίδες όπως η Καθημερινή το έκαναν γαργάρα), πολιτικών, εφοπλιστών-επιχειρηματιών με «περίεργες» παράπλευρες δραστηριότητες (εκτος από τη διασπάθιση του κρατικου χρήματος χάρη στη διαπλοκή, υπάρχει και το λαθρεμπόριο για την επιχειρηματική μας «ελίτ»).

Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά μίας κατάστασης που υπήρχε χρόνια, όμως κρύβονταν επιμελώς κάτω από μία ωραιοποιημένη βιτρίνα. Το μέγεθος της σήψης δεν ήταν γνωστό σε αρκετούς αφελείς μεταρρυθμιστές όπως ο γράφων, για αυτό και είχαμε τη ψευδαίσθηση το 2010 πως η κρίση θα βοηθήσει τη χώρα να μεταρρυθμιστεί ουσιαστικά.

Τελικά, αυτό που έγινε ήταν ένα  δυσλειτουργικό πασάλειμμα, όπου η κάθε κυβέρνηση υπέκυψε στις δημοσιονομικές απαιτήσεις των δανειστών (δε γίνονταν αλλιώς…) όμως  κατόρθωσε να μπασταρδέψει τις μεταρρυθμίσεις , προστατεύοντας συντεχνίες και πελατειακό κράτος, ετσι ώστε αυτές να γίνουν μη αποτελεσματικές.

Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα στην περίεργη κατάσταση η κυβέρνηση που υποσχέθηκε την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο, να έχει ψηφίσει άλλα δύο, μέσα στα οποία υπάρχουν μέτρα τα οποία αν ψήφιζαν οι «Σαμαροβενιζέλοι» θα είχε καεί η (κ)αφρικανική μας πρωτεύουσα από τις συμμορίες των Eξαρχείων. Αντίθετα, παρά τα όσα έχει κάνει, σε πλήρη αντίθεση με την προεκλογική του ρητορεία, το μόρφωμα συριζανέλ κρατιέται με τρόπο αξιοθαύμαστο στην εξουσία ήδη έχοντας γράψει 2,5 χρόνια στο κοντέρ του. Αυτό ειναι κάτι στο οποίο ο αλεπουδράκουλας έπεσε τελείως έξω, εκ των υστέρων μπορώ να συνοψίσω τους λόγους στους εξής

i) Ο Τσίπρας μπορεί να είναι αμόρφωτος, με τρομερή άγνοια σε τομείς όπως η οικονομία και η διεθνής διπλωματία, όμως είναι «μανούλα» στο μικροπολιτικό παιχνίδι, στους τακτικούς ελιγμούς και έχει εξαιρετική αντίληψη της διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας και με ποιόν τρόπο μπορεί να κερδίσει συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων.

ii) Ο Σύριζα ελέγχει το δίκτυο «αγανακτισμένων», οπότε αν και έχει ψηφίσει βαρύτερα μέτρα/μνημόνια από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δε σημειώθηκε ούτε το 1% από όσα είδαμε στους δρομους της Αθήνας την περίοδο 2010-2015.

iii) Ο κόσμος είναι αφενός ψυχολογικά αποστασιοποιημένος μετά από τόσα χρόνια κρίσης – ξέρω πολλούς που ως ψυχολογική άμυνα δεν ακούνε ειδήσεις ούτε διαβάζουν εφημερίδες- αφετέρου δε μπορεί να δει ως σοβαρή εναλλακτική αυτούς που οδήγησανε τη χώρα στην κρίση με τις πρακτικές τους και τώρα καμώνονται τους σοβαρούς και τους ευρωπαϊστές.

iv) Στην κοινοβουλευτική ομάδα των Σύριζανελ υπάρχει αξιοθαύμαστη ομοψυχία, για τη διατήρηση της καρέκλας. Γιατί οι περισσότεροι δεν είναι τόσο εύποροι ή δεν έχουν τόσες εναλλακτικές όσες είχαν αντίστοιχοι βουλευτές από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που ήταν χρόνια στο σύστημα. Οπότε, ψηφίζουν μονοκούκι και τα πιο αντιφατικά για τους ίδιους (π.χ. δείτε τη στάση των Καμμένων Ελλήνων όσον αφορά την τουρκική ένωση Θράκης..), γιατί ξέρουν καλά πως μετά τις εκλογές οι περισσότεροι δε θα βγάζουν ούτε σε ένα χρόνο αυτά που τώρα κερδίζουν σε ένα μήνα.

Η τακτική του Τσίπρα τώρα έχει ως εξής: Κοιτάζω, μέσα στη μνημονιακή εποπτεία, να ικανοποιήσω τον σκληρό πυρήνα ψηφοφόρων μου , ήτοι: δημόσιοι υπάλληλοι, μειονότητες (π.χ.τουρκική, gay-διεμφυλικοί, «αντιεξουσιαστές), συντεχνίες (δείτε π.χ. τι έκανε με τη taxibeat) και συνδικαλιστές – κομματόσκυλα. Με αυτούς μπορώ να ποντάρω σε ένα 20% και μία αξιοπρεπή ήττα στις προσεχείς εκλογές. Μετά λαμβάνει την καυτή πατάτα ο Κούλης, ο οποίος το 2019 θα βρεθεί αντιμέτωπος με την οργή των συνταξιούχων για τα μέτρα που ψήφισε ο Σύριζα και ποιος ξέρει ποιούς άλλους, ενώ ο μηχανισμός «αγανακτισμένων» θα πάρει πάλι μπρος. Τότε, ελλείψει άλλου πολιτικού πόλου (ποια κεντροαριστερά, γελάει ο κόσμος λέμε…) θα προβάλλει ως εναλλακτική ο ΣΥΡΙΖΑ του 2020, ωριμότερος και έχοντας μάθει από τα λάθη του.

Το παραπάνω σενάριο δεν είναι διόλου απίθανο. Βέβαια, ο Τσίπρας, πιθανότατα αγνοεί πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η κατάσταση στη χώρα από μία σπίθα που θα ανάψει είτε από εξω (διεθνής οικονομική κρίση, εθνικό ζήτημα) είτε από μέσα (οικονομική συγκυρία, κάποιο τυχαίο περιστατικό) και πως η βόμβα που προορίζει για τον Κυριάκο πιθανότατα θα σκάσει στα χέρια του. Για να δούμε λοιπόν θα συνεχίσει να έχει την εύνοια της τύχης;

Ανεξαρτητα με αν θα συνεχιστεί η τύχη του Τσίπρα, η χώρα θα συνεχίσει να βουλιάζει σε ολο και μεγαλύτερο τέλμα. Περαν της οικονομίας, μεγαλύτερη είναι η ζημιά που έχει γίνει στην Παιδεία. Το μόρφωμα Συριζανέλ όχι μόνο κατήργησε ό,τι είχε αφήσει ο αντι-μεταρρυθμιστής Σαμαράς από το νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά φρόντισε με τις αριστερές ιδεοληψίες της να γυρίσει την ελληνική παιδία στο 1982. Η έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, η κομματικοποίηση των πανεπιστημίων, η πλήρης ασυδοσία της συντεχνίας των πανεπιστημιακών και η απουσία κάθε εξωτερικού ελέγχου (όπως τα συμβούλια με πλειοψηφία εξωπανεπιστημιακών που προέβλεπε ο νόμος Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα), αυτά ήταν που διασφάλισαν πρώτα οι κύριοι Φίλης και Γαβρόγλου για τις νέες γενιές Ελλήνων. Από γνωστούς μου που έχουν παιδιά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση γίνομαι δέκτης μιας τραγικής για τη δημόσια εκπαίδευση εικόνας…

Το καλό με την κυβέρνηση Τσίπρα είναι πως πλέον ξεμπροστιάστηκαν τα αντιμνημονιακά παραμύθια που κυριαρχούσαν στην ελληνική πολιτική σφαίρα την περίοδο 2010-2015 και πως απομυθοποιήθηκε πλήρως η «έχουσα ηθικό πλεονέκτημα» ελληνική αριστερά. Σιγά σιγά λαμβάνει χώρα μία μετατόπιση της κοινής γνώμης σε μία πιο μετριοπαθή και ρεαλιστική πολιτική στάση. Από την άλλη όμως δε φαίνεται τίποτα που να έχει δυναμική τόσο στο πολιτικό, όσο και στο κοινωνικό τοπίο. Πολιτική και επιχειρηματική ελίτ δυστυχώς είναι τραγικά ανεπαρκείς να οδηγήσουν τη χώρα έξω από την κρίση, ενώ η φυγή των καταρτισμένων νέων που ασφυκτιούσαν στο ελλαδίτικο κλειστό σύστημα με τις λιγοστές ευκαιρίες σε συνδυασμό με την θλιβερή κατάσταση της δημόσιας παιδείας στη χώρα, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια ελπίδας για το μέλλον. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που θα μπορούσε να κάνει η επόμενη κυβέρνηση και να αποτελέσουν καταλύτη ώστε να γυρίσει σελίδα η χώρα. Στο επόμενο άρθρο, που δε θα αργήσει αυτή τη φορά, το υπόσχομαι…

thanou2

Καιρό είχαμε να τα πούμε, ε;

Ήρθε η ώρα, εν μέσω θέρους, να μπούμε στο δεύτερο κύκλο του ιστολογίου, το χούι δεν κόβεται τελικά…

Εικόνα  —  Posted: Ιουλίου 10, 2017 in Πολιτική
Ετικέτες: , , , ,

alexis-mitropoulos

 

Εδώ και καιρό έχω χάσει το κέφι μου για γράψιμο. Τι να γράψεις δηλαδή, για το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στη χώρα από μία κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται από έναν απίστευτο συνδυασμό ανικανότητας, ιδεοληψίας και κυνισμού; Καλύτερα να ασχοληθείς με τις προοπτικές σου για εργασία στο εξωτερικό ή με το πως θα προφυλάξεις καλύτερα την οικογένεια σου, εφόσον σκοπεύεις να μείνεις στη χώρα.

Στο προσφυγικό περίεργες ΜΚΟ-κυκλώματα λαθρεμπορίας και παλαβοί ακτιβιστές δίνουν τον τόνο απουσία του υπό κατάρρευση κρατικού μηχανισμού. Στην περιβόητη διαπραγμάτευση (όχι άλλη διαπραγμάτευση, έλεος…) με τους «θεσμούς» η κυβέρνηση δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και άγνοιας στοιχειωδών διαπραγματευτικών κανόνων σε διεθνές περιβάλλον δυτικού τύπου. Στο εσωτερικό βλέπουμε μία συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης για όλο και περισσότερο έλεγχο πάνω σε θεσμούς και ανεξάρτητες (;) αρχές. Όμως κάτω από αυτή την τρέχουσα επικαιρότητα που απασχολεί τους περισσότερους, κάποιοι συνάνθρωποι μας κάνουν τις τελευταίες μπάζες με τις ευλογίες της κυβέρνησης του «ηθικού πλεονεκτήματος». Αλιεύουμε δύο μικρές ειδησούλες των τελευταίων δύο ημερών:

  • Με απόφαση του καλού μας Συμβουλίου της Επικρατείας παραγράφεται το πρόστιμο (ύψους 1,9 εκ. ευρώ αν θυμάμαι καλά) στο γνωστό εργατολόγο κ. Αλέξη Μητρόπουλο για φοροδιαφυγή.
  • Μέσα σε νομοσχέδιο για την κύρωση συμφωνίας με τη…Νέα Ζηλανδία, βολεύτηκε τροπολογία-φωτογραφική ρύθμιση για να μπορεί να έχει δεύτερη θητεία ως πρόεδρος τους Δ.Σ. της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ο γνωστός συνδικαλιστής Νίκος Φωτόπουλος.

Οι δύο παραπάνω «κύριοι» αποτελούν τυπικό δείγμα μίας γενιάς που έμαθε να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να αντλήσει μέγιστο κέρδος, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Το ακόμα πιο προκλητικό είναι πως οι παραπάνω και οι όμοιοι τους (Τσουκαλάδες, Μπαλασόπουλοι, κ.λπ.), κάνουν το πλιάτσικο τους πάντα στο όνομα του λαού και των εργαζομένων. Έτσι, σήμερα, ενώ η χώρα καταρρέει, τα παράσιτα του πασοκικικού αμοραλισμού, αφού μεταπήδησαν έγκαιρα στη βάρκα του Σύριζα, κάνουν την τελευταία τους μπάζα. Όσο μπορούμε, όσο αρπάξουμε. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι μίας γενιάς που παραδόθηκε σε ένα ξέφρενο ατομισμό και μία αχαλίνωτη προσοδοθηρία, μίας γενιάς που οι μελλοντικές γενιές Ελλήνων θα διδάσκονται τις ολέθριες επιλογές της μέσα από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Και, δυστυχώς για τους πολλούς της γενιάς αυτής, οι συντάξεις τους θα ισοπεδωθούν σαρωτικά και οι ελπίδες που εναπόθεσαν στο Σύριζα θα διαψευστούν πανηγυρικά. Όμως, οι φωτόπουλοι και οι μητρόπουλοι θα στιγματίσουν μία γενιά που ξεκίνησε ελπιδοφόρα με όραμα να αλλάξει τη χώρα και την κατέληξε στο σημερινό χάλι, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων…

 

φωτοπουλος

Μέγα σφάλμα του κ. Μουζάλα να αποκαλέσει τη βόρειo γείτονα με το όνομα που την αποκαλεί όλος ο κόσμος, δηλαδή «Μακεδονία». Στην πολιτική είναι μερικά πράγματα που δε λέγονται, πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν με εξωτερική πολιτική, οπότε είναι λογικό να πληρώσει ο κ. Μουζάλας αυτή του την επιπολαιότητα. Στον αντίποδα, πολιτικά έμπειρα κοπρόσκυλα βρήκαν ευκαιρία να βγουν από την πολιτική τους ανυπαρξία με τις άστοχες δηλώσεις Μουζάλα και να επαναπροσεγγίσουν την παραμυθιασμένη από τον εθνολαϊκισμό πλέμπα που αποτελεί τη δεξαμενή ψήφων των.

Επειδή εγώ όμως δεν είμαι πολιτικός και μπορώ, ευτυχώς, να λέω αυτό που πιστεύω, επιτρέψτε μου να στηλιτεύσω δύο σημαντικές  πλευρές του θέματος που ξέσπασε με το λεκτικό ατόπημα του κ. Μουζάλα.

  • Η μία είναι η αφόρητη υποκρισία που βασιλεύει σε αυτόν τον τόπο. Εδώ και τόσο καιρό η κυβέρνηση ακολουθεί καταστροφική πολιτική τόσο στον οικονομικό πεδίο όσο και στο πεδίο των εθνικών θεμάτων και τέτοια ευαισθησία δεν είδαμε. Όταν ο Μπαρουφάκης προκαλούσε όλη την Ευρώπη με την ανερμάτιστη διαπραγμάτευση ή ο Καμμένος «έστελνε τζιχαντιστές» στο Βερολίνο δε θα έπρεπε να ξεσηκωθεί το σύμπαν, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι με τις δηλώσεις Μουζάλα; Συγκρίνεται η ζημία που προκάλεσαν οι δηλώσεις του φιλότιμου (πλην ανεπαρκούς…) κ. Μουζάλα με τη ζημία που προκάλεσαν οι παραπάνω δύο πολιτικοί αριβίστες; Οι λέξεις έχουν φτάσει να μας πειράζουν περισσότερο από τα έργα;

 

  • Η άλλη είναι ο απίστευτος στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Όσοι διαβάζουμε διεθνή ενημερωτικά sites ή μπαίνουμε σε αγγλόφωνα sites  πολυεθνικών εταιριών, γνωρίζουμε καλά πως το γειτονικό κρατίδιο σχεδόν παντού αναφέρεται ως Macedonia και όχι με την τεχνητή ονομασία FYROM. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδιάλλακτης πολιτικής που εγκαινίασε ο κ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών και αγκάλιασαν οι δυνάμεις του εθνο-λαϊκισμού: κόμματα, ΜΜΕ και Εκκλησία. Με αυτή τη βλακώδη στρατηγική καταφέραμε να καθιερωθεί η χρήση της ονομασίας Macedonia παγκοσμίως, γιατί μας πείραζε η σύνθετη ονομασία! Το φαινόμενο καταντά κωμικοτραγικό όταν στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ οι Σύροι πρόσφυγες αναφέρουν τη γειτονική χώρα ως Macedonia και από κάτω οι ελληνικοί υπότιτλοι γράφουν Σκόπια. Όπως αντίστοιχα σε διεθνή οργάνωση μπάσκετ η διοργανώτρια έγραφε τη γείτονα χώρα με τα αρχικά MKD και η ΕΡΤ είχε φροντίσει να τα σβήσει με μαύρο χρώμα στο σχετικό σημείο της οθόνης. Τρατζικ…

 

Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός μας δεν περιορίζονται, δυστυχώς, στο θέμα της ονομασίας του κρατιδίου στα βόρεια μας σύνορα.  Επεκτείνονται στις περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής και μας εμποδίζουν να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε, σε έναν όλο και πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο. Αν θέλουμε να βγούμε από αυτή τη μακρά κρίση, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντικρίσουμε την (επώδυνη) αλήθεια ως κοινωνία, θα πρέπει να βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα. Φοβάμαι πως θα γίνει μόνο αφού έρθουν τα πολύ χειρότερα, για τα οποία  στρώνουν το δρόμο οι επιλογές του θιάσου που μας κυβερνά εν μέσω δύσκολων διεθνών συγκυριών…

 

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες...

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες…

Θίχτηκε η ξανθιά κυράτσα

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2016 in Uncategorized

Χωρίς παραπάνω αναφορές σε πρόσωπα και κατάστασεις. Μη μου έρθει καμία μήνυση, δε ξέρεις ποτέ τι γίνεται.