thanou2

Καιρό είχαμε να τα πούμε, ε;

Ήρθε η ώρα, εν μέσω θέρους, να μπούμε στο δεύτερο κύκλο του ιστολογίου, το χούι δεν κόβεται τελικά…

Εικόνα  —  Posted: Ιουλίου 10, 2017 in Πολιτική
Ετικέτες: , , , ,

alexis-mitropoulos

 

Εδώ και καιρό έχω χάσει το κέφι μου για γράψιμο. Τι να γράψεις δηλαδή, για το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στη χώρα από μία κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται από έναν απίστευτο συνδυασμό ανικανότητας, ιδεοληψίας και κυνισμού; Καλύτερα να ασχοληθείς με τις προοπτικές σου για εργασία στο εξωτερικό ή με το πως θα προφυλάξεις καλύτερα την οικογένεια σου, εφόσον σκοπεύεις να μείνεις στη χώρα.

Στο προσφυγικό περίεργες ΜΚΟ-κυκλώματα λαθρεμπορίας και παλαβοί ακτιβιστές δίνουν τον τόνο απουσία του υπό κατάρρευση κρατικού μηχανισμού. Στην περιβόητη διαπραγμάτευση (όχι άλλη διαπραγμάτευση, έλεος…) με τους «θεσμούς» η κυβέρνηση δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και άγνοιας στοιχειωδών διαπραγματευτικών κανόνων σε διεθνές περιβάλλον δυτικού τύπου. Στο εσωτερικό βλέπουμε μία συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης για όλο και περισσότερο έλεγχο πάνω σε θεσμούς και ανεξάρτητες (;) αρχές. Όμως κάτω από αυτή την τρέχουσα επικαιρότητα που απασχολεί τους περισσότερους, κάποιοι συνάνθρωποι μας κάνουν τις τελευταίες μπάζες με τις ευλογίες της κυβέρνησης του «ηθικού πλεονεκτήματος». Αλιεύουμε δύο μικρές ειδησούλες των τελευταίων δύο ημερών:

  • Με απόφαση του καλού μας Συμβουλίου της Επικρατείας παραγράφεται το πρόστιμο (ύψους 1,9 εκ. ευρώ αν θυμάμαι καλά) στο γνωστό εργατολόγο κ. Αλέξη Μητρόπουλο για φοροδιαφυγή.
  • Μέσα σε νομοσχέδιο για την κύρωση συμφωνίας με τη…Νέα Ζηλανδία, βολεύτηκε τροπολογία-φωτογραφική ρύθμιση για να μπορεί να έχει δεύτερη θητεία ως πρόεδρος τους Δ.Σ. της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ο γνωστός συνδικαλιστής Νίκος Φωτόπουλος.

Οι δύο παραπάνω «κύριοι» αποτελούν τυπικό δείγμα μίας γενιάς που έμαθε να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να αντλήσει μέγιστο κέρδος, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Το ακόμα πιο προκλητικό είναι πως οι παραπάνω και οι όμοιοι τους (Τσουκαλάδες, Μπαλασόπουλοι, κ.λπ.), κάνουν το πλιάτσικο τους πάντα στο όνομα του λαού και των εργαζομένων. Έτσι, σήμερα, ενώ η χώρα καταρρέει, τα παράσιτα του πασοκικικού αμοραλισμού, αφού μεταπήδησαν έγκαιρα στη βάρκα του Σύριζα, κάνουν την τελευταία τους μπάζα. Όσο μπορούμε, όσο αρπάξουμε. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι μίας γενιάς που παραδόθηκε σε ένα ξέφρενο ατομισμό και μία αχαλίνωτη προσοδοθηρία, μίας γενιάς που οι μελλοντικές γενιές Ελλήνων θα διδάσκονται τις ολέθριες επιλογές της μέσα από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Και, δυστυχώς για τους πολλούς της γενιάς αυτής, οι συντάξεις τους θα ισοπεδωθούν σαρωτικά και οι ελπίδες που εναπόθεσαν στο Σύριζα θα διαψευστούν πανηγυρικά. Όμως, οι φωτόπουλοι και οι μητρόπουλοι θα στιγματίσουν μία γενιά που ξεκίνησε ελπιδοφόρα με όραμα να αλλάξει τη χώρα και την κατέληξε στο σημερινό χάλι, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων…

 

φωτοπουλος

Μέγα σφάλμα του κ. Μουζάλα να αποκαλέσει τη βόρειo γείτονα με το όνομα που την αποκαλεί όλος ο κόσμος, δηλαδή «Μακεδονία». Στην πολιτική είναι μερικά πράγματα που δε λέγονται, πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν με εξωτερική πολιτική, οπότε είναι λογικό να πληρώσει ο κ. Μουζάλας αυτή του την επιπολαιότητα. Στον αντίποδα, πολιτικά έμπειρα κοπρόσκυλα βρήκαν ευκαιρία να βγουν από την πολιτική τους ανυπαρξία με τις άστοχες δηλώσεις Μουζάλα και να επαναπροσεγγίσουν την παραμυθιασμένη από τον εθνολαϊκισμό πλέμπα που αποτελεί τη δεξαμενή ψήφων των.

Επειδή εγώ όμως δεν είμαι πολιτικός και μπορώ, ευτυχώς, να λέω αυτό που πιστεύω, επιτρέψτε μου να στηλιτεύσω δύο σημαντικές  πλευρές του θέματος που ξέσπασε με το λεκτικό ατόπημα του κ. Μουζάλα.

  • Η μία είναι η αφόρητη υποκρισία που βασιλεύει σε αυτόν τον τόπο. Εδώ και τόσο καιρό η κυβέρνηση ακολουθεί καταστροφική πολιτική τόσο στον οικονομικό πεδίο όσο και στο πεδίο των εθνικών θεμάτων και τέτοια ευαισθησία δεν είδαμε. Όταν ο Μπαρουφάκης προκαλούσε όλη την Ευρώπη με την ανερμάτιστη διαπραγμάτευση ή ο Καμμένος «έστελνε τζιχαντιστές» στο Βερολίνο δε θα έπρεπε να ξεσηκωθεί το σύμπαν, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι με τις δηλώσεις Μουζάλα; Συγκρίνεται η ζημία που προκάλεσαν οι δηλώσεις του φιλότιμου (πλην ανεπαρκούς…) κ. Μουζάλα με τη ζημία που προκάλεσαν οι παραπάνω δύο πολιτικοί αριβίστες; Οι λέξεις έχουν φτάσει να μας πειράζουν περισσότερο από τα έργα;

 

  • Η άλλη είναι ο απίστευτος στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Όσοι διαβάζουμε διεθνή ενημερωτικά sites ή μπαίνουμε σε αγγλόφωνα sites  πολυεθνικών εταιριών, γνωρίζουμε καλά πως το γειτονικό κρατίδιο σχεδόν παντού αναφέρεται ως Macedonia και όχι με την τεχνητή ονομασία FYROM. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδιάλλακτης πολιτικής που εγκαινίασε ο κ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών και αγκάλιασαν οι δυνάμεις του εθνο-λαϊκισμού: κόμματα, ΜΜΕ και Εκκλησία. Με αυτή τη βλακώδη στρατηγική καταφέραμε να καθιερωθεί η χρήση της ονομασίας Macedonia παγκοσμίως, γιατί μας πείραζε η σύνθετη ονομασία! Το φαινόμενο καταντά κωμικοτραγικό όταν στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ οι Σύροι πρόσφυγες αναφέρουν τη γειτονική χώρα ως Macedonia και από κάτω οι ελληνικοί υπότιτλοι γράφουν Σκόπια. Όπως αντίστοιχα σε διεθνή οργάνωση μπάσκετ η διοργανώτρια έγραφε τη γείτονα χώρα με τα αρχικά MKD και η ΕΡΤ είχε φροντίσει να τα σβήσει με μαύρο χρώμα στο σχετικό σημείο της οθόνης. Τρατζικ…

 

Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός μας δεν περιορίζονται, δυστυχώς, στο θέμα της ονομασίας του κρατιδίου στα βόρεια μας σύνορα.  Επεκτείνονται στις περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής και μας εμποδίζουν να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε, σε έναν όλο και πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο. Αν θέλουμε να βγούμε από αυτή τη μακρά κρίση, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντικρίσουμε την (επώδυνη) αλήθεια ως κοινωνία, θα πρέπει να βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα. Φοβάμαι πως θα γίνει μόνο αφού έρθουν τα πολύ χειρότερα, για τα οποία  στρώνουν το δρόμο οι επιλογές του θιάσου που μας κυβερνά εν μέσω δύσκολων διεθνών συγκυριών…

 

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες...

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες…

Θίχτηκε η ξανθιά κυράτσα

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2016 in Uncategorized

Χωρίς παραπάνω αναφορές σε πρόσωπα και κατάστασεις. Μη μου έρθει καμία μήνυση, δε ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

Σήμερα λέω να πιαστούμε με δύο γεγονότα που απασχόλησαν έντονα την ελληνική κοινή γνώμη στην εβδομάδα που μας πέρασε. Δύο γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, όμως οι αντιδράσεις που προκάλεσαν είναι ενδεικτικές της ελληνικής κοινωνίας και εκεί μπορούμε να βρούμε κοινό τόπο.

Γεγονός 1ον:

Η απαράδεκτη ατάκα του προπαγανδιστή τηλεπαρουσιαστή Λάκη που βάσισε την «σάτιρα» του στον κ. Σόιμπλε στην αναπηρία του δεύτερου. Η ατάκα προκάλεσε δικαιολογημένα πολλές αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ ξεσηκώθηκαν και σύλλογοι ατόμων με ειδικές ανάγκες εναντίον του λαϊκιστή τηλεπαρουσιαστή. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι υπερασπίστηκαν το «χιούμορ» του Λάκη ενάντια στο «ναζί υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας που ευθύνεται για τόσους θανάτους από τη λιτότητα που επέβαλλε στη χώρα μας». Ευτυχώς αυτοί οι κάποιοι φαίνεται πως, για την ώρα, αποτελούν μία καλά οριοθετημένη μειονότητα. Η αντίδραση του Λάκη του σιχαμερούλη; Ζήτησε χίλια συγγνώμη (γλοιωδία…) από τους ΑΜΕΑ και για να δικαιολογηθεί είπε πως η κακεντρέχεια που εκστόμισε προφανώς δεν αφορούσε το σύνολο των ΑΜΕΑ, παρά μόνο επικεντρωνόταν στον κ. Σόιμπλε. Προφανώς για τον κ. Λαζόπουλο η εμπάθεια και τα χτυπήματα σε ευαίσθητα σημεία, όπως είναι η αναπηρία ενός ανθρώπου, είναι μέρος του κράματος που αποτελεί πυρήνα της «σάτιρας» του. Εμένα αυτό δε μου φαίνεται ούτε αστείο, ούτε σοβαρό, παρά μόνο άνανδρο. Αλλά δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο από τον απόλυτο άρχοντα του τηλε-λαϊκισμού στη χώρα μας.

Αλλού όμως θέλω να σταθώ. Αφού έγινε ο σχετικός τζερτζελές και ξεχαρμανιάσαμε στα facebookια και τα twitterια, υπέρμαχοι και κατήγοροι του Λαζόπουλου, το θέμα θα ξεχαστεί και οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα θα συνεχίσουν να ζουν τη δύσκολη πραγματικότητα μίας αφιλόξενης για αυτούς χώρας. Και δε φτάνουν μόνο οι κακοχτισμένες ελληνικές πόλεις (πολύτιμη κληρονομιά του «εθνάρχη» μας και της εποχής της αντιπαροχής…), η καθημερινή συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών και η ατιμωρησία από τις αρχές κάνουν τα πράγματα τραγικά. Κάθε μέρα βλέπω συμπολίτες μας παρκαρισμένους σε ράμπες και πεζοδρόμια, για να βολευτούν και να μην πληρώσουν parking ή περπατήσουν λίγο παραπάνω. Σπανίως κόβονται πρόστιμα και η κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας από το «μεταρρυθμιστή» πρωθυπουργό Σαμαρά έκανε τα πράγματα χειρότερα όσον αφορά την ασυδοσία στην παράνομη στάθμευση. Το να περιορίσουμε αυτά τα κακώς κείμενα στο δημόσιο χώρο, θεωρώ πως είναι το χρέος μας απέναντι στους συμπολίτες μας με κινητικά προβλήμα και όχι να αντιδράμε οργισμένα στο λαζοπούστικο χιούμορ του σενιόρ Λάκη.

Γεγονός 2ον:

Θάνατος σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα του δημοφιλούς λαϊκού βάρδου Παντελή Παντελίδη. Εννοείται πως ακολούθησε τρελός χαμός από υστερικές αντιδράσεις θαυμαστών του ειδώλου από τη μία και κάποιων κακεντρεχών «ψαγμένων» από την άλλη που έσπευσαν να κατακρίνουν το νεκρό είτε για την προσωπική του ευθύνη του για το τροχαίο είτε για την κακής ποιότητας μουσική του (λες και τώρα που πέθανε θα γλιτώσουμε από το σκυλό-ποπ που βασιλεύει στη χώρα ρε κρετίνοι…). Και σε αυτή την περίπτωση, μετά από λίγο καιρό όλα θα ξεχαστούν και θα απομείνει μόνο ο βαρύς πόνος των συγγενών του δημοφιλούς τραγουδιστή.

Συμπωματικά, λίγες ημέρες πριν το δυστύχημα του Παντελή Παντελίδη, μίλησε στην Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας στη Βουλή ο γνωστός οδηγός αγώνων ταχύτητας Ιαβέρης. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ιαβέρης για τα τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας είναι συγκλονιστικά. Σύμφωνα με αυτά, μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες από τροχαία ατυχήματα. Άνω του 60% των θυμάτων είναι ηλικίας 15-29 ετών. Ας αφήσουμε τον ίδιο τον Ιαβέρη να μας τα πει με τον τρόπο του:

«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου. Ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία ατυχήματα από 20% – 99,5%, όπως στην Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%. Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα. Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι.»

Ο θάνατος του κ. Παντελίδη είναι άλλος ένας από μία σειρά άδικων θανάτων νέων ανθρώπων στην άσφαλτο. Φταίει το οδόστρωμα, η μέθη, η υπερβολική ταχύτητα, η μη χρήση της ζώνης – σύντομα θα μάθουμε ποιο ή ποια από τα παραπάνω ευθύνονται. Για μένα το ζητούμενο δεν είναι αν φορούσε ζώνη ή ήταν σουρωμένος ο Παντελίδης, αλλά τι κάνουμε ως κοινωνία για να περιορίσουμε αυτά τα φαινόμενα. Τι κάνουμε για τη βελτίωση των δρόμων και της σήμανσης από τη μία και τον περιορισμό των παραβατικών συμπεριφορών που προκαλούν ατυχήματα από την άλλη. Δυστυχώς ελάχιστα, και αυτό ίσχυε και τους παλιούς καλούς καιρούς που «λεφτά υπήρχαν». Έχουμε για τα τυπικά κάποιες επιτροπές σαν την επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής, που πολύ αμφιβάλλω για το παραγόμενο έργο τους, ενώ κάποιοι μεμονωμένοι Δον-Κιχώτηδες τύπου Ιαβέρη δίνουν γενναίες μάχες, οι οποίες όμως δεν αρκούν για να επηρεάσουν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Το συμπέρασμα από τις δύο ιστορίες; Ότι το μότο «Τζερτζελές να γίνεται και τα προβλήματα ας διαιωνίζονται» έχει γίνει πια τρόπος ζωής. Και αυτό νομίζω πως είναι μέρος της εξήγησης γιατί μετά από έξι χρόνια κρίσης δε μπορούμε να ανακάμψουμε, παρά βουλιάζουμε σε όλο και βαθύτερο τέλμα. Από κάτι τέτοια απλά πραγματάκια της καθημερινότητας, επιτρέψτε μου να νομίζω πως μπορούμε να βγάλουμε πιο αξιόπιστα συμπεράσματα παρά από βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις, απίθανα σενάρια συνομωσίας και λοιπά τραγελαφικά που έχουν πέραση σε πολλούς συμπατριώτες μας.

Καταλήγοντας, όπως έχουμε ξαναπεί πλειστάκις, η μεγαλύτερη ευθύνη για αυτήν την κατάσταση ανήκει στις ελίτ της χώρας. Αυτές είναι που δίνουν τον τόνο και το παράδειγμα για να ακολουθήσει και η κοινωνία στο σύνολο της. Όμως τι να κάνουμε είναι τόσο απασχολημένες οι καημένες οι ελίτ μας με άλλες σημαντικότερες μάχες αυτή τη την στιγμή. Δείτε ας πούμε το Συμβούλιο της Επικρατείας που πασχίζει σθεναρά να επαναφέρει τις συντάξεις (και κυρίως τις υψηλές, αυτές που θίχθηκαν πιο βάναυσα από τα αντισυνταγματικά μνημόνια) στα παλιά των επίπεδα. Με δευτερεύοντα πράγματα όπως την ελευθερία κίνησης των ΑΜΕΑ και το φόρο του αίματος στην άσφαλτο θα ασχολούνται τώρα;

ilithios

 

Το έχω γράψει αρκετές φορές στο ιστολόγιο αυτό, άλλη μία προς εμπέδωση δεν πειράζει. Οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται με ανυποχώρητες στάσεις και επιθετικές τακτικές αλλά με σωστή διάγνωση των διεθνών συσχετισμών και κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς. Μία ανασκόπηση της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος είναι η καλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού.  Όσες φορές συνάψαμε τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες, κερδίσαμε εδάφη (βαλκανικοί πόλεμοι, Α’ & Β’ παγκόσμιος) ή περάσαμε εποχές κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης (ψυχρός πόλεμος, είσοδος στην Ε.Ε.). Αντίθετα όσες φορές κινηθήκαμε επιθετικά χωρίς τα κατάλληλα διεθνή στηρίγματα, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες (ήττα του 1897, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό).

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης Συριζανέλ, η χώρα φαίνεται να βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η “σκληρή διαπραγμάτευση” του πρώτου εξαμήνου του 2015. Μία διαπραγμάτευση που στηρίχθηκε στην κεντρική ιδέα πως οι Ευρωπαίοι τρέμουν στην ιδέα ενός grexit και για αυτό αν δείξουμε ανυποχώρητη στάση, στο τέλος θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε. Η ακολουθούμενη τακτική εκπορευόταν εν πολλοίς  από την αντίληψη περί θεωρίας παιγνίων του οικονομολόγου-κονφερασιέ Γιάνη Βαρουφάκη. Μαθημένος σε θεωρητικά μοντέλα και αναλύσεις επί χάρτου, ο Γιάνης μας, δε δίστασε διόλου να εφαρμόσει τις θεωρίες στον πραγματικό κόσμο με πειραματόζωο τη χώρα μας και τους πολίτες της! Αυτό που βέβαια δεν έλαβε υπόψη του ο υπερφίαλος οικονομολόγος-performer είναι πως σε τέτοια real-life παίγνια οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις συνυπολογίζοντας και άλλα στοιχεία εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα βασικό στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις. Π.χ. είναι δυνατόν ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν να μην καταρρεύσει, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά, στο τέλος να κερδίσει αυτά που ζητάει; Στα papers και τη φαντασία του Γιάνη μπορεί, στην πραγματικότητα όμως όχι, όπως φάνηκε περίτρανα το δραματικό εκείνο Ιούλιο του 2015.

Το κακό είναι πως η βλακώδης επιθετικότητα που έδειξε η ελληνική αντιπροσωπεία στα όργανα της Ε.Ε. θα στοιχίσει στη χώρα μας και επιπλέον των άμεσων συνεπειών της (capital controls, τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο). Οι απειλές για εκπαραθύρωση μας από τη ζώνη Schengen είναι μία από τις έμμεσες συνέπειες της παντελούς άστοχης στρατηγικής που ακολουθήθηκε στην εξωτερική πολιτική το 2015.

Ναι, μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να χειρίστηκε τελείως άστοχα (και) το μεταναστευτικό. Σταμάτησε τους αυστηρούς ελέγχους ταυτοποίησης των προσφύγων & μεταναστών που γίνονταν επί κυβέρνησης Σαμαρά και έδωσε το σινιάλο σε κάθε καρυδιάς καρύδι να μαζευτεί στην Ελλάδα ώστε από εκεί να συνεχίσει για άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Πιθανότατα, κάποιοι στην κυβέρνηση το έβλεπαν ως ένα άλλο μέσο πίεσης προς την Ευρώπη, τόσο καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν από διεθνή πολιτική. Όμως δε νομίζω πως τα παραπάνω δικαιολογούν από μόνα τους την εξαιρετικά αυστηρή στάση της πλειοψηφίας των κρατών της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα. Όταν οι προσφυγικές ροές έχουν αυξηθεί και από την αντίδραση της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δείξει διάθεση για συνεργασία και συμμόρφωση τους τελευταίους μήνες. Όταν την ίδια στιγμή η Τούρκια απέσπασε μία τεράστια οικονομική ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει, για να παραφράσω τον ποιητή.

Η σημερινή απειλή εξόδου από τη ζώνη Schengen δεν οφείλεται μόνο στις αστοχίες μας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αλλά στη συνολική διεθνή «διπλωματία» της ελληνικής πλευράς κατά το 2015. Με τα πεπραγμένα τους, οι κυβερνήσεις Τσίπρα κατάφεραν να απομονώσουν πλήρως τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν κέρδισαν τίποτα από τις υποτιθέμενες συμμαχίες που παρουσίαζαν σαν εναλλακτικές (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και …Βενεζουέλα). Ας ελπίσουμε πως θα περάσουμε και αυτόν τον κάβο αλλά για να γυρίσει η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου που έχει  σχηματιστεί για τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, θα χρειαστεί χρόνος και δουλειά πολλή. Ποιος ξέρει πόσο υψηλός θα μας βγει ο λογαριασμός των «λεονταρισμών» του 2015. Τουλάχιστον θα αποτελέσει διδαχή για εκείνο το πλήθος που, παρασυρμένο από τα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού, ψήφισε ΟΧΙ και καμάρωνε πριν μερικούς μήνες;