Αρχείο για Ιουλίου, 2015

Από εκείνες τις ωραίες εποχές που η ελπίδα ερχότανε - 03/07/2015 συγκέντρωση υπέρ του

Από εκείνες τις ωραίες εποχές που η ελπίδα ακόμα έρχονταν – 03/07/2015 συγκέντρωση υπέρ του «ΟΧΙ»….

Στο τσακ τη γλιτώσαμε. Στο και πέντε ο κ. Τσίπρας έστριψε το τιμόνι και απομάκρυνε τη χώρα (προς το παρόν τουλάχιστον) από τον εξαιρετικά δύσβατο και επώδυνο δρόμο ενός Grexit.

Ο τσαρλατάνος γκουρού που παρίστανε τον υπουργό Οικονομικών, πίσω από την ασυναρτησία της «δημιουργικής ασάφειας» έκρυβε σαφές σχέδιο για Grexit. Δε ξέρω ποια συμφέροντα εξυπηρετεί (εκτός από το υπέρτατο συμφέρον της προσωπικής του προβολής), πολλά έχουν γραφτεί για ινστιτούτα Levy και λοιπά, όμως αυτά θα τα βρείτε σε άλλα sites όχι εδώ. Εδώ δεν έχει inside information ούτε παρασκηνιακές αποκαλύψεις, πάρα μόνο ανάλυση των γεγονότων βάσει της λογικής και των γνώσεων μου.

Και τα γεγονότα δείχνουν ξεκάθαρα το πόσο λίγος είναι ο κ. Τσίπρας. Ένας ηγέτης κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από τα άτομα που επιλέγει, ειδικά σε κρίσιμα πόστα όπως είναι το υπουργείο Οικονομικών. Ο Τσίπρας εμπιστεύτηκε τυφλά τον ναρκισσιστή γκουρού και μετά από 5 μήνες κατάλαβε πως το chicken game δε θα αναγκάσει σε υποχώρηση του εταίρους αλλά εμάς σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Τότε με τρόμο σύρθηκε στην υπογραφή μίας συμφωνίας η οποία είναι από δημοσιονομικής άποψης κατά πολύ χειρότερη από τα αναγραφόμενα στο περιβόητο email Χαρδούβελη. Το κόστος αυτού του πενταμήνου ανέρχεται σε μερικές δεκάδες δις. ευρώ. Αντί για την αναμενόμενη στις αρχές του έτους ανάπτυξη θα έχουμε ύφεση, αντί για πρωτογενές πλεόνασμα θα έχουμε έλλειμμα, τα capital controls – απόρροια αυτού του εγκληματικού δημοψηφίσματος- σημαίνουν αρκετά επιπλέον δις. ευρώ για να ανακεφαλοποιηθεί το τραυματισμένο τραπεζικό σύστημα και ιδιαίτερα επιβαρυντικές επιπτώσεις στη λειτουργία των ελληνικών επιχειρήσεων.

Πολλά θα γραφτούν στο μέλλον για τα εγκλήματα που διέπραξε η κυβέρνηση το τελευταίο εξάμηνο, για τα φαιδρά σχέδια κάποιων για…κατάληψη του Νομισματοκοπείου όπως και για το παρασκήνιο γύρω από την αποπομπή ή όχι της χώρας μας από την Ευρωζώνη. Ας δούμε όμως τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Η αποφυγή ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση έφερε την αναμενόμενη ρήξη στην κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα. Σχεδόν 40 βουλευτές δεν υπερψήφισαν την πρώτη δέσμη μέτρων, αναμένουμε να δούμε αν θα αυξηθεί το νούμερο στη ψηφοφορία της Τετάρτης (από όπου αφαιρέθηκαν τα δύσκολα μέτρα για συνταξιούχους και αγρότες). Οι διαφωνούντες υπουργοί αντικαταστάθηκαν, όμως οι αντικαταστάτες τους δεν εμπνέουν καμία αισιοδοξία για το μέλλον του κυβερνητικού σχήματος. Αντίθετα φανερώνουν την ένδεια του πολιτικού προσωπικού των κυβερνώντων κομμάτων όπως και την ανικανότητα του κ. Τσίπρα να επιλέξει ικανούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να ενισχύσουν το κυβερνητικό έργο.

Και μόλις έσφιξαν τα πράγματα, ένας άσος (και με τι στυλ!) βγήκε από το μανίκι του πρωθυπουργού..

Και μόλις έσφιξαν τα πράγματα, ένας άσος (και με τι στυλ!) βγήκε από το μανίκι του πρωθυπουργού..

Από την άλλη πλευρά η σκληρή συμφωνία εκτός από απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (αρκετές από τις οποίες περιλαμβάνονταν στα προηγούμενα μνημόνια, όμως ποτέ δεν υλοποιήθηκαν) περιέχει και σκληρά μέτρα  δημοσιονομικής προσαρμογής (αυτά με τους συντελεστές ΦΠΑ μου φαίνονται και εξαιρετικά βλακώδη) που θα δοκιμάσουν τις περιορισμένες αντοχές της ελληνικής κοινωνίας.

Το προσωπικό που καλείται να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, ούτε τις πιστεύει αλλά ούτε έχει και τις τεχνοκρατικές/διοικητικές ικανότητες για να τις εφαρμόσει. Αντιθέτως, η πλειοψηφία του πρόκειται για κρατικούς-κομματικούς υπαλλήλους που έχουν μάθει τόσα χρόνια να αντιπολιτεύονται, να ζητάνε, να κατεβαίνουν σε πορείες και δεν έχουν καμία σοβαρή διοικητική εμπειρία. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους υπουργούς της κυβέρνησης αλλά και για τους διοικητές δημοσίων οργανισμών και γενικούς γραμματείς δημόσιας διοίκησης. Εκεί η αριστερή μας κυβέρνηση συνέχισε την παλαιοκομματική τακτική διορισμού κομματικών στελεχών (ή …συντρόφων τους), συχνά τελείως ασχέτων με το αντικείμενο που καλούνταν να ασχοληθούν.

Από την άλλη, η φιλο-ευρωπαϊκή αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και με ηγεσίες πολύ χαμηλού ειδικού βάρους για τις κρίσιμες περιστάσεις που ζούμε. Ο Μεϊμαράκης, η Φώφη και ο Σταύρος,  αυτοί θα μπορέσουν να βγάλουν τη χώρα από το απίστευτο τέλμα στο οποίο βρίσκεται;

Πολλοί βλέπουν ως μοναδική διέξοδο μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τεχνοκράτες εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς και τη στήριξη του κορμού του Σύριζα που ψήφισε τα μέτρα και των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων. Όμως μπορεί κανείς να εμπιστευθεί τους πολιτικούς μας πως θα αφήσουν κατά μέρους τους τακτικισμούς και τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες για το καλό της χώρας; Το προηγούμενο με την κυβέρνηση Παπαδήμου που δεν της δόθηκε χρόνος για να περάσει απαραίτητες μεταρρυθμίσεις με την τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απολάμβανε δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Αν δεν υπάρξει κάποιο διάδοχο κυβερνητικό σχήμα, τότε εκλογές το Σεπτέμβριο με έναν λαβωμένο Σύριζα και μία αδύναμη αντιπολίτευση. Δε βλέπω τι καλύτερο θα προκύψει από μία νέα εκλογική αναμέτρηση, ούτε πιστεύω πως μπορεί ο ανεπαρκέστατος κ. Τσίπρας να μεταμορφωθεί σε έναν πραγματιστή ηγέτη που θα  δρομολογήσει τις αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.

Στα παραπάνω να προστεθεί πως και η δομή της κοινωνίας δεν υπόσχεται και πολλά. Οι πλέον ικανοί των ηλικιών 25-40 που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία κοινωνική ομάδα-μοχλό πίεσης για αλλαγές κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, σε μεγάλο ποσοστό βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Τον τόνο στη χώρα δίνουν οι γενιές των πενηντάρηδων-εξηντάρηδων, οι οποίες θα παλέψουν για τη διάσωση των κεκτημένων τους. Κεκτημένων συνήθως επιβαρυντικών για το κοινωνικό σύνολο (πρόωρες συντάξεις, συντεχνιακά προνόμια, φορολογική ασυλία, έλλειψη αξιολόγησης για τους δημοσίους υπαλλήλους). Συνεπώς οι αντιδράσεις στα μέτρα του 3ου μνημονίου αναμένονται λυσσαλέες. Ποια κυβέρνηση θα καταφέρει να περάσει και να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά; Θα δυσκολεύονταν και μία κυβέρνηση των «αρίστων», πόσο μάλλον το σημερινό τουρλουμπούκι κρατικοδίαιτων, κομματόσκυλων και χαβαλεδιάρηδων «επαναστατών του καναπέ».

Από την άλλη αρχίζει πια να γίνεται εμφανής μία νέα διαίρεση στην ελληνική κοινωνία, που έρχεται να αντικαταστήσει το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Η (διαχρονικά) κακή γερμανική διπλωματία σε συνδυασμό με τον εθνοκεντρικό λαϊκισμό των περισσότερων ελληνικών ΜΜΕ έχει διογκώσει τα αντι-ευρωπαϊκά αισθήματα μεγάλης μερίδας της κοινωνίας. Η είσοδος (έστω και ανόρεκτη) του Σύριζα στο «ύστερο μνημονιακό μπλοκ» λειτουργεί ως καταλύτης για το νέο δίπολο: ευρωπαϊστές από τη μία, αντί-ευρωπαϊστές – απομονωτιστές από την άλλη. Η ομάδα των δεύτερων ακόμα είναι μειοψηφία (γύρω στο 30% την υπολογίζω) στην ελληνική κοινωνία και απαρτίζεται από ετερόκλητα στοιχεία (από ναζιστές μέχρι κομμουνιστές και αναρχικούς). Όμως είναι ιδιαίτερα δυναμική στις εκδηλώσεις της (σε αντίθεση με το φιλοευρωπαϊκό μπλοκ) και πιθανόν να παίξει σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις όταν το αδιέξοδο της πορείας της χώρας εντός Ευρώ δημιουργήσει ασφυκτικές καταστάσεις στην οικονομία και την κοινωνία (άλλο αν για τα χάλια μας υπάρχουν πολύ σημαντικότερες αιτίες από το νόμισμα που επικαλούνται διάφοροι απλοϊκά ή πονηρά σκεπτόμενοι).

To sum up, the odds are against μας πατριώτες. Για αυτό συνεχίζω να είμαι απαισιόδοξος και συνεχίζω να σχεδιάζω την απόδραση μου από τη χώρα. Ενδιάμεσα όμως ελπίζω να κάνω αρκετά μπάνια, να δω φίλους και συγγενείς, να πιω καφέδες απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα και τζιν με πάγο υπό τη μυρωδιά του γιασεμιού στο μπαλκόνι μου, να πάω στο θερινό σινεμά της πόλης μου, να βγω πολλές βόλτες. Να χαρώ με λίγα λόγια τα καλά που έχει αυτή η χώρα. Είναι ένα όμορφο ελληνικό καλοκαίρι, αν κλείσεις τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και internet τότε μόνον μπορεί να το νιώσεις. Τι ακόμα εδώ κάθεσαι, κλείστο το κωλόblog του αλεπουδράκουλα…

Υ.γ. Όχι που θα άντεχα για πολύ καιρό να μη γράψω με όλα αυτά που γίνονται. Όμως τα χτυπήματα θα είναι όλο και αραιότερα λόγω των συνθηκών και των νέων προτεραιοτήτων του ιδιοχτήτη (sic) του ιστολογίου.

Οι Γκουρού της Κρίσης . Έτσι λεγόταν το πρώτο άρθρο μου στο ιστολόγιο ετούτο, πριν τρία χρόνια, ένα άρθρο που καυτηρίαζε το φαινόμενο διαφόρων εναλλακτικών γκουρού που έκαναν θραύση στο ελληνικό διαδίκτυο με πρώτο-πρώτο τον κ. Βαρουφάκη.

Τρία χρόνια μετά ο κ. Βαρουφάκης στο τιμόνι του Υπουργείου Οικονομικών οδηγεί τη χώρα σε μία οικονομική και πιθανότατα εθνική καταστροφή.

Σύντροφοι σήμερα επικυρώνεται οριστικά η ήττα μας, όμως είμαι υπερήφανος. Γιατί διέγνωσα από τότε αυτό που θα ακολουθούσε. Όσο τα δύο διεφθαρμένα παλαιά μεγάλα κόμματα έχαναν το λόγο ύπαρξης τους (ρουσφέτι), οι εναλλακτικοί γκουρού, ο εθνο-λαϊκισμός, οι θεωρίες συνωμοσίας, ένα χαρμάνι απολύτως ανορθολογικό αλλά εξαιρετικά ελκυστικό έρχονταν να τα αντικαταστήσει. Ελκυστικό γιατί έδινε εύκολες λύσεις, έριχνε την ευθύνη μόνο στους άλλους (δωσίλογους ηγέτες, Γερμανούς, μεγαλοτραπεζίτες και λοιπά επαχθή όντα) και δεν απαιτούσε από αυτούς που το ασπάζονταν να αλλάξουν νοοτροπία και συνήθειες. Πάλεψα με τις λίγες δυνάμεις μου ώστε να αποκαλύψω το ψέμα του χαρμανιού αυτού. Με την ελπίδα πως θα φυσήξει ένα φιλο-ευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό αεράκι στο πολιτικό μας τοπίο που θα εκτοπίσει το αριστερο-δεξιο εθνο-λαϊκιστικό μόρφωμα. Φευ, οι ελπίδες μου διαψεύστηκαν.

Για τα σημερινά μας χάλια τεράστια είναι η ευθύνη των κ. Παπανδρέου και Σαμαρά, ιδίως του δεύτερου που ακόμα αβαντάρει το μόρφωμα Συριζανέλ παρατείνοντας την παρουσία του στην ηγεσία της ΝΔ. Ο Σαμαράς λοιπόν είναι αυτός που το 2010 ξεκίνησε το παραμύθι του αντιμνημονιακού λαϊκισμού με τα Ζάππεια. Έτσι όταν έκανε τη στροφή στηρίζοντας την κυβέρνηση Παπαδήμου, το πλέον καθυστερημένο κομμάτι των δεξιών ψηφοφόρων ένιωσε εξαπατημένο και στράφηκε στους νεοσύστατους Αν. Ελ. και τη ναζιστική Χρυσή Αυγή. Μετά στη φούρια του να γίνει πρωθυπουργός δεν άφησε την κυβέρνηση Παπαδήμου να περάσει απαραίτητες μνημονιακές μεταρρυθμίσεις (μεταρρυθμίσεις επαναλαμβάνω, όχι φορομπηξία), που μόνη αυτή θα μπορούσε με κοινοβουλευτική πλειοψηφία άνω των 200 βουλευτών. Κατά τα 2,5 χρόνια που κυβέρνησε υπηρέτησε πιστά το πελατειακό μοντέλο για να έχει ικανοποιημένη την κομματική βάση: κατάλυση opengov, παντού κομματάνθρωποι σε πόστα της δημόσιας διοίκησης, μοίρασμα ΕΣΠΑ σε δικούς μας κ.λπ. ωραία νεοδημοκρατικά. Ειδικά μετά τις ευρωεκλογές υπέκυψε στο χείριστο είδος λαϊκισμού, με έναν τραγικό ανασχηματισμό, με έναν άστοχο επικοινωνιακά ΕΝΦΙΑ και με μία «έξοδο στις αγορές» που κατέληξε σε Βατερλώ. Η επικράτηση του Σύριζα τον Γενάρη ήταν αναπόφευκτη…

Ο κεντροαριστερός χώρος, πολυδιασπασμένος και χωρίς ηγέτη, έχασε και αυτός το επικοινωνιακό παιχνίδι. Οι 58 δε μπόρεσαν , το Ποτάμι φαίνεται πως πάσχει από έλλειψη ηγέτη και στιβαρού πολιτικού λόγου σε πρώτη φάση. Η επικράτηση του εθνο-λαϊκισμού όσο τα χρόνια περνούσαν και δε φαίνονταν προοπτική στον ορίζοντα ήταν απλά ζήτημα χρόνου.

Έτσι φθάσαμε στο σήμερα. Δεν περίμενα τόσο μεγάλη διαφορά είναι η αλήθεια, μετά τα όσα εξευτελιστικά έζησε ο κόσμος με τις ουρές στα ATMs. Όμως, φάνηκε ξεκάθαρα πως το πώς βλέπω εγώ τα πράγματα απέχει πολύ από το πώς τα βλέπει ο μέσος Έλληνας. Και ο μέσος Έλληνας είπε ΟΧΙ στο Σαμαρά, το Βενιζέλο, τον Καραμανλή, το Σημίτη, το Μητσοτάκη, το Λαλιώτη και όλα αυτά τα φαντάσματα του παρελθόντος που εμφανίστηκαν να υποστηρίζουν το ΝΑΙ προσφέροντας την καλύτερη υπηρεσία στο ΟΧΙ. Είπε όχι στο MEGA, το ΣΚΑΙ, τον ΑΝΤ-1 που επίσης πρόσφεραν τις καλύτερες υπηρεσίες στο ΟΧΙ τις τελευταίες ημέρες. Είπε όχι στην Ευρώπη, γιατί έφαγε το παραμύθι των Συριζανέλ πως τάχα διαπραγματεύονταν και οι ανάλγητοι Ευρωπαίοι ήθελαν να μας ταπεινώσουν (στη σημερινή του ομιλία ο κ. Βαρουφάκης ανέφερε πάλι τον όρο ταπείνωση) και να μας γονατίσουν στους φόρους για να τσακίσουν την «αριστερή» μας κυβέρνηση που χαλούσε την ομοιομορφία των νέο-φιλελεύθερων κυβερνήσεων της Ευρωζώνης. Είπε ΟΧΙ σε αυτό το αργόσυρτο τέλμα που ζούσαμε τόσα χρόνια, γιατί οι κυβερνήσεις μας δεν ήθελαν να κάνουν ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, απλά προσπαθούσαν να συντηρήσουν το παλιό μοντέλο σε πολύ μικρότερο μέγεθος λόγω της απότομης δημοσιονομικής προσαρμογής, μία προσπάθεια που ήταν καταδικασμένη εξαρχής σε αποτυχία. Παράλληλα βέβαια, για να μην τον δικαιολογούμε μόνο αυτόν τον περιβόητο «μέσο Έλληνα», είπε και ΟΧΙ στο να αλλάξει, να ξεβολευτεί, να προσπαθήσει να ακολουθήσει μοντέλα που πέτυχαν έξω και εδώ πολεμήθηκαν λυσσαλέα από συντεχνίες και συνδικαλιστικές μαφίες.

Ο μέσος Έλληνας πίστεψε πως με το ΟΧΙ θα βελτιώσουμε τη διαπραγματευτική μας θέση. Δεν κατάλαβε πως πλέον έχουμε αποδυναμώσει τόσο τη θέση μας που δεν έχουμε πλέον περιθώρια ελιγμών. Δεν κατάλαβε πως η κυβέρνηση διέλυσε μέσα σε λίγες ημέρες το τραπεζικό σύστημα και σκότωσε την οικονομική δραστηριότητα σε μία εποχή που είναι στα φόρτε της στη χώρα μας λόγω τουρισμού. Δεν κατάλαβε πως μία νέα βελτιωμένη συμφωνία θα πρέπει να περάσει από κοινοβούλια που θα είναι όλο και πιο εχθρικά προς την Ελλάδα μετά από τη διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης και το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Δεν κατάλαβε πως η κυβέρνηση έχει βάλει χέρι στις καταθέσεις του και προσεχώς θα ελέγχει και τις οικονομίες που έκρυψε σε θυρίδες, όπως έσπευσε να πει μετά την έκβαση του δημοψηφίσματος η κα. Βαλαβάνη. Δεν καταλαβαίνει πως τον επόμενο μήνα δε θα μπει κανονικά η σύνταξη/μισθός του όπως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Δεν καταλαβαίνει πως η κυβέρνηση οδηγεί τη χώρα εκτός Ευρωζώνης, για να μπορέσει να επιβάλλει το μοντέλο ενός κράτους-πατερούλη που θα ελέγχεται από το κόμμα και θα κατευθύνει όλη την οικονομική δραστηριότητα στη φτωχοποιημένη βαλκανική χώρα. Δεν καταλαβαίνει πως το βιοτικό του επίπεδο θα υποβαθμιστεί ραγδαία τα προσεχή χρόνια. Δεν καταλαβαίνει πως ο μεγάλος νικητής δεν είναι ο ελληνικός λαός, αλλά διάφορες μαφίες και παρασιτικές ομάδες που ήθελαν η χώρα να παραμείνει βαλκανική και να μη γίνει ποτέ ευρωπαϊκό κράτος γιατί θα έχαναν την κονόμα τους.

Το δίδυμο Τσίπρας-Καμμένος έπαιξε άριστα το παιχνίδι του λαϊκισμού. Οι αντίπαλοι τους εξασθενημένοι και απαξιωμένοι στη συνείδηση του ελληνικού λαού ήταν (και ακόμα είναι) εύκολη λεία. Ό,τι ψέμα και να πουν οι ΤσιπροΚαμμενοΒαρουφάκηδες ο μέσος Έλληνας το πιστεύει μόλις μετά ακούσει το Σαμαρά, τον Άδωνι ή το Βενιζέλο να το αμφισβητούν. Έτσι είναι η κατάσταση, όπως άνετα επιβλήθηκε ο Χίτλερ στα εξασθενημένα κόμματα της αστικής δημοκρατίας τη δεκαετία του 30′, έτσι άνετα θριαμβεύει η πιο παρανοϊκή και ανίκανη κυβέρνηση που είχε ποτέ η χώρα.

Και τι θα γίνει όταν, αναπόφευκτα, έρθουν οι τραγικές συνέπειες για τις τσέπες των περισσότερων Ελλήνων; Θα ρίξουν τις ευθύνες έξω, αυτό είναι σίγουρο. Θα χρησιμοποιήσουν αυταρχισμό είναι σίγουρο. Δε ξέρουμε πως ακριβώς θα αντιδράσει η Ευρώπη, όμως οι κύκλοι που θέλουν τη χώρα μας εκτός Ευρωζώνης θα έχουν τον πρώτο λόγο πλέον. Εκτός από τα οικονομικά φοβάμαι ιδιαίτερα για τα εθνικά θέματα, ειδικά για τους προς ανατολάς γείτονες μας, οι οποίοι όποτε βρισκόμαστε σε αδυναμία ξέρουν να το εκμεταλλεύονται.

Με αυτό το συναισθηματικά φορτισμένο κείμενο θα σε αφήσω για καιρό φίλε αναγνώστη. Έχω να προστατεύσω τον εαυτό μου και την οικογένεια μου στις δύσκολες ημέρες που έρχονται. Έχω να προετοιμάσω τη μετανάστευση μου, αφού η χώρα δε θέλει τύπους σαν και εμένα. Κάποια στιγμή θα ξαναβρεθούμε σε αυτό το blog ή κάπου αλλού. Θα ενημερώσω.

Θα τα ξαναπούμε…

υ.γ.1 Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές ο κ. Σαμαράς ανήγγειλε την παραίτηση του. Δε νιώθω την ανάγκη να αλλάξω ούτε μισή γραμμή για όσα έγραψα για αυτόν παραπάνω.

υ.γ.2: Λίγες ώρες μετά την ανάρτηση του κειμένου ο κ. Γιάνης Βαρουφάκης ανακοίνωσε την παραίτηση του. Ο μεγαλύτερος απατεώνας που πέρασε από το ελληνικό πολιτικό στερέωμα, αφού οδήγησε σε τραγικό αδιέξοδο τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας, αποχωρεί. Ο κόσμος που τον πίστεψε θα πληρώσει την εγκληματική του «διαπραγμάτευση» με τη θεωρία παιγνίων, τα chicken games και λοιπές μπαρούφες που εντυπωσιάζουν τους αδαείς. Ο κύριος Βαρουφάκης θα δραπετεύσει στο εξωτερικό όπου θα δίνει χρυσοπληρωμένες διαλέξεις και θα διαφημίζει τα βιβλία του, τα οποία χάρη στην αναγνωρισιμότητα που κέρδισε ως Υπ. Οικονομικών της Ελλάδας έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά. Με λίγα λόγια ο κύριος αυτός έκανε μία εξαιρετική προσωπική επένδυση, σε βάρος εκατομμυρίων Ελλήνων που θα πληρώσουν τις συνέπειες της θητείας του. Μιλάμε για απίστευτη αλητεία. Τα έλεγε ο αλεπουδράκουλας από το 2012 για τους γκουρού της κρίσης, τα έλεγε και δείτε τι μου έγραφαν τα κυδώνια που έτρωγαν σαν χάνοι ό,τι τους έλεγαν οι βαρουφάκηδες: Οι Γκουρού της Κρίσης

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πηγές την προηγούμενη Παρασκευή ο κ. Χουλιαράκης (τελικά, κατά πως φαίνεται, ο μόνος που διαπραγματεύονταν από την κυβέρνηση…) βρίσκονταν πολύ κοντά σε μία κατά πολύ βελτιωμένη συμφωνία, όταν ο καιροσκόπος που παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας έριξε το πυροτέχνημα του δημοφηφίσματος.

Την Πέμπτη 25 Ιουνίου, στην πτήση της επιστροφής για την ελληνική αντιπροσωπεία, ένα όμορφο κλίμα σύμπνοιας επικρατούσε. Από την στήλη του κ. Κασιμάτη στην «Κ»:

«Η διάσπαση, που σοβεί σήμερα στην κυβέρνηση, αλλά τη γνωρίζουν οι πάντες, ξεκίνησε μέσα στο κυβερνητικό αεροσκάφος που μετέφερε πίσω στην Αθήνα την ελληνική ομάδα το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, αν δεν κάνω λάθος. Με πληροφορούν ότι το πλήρωμα ήλθε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση, διότι δεν ήξεραν τι να κάνουν: να εξαφανιστούν (δεν γινόταν) ή να προσπαθήσουν να τους χωρίσουν; Το μόνο που δεν έγινε ήταν να έλθουν στα χέρια. Εχει σημασία αυτό – δεν είναι κουτσομπολιό. Η κυβέρνηση δεν άντεχε τον διχασμό του κόμματος και επιχείρησε να τον πασάρει στον λαό.»

Καλή μου φίλη που μένει στην Αθήνα και η καθημερινότητα της την κάνει να περνά συχνά έξω από το Μαξίμου, μου είπε πως όποτε περνάει ακούγονται φωνές σε έντονο τόνο.

Λέγεται πως οι , θεωρούμενοι και ως σοβαροί, της κυβέρνησης, κύριοι Σταθάκης, Δραγασάκης και Παπαδημούλης διαφωνούν με το δημοψήφισμα και τους χειρισμούς της κυβέρνησης. Το ίδιο έχει γραφτεί και για το γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου κ. Σπύρο Σαγιά ( http://www.sagiaslawfirm.gr/ ).

Όταν το πλοίο βουλιάζει, πρώτοι φεύγουν οι ποντικοί. Δεν είναι τυχαίο πως οι πρώτες αποσκιρτήσεις υπέρ του ΝΑΙ προέρχονται από το στρατόπεδο των Ανεξάρτητων Ελλήνων (ο ένας μάλιστα, ο κ. Δημήτρης Καμμένος, ήταν αυτός που μας έχει απασχολήσει με ατυχέστατο φωτοκολλάζ με την πύλη του Άουσβιτς). Θα περίμενα και μερικούς αριβίστες Πασόκους που έχουν μπει στην κυβέρνηση, ίσως αυτοί ακολουθήσουν τις επόμενες εβδομάδες.

Όμως οι τέσσερις «σοβαροί» που ανέφερα παραπάνω όπως και ο κ. Χουλιαράκης, έχουν καθήκον απέναντι στη χώρα να μιλήσουν, να εκφράσουν τη διαφωνία τους και να προειδοποίησουν για τα δεινά που θα φέρει το προωθούμενο από την κυβέρνηση ΟΧΙ. Αν δεν το κάνουν θα φανούν τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων , άνθρωποι που προτίμησαν να μη χάσουν την κομματική θέση (αυτό δεν ισχύει για τις περιπτώσεις των κ.κ. Χουλιαράκη και Σαγιά προφανώς, εκεί αλλά είναι που ίσως τους δεσμεύουν) αφήνοντας την πατρίδα τους εκτεθειμένη σε κίνδυνο. Και όταν η καταστροφή έρθει η Ιστορία θα γράψει πως ήταν συνυπεύθυνοι μαζί με το τραγικό δίδυμο Τσίπρα-Βαρουφάκη. Λίγη παρρησία, έστω και την ύστατη στιγμή, αυτό περιμένουμε από εσάς όλοι εμείς που ελπίσαμε πως ίσως θα μπορούσατε να βάλετε λίγη λογική στο κυβερνητικό τουρλουμπούκι των Συριζανέλ.

Τριτοκοσμικές εικόνες με ουρές στα ATMs, κόσμος πανικόβλητος που δε ξέρει τι του ξημερώνει αύριο, συνταξιούχοι που υφίστανται μία απίστευτη ταλαιπωρία να κατεβαίνουν σε δόσεις για να πάρουν τη σύνταξη τους, μαγαζιά χωρίς κανέναν πελάτη, ο εμπορικός και επιχειρηματικός κόσμος σε πλήρη ομηρία και ο θιασάρχης του τσίρκο Συριζάνο συνεχίζει τη φτηνή, και κενή νοήματος, δημαγωγία για να κάνει τον κόσμο να πιστέψει πως ευθύνονται οι κακοί Ευρωπαίοι και όχι αυτός με τις θλιβερές του παραστάσεις.

Και έχει το απίστευτο θράσος να συνεχίζει, ακόμα και τώρα, να λέει ψέματα, φρικτά ψέματα:

«Θέλω να σας διαβεβαιώσω ότι η κατάσταση αυτή δεν θα συνεχιστεί για πολύ. Θα είναι πρόσκαιρη. Οι μισθοί και οι συντάξεις δεν θα χαθούν. Οι καταθέσεις των πολιτών που επέλεξαν να μη φυγαδεύσουν τα χρήματά τους στο εξωτερικό δεν θα χαθούν στον βωμό των σκοπιμοτήτων και των εκβιασμών. Εγώ, προσωπικά, αναλαμβάνω την ευθύνη της άμεσης λύσης αμέσως μετά τη δημοκρατική διαδικασία.»

Το παραμύθι της ελληνικής αριστεράς θα τελειώσει με κρότο και θα απαλλάξει τη χώρα από ιδεολογικά βαρίδια που δεν την άφηναν να προχωρήσει.

Το θέμα είναι το μέγεθος των πληγών που θα αφήσει στη χώρα και πόσα χρόνια (ή δεκαετίες;;) θα της χρειαστούν για να συνέλθει.

Οι «απεγνωσμένοι» του κοντινού μας μέλλοντος δε θα έχουν καμία σχέση με τους «αγανακτισμένους» του 2011…

Τα μέλη του θλιβερού κυβερνητικού θιάσου, όσα δεν αποχωρήσουν έγκαιρα όπως οι ποντικοί από το βυθιζόμενο σκάφος, θα φοβούνται να κυκλοφορήσουν τις μέρες απόγνωσης που πλησιάζουν…