Αρχείο για Οκτώβριος, 2015

Δεν άντεξε ο Πάκης, πως να μην ανάψει πουράκι σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για το έθνος; (photo: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ)

Δεν άντεξε ο Πάκης, πως να μην ανάψει πουράκι σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για το έθνος; (photo: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ)

Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και διαμορφώνεται από την πολιτική παράδοση των τελευταίων ετών, είναι εν πολλοίς τυπική με λίγες δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή του τόπου.

Παρά τα παραπάνω όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο πρώτος τη τάξει πολίτης της χώρας και  από συμβολικής άποψης τα λεγόμενα και οι πράξεις του έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Χθες, σε γεύμα στη λέσχη αξιωματικών Θεσσαλονίκης ο αγαπητός μας Πάκης δεν άντεξε και άναψε ένα πουράκι. Τον ακολούθησαν ο θεριακλής κ. Μπουτάρης και αρκετοί αξιωματικοί που ένιωσαν απελευθερωμένοι μόλις ο πρόεδρος έδωσε το σινιάλο.

Πολλές φορές έχουμε πει από αυτό το ταπεινό ιστολόγιο πως βασική αιτία για τη σημερινή κατάντια της χώρας είναι οι ελίτ της και όχι οι κακοί ξένοι ή ο άμυαλος λαός που ψηφίζει Σύριζα και Χρυσή Αυγή.

Ο πρόεδρος ο Πάκης μας το επιβεβαιώνει περίτρανα. Πως να γίνει σεβαστός ο αντικαπνιστικός νόμος από τους κάτω, όταν ο πρώτος πολίτης της χώρας τον γράφει στα παλιά του τα υποδήματα; Δυστυχώς, το ίδιο επιβεβαιώνεται για πολλές άλλες χειρότερες περιπτώσεις παραβατικών συμπεριφορών.

Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνο τον Πάκη αλλά και τη θλιβερή κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά». Επιλογή τους ήταν ο Πάκης της καταστρατήγησης του ΑΣΕΠ και των 700.000 διορισμών την πενταετία 2004-2009. Η επιλογή της αυτή έδειξε εξαρχής τον πολιτικό αμοραλισμό, τον κυνισμό, την πνευματική ένδεια και την έλλειψη οράματος αυτής της παρεούλας που κυβερνά γύρω από το «λαμπερό» Αλέξη με τις περιορισμένες ικανότητες. Οι ιστορικοί του μέλλοντος και οι Έλληνες αναγνώστες τους θα απορούν με το τραγικά χαμηλό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο, όπως σήμερα απορούμε πως φτάσαμε στην ήττα του 1897, τη Μικρασιατική καταστροφή, τη Χούντα και την τραγωδία της Κύπρου.

“Τακτικοί ελιγμοί χωρίς στρατηγική είναι ο θόρυβος πριν την ήττα.”.

Το παραπάνω απόφθεγμα αποδίδεται στον Σουν Τζου και δυστυχώς αντικατοπτρίζει με τον καλύτερο τρόπο τα πεπραγμένα των κυβερνήσεων Τσίπρα στους τομείς της διεθνούς διπλωματίας και της οικονομίας.

Τις παλινωδίες της κυβέρνησης στον τομέα της διπλωματίας τις επιβεβαίωσαν με το χειρότερο τρόπο οι κ.κ. Σόιμπλε, Γιούνκερ και Μοσκοβισί με τις τελευταίες δηλώσεις τους. Οι ίδιοι οι Ευρωπαίοι ηγέτες βγαίνουν πλέον και μιλούν ξεκάθαρα για την έλλειψη στρατηγικής και σοβαρού σχεδιασμού από πλευράς ελληνικής κυβέρνησης. Ποτέ δε θυμάμαι (αν ίσως εξαιρέσεις την τραγική πτώση του ΓΑΠ με την προκήρυξη δημοψηφίσματος) ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίζεται δημοσίως με τέτοιο χλευασμό από τους Ευρωπαίους ομολόγους της.

Η έλλειψη σοβαρού σχεδιασμού και στρατηγικής όσον αφορά την οικονομία και την ανάπτυξη φαίνεται από τις δηλώσεις των ιδίων των στελεχών της κυβέρνησης. Λόγω των δημοσιονομικών κενών που προκάλεσε ο επτάμηνος διαπραγματευτικός…αυνανισμός και το εγκληματικό δημοψήφισμα (τα στοιχεία του Σεπτεμβρίου κάνουν λόγο για υστέρηση 4 δις. στα κρατικά έσοδα του 2015), άρχισαν να ακούγονται διάφορες ανορθόδοξες (για να το πω όσο κομψότερα γίνεται) προτάσεις για την επίλυση του προβλήματος. Έτσι ακούσαμε στέλεχος του Σύριζα να ζητά φορολόγηση του facebook ή τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών (πρώην συνδικαλιστή εφοριακό – οι αγώνες πάντα δικαιώνονται στη χώρα αυτή…) να μιλάει για φορολόγηση ακίνητης περιουσίας Ελλήνων σε ξένες χώρες! Σήμερα διάβασα πως, για να λύσουν το δισεπίλυτο γρίφο του ασφαλιστικού, οι κατρούγκαλοι σκέφτονται να αυξήσουν τις ασφαλιστικές εισφορές! Όλες οι “ιδέες” που ξεχύνονται από τα “think tanks” της κυβέρνησης έχουν ως επίκεντρο νέες φορολογικές επιβαρύνσεις και (φυσικά) την χιλιοειπωμένη πάταξη της φοροδιαφυγής. Τίποτα για μείωση/εξορθολογισμό των δημοσίων δαπανών, για απλοποίηση της κρατικής γραφειοκρατίας που εμποδίζει το επιχειρείν, για ένα σταθερό φορολογικό πλαίσιο για επιχειρήσεις και για τη δημιουργία φιλικού περιβάλλοντος για ξένες επενδύσεις. Α, ξέχασα, αφού θα μας φέρει επενδύσεις ο Ολάντ, έτσι δεν είπε; Όσο μας έφερε και εκείνος ο εμίρης από το Κατάρ που είχε προσκαλέσει ο Σαμαράς πριν 2-3 χρόνια…

Σε αντιδιαστολή με τα παραπάνω, σε κάποιον άλλο τομέα η κυβέρνηση δείχνει να έχει συγκροτημένο σχέδιο και να κινείται μεθοδικά. Στόχος της η συγκέντρωση της εξουσίας, η κατάλυση της ανεξαρτησίας αρχών και θεσμών και ο έλεγχος των ιδιωτικών ΜΜΕ (αφού ελάχιστοι ενημερώνονται από τα κρατικά).

Στο παραπάνω πλαίσιο εντάσσεται το νέο νομοσχέδιο για τα ΜΜΕ. Ένα νομοσχέδιο που καθιστά τα ΜΜΕ απολύτως εξαρτώμενα από την κυβέρνηση και τον υπουργό Επικρατείας κ. Παππά. Αντί να σπάσει η σχέση διαπλοκής, όπως ευαγγελίζονταν το κόμμα του κ. Τσίπρα πριν την κατάληψη της εξουσίας, αντίθετα οδηγούμαστε σε μεγαλύτερο έλεγχο του χώρου από την κυβέρνηση-κράτος. Στα πρότυπα ενός περονικού (ή τσαβικού, ή πουτινικού, διαλέγετε και παίρνετε) καθεστώτος και σε αντίθεση με όσα ισχύουν στα προηγμένα κράτη της Δύσης. Για όσους θέλουν να διαπιστώσουν ιδιοίς όμμασι και δεν εμπιστεύονται αλεπουδράκουλες (και καλά κάνουν!) ας ρίξουν μία ματιά εδώ .

Η απομάκρυνση της κας. Σαββαϊδου από τη θέση της Γ.Γ. Δημοσίων Εσόδων αποτελεί έναν άλλο κρίκο σε αυτή την αλυσίδα συντονισμένων κινήσεων. Οι κυβερνήσεις μας δυστυχώς έχουν αλλεργία στις ανεξάρτητες αρχές και η διάκριση εξουσιών θέλουν να υπάρχει μόνο στα χαρτιά. Θυμίζουμε πως η αντίστοιχη κίνηση του κ. Σαμαρά να απομακρύνει το κ. Θεοχάρη προκάλεσε την έντονη δυσφορία των δανειστών. Μία δυσφορία που εν πολλοίς προκάλεσε την αδιάλλακτη άρνηση τους, όταν ο κ. Σαμαράς ζήτησε στα τέλη του 2014 ευνοϊκή μεταχείριση για να αποφευχθεί μία κυβέρνηση Σύριζα. Ο Τσίπρας δε δείχνει να διδάσκεται από τα λάθη του προκατόχου του και αργά ή γρήγορα αυτό θα το βρει μπροστά του.

Άλλα κομμάτια αυτού του παζλ που σιγά σιγά αρχίζει να εμφανίζεται είναι η πλήρης επάνδρωση των γενικών γραμματειών του κράτους με κομματικά στελέχη,  ο τρόπος που άνοιξε ξανά η ΕΡΤ, η αφαίρεση αρμοδιοτήτων από τα συμβουλια των πανεπιστημιακών ιδρύματων, οι συνεχείς επιθέσεις στην ΕΕΤΤ και τέλος μία περίεργη επιλογή για τη θέση του προέδρου του ΣτΕ, που μυρίζει “αλισβερίσι” με την εκκλησιαστική και δικαστική εξουσία.

Είναι δυνατόν να τους βγει το παραπάνω σχέδιο; Να κτίσουν ένα καθεστώς τύπου Λατινικής Αμερικής σε μία χώρα της Ευρωζώνης που τελεί μάλιστα υπό επιτήρηση; Δυσκολεύομαι να το φανταστώ.

Βέβαια, μία πιθανή (ακόμα!) έξοδος από την Ευρωζώνη θα μας καθιστούσε πιο ευάλωτους σε τέτοιου τύπου καθεστωτισμούς. Όμως, είτε εντός είτε εκτός ευρώ, “Είναι η οικονομία, ηλίθιε!”. Οι απεγνωσμένες κινήσεις των υπουργών της κυβέρνησης να βρουν ισοδύναμα, μου θυμίζουν αυτά που διάβασα για τις κυβερνήσεις των “σοσιαλιστικών” κρατών κατά τις δεκαετίες του 70′ και 80΄. Με φόρους, μπόλικο κεντρικό σχεδιασμό και καταστολή προσπαθούσαν να αποφύγουν την αναπόφευκτη κατάρρευση, ενώ η λαϊκή οργή φούντωνε.

Παρόμοιες καταστάσεις προβλέπω για τη χώρα μας την επόμενη χρονιά. Τα προαπαιτούμενα είναι πολλά και δύσκολα και ο χρόνος λίγος. Τα εσωτερικά μέτωπα που άρχισαν να ανοίγουν (ξεκίνησε ήδη η καλομαθημένη συντεχνία των φαρμακοποιών) θα δοκιμάσουν την κυβέρνηση Τσίπρα με την οριακή κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Καλώς ή κακώς οι Έλληνες του 2015 δεν είναι μαθημένοι να ζουν με παξιμάδια και ελιές, όπως θα ήθελε εκπρόσωπος της αριστερής θολοκουλτούρας, μονίμως τελών υπό την επήρεια ουσιών. Μία απότομη κατάρρευση του βιοτικού επιπέδου θα σαρώσει πλήρως αυτή την τυχοδιωκτική κυβέρνηση και οι χειροκροτητές του παρελθόντος θα γίνουν οι δριμύτεροι της κατήγοροι.

Εν κατακλείδι, το βρίσκω κομματάκι χλωμό να αποφύγουμε νέες εκλογές ή αλλαγή κυβερνητικού σχήματος (οικουμενική;) το 2016. Στα λίγα θετικά που βλέπω για τη χώρα (πέρα από την χαμηλή τιμή του πετρελαίου) είναι πως αναβαθμίζεται ο γεωπολιτικός μας ρόλος λόγω προσφυγικής κρίσης. Ήδη ο Τσίπρας έπαιξε το χαρτί και ζητά ελαφρύνσεις στο πρόγραμμα λόγω του βάρους που θα επωμιστεί η χώρα για την υποδοχή προσφύγων. Πολύ φοβάμαι πως θα είναι ελαφρύνσεις προς την λάθος κατεύθυνση. Όμως, εκτός από ευκαιρίες υπάρχουν και (τεράστιοι) κίνδυνοι. Σε αυτό το τόσο ρευστό τοπίο θα μπορούσε να αποτύχει και μία κυβέρνηση αρίστων. Θα επιτύχει μία κυβέρνηση όπως αυτή του κ. Τσίπρα; Δεν το νομίζω. Το θέμα είναι τι επιπτώσεις θα έχει η αποτυχία της στη βραχυπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη πορεία της χώρας. Για τα επόμενα 2-3 χρόνια πάντως όσοι Έλληνες βρίσκονται εκτός Ελλάδος ας μείνουν εκεί και όσοι μπορούν να τους ακολουθήσουν ας το κάνουν, όσοι μείνουν ας λάβουν τα μέτρα τους αν δεν το έχουν κάνει ήδη…

υ.γ. Στην παραπάνω ανάλυση δεν πρόκαμα να αναφερθώ στις υποθέσεις Φλαμπουράρη και Σταθάκη. Το “ηθικό πλεονέκτημα” της αριστεράς αποδείχθηκε μύθος. Θα παίξει και αυτό το ρόλο του, όταν έρθει η ώρα της οργής. Προς το παρόν βιώνουμε την νηνεμία πριν την καταιγίδα…