Αρχείο για Μαρτίου, 2015

Με αυτά και με αυτά κλείσαμε δύο μήνες κυβέρνησης Σύριζα-Ανεξάρτητων Ελλήνων. Δύο μήνες κατά τους οποίους η πολιτική ειδησεογραφία ήταν τόσο συμπυκνωμένη που, με τα δεδομένα των προηγούμενων ετών, μοιάζουν σαν να περάσαμε ένα γεμάτο «πολιτικό» χρόνο.

Αν το καλοσκεφτεί κανείς όμως, αυτή η υπερσυσσώρευση πολιτικών ειδήσεων με επίκεντρο τη νέα κυβέρνηση, αφορά περισσότερο δηλώσεις στελεχών της  ή το περιβόητο show της διαπραγμάτευσης και πολύ λιγότερο έργα της κυβερνήσεως (τα νομοσχέδια που ψηφίστηκαν άλλωστε μετριούνται στα δάχτυλα των χεριών).

Με βάση όσα ζήσαμε και ακούσαμε αυτές τις ημέρες θα επιχειρήσω να κάνω μία ανασκόπηση του κυβερνητικού έργου ή, ορθότερα, των κυβερνητικών προθέσεων, αφού από έργα λίγα είδαμε. Η ανασκόπηση θα γίνει ανά θεματικούς άξονες, τους οποίους έκρινα ως σημαντικότερους την παρούσα στιγμή.

 

  • Διαπραγμάτευση

Εδώ η κυβέρνηση έκανε όντως μία δυναμική αρχή, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από τους «υποτακτικούς της τρόικας» προκατόχους της. Τα αποτελέσματα ήταν εξαιρετικά όσον αφορά την αποδοχή της κυβέρνησης στο εσωτερικό της χώρας, όπως φαίνεται από τις δημοσκοπήσεις. Όμως, στο εξωτερικό δε φαίνεται να έχουμε πετύχει κάτι, πέραν της διευκόλυνσης όσον αφορά τη μείωση του πρωτογενούς πλεονάσματος. Α, φυσικά και την ονομασία της τρόικας σε θεσμούς και του μνημονίου σε συμφωνία ή arrangement, φτηνά επικοινωνιακά κόλπα δηλαδή χωρίς καμία ουσία.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει στην προκλητική και αμετροεπή παρουσία του νέου υπουργού Οικονομικών, ο οποίος πέτυχε να ασχολείται όλη η υφήλιος μαζί του, συνήθως με όχι κολακευτικό τρόπο. Δυστυχώς ο κ. Βαρουφάκης δε μπόρεσε να απεγκλωβιστεί από το ναρκισσισμό του. Πίστεψε πως οι γνώσεις του στα οικονομικά και τη θεωρία παιγνίων θα εντυπωσιάσουν και θα επικρατήσουν σε ένα eurogroup με υπουργούς οικονομικών με πολύ μεγαλύτερη εμπειρία σε τέτοιου είδους διαπραγματεύσεις. Δε δίστασε μάλιστα, ουκ ολίγες φορές, να βγάλει στη φόρα τα τεκταινόμενα και λεγόμενα στις κλειστές συναντήσεις, μία τακτική που ξένισε όλους τους ομολόγους του. Με τα καμώματα του, ο κ. Βαρουφάκης, κατάφερε να απομονώσει τη χώρα στο Eurogroup. Αντί συμμαχιών του Νότου, τις οποίες πιθανώς ονειρεύονταν στο Σύριζα, βρεθήκαμε να έχουμε τους εκπροσώπους 18 κρατών, συμπεριλαμβανόμενης και της Κύπρου, αν όχι εναντίον μας, στην καλύτερη περίπτωση αδιάφορους ως προς τα αιτήματα μας.

Καταλήγοντας με τα «διαπραγματευτικά», αυτό που φάνηκε πιο έντονα ήταν η τεράστια διαφορά νοοτροπίας ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν μάθει επί χρόνια να αντιπολιτεύονται με γενικόλογες και αόριστες υποσχέσεις και σε τεχνοκράτες που θέλουν συγκεκριμένα μέτρα, νούμερα και προβλέψεις. Η «πολιτική λύση» που επαγγέλονταν ο Σύριζα, να γλιτώσουμε δηλαδή από τις υπογεγραμμένες από προηγούμενες κυβερνήσεις δεσμεύσεις, χωρίς νέες συγκεκριμένες δεσμεύσεις αντίστοιχου δημοσιονομικού αντίκτυπου, προφανώς και δεν ήρθε. Και όποιος πίστευε πως θα έρθει ή δεν γνωρίζει τι «παίζει» στα όργανα της ΕΕ ή είναι πολιτικά αφελής. Μιλάω για αυτούς που το πίστευαν και όχι για αυτούς που ξέρουν και συνεχίζουν να κοροϊδεύουν τον κοσμάκη.

 

  • Γεωστρατηγικά

Με το καλημέρα η κυβέρνηση έδειξε μία διαφοροποίηση στη γεωστρατηγική της πολιτική, φλερτάροντας έντονα με τη Ρωσία. Επίσης, παίξαμε με πολύ άτσαλο τρόπο (δηλώσεις Κοτζιά και Καμμένου περί τζιχαντιστών που θα εισρεύσουν στην Ευρώπη) το χαρτί του οχυρού της Δύσης απέναντι στο μουσουλμανικό τόξο. Προφανώς κάποιοι στην κυβέρνηση πιστεύουν πως η ΕΕ (αλλά και οι ΗΠΑ οι οποίες έκαναν τις παρεμβάσεις τους) δε θα αφήσει τη χώρα μας να βγει εκτός της ζώνης δυτικής επιρροής. Όμως οι απειλές έχουν τα όρια τους και κάποια πράγματα δε λέγονται έτσι ωμά δημοσίως, απλά αφήνονται να υπονοηθούν σε συναντήσεις πίσω από κλειστές πόρτες. Και ακόμα και αν τελικά εξασφαλίσουμε βραχυπρόθεσμο όφελος, το αρνητικό κλίμα που έχει προκληθεί στους κόλπους της ΕΕ για τη χώρα μας, σαφώς και δεν προοιωνίζει μακροπρόθεσμα οφέλη.

 

  • Μεταρρυθμίσεις

Όποτε λοιπόν ζοριζόμαστε, όπως πριν τη συμφωνία της 20ης Φεβρουαρίου, ή πριν την επίσκεψη του πρωθυπουργού στο Βερολίνο, θυμόμαστε πως ναι πρέπει να κάνουμε και αυτές τις μεταρρυθμίσεις. Οι οποίες, εξ’ όσων έχουμε πληροφορηθεί,  είναι γενικόλογες και θυμίζουν υποσχέσεις παλαιότερων κυβερνήσεων που ουδέποτε εκπληρώθηκαν. Πάταξη της φοροδιαφυγής (με τουρίστες, νοικοκυρές και φοιτητές, όπως διευκρίνισε ο κ. Βαρουφάκης…), πάταξη του λαθρεμπορίου κ.λπ. ωραία με τα οποία κανείς δε διαφωνεί, αλλά βλέπεις έχουν βαρεθεί να τα ακούνε οι «κουτόφραγκοι» δανειστές μας.

Από την άλλη, μη ξεχνάμε βασικούς άξονες των μεταρρυθμίσεων που προέβλεπαν τα μνημόνια και στους οποίους σημειώσαμε ελάχιστη πρόοδο: ιδιωτικοποιήσεις, απελευθέρωση αγορών, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων. Στα παραπάνω να προσθέσουμε και την εύλογη απαίτηση για αύξηση των ορίων συνταξιοδότησης. Πως θα αντιδράσει στις παραπάνω απαιτήσεις των «θεσμών» η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση μας; Στις ιδιωτικοποιήσεις έβαλαν ήδη κάποιο νερό στο κρασί τους, αν και η αριστερή πτέρυγα (π. χ. Λαφαζάνης περί ενέργειας) αντιστέκεται. Στην απελευθέρωση αγορών, είδαμε μία ακόμα υποχώρηση όσον αφορά το άνοιγμα καταστημάτων τις Κυριακές (να αφεθεί στην κρίση των περιφερειών, πράγμα που είναι γενικά σωστό). Όμως τα παραπάνω γίνονται ανόρεκτα, από μία κυβέρνηση που δεν τα πιστεύει (όπως και οι προηγούμενες άλλωστε…).

Κατά την άποψη μου, οι αντιλήψεις των οικονομικά φιλελεύθερων ευρωπαϊκών κυβερνήσεων απέχουν πάρα πολύ από τις παλιομοδίτικες αριστερές δοξασίες που επικρατούν στο Σύριζα. Πολύ δύσκολα θα έρθει η σύγκλιση  και αν έρθει, θεωρώ δύσκολο να κατορθώσει να επιβάλλει ο κ. Τσίπρας στην κοινοβουλευτική του ομάδα τη ψήφιση μέτρων με οικονομικά φιλελεύθερο άρωμα. Βέβαια, θα αντιτείνει κάποιος, και από τους κεντροδεξιούς κρατιστές ΝΔ-Πασόκ ελάχιστα έγιναν στο τομέα των μεταρρυθμίσεων που ζητούσε η τότε Τρόικα…

 

  • Κυβερνητική Συνοχή και Συντονισμός

Πρώτη φορά βλέπουμε να επικρατεί τέτοιο αλαλούμ σε μία κυβέρνηση που δεν έχει ακόμα υποστεί τη φθορά του χρόνου. Σχεδόν κάθε υπουργός έσπευσε να κάνει δηλώσεις οι οποίες είτε έρχονταν σε αντίθεση με την επίσημη γραμμή του κόμματος είτε αποτελούσαν μονομερείς ενέργειες που θα προκαλούσαν συγκρούσεις με τους δανειστές. Δε ξέρω αν ο κ. Τσίπρας τους άφησε σκόπιμα για να εκτονωθούν και να δημιουργήσουν ατμόσφαιρα ελπίδας στην κοινωνία ή απλά δε μπορεί να τους ελέγξει.

Στο διοικητικό επίπεδο, το νέο σχήμα με τα υπερ-υπουργεία μάλλον φαίνεται πως εντείνει τη γραφειοκρατία και τις δυσλειτουργίες παρά τις επιλύει.

Μέσα σε όλο αυτό το χάος όμως υπάρχει και κάτι στο οποίο βλέπουμε πλήρη εναρμονισμό όλων των μελών της κυβέρνησης: την καλλιέργεια και ενίσχυση του «αντι-γερμανικού κλίματος» με δηλώσεις και ενέργειες. Το ζήτημα των κατοχικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου τέθηκε και αυτό με πολύ άγαρμπο τρόπο, από τον πρωθυπουργό τον ίδιο αλλά και «σοβαρούς» υπουργούς όπως ο κ. Παρασκευόπουλος, σε μία εξαιρετικά ακατάλληλη στιγμή.

Τα παραπάνω δημιουργούν την αίσθηση πως η κυβέρνηση προετοιμάζει το έδαφος ώστε, σε περίπτωση οριστικής ρήξης με τους «θεσμούς», να πετάξει το μπαλάκι στους «κακούς Γερμανούς» και να συνεχίσει να απολαμβάνει τη λαϊκή υποστήριξη. Αυτή η έξαρση του εθνο-λαϊκισμού, υπεύθυνη για πολλά δεινά και στο παρελθόν, είναι από πιο ανησυχητικά σημεία των πρώτων ημερών της κυβέρνησης.  Κάτι βέβαια που, εφόσον ο κ. Τσίπρας επέλεξε ως κυβερνητικό εταίρο τον κ. Καμμένο αντί του κ. Θεοδωράκη, μάλλον ήταν αναπόφευκτο.

 

  • Το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς

Όταν, πριν τις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου υποστήριζα με σθένος πως μία κυβέρνηση Σύριζα θα είναι πηγή μεγαλύτερων δεινών για τη χώρα, οι επικριτές μου απαντούσαν στο ίδιο, πάνω κάτω, μοτίβο: «Ναι τους είδαμε και τους άλλους τόσα χρόνια, τουλάχιστον αυτοί στο Σύριζα είναι καθαροί».

Και αυτό όμως το υποτιθέμενο ηθικό πλεονέκτημα της αριστεράς μέσα σε λιγότερο από δύο μήνες έχει αρχίσει να ξεφτίζει. Πρώτα ήταν η εκλογή για μικροπολιτικούς λόγους στο αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας ενός ανθρώπου που διέπρεψε σε πελατειακές πρακτικές κατά την περίοδο 2004-2009 (μία περίοδο διακυβέρνησης που βρίσκεται στο απυρόβλητο των βελών της κριτικής του Σύριζα, γιατί άραγε;). Κατόπιν ακολούθησε η γνωστή ιστορία με τον κ. Κατρούγκαλο, όπου ακόμα και αν τα πράγματα είναι έτσι όπως μας τα λέει ο πανεπιστημιακός – μεγαλοδικηγόρος, έχουμε μία επανάληψη του «νομίμου άρα και ηθικού» του πρώτου διδάξαντα κ. Βουλγαράκη. Και θα ακολουθήσουν και άλλα να μου το θυμηθείτε…

 

  • Μεταναστευτικό – Δημόσια Τάξη

Παρότι επαρχιωτάκι, οι δύο φορές που επισκέφθηκα  την πρωτεύουσα τα τελευταία πέντε χρόνια, θεωρώ πως ήταν αρκετές για να σχηματίσω άποψη. Η πρώτη ήταν το 2010, η κατάσταση στο κέντρο αποκαρδιωτική, φοβούσουν να κυκλοφορήσεις μέρα μεσημέρι. Τρία χρόνια μετά, αντικρίσαμε ένα σαφώς διαφορετικό τοπίο, απόδειξη του ότι ο κ. Δένδιας έκανε όντως δουλειά.

Κρίνοντας από τις πρώτες ημέρες του κ. Πανούση, φαίνεται πως οι ρομαντικές αντιλήψεις που επικρατούν στο χώρο της αριστεράς όσον αφορά το μεταναστευτικό, θα μας γυρίσουν πίσω στο 2010. Αν επαληθευθεί η πρόβλεψη μου, θα είναι κάτι που θα στοιχίσει σημαντικά στη δημοτικότητα της κυβέρνησης. Μη ξεχνάμε πως πλέον η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του Σύριζα είναι βολεψάκηδες αστοί και όχι αριστεροί ιδεολόγοι.

Τέλος, μνημειώδης ήταν και η αποφασιστική στάση του Τζώνη Πανούση στην αντιμετώπιση της κατάληψης της νομικής, όπως συνοψίζεται στις παρακάτω βαρυσήμαντες δηλώσεις:

«Για τα Εξάρχεια είπε (σ.σ. ο κ. Πανούσης) πως 40 χρόνια η μεταπολίτευση δεν μπορεί να λύσει αυτό το «κοινωνικό και πολιτικό πρόβλημα», τονίζοντας πως «η αστυνομία δεν είναι αρμόδια να λύνει τις παθογένειες της μεταπολίτευσης» και ότι «αυτοί που παράγουν το πρόβλημα πρέπει να το λύσουν…πρέπει να το λύσει η κοινωνία και το πολιτικό σύστημα».»

(πηγή: https://left.gr/news/g-panoysis-i-astynomia-den-mporei-na-lynei-koinonika-akadimaika-provlimata)

  • Παιδεία

Και στον τομέα της Παιδείας, κρίνοντας από τις πρώτες «πιστολιές» του υπουργού (κατάργηση πειραματικών, επαναφορά στο δικαίωμα στην αιώνια φοίτηση) φαίνεται πως επανέρχεται ενισχυμένο το πνεύμα ισοπέδωσης της πρώτης οκταετίας του Πασόκ να αποτελειώσει ό,τι απόμεινε στο έρμο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα…

 

  • Οικονομία

Αναφέρομαι στην πραγματική οικονομία, και όχι σε θεωρητικές αναλύσεις περί οικονομικών (που τόσο αρέσουν στο Γιάνη μας).  Για τη βιομηχανική παραγωγή, τις εξαγωγές, τον τζίρο των εμπορικών καταστημάτων, τη ρευστότητα των τραπεζών, τα φορολογικά έσοδα. Βασικούς δείκτες της οικονομικής δραστηριότητας που έχουν ξεκινήσει να κατρακυλάνε από το Δεκέμβριο που προκηρύχθηκαν οι εκλογές και συνεχίζουν να κατρακυλάνε όσο η «διαπραγμάτευση» (και κατ’ επέκταση η ανασφάλεια) δε λέει να σταματήσει.

Αν η κυβέρνηση, αντί της επιθετικότητας, επέλεγε το δρόμο της διεκδίκησης με πραγματισμό και νηφαλιότητα, σίγουρα θα αποκόμιζε οφέλη σε σύντομο χρονικό διάστημα. Προς το συμφέρον της χώρας είναι να τελειώσει γρήγορα η διαπραγμάτευση για να επανέλθει η ηρεμία στους καταθέτες, η ρευστότητα στις τράπεζες και η «ψυχολογία» στους επενδυτές.

Δυστυχώς, αντί για τα παραπάνω, οι κυβερνώντες άρχισαν ήδη να ξύνουν τον πάτο του βαρελιού (αποθεματικά ταμείων), χωρίς να μπορώ να διακρίνω τι πραγματικά έχουν στο μυαλό τους. Ενώ οι άλλοι ωφελούνται από την ποσοτική χαλάρωση του Ντράγκι, εμείς αποδυναμώνουμε και άλλο τη θέση μας, λες και όσο πιο αδύνατοι γινόμαστε, τόσο πιο πολύ θα μας φοβηθούν οι δανειστές μας…

 

Πρόσωπα

Μία πρώτη αποτίμηση του κυβερνητικού σχήματος έκανα την επομένη της ανακοίνωσης του υπουργικού σχήματος (το άρθρο εδώ ).

Τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα από όσα έγραφα τότε, αν αναλογιστούμε πως ο «μυστηριώδης» κ. Φλαμπουράρης μόλις άρχισε τις δηλώσεις έδειξε πόσο λίγος είναι για το πόστο του, ενώ και ο «χαρισματικός» Γιάνης Βαρουφάκης δεν άργησε να μας πείσει για την ακαταλληλότητα του για το κρίσιμο ρόλο που του ανατέθηκε.

Στα παραπάνω να προσθέσουμε και τις επιλογές που έγιναν όσον αφορά τη στελέχωση του διοικητικού μηχανισμού: κομματικά στελέχη και πρώην συνδικαλιστές, άνθρωποι άσχετοι με το αντικείμενο που τους ανατέθηκε.  Στο δρόμο του κ. Σαμαρά δηλαδή, ο οποίος φρόντισε να αποκαθηλωθούν οι όποιες απόπειρες για opengon.

Ενδεικτικά αναφέρω πως γενικός γραμματέας Διοικητικής Μεταρρύθμισης διορίστηκε ο συνδικαλιστής Δ. Τσουκαλάς (αυτός με το εφάπαξ του 1 εκ. ευρώ) και γενικός γραμματέας Βιομηχανίας ο κρατικοδίαιτος «δραχμολάγνος»  οικονομολόγος κ. Τόλιος (μετεκπαιδευθείς εις το Λομονόσοφ της Μόσχας..), ένας άνθρωπος που δεν έχει ιδέα από παραγωγή και βιομηχανία…

 

Συμπεράσματα:

Καταλήγοντας, τώρα που έχουμε ένα επαρκές δείγμα γραφής της κυβέρνησης, συνεχίζω βλέπω τα πράγματα περισσότερο δυσοίωνα, από ότι τα έβλεπα αμέσως μετά το σχηματισμό της κυβέρνησης. Τρία πιθανά σενάρια:

 

  • Η ρήξη με τους δανειστές και ένα Greхit με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη χώρα και κυρίως την εναπομείνασα μεσαία τάξη.
  • Η κατάρρευση της κυβέρνησης, χωρίς όμως να υπάρξει πιστωτικό γεγονός. Η κίνηση της ΕΚΤ προχθές να αυξήσει το όριο ELA με διπλάσιο ποσό από τις προηγούμενες φορές, ίσως συνηγορεί προς το παραπάνω. Η ασφυκτική πίεση δηλαδή να οδηγήσει την κυβέρνηση σε μερική στάση πληρωμών εντός ευρώ, και η μετέπειτα δρομολόγηση πολιτικών εξελίξεων.
  • Η επιλογή από τον κ. Τσίπρα του δρόμου της σύγκλισης με τις απαιτήσεις των «θεσμών». Μία επιλογή που είναι η ασφαλέστερη για τη χώρα, η επισφαλέστερη όμως για τη συνοχή του κόμματος του. Είναι βέβαιο πως σε τέτοιο ενδεχόμενο θα υπάρξει ρήξη στο εσωτερικό του Σύριζα. Από την άλλη, πιθανότατα θα βρεθούν σωσίβια για τη ψήφιση κρίσιμων μέτρων σε άλλους πολιτικούς χώρους (καραμανλική πτέρυγα ΝΔ, Ποτάμι). Σε μία τέτοια περίπτωση θα λάβουν χώρα σημαντικές πολιτικές ανακατατάξεις. Είναι όμως πρόθυμος και , ακόμα περισσότερο, ικανός ο κ. Τσίπρας να παίξει αυτό το σενάριο; Προσωπικά, με βάση όσα έχουμε δει ως σήμερα, δίνω λίγες πιθανότητες σε μία τέτοια τροπή.

Σε όλα τα παραπάνω σενάρια, το πιθανότερο είναι να έχουμε εκλογές (ή κάποιο δημοψήφισμα) εντός του τρέχοντος έτους.

Αυτά φίλε αναγνώστη (-τρια) και να θυμάσαι υπάρχουν πολύ χειρότερα από τα σημερινά και το πιθανότερο είναι να τα ζήσεις (εφόσον δεν την έχεις κάνει για τα ξένα)…

ÑÏÄÏÓ - ÅÊÄÇËÙÓÅÉÓ ÃÉÁ ÔÇÍ 67ç ÅÐÅÔÅÉÏ ÔÇÓ ÅÍÓÙÌÁÔÙÓÇÓ ÔÙÍ ÄÙÄÅÊÁÍÇÓÙÍ ÓÔÇÍ ÅËËÁÄÁ(EUROKINISSI/RODOSPRESS.GR/ÁÑÃÕÑÇÓ ÌÁÍÔÉÊÏÓ)   patriotism

«Υπολογίζοντας όλους τους θανάτους μαζί, αμάχων και στρατιωτικών, οι χώρες που πλήρωσαν το βαρύτερο φόρο αίματος ήταν η Πολωνία, η Γιουγκοσλαβία, η ΕΣΣΔ και η Ελλάδα. Η Πολωνία έχασε περίπου το ένα πέμπτο του προπολεμικού πληθυσμού της, όμως το ποσοστό του μορφωμένου πληθυσμού της που σκοτώθηκε ήταν πολύ υψηλότερο, επειδή αποτέλεσε σκόπιμο στόχο εξολόθρευσης από τους ναζιστές (και τους Σοβιετικούς – βλέπε σφαγή του Κατύν).»

Το παραπάνω απόσπασμα είναι από το βιβλίο του Tony Judt  «Postwar Europe-A History of Europe since 1945″, στην ελληνική του μετάφραση από τις εκδόσεις Αλεξάνδρεια. Έτυχε να διαβάσω το βιβλίο πρόσφατα, οπότε μου ήρθαν αμέσως στο μυαλό τα παραπάνω όταν ο υπουργός Επικρατείας για το συντονισμό του κυβερνητικού έργου έκανε την περίφημη δήλωση: «Εκτός Αυστριακών και Πολωνών που συνεργάστηκαν με τους ναζί, οι λαοί της Ευρώπης υπέφεραν από τον Πόλεμο».

Ο Φλαμπουράρης ήταν ένα από τα άγνωστα χαρτιά της κυβέρνησης, εργολάβος, φίλος του μπαμπά Τσίπρα, με παρελθόν στο ΚΚΕ εσωτερικού. Υπήρξε, λέγεται, σημαντικός ο ρόλος του στο να πειστεί ο Αλαβάνος να δώσει το «δαχτυλίδι» στο μικρό Αλέξη. Μετά όμως από την παραπάνω δήλωση καθώς και τη χθεσινή συνέντευξη του στην Καθημερινή, τα πράγματα φαίνεται να ξεκαθαρίζουν για το άτομο που είναι σε ένα από τα πιο καίρια πόστα της σημερινής κυβέρνησης.

Συνεχίζουμε με αποσπάσματα από την αποκαλυπτική συνέντευξη στην κυριακάτικη Καθημερινή, οι αποστροφές του λόγου του υπουργού επικρατείας σε bold γράμματοσειρά: –

«Δηλαδή, συγγνώμη, τα πάνω από 10 τρισ. που χρωστάει συνολικά η Ευρώπη ποιος της τα δάνεισε; Πού τα βρήκαν; Τι είναι; Υπεραξία από την πραγματική οικονομία ή είναι αέρας;

– Εσείς, τι λέτε;

Αέρας είναι. Γι’ αυτό κι εμείς θα τους πληρώσουμε με αέρα!..»

Τι να πει κανείς για το παραπάνω; Όχι, δεν πρόκειται για ανάλυση του περιπτερά της γειτονιάς ή της κύρα-Κούλας από απέναντι, είναι ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα μάκρο-οικονομικά ο υπουργός Επικρατείας και – το χειρότερο- δε διστάζει να μας τον εκθέσει. Εντάξει ας πούμε ρε παιδί μου και εγώ δε σκαμπάζω από νομικά, δεν κάθομαι όμως να μιλάω για τέτοια, πόσο μάλλον αν ήμουν υπουργός ενός κράτους που βρίσκεται στο επίκεντρο μίας διεθνούς δίνης.

Για πάμε παρακάτω όμως, να δούμε τι άλλα μας αποκάλυψε ο μπαρμπά-Αλέκος (ναι μου λείπει ο μπαρμπά-Φώτης και δεν το κρύβω αλλά νομίζω πως βρήκα το νέο μπάρμπα της πολιτικής μας σκηνής), χωρίς να τον πιέσει καθόλου ο δημοσιογράφος:

«Το μοναδικό μεγάλο διάστημα που έλειψε από την Ελλάδα ήταν όταν σπούδαζε στο Πολυτεχνείο στο Γκρατς της Αυστρίας (1959-64).

– Η Αυστρία ήταν καλή εμπειρία. Εφυγα μικρός, ήμουν “μαμάκιας”, η μητέρα μου με κράτησε εκεί! Ήθελα να γυρίσω…

Χρειάστηκε μία δεκαετία περίπου για να αποφοιτήσει.

– Υπήρξατε, κατά κάποιον τρόπο, αιώνιος φοιτητής;

– Ε, όχι και αιώνιος! Μία δεκαετία έκανα. Γιατί όμως με ρωτάτε; Υπάρχουν πολλών ειδών αιώνιοι φοιτητές. Κάποιοι εγκαταλείπουν, κάποιοι με δυσκολίες κρατούν επί χρόνια την επαφή, έχουν όνειρο να αποφοιτήσουν. Σε αυτές τις περιπτώσεις δεν μπορείς να τους κόψεις το όνειρο. Υπάρχουν διαβαθμίσεις.

– Και οι «φοιτητοπατέρες»; Μήπως είναι εξιδανικευμένη η εικόνα που έχετε για την κοινωνία;

– Νομίζω ότι είναι η πραγματική. Βέβαια και η γυναίκα μου μού λέει ότι ζω σε άλλο κόσμο.»

Εντάξει ρε παιδιά, μία δεκαετία έκανε ο μπαρμπά-Αλέκος, όχι και αιώνιος, έπεσαν να τον φάνε οι συντηρητίκλες της Καθημερινής. Εξάλλου στον κόσμο τον αριστερό, τον όμορφο, που είναι εφικτός και θα γίνει μία μέρα πραγματικότης με εφαλτήριο την κυβέρνηση της αριστεράς στην Ελλάδα, ε εκεί αι σπουδαί θα κρατάνε τα διπλά χρόνια από όσα προβλέπονται, για να μπορούν οι νέοι να αφομοιώνουν χαλαρααά τη γνώση και να χαίρονται τα νιάτα τους. Να μπορούν να ασχολούνται με τα χόμπι των και να μη τους ισοπεδώνει ένα βάρβαρο ανταγωνιστικό σύστημα βρε αδερφέ. Last, but not least, thumbs up to Mrs. Flamboyrari, η οποία για να μην έχει τον…ονειροπαρμένο μπαρμπά-Αλέκο μες τα πόδια της, τον άφησε να ασχολείται με τα κοινά, ώστε να διοχετεύει εκεί τη φαντασιοπληξία του…

Από τα παραπάνω, εύλογα δημιουργείται η απορία πώς γέμιζε ο μπαρμπά-Αλέκος το χρόνο του κατά τη διάρκεια του δεκάχρονου φοιτητικού βίου του. Για γκόμενες δε μάθαμε, δεν ήταν τόσο αποκαλυπτικός. Μάθαμε όμως για το διδακτορικό του, όχι στο πανεπιστήμιο, αλλά στην…πόκα:

«Γνωρίζοντας ότι είναι δεινός χαρτοπαίκτης αναρωτιέμαι αν του λείπει μια παρτίδα πόκας:

– Μεγάλη διασκέδαση τα χαρτιά. Παίζαμε αρκετά λεφτά… Είμαστε μια παρέα 7 – 8 ατόμων, έτσι τα χρήματα γυρνούσαν. Παίζαμε μία φορά την εβδομάδα εκτός Χριστουγέννων. Στα χαρτιά, ξέρετε, ψυχολογείς τις κινήσεις του συμπαίκτη. Όταν “χτύπαγαν”, ήξερα τι χαρτί είχαν. Έχει χαρά μεγάλη να γυρνάει το φύλλο… Βασικό ρόλο στα χαρτιά παίζει η ψυχολογική κατάσταση. Αν πηγαίνεις με κακή διάθεση, δεν θα κερδίσεις, θα χάσεις. Ή αν πηγαίνεις με φόβο ότι μπορεί να χάσεις, θα χάσεις. Αυτοί που κερδίζαμε συνήθως ήμαστε οι “άνετοι”, που δεν φοβόμαστε. Παίζει ρόλο ο άνθρωπος, ο χαρακτήρας, αν τα έχεις καλά με τον εαυτό σου».  

Αυτά δε θα συνεχίσω άλλο, όσοι θέλετε να…απολαύσετε τις υπόλοιπες ατάκες του κ. Φλαμπουράρη, μπορείτε εδώ:

Καταλήγοντας, το συμπέρασμα που βγαίνει από όσα μάθαμε τελευταία από τον ίδιο το κ. Φλαμπουράρη (ο οποίος, ατυχώς για τον ίδιο, επέλεξε να διαλύσει γρήγορα την άχλη μυστηρίου που πλανιόνταν γύρω του) είναι πως το κριτήριο επιλογής του από τον πρωθυπουργό ήταν πως πρόκειται για έναν πολύ δικό του άνθρωπο, φίλο του πατέρα του με σημαντική συμβολή στο να αναρριχηθεί ο μικρός Αλέξης στην κομματική ιεραρχία. Το ότι ο κ. Φλαμπουράρης έχει την ίδια περιορισμένη μόρφωση και τους ίδιους περιορισμένους πνευματικούς ορίζοντες με τον κ. Τσίπρα, προφανώς δε θεωρήθηκε μειονέκτημα, αν δε θεωρήθηκε κιόλας πλεονέκτημα…

Το ακόμα χειρότερο είναι πως μπορεί ο μπαρμπα-Αλέκος  να μη γνωρίζει από οικονομία, από γεωπολιτική, από ιστορία και να είναι τελείως αποκομμένος από τη διεθνή πραγματικότητα, γνωρίζει όμως καλά από πόκα. Και με την απόλυτη αυτοπεποίθηση που χαρακτήριζε τους «μάγκες» της γενιάς του, σε συνδυασμό με την…καλή διάθεση του παίχτη, είμαι βέβαιος πως βλέπει τον πολιτικό στίβο σαν ένα τραπέζι στρωμένο με πράσινη τσόχα. Και, όπως ήταν άνετος με τα λεφτά του τότε που έπαιζε πόκα με την παρέα, το ίδιο άνετος και αμέριμνος μοιάζει και σήμερα με τις επιπτώσεις που θα έχουν στη χώρα οι «μπλόφες» της σημερινής κυβέρνησης. Ω θεοί, κάθε μέρα αντιλαμβάνομαι πως τα πράγματα είναι ακόμα χειρότερα από όσο φαίνονταν την προηγούμενη…

Εδώ ο άνθρωπος ξέρει κούκο μονό και διπλό, στην ιστορία της Πολωνίας θα κολλήσουμε;

Εδώ ο άνθρωπος ξέρει κούκο μονό και διπλό, στην ιστορία της Πολωνίας θα κολλήσουμε;

O Kevin Featherstone είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Σύγχρονων Ελληνικών Σπουδών στο London School of Economics, με καταγωγή από τις ΗΠΑ.

Συχνά δημοσιεύονται κείμενα του στην Καθημερινή, έτσι το όνομα του μου ήταν γνωστό από πριν (εδώ ένα πολύ ωραίο άρθρο του με τίτλο «Γιατί η Ελλάδα αποτυγχάνει»). Είναι ένας άνθρωπος που σίγουρα και συμπαθεί την Ελλάδα και τη γνωρίζει αρκετά καλά.

Για το λόγο αυτό καλά θα κάνουμε να σταθούμε στην πρόσφατη δήλωσή  του: «από τις απαρχές του σύγχρονου ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα η ελληνική κοινωνία τείνει να διακατέχεται από «διαρκή αίσθηση θυματοποίησης» (sense of victimhood).» (πηγή : http://www.tovima.gr/world/article/?aid=682942).

Φαντάζομαι πως πολλοί συμπολίτες μας θα έσπευσαν να σχολιάσουν με αρνητικούς χαρακτηρισμούς τον κ. Featherstone, μία ματιά στα σχόλια σε sites που αναπαρήγαγαν τις δηλώσεις του θα είναι ενδεικτική. Όμως φοβάμαι πως ο καθηγητής είπε μία μεγάλη αλήθεια, καλό είναι εδώ να βγάλουμε το κεφαλάκι έξω από την άμμο και να προσπαθήσουμε να βρούμε έναν καθρέφτη να κοιταχτούμε.

Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα, η Εκκλησία και τα ΜΜΕ έχουν συμβάλει με καθοριστικό τρόπο στο να έχουμε μία τελείως διαστρεβλωμένη εικόνα για την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για τη σημερινή μας υπόσταση ως έθνος. Μαθαίνουμε το παρελθόν μας με έναν τελείως αποσπασματικό τρόπο και όχι σαν μια συνέχεια. Παραβλέπουμε τις σκοτεινές πλευρές του (οι οποίες έχουν να μας διδάξουν και τα περισσότερα) και εστιάζουμε μόνον στις φωτεινές περιόδους. Περίοδοι που συνήθως συμπίπτουν με την θεόσταλτη εμφάνιση κάποιου φωτισμένου ηγέτη. Και στις οποίες ο ελληνισμός ξυπνά ως δια μαγείας από το λήθαργο και αποδεικνύει το μεγαλείο του.

Στην ιστορική αφήγηση που έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη, όσα καταφέραμε τα καταφέραμε χάρη σε αυτό το μεγαλείο της φυλής, ενώ ο ρόλος των έξω ήταν κατά κανόνα κακόβουλος και ανθελληνικός. Παραβλέπουμε δηλαδή ένα μεγάλο αριθμό ιστορικών γεγονότων στα οποία ευνοηθήκαμε από τον εξωτερικό παράγοντα, όπως τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη συνθήκη των Σεβρών μετά τον Α’ Παγκόσμιο, τη βοήθεια της UNRRA και το σχέδιο Μάρσαλ μετά το Β’ Παγκόσμιο, την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κ.α. Αντίθετα, αγαπημένα στο μενού είναι τα κακά μνημόνια και οι τοκογλύφοι-δανειστές (τοκογλύφο να δανείζει με 2% ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί), ο ρόλος των ΗΠΑ σε δικτατορία-Κυπριακό, ο κακός Κίσιτζερ που θέλει να αφανίσει τη γλώσσα μας, οι κακοί ξένοι που αποκαλούν το γειτονικό κρατίδιο «Μακεδονία» και λοιπά τέτοια.

Με τη βολική αυτή αφήγηση που πίσω από εθνικές τραγωδίες βλέπει ως μοναδικούς φταίχτες «ξένα κέντρα αποφάσεων», αυτομάτως καταργούνται οι δικές μας ευθύνες και ακυρώνεται η όποια προσπάθεια αυτοκριτικής. Μονίμως θύματα, των μεγάλων δυνάμεων, του σκληρού καπιταλισμού, των άτεγκτων βορείων προτεσταντών και δε ξέρω εγώ ποιων άλλων, πάντα έχουμε ένα βολικό άλλοθι για τα χάλια μας ως κοινωνία.

Μήπως όμως αυτή η αίσθηση θυματοποίησης, που τόσο μας αρέσει να συντηρούμε στο συλλογικό μας ασυνείδητο, ευθύνεται για πολλά από τα δεινά που ήδη ζούμε και θα ζήσουμε στο μέλλον; Ας το αναλογιστούμε αυτό, έστω για μία στιγμή, πριν ξαναβάλουμε το κεφαλάκι μέσα στην άμμο.

Κλείνοντας, παρακολουθούμε μία κυβέρνηση η οποία είναι τελείως ασυντόνιστη σχεδόν σε όλα, πλην ενός: στη συνειδητή καλλιέργεια εχθρικού κλίματος προς το γερμανικό παράγοντα και τους εταίρους-δανειστές. Εμείς δεν πρέπει να διορθώσουμε τίποτα, εμείς είμαστε θύματα της λιτότητας που επιβάλλουν οι Γερμανοί. Πιθανότατα αυτή η κυβέρνηση να επιδιώξει στο προσεχές μέλλον να καλύψει την ανεπάρκεια της μέσω ενός δημοψηφίσματος που θα στοχεύει στο θυμικό του Έλληνα. Ήδη το σκηνικό έχει στηθεί. Θα πέσουμε για άλλη μία φορά θύματα της αυτό-θυματοποίησης μας, ή το ένστικτο επιβίωσης θα επικρατήσει; Εσείς τι λέτε;

υ.γ. Κατά μία σατανική σύμπτωση ο όρος «αυτοθυματοποίηση» κάνει ρίμα με τον όρο «αυτοϊκανοποίηση»…

anastasiou-620x447

stathis nazi

arkas

Ο υπουργός επικρατείας της κυβέρνησης, κ. Φλαμπουράρης δήλωσε (σύμφωνα με το Κουτί της Πανδώρας , όχι τίποτα Καθημερινές και Πρώτα Θέματα έτσι;) με αφορμή την υπόθεση Χαρδούβελη:

«Φέρτε τα λεφτά σας στην Ελλάδα», ήταν το μήνυμα που έστειλε ο υπουργός Επικρατείας Αλέκος Φλαμπουράρης σε πολιτικούς και όχι μόνο, μιλώντας στην πρωινή εκπομπή του ΣΚΑΪ.

«Πρέπει να όλοι οι πολιτικοί, και οι μη πολιτικοί, να φέρουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα, δίνουμε ένα αγώνα ύπαρξης και χρειάζεται και το ένα ευρώ αυτός ο αγώνας», ανέφερε χαρακτηριστικά ο Αλέκος Φλαμπουράρης, που δεν παρέλειψε να αφήσει αιχμές για τον Γκίκα Χαρδούβελη, σχολιάζοντας πως «άλλο να είσαι σύμβουλος πρωθυπουργού και να τα βγάζεις έξω για να μη σε πιάσουν και άλλο να τα έχεις στο εξωτερικό από το 2012»…

(Πηγή: www.koutipandoras.gr/article/135152/flampoyraris-ferte-ta-lefta-sas-stin-ellada-politikoi-kai-mi)

Ωραία, να αφήσεις αιχμές για το κ. Χαρδούβελη κ. Φλαμπουράρη, και λίγα είπες.

Όμως τώρα τι γίνεται; Απλά λέτε ένα «φέρτε τα λεφτά σας πίσω» και τελειώσαμε;; Μου θύμισε εκείνο το σύνθημα του ΣΕΚ (σοσιαλιστικό εργατικό κόμμα, τρότσκες που όχι δεν είναι συνιστώσα, έχουν ενσωματωθεί στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ) από τα φοιτητικά μας χρόνια: «Φορολογήστε τους Πλούσιους». Μόνο που τώρα δεν έχουμε να κάνουμε με κάποιο περιθωριακό εκπρόσωπο της εξωκοινοβουλετικής αριστεράς αλλά με τον υπουργό Επικρατείας της κυβέρνησης!

Δε δικαιούμαστε αγαπητέ κ. Φλαμπουράρη, ως Έλληνες πολίτες με τις οικονομίες μας (όσες έμειναν!) σε ελληνικές τράπεζες, να ξέρουμε πόσο μέρος της περιουσιακής τους κατάστασης έχουν στο εξωτερικό πρωθυπουργός και οι υπεύθυνοι των τομέων διαπραγμάτευσης με ΕΕ/οικονομικής πολιτικής ; Θυμόμαστε από το προηγούμενο πόθεν έσχες (αν δεν κάνω λάθος αφορούσε οικονομικά στοιχεία του 2012, το 2013 ακόμα…) τα αμοιβαία κεφάλαια σε Black Rock και λοιπά ευαγή ιδρύματα των κ.κ. Τσακαλώτου και Σταθάκη. Όσο για το κοσμοπολίτη υπουργό κ. Βαρουφάκη και τη σύζυγό του, αδυνατούμε να φανταστούμε πως δεν έχουν ένα χαρτοφυλάκιο με διασπορά σε επενδύσεις σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Ας κλείσουμε με τα ερωτήματα που έθεσε το (πολύ ήπιο κατά τη γνώμη μας όσον αφορά την αντιμετώπιση της σημερινής κυβέρνησης) Ποτάμι:

1) Έχει η κυβέρνηση εικόνα του αριθμού των μελών της, που έχουν καταθέσεις, ομόλογα και αμοιβαία κεφάλαια σε χρηματοπιστωτικά ιδρύματα του εξωτερικού;

2) Γιατί μέχρι σήμερα η Βουλή δεν έχει δημοσιοποιήσει τις δηλώσεις πόθεν έσχες του 2013;

3) Ποιοι Υπουργοί και ποιοι βουλευτές  του Ελληνικού Κοινοβουλίου μετέφεραν χρήματα από καταθέσεις στο εγχώριο τραπεζικό σύστημα σε τράπεζες του εξωτερικού το χρονικό διάστημα από το 2010 μέχρι το 2014;

4) Έχει συνταχθεί και διαβιβαστεί ο κατάλογος των ελεγχόμενων προσώπων στα αρμόδια όργανα γιατο 2014 και αν δεν έχει, που οφείλεται η καθυστέρηση;

Ερωτήματα που πρέπει να απαντηθούν το συντομότερο από την κυβέρνηση, αν και δυστυχώς δε βρίσκω πιθανό να γίνει κάτι τέτοιο…

«Τα χρήματα είναι δηλωμένα και φορολογημένα» τόνισε ο πρώην υπουργός Οικονομικών,στο Star. «Τον Ιούνιο του 2012 φοβήθηκα και εγώ, όπως φοβήθηκε τότε όλη η Ελλάδα. Και εγώ όπως και πολλοί Έλληνες μετέφερα κάποια από τα χρήματα μου, για να μπορώ να συντηρήσω τα παιδιά μου, φοβήθηκα πως μπορεί να καταρρεύσει η χώρα» παραδέχτηκε.

Αυτή ήταν η απάντηση του πρώην υπουργού Οικονομικών για την είδηση που έσκασε πως το 2012 έβγαλε στο εξωτερικό ποσό που άγγιζε το μισό εκατομμύριο ευρώ (σε πολλές μικρές δόσεις για να μη μας πάρουν χαμπάρι).

Στο ρεπορτάζ της Καθημερινής  μπορείτε να διαβάσετε το υπόλοιπο της θλιβερής απολογίας του πρώην υπουργού Οικονομικών καθώς και τα (εύλογα) ερωτήματα του κ. Σακελλαρίδη.

Με άλλα λόγια, ο πρώην υπουργός μας επαναλαμβάνει το βουλγαράκειο «Το νόμιμο είναι και ηθικό».

Παρακάμπτω το αν δικαιολογείται από το πόθεν έσχες του το χρηματικό ποσό που έβγαλε στο εξωτερικό . Άντε να πω πως φοβήθηκε πως θα βγει ο Σύριζα το 2012 (και αγχώθηκε πως θα μεγαλώσει τα καημένα τα παιδιά του, λες και δεν είναι εξασφαλισμένα οικονομικά και αυτά και τα εγγόνια του…) και τα έβγαλε με τον κουτοπόνηρο τρόπο που το έκανε. Όμως τον Ιούνιο του 2014 που ανέλαβε το υπουργείο Οικονομικών, δε θα έπρεπε να επιστρέψει τα χρήματα του στη χώρα, δίνοντας πρώτος το καλό παράδειγμα; Μετά γιατί πρέπει ο μέσος πολίτης να εμπιστευθεί τις ελληνικές τράπεζες;

Και να έρθουμε και στη σημερινή κυβέρνηση (τι νομίζατε πως θα την αφήσω έστω για ένα άρθρο στο απυρόβλητο;), νομίζω πως υποχρεούται , την ώρα αυτή που διακυβεύεται το μέλλον της χώρας στην Ευρωζώνη, να δημοσιεύσει τα πόθεν έσχες του πρωθυπουργού και του επιτελείου του Υπουργείου Οικονομικών. Θυμόμαστε, από το τελευταίο πόθεν έσχες που δημοσίευσε η βουλή της Ελλάδας, τα μεγάλα ποσά σε αμοιβαία κεφάλαια εξωτερικού των κ.κ. Τσακαλώτου και Σταθάκη. Φανταζόμαστε πως και ο πολύς κ. Βαρουφάκης και η γυναίκα του (κόρη εκπροσώπου της παλιάς πλουτοκρατίας, από εκείνους που ήξεραν καλά να πλουτίζουν με δανεικά και αγύριστα από το κράτος…) θα έχουν το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας τους στο εξωτερικό.

Η αναγκαστική έξοδος μας από την Ευρωζώνη (την οποία το πολιτικό μας σύστημα κατάφερε να καταστήσει πάλι πιθανή, όπως το 2012) και η ακόλουθη επιστροφή σε εθνικό νόμισμα θα είναι η μεγαλύτερη αναδιανομή πλούτου που έχει γίνει στη χώρα από το 1950 και μετά. Μία αναδιανομή που θα τσακίσει τους αδύνατους και θα συνθλίψει οριστικά τη μεσαία τάξη. Είναι αυτονόητη νομίζω η απαίτηση, αυτοί που κάνουν τους χειρισμούς (και όσοι προηγήθηκαν, όπως ο κ. Χαρδούβελης) να είναι οι πρώτοι που θα δείχνουν το πατριωτικό παράδειγμα.

Δυστυχώς όμως ζούμε σε μία χώρα όπου οι ελίτ της, πολιτική και επιχειρηματική, είναι από τις πλέον ξεδιάντροπες, παρασιτικές και κοινωνικά ανάλγητες των χωρών του αναπτυγμένου κόσμου. Όπως έγραφα τον Ιούλιο του 2014, στο άρθρο Εθνική Ελλάδος γεια σου-μέρος 2ο, ένα άρθρο με αφορμή τη μπάλα, αλλά προεκτάσεις κοινωνικο-πολιτικές:
«Η πρόσληψη Ρεχάγκελ πριν 13 χρόνια, αποτέλεσε τον καταλύτη για τη μεταμόρφωση της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου και την αποβολή αρρωστημένων νοοτροπιών του παρελθόντος . Μετά από 5 χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, δυστυχώς ακόμα δεν έχει εμφανιστεί ένας αντίστοιχος καταλύτης που θα μεταμόρφωνε την ελληνική κοινωνία και θα ξερίζωνε τις παθογένειες δεκαετιών.
Κάποιοι έλπισαν πως ένας τέτοιος καταλύτης θα ήταν η Τρόικα και τα μνημόνια. Όμως, τα συμφέροντα της Τρόικας δεν ταυτίζονται με αυτά της χώρας, όπως στην περίπτωση του Ρεχάγκελ, όπου το καλό της Εθνικής ήταν και προσωπικό του καλό. Επιπλέον, η Τρόικα δε βρέθηκε ποτέ στο τιμόνι της χώρας, απλά επέβλεπε κυβερνήσεις απαρτιζόμενες από το παλιό, φθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Το προσωπικό αυτό προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εμποδίσει την εδραίωση των μεταρρυθμίσεων που απαιτούν τα μνημόνια, ιδίως αυτών που αφορούν το σπάσιμο συντεχνιακών συμφερόντων, την απελευθέρωση των αγορών, τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας. Έτσι η χώρα πορεύεται χωρίς σταθερούς και μακροπρόθεσμους στόχους, μία πορεία που είναι συνισταμένη των απαιτήσεων των δανειστών και των αντιστάσεων των εγχώριων ελίτ.
Εκτός από τη χαμηλού επιπέδου πολιτική ελίτ, ούτε η επιχειρηματική ελίτ της χώρας εμπνέει ελπίδα. Οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες του 19ου αιώνα, οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των Γερμανών την εποχή της κατοχής, οι κρατικοδίαιτοι της αυταρχικής προδιδακτορικής δεξιάς και οι αντίστοιχοι της πασοκοκρατίας – αυτές είναι οι κυρίαρχες καταβολές της σημερινής επιχειρηματικής ελίτ και της σημερινής μεγαλοαστικής τάξης. Κινούμενοι καθαρά ιδιοτελώς, δεν τους καίγεται καρφί για το δημόσιο συμφέρον. Οι βιλάρες μας στο Ψυχικό και την Κηφισιά να είναι καλά, και δε πα να καίγεται το κέντρο της Αθήνας; Τα ιδιωτικά σχολεία που πάνε τα παιδιά μας να είναι καλά και ας απαξιώνονται συνεχώς τα δημόσια. Για να πιάσουμε και την τρέχουσα επικαιρότητα, οι μισθοί των δικαστικών να σωθούν και δε πα η ανεργία των νέων να βρίσκεται στο 50%;»
Αυτά από τον Ιούλιο του 2014, ένα ωραίο καλοκαίρι που είχε και Μουντιάλ. Φοβάμαι πως τα καλοκαίρια που θα έρθουν θα το νοσταλγούμε εκείνο το καλοκαίρι του 2014.

Μέσα στις…μεταρρυθμίσεις που πρότεινε Υπουργός Οικονομικών μας στους κουτόφραγκους, ήταν και ετούτη: θα χτυπήσουμε λέει την τρισκατάρατη φοροδιαφυγή με μεταμφιεσμένες νοικοκυρές, φοιτητές και τουρίστες που θα κάνουνε τους πελάτες και έτσι και δουν να μην κόβεται καμία απόδειξη θα τσακώνουν τους φοροφυγάδες.

Ομολογώ πως ο Γιάνης έχει ξεπεράσει κατά πολύ τις προσδοκίες μου όσον αφορά το…μπαρουφακισμό του. Δεν ήταν το πρώτο που είπε (“θα αυξήσουμε το ΦΠΑ σε κάποιο ασήμαντο είδος”, “η συμφωνία περιλαμβάνει ασάφειες για να ψηφιστεί στα ξένα κοινοβούλια” κ.λπ.) όμως επιτρέψατε μου να σταθώ λίγο σε αυτό, επειδή είναι ένα θέμα που ήθελα καιρό να ασχοληθώ.

Η πάταξη της φοροδιαφυγής αποτελεί κλασική προεκλογική υπόσχεση κάθε κυβέρνησης που θυμάμαι, ήδη από τις καλές εποχές όπου κανείς δε φαντάζονταν που θα καταλήγαμε σήμερα. Η φοροδιαφυγή ελάχιστα πτοήθηκε πάντως όλα αυτά τα χρόνια και παραμένει σε υψηλά επίπεδα. Ας δούμε όμως τι κάναμε τα τελευταία χρόνια, στα οποία η γενικότερη οικονομική κατάσταση επέβαλε για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης και συνοχής να περιοριστεί αισθητά το φαινόμενο.

Πρώτος, πρώτος λοιπόν ο κ. Παπακωνσταντίνου, βρήκε την πρώτη εύκολη λύση: Βάζω τους πολίτες να υποχρεούνται να συλλέξουν ένα σημαντικό ποσοστό του εισοδήματος τους σε αποδείξεις, αν μάλιστα πιάσουν το μέγιστο ποσό να δικαιούνται σημαντική επιστροφή φόρου. Το αποτέλεσμα; Τα λεφτά που έχασε το κράτος από τις επιστροφές φόρων ήταν σαφώς περισσότερα από αυτά που κέρδισε από τον περιορισμό της φοροδιαφυγής. Οι περισσότεροι πολίτες είχαν δηλώσει όσες αποδείξεις χρειάζονταν για τη μέγιστη επιστροφή φόρου με βάση το δηλωθέν εισόδημα τους, ακόμα και αν δεν τις είχαν. Τι ποσοστό των δηλώσεων θα προλάβαινε να ελέγξει αυτός ο αναποτελεσματικός φορολογικός μηχανισμός; Αλλά και αν ήσουν άτυχος και σε έλεγχαν, πάλι από συγγενείς ή φίλους θα μάζευες τις αποδείξεις που σου έλειπαν, τόσο απλό.

Στην κυβέρνηση Σαμαρά ακολούθησαν άλλη τακτική. Αφού έτσι και αλλιώς δε μπορούμε να πιάσουμε τη φοροδιαφυγή στους ελεύθερους επαγγελματίες, τους φορολογούμε από το πρώτο ευρώ και αυξάνουμε το τέλος επιτηδεύματος. Αυτό είναι αλήθεια πως αύξησε τα έσοδα. Όμως έτσι δέχθηκαν ένα ισχυρό πλήγμα οι νέοι και αυτοί με χαμηλά εισοδήματα, ενώ μεγαλογιατροί-δικηγόροι, ιδιοκτήτες καφετεριών και λοιπές κατηγορίες με υψηλή φοροδιαφυγή ένιωσαν ελάχιστη διαφορά. Να σημειώσουμε πως το Μνημόνιο-2 προέβλεπε πως θα δημιουργηθεί νέος ελεγκτικός μηχανισμός με προσλήψεις δύο χιλιάδων ατόμων, κάποιων νέων κάποιων από τον υπάρχοντα μηχανισμό, όμως οι αντιδράσεις των εφοριακών νίκησαν την κυβέρνηση και, ως συνήθως σε τέτοια θέματα, δεν έκανε τίποτα.

Πάμε τώρα στη.. ρηξικέλευθη πρόταση Μπαρουφάκη. Κατ’ αρχήν δεν ακούσαμε τίποτα συγκεκριμένο. Δηλαδή από πόσα άτομα θα απαρτίζεται το σώμα, πόσο θα κοστίσει, τι έσοδα αναμένουμε να φέρει και λοιπά τέτοια που ξέρουμε πως είναι μίζερα για έναν αστέρα των οικονομικών σαν τον Σούπερ-Βαρούφα (δάνειο από Στέφανο Κασιμάτη, δεν άντεξα…), έλα όμως που χρειάζονται και τα ξεψαχνίζουν αυτοί οι κρυόκωλοι τεχνοκράτες των Βρυξελλών. Το επόμενο είναι ποιοι άραγε θα στελεχώσουν αυτό το σώμα. Ο Αρίστος Δοξιάδης τους κατατάσσει σε τρεις κατηγορίες: στους δημόσιους υπάλληλους (αδιάφορους), στους καιροσκόπους (λαμόγια), και στους επίδοξους εισαγγελείς (αυτούς που έχουν θέληση να πατάξουν τη διαφθορά). Η εκτίμηση του είναι οι δύο πρώτες κατηγορίες θα υπερισχύουν συντριπτικά της τρίτης. Αλλά ακόμα και σούπερ μπόνους να δοθεί (που είπαμε και παραπάνω, ως συνήθως ο..Σούπερ-Βαρούφας δεν ασχολήθηκε με νούμερα) στην τρίτη κατηγορία, πόσο θα είναι αυτό για να αποφευχθούν λαδώματα; Και μήπως έτσι προκύψει το αντίθετο φαινόμενο να καταλογίζονται αλόγιστα πρόστιμα ακόμα και όταν δεν πρέπει;

Προφανώς μιλάμε για τελείως ασόβαρες προτάσεις από έναν εναλλακτικό γκουρού των οικονομικών, ο οποίος μέσω της… ρηξικέλευθης ασάφειας κατάφερε να γοητεύσει ένα, κατά κανόνα όχι ιδιαίτερα διαβασμένο, ακροατήριο. Όμως να θυμίσουμε στον κ. Βαρουφάκη, κάτι που μάλλον δεν έχει (και προφανώς δεν τον ενδιαφέρει να) συνειδητοποιήσει: πως  πλέον είναι υπουργός Οικονομικών και εκπροσωπεί μία ολόκληρη χώρα και όχι τον εαυτό του όπως παλιά. Δυστυχώς με τη μέχρι σήμερα παρουσία του, έχει ζημιώσει ιδιαίτερα την εικόνα της χώρας στο εξωτερικό και η αναστροφή αυτής της ζημίας θα απαιτήσει πολύ κόπο και χρόνο.

Τελειώνοντας, να πω και μερικά πραγματάκια για το μείζον θέμα της φοροδιαφυγής. Κάποιες άλλες χώρες (μεταξύ των η Πορτογαλία) για να δώσουν κίνητρο στον κόσμο να ζητάει απόδειξη, έχουν θεσμοθετήσει κληρώσεις στις οποίες με βάση τον αριθμό της απόδειξης κάθε μέρα κάποιοι κερδίζουν δώρα ή χρηματικά ποσά. Εμένα ούτε αυτό μου φαίνεται πολύ λειτουργικό. Τρεις είναι οι άξονες στους οποίους θα πρέπει να επικεντρωθούν οι δράσεις του κράτους κατά την ταπεινή μου γνώμη. Δράσεις, τις οποίες καμία κυβέρνηση δεν έχει προτείνει ή προσπαθήσει, υποθέτω γιατί φοβόταν το πολιτικό κόστος ή γιατί δεν πρόκειται για κινήσεις που θα φέρουν άμεσα αποτελέσματα.

Η πρώτη είναι: μικρότεροι φόροι, μεγαλύτερες ποινές για τους παραβάτες. Με την ισχύουσα φορολογία και νομοθεσία, συγχωρέστε με, άλλα είσαι μαλάκας αν μπορείς και δε φοροδιαφεύγεις. Μόνο αν το κίνητρο μετριαστεί (μικρότερο κέρδος αφού θα είναι μικρότερος ο φόρος) και η ποινή ενταθεί θα αρχίσει ο Έλληνας να αλλάζει νοοτροπία.

Η δεύτερη είναι δώσε κίνητρο στον κόσμο να κάνει συναλλαγές με πλαστικό χρήμα! Είμαστε η τελευταία χώρα από τις παλιές της ΕΕ σε πληρωμές μέσω καρτών. Τελευταία έβγαλα κάρτα (χρεωστική) από γνωστή τράπεζα, με την οποία για κάθε συναλλαγή από συγκεκριμένα καταστήματα κερδίζω πόντους, τους οποίους μπορώ να εξαργυρώσω αγοράζοντας προϊόντα. Βέβαια, μιλάμε για μεγάλα καταστήματα τα οποία πάντα εκδίδουν απόδειξη. Το θέμα είναι η πολιτεία σε συνεργασία με τις τράπεζες να κάνει τη χρήση τέτοιων καρτών συμφέρουσα για οποιαδήποτε συναλλαγή. Να πληρώνεις και τον ταξιτζή, το γιατρό, το δικηγόρο, τον κουρέα με κάρτα. Και οι παραπάνω να είναι υποχρεωμένοι να έχουν το σχετικό μηχάνημα. Φυσικά είναι ένα μέτρο που θα συναντήσει αντιδράσεις και θα αργήσει να αποδώσει, όμως κάποια στιγμή πρέπει να μειώσουμε τη χρήση μετρητών, σε όλα τα αναπτυγμένα κράτη έτσι γίνεται.

Η τρίτη και πιο δύσκολη αφορά τη διάρθρωση της ελληνικής παραγωγικής βάσης. Στο εξαιρετικό βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη «Το αόρατο ρήγμα» βρήκα την παρακάτω στατιστική: στην Ελλάδα οι αυτοαπασχολούμενοι και οι εργαζόμενοι σε μικρές-οικογενειακές επιχειρήσεις των 1-10 ατόμων αποτελούν το 57% του εργατικού δυναμικού. Το ποσοστό αυτό στη Γερμανία είναι στο 18% και για το σύνολο των κρατών της Ε.Ε. ο μέσος όρος είναι στο 30%. Φυσικά στους αυτοαπασχολούμενους και τις μικρές επιχειρήσεις η ευελιξία και το μικρό μέγεθος ευνοούν τη φοροδιαφυγή. Αντίθετα, σε μία οικονομία με πολλές μεσαίες-μεγάλες επιχειρήσεις και ανάλογο αριθμό μισθωτών η δουλειά της εφορίας είναι σαφώς πιο εύκολη. Η δημιουργία ευνοϊκού περιβάλλοντος για τον ερχομό ξένων εταιριών αλλά και για την αύξηση μεγέθους των υπαρχόντων ελληνικών θα έπρεπε να είναι στόχος μας, όμως επί χρόνια δεν είναι και προτιμάμε να χαϊδεύουμε τη θάλασσα των αυτό-απασχολούμενων, συχνά σε βάρος του κοινωνικού συνόλου (π. χ. φαρμακεία).

Αυτά τα ολίγα, βαρετά και τετριμμένα από εμένα. Ξέρω, τόσο συναρπαστικός σαν τον Σούπερ-Βαρούφα δεν είμαι. Όμως φοβάμαι πως η επιλογή ενός οικονομολόγου-κονφερασιέ για τη νευραλγική θέση του υπουργού Οικονομικών, θα έχει προκαλέσει, όταν στο τέλος γίνει το «ταμείο», περισσότερα δάκρυα παρά γέλια…

stauro_ksypna

“Πρόεδρος της Βουλής με ρεκόρ ψήφων αναδείχθηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά την ψηφοφορία που διεξήχθη στη Βουλή. Την κ. Κωνσταντοπούλου ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Ποτάμι, Ανεξάρτητοι Έλληνες και ΠΑΣΟΚ. Ειδικότερα η κ. Κωνσταντοπούλου συγκέντρωσε 235 ψήφους επί 298 βουλευτών, ενώ στην κάλπη βρέθηκαν ακόμη 61 λευκά και δύο άκυρα ψηφοδέλτια.”

Το παραπάνω ρεπορτάζ από τη Ναυτεμπορική στις 06/02/2015.

Περίπου ένα μήνα μετά, διαβάζουμε στο «Βήμα»:

«(…)

«H πρόεδρος της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου αυτή τη φορά έθεσε ζήτημα συνταγματικότητας των νόμων που ψηφίστηκαν από την προηγούμενη Βουλή.

Από την τοποθέτησή της αυτή προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:

– Από πότε η πρόεδρος της Βουλής ασκεί αρμοδιότητες συνταγματικού δικαστή, που κρίνει και την αντισυνταγματικότητα των νόμων;

– Πώς είναι δυνατόν και με ποια αρμοδιότητα, η πρόεδρος της παρούσας Βουλής θα κρίνει τη νομιμότητα του νομοθετικού έργου της προηγούμενης Βουλής;» ,

αναφέρει στην ανακοίνωση του το Ποτάμι.»

Σωπάτε ρε παιδιά εκεί στο Ποτάμι δεν τη ξέρατε την κα. Κωνσταντοπούλου όταν τη ψηφίζατε για πρόεδρο του κοινοβουλίου; Περιμένατε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτήν, με βάση τον πρότερο κοινοβουλευτικό της βίο; Και στην τελική με τη δική σας ψήφο σας βγήκε το ανισόρροπο αυτό άτομο πρόεδρος, τώρα τι μας τα λέτε τα παραπάνω;

Δυστυχώς εκεί στο Ποτάμι κοιμούνται ύπνο βαθύ. Αυτό με την Κωνσταντοπούλου είναι δευτερεύον, μα ενδεικτικό. Το πρωτεύον είναι πως έχουμε μία κυβέρνηση η οποία έχει απομονώσει τελείως τη χώρα στην Ευρώπη, έχει οδηγήσει την οικονομία σε περαιτέρω μαρασμό και το τραπεζικό σύστημα σε ασφυξία με την αδικαιολόγητη καθυστέρηση να τα βρει με τους Ευρωπαίους, ενώ συνεχώς κάνει… τσαλίμια για να ικανοποιήσει το εσωτερικό ακροατήριο. Μία κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για τους απολυμένους της ΕΡΤ, τις καθαρίστριες του Υπ. Οικ. , τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ και έχει χεσμένη τη μερίδα του πληθυσμού που στηρίζει την παραγωγική βάση της χώρας. Μία κυβέρνηση που, ενώ Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία ανακάμπτουν και εκμεταλλεύονται την ευνοϊκή συγκυρία (ποσοτική χαλάρωση, μείωση τιμών πετρελαίου), οριστικοποιεί την εικόνα μας ως «μαύρο πρόβατο» της Ευρωζώνης.  Μία κυβέρνηση που λειτουργεί τελείως ασυντόνιστα και αλλοπρόσαλλα οδηγώντας τη χώρα στα βράχια ενός Greхit, ενός ενδεχομένου που κάθε ημέρα μοιάζει όλο και πιθανότερο.

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία χρειάζεται ένας ηγέτης με στιβαρό λόγο που δε θα διστάσει ενώ η κυβέρνηση απολαμβάνει ποσοστά δημοτικότητας ύψους 70%, να καταγγείλει τα πεπραγμένα της και να πει στο λαό δυσάρεστες αλήθειες. Όπως ακριβώς έκανε, για παράδειγμα, ο Τσώρτσιλ στη Μ. Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του 30. Τότε που ο πρωθυπουργός Τσάμπερλεν με την ενδοτική του στάση προς τον Χίτλερ άφηνε τη Γερμανία να αλωνίζει, ο Τσώρτσιλ αποτέλεσε την πηγή αφύπνισης της βρετανικής κοινής γνώμης. Αν και θεωρούνταν ένας ξεπερασμένος  συντηρητικός πολιτικός, τελικά κατάφερε να συσπειρώσει το βρετανικό λαό γύρω του. Και αυτό γιατί αντιλήφθηκε την κρισιμότητα των στιγμών και δε δίστασε να γίνει μάντης δεινών, κάτι που εκτιμήθηκε μετέπειτα.

Έναν αντίστοιχο ηγέτη δε θα περιμέναμε να τον βρούμε στο πρόσωπο των φθαρμένων και κουρασμένων ηγετών της προηγούμενης συγκυβέρνησης. Αυτοί άλλωστε έχουν τα εσωκομματικά τους τώρα, η χώρα είναι κάτι δευτερεύον μπροστά σε αυτά. Ελπίζαμε όμως πως ίσως θα μπορούσαμε να τον βρούμε σε ένα νέο κόμμα που προσπαθεί να αρθρώσει σύγχρονο μεταρρυθμιστικό πολιτικό λόγο. Δηλαδή στο Ποτάμι, δεν υπάρχει άλλο πια τέτοιο στην Ελλάδα. Αντί αυτού, βλέπουμε ένα κόμμα που κάνει πολιτική λες και βρισκόμαστε στις καλές εποχές προ δεκαετίας. Που δεν τολμάει να κάνει στιβαρή κριτική στην κυβέρνηση, γιατί φοβάται να πάει κόντρα στο πρόσκαιρο ρεύμα που αυτή έχει σε μία αποβλακωμένη από την κρίση κοινωνία. Που προσπαθεί εναγωνίως να πασάρει το μήνυμα πως όταν ο Σύριζα… σοβαρευτεί, εκείνο θα είναι εκεί για τον βοηθήσει να περάσει τα δύσκολα νομοσχέδια που θα καταψηφίσει η εσωκομματική αντιπολίτευση των λαφαζάνηδων, συνιστωσών και λοιπών ημι-παραφρόνων.

Ο «επικεφαλής» του Ποταμιού τόλμησε πέρσι να μπει για τα καλά στα βαθιά της πολιτικής ζωής του τόπου. Δε μας ενθουσίασε είναι η αλήθεια η στάση του «ήρθα τώρα να σας σώσω». Όμως, στις τελευταίες εκλογές το κόμμα του αποτέλεσε μία επιλογή για πολλούς από αυτούς που ελπίζουν πως κάποτε η Ελλάδα θα γίνει ένα «κανονικό» ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς, φαίνεται πως ο «επικεφαλής» είναι λίγος για τις απίστευτα δύσκολες στιγμές που περνάμε. Και, ακόμα χειρότερα, συνεχίζει να κυβερνά αυτοκρατορικά, με ένα καταστατικό που εξασφαλίζει συγκεντρωτική εξουσία στον ίδιο, αποκλείοντας πρωτοβουλίες που ίσως να έδιναν άλλο τόνο στη παρουσία του Ποταμιού σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές…

Ευτυχώς πέρασα την εφηβεία μου σε μια αθώα εποχή, στην οποία οι κοπέλες ήταν «ρουβίτσες» και όχι «βαρουφίτσες».

Τότε, ως ατίθασος έφηβος που άκουγε ροκ, εννοείται πως χλεύαζα τον Sakis που λάτρευαν τα κοριτσάκια και οι «φλώροι».

Όμως, καμιά 20αριά  χρόνια μετά, οφείλω να παραδεχτώ πως ως ποπ-σταρ έδειξε μία αξιοθαύμαστη αντοχή στο χρόνο, απόδειξη πως η επιτυχία του δεν οφείλονταν μόνο στην ωραία εμφάνιση του και τη διαφήμιση.

Όπως ο ποπ-σταρ δεν κρίνεται λοιπόν από μία επιτυχία, έτσι θαρρώ πως και ένας ηγέτης ή μία κυβέρνηση δε μπορούν να κριθούν από το αποτέλεσμα μίας «διαπραγμάτευσης».

Τώρα λοιπόν, μετά τη συμφωνία, συμβόλαιο, arrangement ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το με τους εταίρους μας, αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα για την κυβέρνηση Σύριζα-Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Γιατί όσο ασαφείς και αν είναι οι «μεταρρυθμίσεις» για να μπορέσουν οι κουτόφραγκοι να τις περάσουν στα κοινοβούλια τους και μετά εμείς να κάνουμε τα δικά μας (αγαπητέ Γιάνη, να σου θυμίσω πως δεν είσαι πια αρθρογράφος του protagon αλλά υπουργός Οικονομικών μίας χώρας που έχει προκαλέσει αναστάτωση στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ό,τι λες αναμεταδίδεται σε dt έξω), είναι σαφώς αντίθετες με αυτά που πιστεύει μεγάλη μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύριζα.

Μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας του κ. Λαφαζάνη, εκπρόσωποι κομμουνιστικών συνιστωσών, επαγγελματίες συνδικαλιστές, παλαιοπασόκοι αριβίστες συνιστούν ένα μείγμα το οποίο γίνεται όλο και εκρηκτικότερο όσο η ηγεσία του Σύριζα αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να αφήσει τον προεκλογικό μαξιμαλισμό προς χάριν της στροφής στο ρεαλισμό.

Ένα μείγμα που εξυπηρετούσε προεκλογικά τον κ. Τσίπρα για ψηφοθηρικούς λόγους, για αυτό και δεν επεδίωξε να αλλοιώσει τη σύσταση του. Ως αντιπολίτευση σε μία βαλκανική  χώρα μπορείς βλέπετε να λες τη μία μέρα άσπρο και την άλλη μαύρο και να κρατάς τους πάντες ικανοποιημένους. Όταν φτάσει όμως η ώρα να κυβερνήσεις αυτή η …πολυσυλλεκτικότητα (για να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται) μπορεί να σε καταστρέψει.

Ήδη οι πρώτοι εσωκομματικοί τριγμοί ξεπέρασαν τις μεμονωμένες δηλώσεις: στην πρώτη μετεκλογική Κ.Ε. του κόμματος υπέρ του κειμένου απόφασης που κατατέθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν 92 μέλη της ΚΕ, υπέρ της πρότασης της Πλατφόρμας 68, ενώ λιγότερα από 10 ήταν τα λευκά.

Και να φανταστείτε πως είμαστε ακόμα στην αρχή.

Κλείνουμε όπως αρχίσαμε, με Sakis.

Αφιερωμένο speziale στον κ. Τσίπρα και το ηγετικό του team…