Αρχείο για Αύγουστος, 2015

Λαφαζάνης Παναγιώτης:

Γεννημένος το 1951. Τελειόφοιτος Μαθηματικού. Από το 1974 κομματικός υπάλληλος του ΚΚΕ. Από το 1992 εργοδότης του είναι ο «Συνασπισμός της αριστεράς και της προόδου». Το 2000 εκλέγεται πρώτη φορά βουλευτής. Η συνέχεια πάνω-κάτω γνωστή στους περισσότερους.

Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Ανδρουλάκης, από τις ένδοξες ημέρες της ΚΝΕ του 70'

Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Ανδρουλάκης, από τις ένδοξες ημέρες της ΚΝΕ του 70′

Στρατούλης Δημήτριος:

Γεννημένος το 1958. Αυτός, σε αντίθεση με τον αρχηγό, κατάφερε να τελειώσει τη Νομική. Σύμφωνα με το βιογραφικό του από την ιστοσελίδα του:

«Εργάζεται στην Υποδιεύθυνση Εργατικών Θεμάτων του ΟΤΕ.»

Μα καλά ακόμα εργάζεται, δεν υπάρχει ασυμβίβαστο τώρα που είναι βουλευτής; Μα γιατί πότε εργάστηκε ο κ. Στρατούλης αγαπητοί; Πρόκειται περί τυπικού αργομίσθου συνδικαλιστή εδώ και χρόνια, έχουμε και εμείς τις πηγές μας στον ΟΤΕ και γνωρίζουμε κάποια πράγματα. Τώρα αν συνεχίζει να πληρώνεται από τον ΟΤΕ όσο είναι βουλευτής δεν το γνωρίζω. Ελπίζω πως όχι αλλά ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος, έχει και δύο παιδάκια ο κ. Στρατούλης πώς θα τα μεγαλώσει ο καημένος στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων; Κατά τα άλλα ο κ. Στρατούλης στο πλούσιο βιογραφικό του μας πληροφορεί πως επίσης:

«Διετέλεσε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου . 

Δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.

Διετέλεσε, ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ΟΤΕ, της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου του ΟΤΕ καθώς επίσης μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, Γραμματέας Κοινωνικής Πολιτικής της. 

Συγγραφέας, του βιβλίου «Οι εργασιακές σχέσεις στη δίνη του νεοφιλελεύθερου τυφώνα» (Ελληνικά Γράμματα, 2005) και του συλλογικού βιβλίου «Ανεργία και Απασχόληση στην Ελλάδα» (Σύγχρονη Εποχή, 1991)»

Ο κ. Στρατούλης μαζί με τον τραπεζικό του εφάπαξ του ενός εκατομμυρίου ευρώ κ. Τσουκαλά. Άξια τέκνα των 80s, τυπικοί εκπρόσωποι της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς

Ο κ. Στρατούλης μαζί με τον τραπεζικό του εφάπαξ του 1 εκ. ευρώ κ. Τσουκαλά. Άξια τέκνα των 80s, τυπικοί εκπρόσωποι της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς

Λεουτσάκος Ευστάθιος

Όπως μαθαίνουμε από το βιογραφικό του από την ιστοσελίδα www.vouliwatch.gr :

«Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα μανιάτικα του Πειραιά, στην Αγία Σοφία. Τελείωσε το νυχτερινό γυμνάσιο του Πειραιά και αποφοίτησε από τη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού.

Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στις γραμμές της αριστεράς και ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Eξελέγη στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, όπου αναδείχθηκε, διαδοχικά, στις θέσεις του Γενικού Γραμματέα και του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Επίσης, ήταν μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ.

Διετέλεσε μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ και συμμετείχε ενεργά και στο χώρο της αυτοδιοίκησης. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος ενώ στη συνέχεια διετέλεσε Αντιδήμαρχος Πειραιά.»

Οι τρεις παραπάνω κύριοι είναι ο επικεφαλής, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και ο γενικός γραμματέας της νεοσύστατης «Λαϊκής Ενότητας», του σχηματισμού που φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον πάλαι ποτέ αντιμνημονιακό Σύριζα.

Δεν είναι διόλου τυχαίο πως στο αριστερό αυτό μόρφωμα ηγούνται άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει σε παραγωγική εργασία ούτε μισή μέρα στη ζωή τους. Κομματικοί υπάλληλοι και συνδικαλιστές, με συμμετοχή στα κοινά που εξαργυρώθηκε κάποια στιγμή με βουλευτική έδρα. Οι τρεις αυτοί κύριοι που παρουσιάσαμε παραπάνω είναι κλασικοί εκπρόσωποι της «Αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς», ενός ιδιότυπου πολιτικού φαινομένου της μετά το 1981 Ελλάδας.

Ήταν, λοιπόν, το 1981 η χρονιά σταθμός για την ελληνική αριστερά. Μπορεί το ΚΚΕ να νομιμοποιήθηκε το 1974, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έπαψε να είναι εχθρικός προς τους Έλληνες αριστερούς. Αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά κατά την πρώτη οκταετία του Πα.Σο.Κ. Αναγνωρίζεται η Εθνική Αντίσταση, αποκαθίσταται το κοινωνικό κύρος των αριστερών και παύει ο έλεγχος «κοινωνικών φρονημάτων» για όσους προσλαμβάνονται στον (ή παίρνουν δουλειές από τον) κρατικό μηχανισμό.

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη χώρα μας, η μετάβαση στη νέα κατάσταση γίνεται με υπερβολικό τρόπο. Οι κυνηγημένοι του παρελθόντος, γίνονται οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι στο νέο σκηνικό. Η ελληνική αριστερά εξαργυρώνει τις διώξεις του παρελθόντος με την πλήρη ασυλία της στο καθεστώς ασυδοσίας που εγκαθιδρύει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πλέον οι αριστεροί έχουν δικαιώματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όποιος τους κάνει κριτική ή επιχειρεί να τους ελέγξει κατηγορείται για ολίσθηση σε αυταρχικές πρακτικές.

Δεν είναι τυχαίο πως το Πασοκ εκτός από τους «πρασινοφρουρούς» θα φροντίσει τη δεκαετία του 80′ να διορίσει μεγάλο αριθμό μελών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. * Παράλληλα, το παλιό αυταρχικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. Οι σχολικοί επιθεωρητές και άλλα όργανα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων καταργούνται με το σκεπτικό πως μέχρι τώρα έκριναν με κομματικά κριτήρια. Οι συνδικαλιστές αποκτούν πρωτόγνωρα και προκλητικά προνόμια.

Έτσι, εντός του πλαισίου της Πασοκικής ασυδοσίας των 80s συντελέστηκε ο πλήρης ηθικός εκμαυλισμός της ελληνικής αριστεράς. Από μία παράταξη που είχε συνηθίσει στην παρανομία και στην υποστήριξη των outsiders του δεξιού αυταρχικού καθεστώτος, μετατράπηκε σε μία παράταξη που άρχισε να απολαμβάνει τους πόρους του συστήματος με τρόπο εντελώς αναξιοκρατικό. Έγινε και αυτή μέρος του πελατοκεντρικού συστήματος, κρατώντας όμως τις ιδεολογικές αναφορές της και τον καταγγελτικό της λόγο για να διατηρεί ξεχωριστό πολιτικό στίγμα από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Όμως, πέρα από τα αριστερά συνθήματα, η ελληνική αριστερά των τελευταίων 30 χρόνων ελάχιστα νοιάστηκε επί της ουσίας για τους πραγματικά αδύνατους. Το κύριο μέρος της ενέργειας της αναλώθηκε στην άκριτη υποστήριξη κάθε συνδικαλιστικού και συντεχνιακού αιτήματος. Έτσι ευνοήθηκαν στο μέγιστο αυτοί που ανήκαν σε δυνατά σωματεία (ΔΕΚΟ, ΟΤΟΕ κ.λπ.) ή σε ισχυρές συντεχνίες (συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, δικηγόροι, μηχανικοί , γιατροί ΕΣΥ-ΙΚΑ κ.λπ.).  Το γεγονός πως πολλά (τα περισσότερα…) αιτήματα των παραπάνω κλάδων ήταν επιβαρυντικά για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου και απλά καβάτζωναν με προκλητικό τρόπο του ευνοούμενους του νέου συστήματος ουδόλως απασχόλησε την ελληνική αριστερά. Η αριστερά υπήρχε απλά για να ζητάει για όλους, χωρίς να την απασχολεί αν το αξίζουν και αν είναι κοινωνικά δίκαιο. Εξάλλου από τη θέση της αντιπολίτευσης όλα είναι εύκολα, συντάσσεσαι με κάθε «λαϊκό αίτημα» και αφήνεις αυτούς που κυβερνάνε να βρούνε λύσεις.

Για να προλάβω το συνήθη αντίλογο, σαφώς και δεν είναι η ελληνική αριστερά πρωταίτια για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό των προηγουμένων ετών, αφού δεν κυβέρνησε στα χρόνια του «μεγάλου πάρτι». Όμως φέρει τεράστια ηθική ευθύνη γιατί χειροκρότησε τις περισσότερες ενέργειες των τότε κυβερνήσεων που μας έφεραν στη σημερινή κατάντια. Γιατί επηρεάστηκε από τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό και τον υιοθέτησε στον πολιτικό της λόγο. Γιατί η ευμάρεια που ήρθε μέσω των ευρωπαϊκών πόρων άμβλυνε τελείως τα ηθικά αντανακλαστικά της. Γιατί εναρμονίστηκε πλήρως με τη νοοτροπία της τζάμπα μαγκιάς που κυριάρχησε ολοκληρωτικά τα τελευταία 35 χρόνια.

Κάτοικος UK, με καταθέσεις σε βρετανικές λίρες και υπέρμαχος του να μετατραπούν τα ευρώ των Ελλήνων μικροκαταθετών σε δραχμές. Κώστας Λαπαβίτσας, από τους πιο σιχαμερούς εκπροσώπους της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς....

Καθηγητής σε πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου, με καταθέσεις σε βρετανικές λίρες, επιθυμεί διακαώς να δραχμοποιήσει τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων μικροκαταθετών. Κώστας Λαπαβίτσας, από τους πιο σιχαμερούς εκπροσώπους της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς….

Σήμερα το κόμμα της Λαϊκής Ενότητας είναι ο τυπικότερος εκπρόσωπος της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς. Αφού ο πρωθυπουργός, έστω και την ύστατη στιγμή, μπήκε στο μνημονιακό club για να γλιτώσει τη χώρα από τα χειρότερα, οι τζάμπα μάγκες εγκαταλείπουν το καράβι και το παίζουν αγνοί και άσπιλοι. Οι περισσότεροι τους κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κηφήνες που δεν έχουν ιδέα από αγορά, από παραγωγή, από ανταγωνισμό και από επιχειρηματικότητα. Ξέρουν καλά, όμως, να πουλάνε αντι-μνημονιακά φούμαρα, όπως κάποτε πουλούσαν οι κ.κ. Σαμαράς και Τσίπρας. Τώρα που αυτοί κυβέρνησαν και εκτέθηκαν ψηφίζοντας επάρατα μνημονιακά μέτρα, οι τζάμπα μάγκες προσδοκούν να μαζέψουν ψήφους από ένα μονίμως προδομένο ακροατήριο.

Παιδί των ανέμελων 80s, η αριστερά της τζάμπα μαγκιάς μεγάλωσε σε ένα εξαιρετικά ευνοϊκό περιβάλλον. Ο φτηνός δανεισμός και οι επιδοτήσεις της ΕΟΚ «αξιοποιήθηκαν» ως επί το πλείστον για αθέμιτο πλουτισμό επιτήδειων, μαζικούς διορισμούς στο Δημόσιο, αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης. Σήμερα, μετά από πέντε χρόνια ύφεσης και με τη χώρα ακόμα να μη μπορεί να σταθεί στα πόδια της, το πλαίσιο είναι τελείως διαφορετικό. Και αν λάβουμε υπόψη μας τους κραδασμούς που προκαλούν διεθνώς η κινεζική κρίση και το κύμα μεταναστών προς τις χώρες της Ε.Ε. , τα πράγματα αναμένεται να γίνουν ακόμα πιο δύσκολα. Δεν είναι εποχές πια για τζάμπα μάγκες, είτε δεξιούς είτε αριστερούς. Εν’ όψει και των επικείμενων εκλογών, ελπίζουμε πως ο ελληνικός λαός, μετά τα όσα τραγικά έγιναν επί κυβέρνησης Συριζανέλ, έχει αρχίσει να το αντιλαμβάνεται…

υ.γ. Το άρθρο αυτό αποτελεί το τρίτο μέρος μίας άτυπης τριλογίας άρθρων για την ελληνική αριστερά, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα μετά από διεργασίες δεκαετιών. Τα άλλα δύο άρθρα είναι : «Ο δύσκολος δρόμους προς μία Αριστερά του Κυρίου και των νοικοκυραίων» και «Η Αριστερά της στείρας άρνησης«. Πιστεύω πως στα τρία άρθρα αυτά υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα σημεία που ίσως στο μέλλον αποτελέσουν πρώτη ύλη για κάποιον που ξέρει να γράφει και να συνοψίζει καλύτερα από εμένα.

* Ο γνωστός αρθρογράφος Κώστας Στούπας πρόσφατα έγραψε σε ανάρτηση του στο fb πως, ως νεολαίος του Ρήγα Φεραίου, είχε δεχτεί πρόταση από τον καθοδηγητή του να πάει για σπουδές στη Ρουμανία, με τη δέσμευση πως μετά θα του έβρισκαν μία θέση στο ελληνικό Δημόσιο, ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε στην πρώτη οκταετία του Πασόκ…

«Έκανα ό,τι μπορούσα», είπε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός αναφερόμενος σε όσα έγιναν από την 25η Ιανουαρίου μέχρι σήμερα.

Δεν αμφιβάλλω περί αυτού αγαπητέ Αλέξη, ό,τι μπορούσες έκανες, φτάνοντας τον καλοζωισμένο εαυτούλη σου στα όρια του: μάλλον δεν είναι ράδιο-αρβύλα αυτά που γράφτηκαν για είσοδο σου σε νοσοκομείο (-α) λόγω κρίσεων πανικού.

Όμως, είμαι επίσης απόλυτα πεπεισμένος πως αυτά που μπορείς είναι εξαιρετικά λίγα. Είσαι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα με περιορισμένους μορφωτικούς ορίζοντες, δε νιώθεις γρι από γεωπολιτική και διεθνείς συσχετισμούς, δεν καταλαβαίνεις χριστό από οικονομία-επιχειρηματικότητα και δεν ξέρεις να επιλέγεις συμβούλους και συνεργάτες (οι επιλογές σου το τελευταίο επτάμηνο το μαρτυρούν περίτρανα…).

Κάνεις σήμερα το ξεκαθάρισμα στο κόμμα σου που έπρεπε να είχες κάνει από το 2012, οπότε φάνηκε πως κάποια στιγμή θα έρθεις στην εξουσία. Για να ξεφορτωθείς πλατφόρμες-συνιστώσες και λοιπές δυνάμεις της παράνοιας σέρνεις τον τόπο σε άλλη μία εκλογική αναμέτρηση με μεγάλο κόστος. Δεν ήξερες πως λαφαζάνηδες και ευρωπαϊκή πορεία μαζί δε γίνεται; Το ήξερες αλλά ήθελες ως αντιπολίτευση να έχεις συσπειρωμένο το κόμμα γιατί, κακά τα ψέματα, αυτοί οι κομμουνιστογενείς είναι που κατεβαίνουν στους δρόμους; Όπως και να έχει φταις.

Σύρθηκες πίσω από τις παλαβομάρες του ναρκισσιστή γκουρού επί πέντε μήνες, πως τάχα μου οι Ευρωπαίοι θα έκαναν πρώτοι πίσω στο “chicken game”. Τελικά έκανες πίσω εσύ, όταν αντίκρισες την κόλαση της δραχμής και μπήκες όψιμα στο club των «μνημονιακών» (με ασύγκριτα μεγαλύτερο κόστος από ότι αν το έκανες το Φεβρουάριο αντί της βλακώδους συμφωνίας-γέφυρας…). Εγκλωβισμένος στη διαπραγμάτευση δεν κυβέρνησες πλην ελάχιστων περιπτώσεων κατά κανόνα αρνητικών (Μπαλτάς στην Παιδεία, νόμος Παρασκευόπουλου, επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο, στελέχωση με κομματόσκυλα του κρατικού μηχανισμού κ.α.). Οδήγησες την οικονομία σε μαρασμό και έδωσες τη χαριστική βολή στην εγχώρια επιχειρηματικότητα με το δημοψήφισμα και τα capital controls που αυτό προκάλεσε.

Και σήμερα ζητάς ξανά τη ψήφο μας. Επικαλούμενος τις «μάχες» και τον «αγώνα» που έδωσες. Με ποιο αποτέλεσμα τελικά; Και παραδεχόμενος πως «Φτάσαμε είναι η αλήθεια σε καταστάσεις οριακές για το λαό και την οικονομία.» Μήπως δεν έπρεπε επ’ ουδενί να φτάσουμε σε αυτές τις καταστάσεις Αλέξη; Μήπως δεν κάνει να παίζουμε με τέτοια πράγματα γιατί καμία φορά οι συνέπειες μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτες;

Ναι αλλά, όπως είπες χθες:

«Κάναμε, όμως, την υπόθεση της Ελλάδας παγκόσμια υπόθεση. Κάναμε την αντίσταση του λαού μας σημαία και κίνητρο πάλης για άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Και η Ευρώπη δεν είναι ίδια μετά το δύσκολο αυτό εξάμηνο.»

Σίγουρα δεν είναι πια ίδια Αλέξη. Το παράδειγμα της Ελλάδος για το που μπορεί να οδηγήσουν μία χώρα ακραία αριστερά ή εθνικιστικά κόμματα (ή ο συνδυασμός τους ακόμα χειρότερα, όπως ισχύει για την περίπτωση Συριζανελ) όταν κληθούν να κυβερνήσουν, έχει γίνει πλέον  μάθημα στους λαούς της Ευρώπης. Ήδη οι Podemos πέφτουν στις δημοσκοπήσεις και ο ηγέτης τους πανικόβλητος τρέχει να διαχωρίσει τη θέση του από τον Τσίπρα…

Παρ’ όλα αυτά, εντός της χώρας, είσαι και θα παραμείνεις ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Γιατί οι αντίπαλοι σου (Βαγγέλης, Φώφη και ο «επικεφαλής» ο Σταύρος) είναι εξίσου της πλάκας με εσένα. Και γιατί έχεις το πλεονέκτημα ότι είσαι νέος και δεν κουβαλάς (ακόμα…) τα αμαρτήματα των προηγουμένων.

Δε ξέρω τι θα βγει (και) από αυτές τις εκλογές, κρίνοντας με βάση τα προηγούμενα αποτελέσματα δεν είμαι αισιόδοξος. Υποτίθεται πως θα είναι καλό το ότι ο Σύριζα θα ξεκαθαρίσει από αρκετούς παλαβιάρηδες (ρίξτε μία ματιά στους 29 βουλευτές που στηρίζουν Λαφαζάνη). Από την άλλη όμως με ποιους θα κυβερνήσει η νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα; Υποσχέθηκες Αλέξη πως:

«Μπροστά μας έχουμε ακόμα να δώσουμε πολλές δύσκολες μάχες, αυτή τη φορά εντός της χώρας.

Η μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς, που μόλις άρχισε.

Η μάχη για να πληρώσουν επιτέλους οι αιωνίως κερδισμένοι, που κανείς μέχρι τώρα δεν τόλμησε να αγγίξει.

Η μάχη για την απόδοση δικαιοσύνης σε όσους μέχρι τώρα βρίσκονται υπεράνω των νόμων.

Η μάχη κατά της φοροδιαφυγής, για ένα δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα.

Η μάχη των μαχών για να αλλάξουμε το κράτος, ούτως ώστε να γίνεται κάθε μέρα πιο αποτελεσματικό. Πιο φιλικό για τον πολίτη. Πιο εχθρικό για το ρουσφέτι, τον κομματισμό, και τη διαφθορά.»

Με ποιους θα γίνουν τα παραπάνω Αλέξη; Με τους Κατρούγκαλους, τους Βούτσηδες, τους Μητρόπουλους και τους Τσουκαλάδες; Ή με τον Καμμένο, τον Τέρενς και το Νικολόπουλο;

«Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα, εγκλωβισμένοι στη μέγγενη της διαπραγμάτευσης», είπες σε μία αποστροφή του διαγγέλματος σου Αλέξη. Ποιόν δουλεύεις Αλέξη; Αν εξαιρέσεις το θρίλερ των capital controls,  η περίοδος της «διαπραγματευτικής μέγγενης» ήταν σχετικά ανέφελη. Το καλοκαίρι που, λόγω καιρού και τουρισμού, αμβλύνει τα προβλήματα, φτάνει στο τέλος του. Οι επόμενοι μήνες με εφαρμογή νέων μέτρων και πληρωμές φόρων προβλέπονται εξαιρετικά δύσκολοι.  Το ξέρεις, δε γίνεται να είσαι τόσο ανόητος, για αυτό και σπεύδεις να κάνεις εκλογές πριν νιώσει ο κόσμος την «ομορφιά» των ημερών που έρχονται…

Κλείνοντας, ίσως το μόνο αισιόδοξο που μπορεί να βγάλουν αυτές οι εκλογές είναι το να μπει ο Λεβέντης στη Βουλή. Εκεί καταντήσαμε…