Αρχείο για Ιουλίου, 2014

Το τελευταίο άρθρο έκλεισε με μάλλον απαισιόδοξες σκέψεις όσον αφορά το μέλλον αυτού του κράτους.  Η αλήθεια είναι πως και η τρέχουσα επικαιρότητα, αν κρίνουμε από τα headlines (που λένε και οι αγγλοσάξονες) των ειδήσεων, συνηγορεί στο αίσθημα της απαισιοδοξίας για την πορεία της χώρας.

Ένα ανούσιο νταβαντούρι για τη ΔΕΗ, με τη μία πλευρά να προωθεί ανόρεκτα μία (ως συνήθως) μεσοβέζικη και πρόχειρη μεταρρύθμιση (δείτε εδώ το εξαιρετικά κατατοπιστικό άρθρο του κ. Φλουδόπουλου) και την άλλη (όπως πάντα) να αρνείται πεισματικά κάθε αλλαγή (λες και είναι όλα τόσα εξαιρετικά…) και να επικαλείται δημοψηφίσματα για να εξυπηρετήσει μικροπολιτικές σκοπιμότητες.

Στα νοσοκομεία τα κλασικά φαινόμενα που απαντώνται σε τριτοκοσμικά κράτη. Τελικά, απεβίωσε ο ασθενής που είχε καταγγείλει γιατρό του Ευαγγελισμού ότι του ζήτησε φακελάκι. Στο νοσοκομείο των Γρεβενών, ανακλήθηκε ο διορισμός του διοικητή (έγινε πέρσι το Νοέμβριο), γιατί βρέθηκε να έχει πτυχίο «μαϊμού».

Το δικαστικό ρεπορτάζ αναδύει τη μπόχα των αποκαλύψεων για τον τρόπο δράσης της «νέας παράγκας» του …πρώτου σε σταυρούς δημοτικού συμβούλου Πειραιά.

Καλοκαιρινή Κυριακή, αντί οι τουρίστες να βρίσκουν ανοιχτά μαγαζιά στο κέντρο της πρωτεύουσας, έρχονται αντιμέτωποι με κινητοποιήσεις της μερίδας της κοινωνίας που διεκδικεί να μείνουν όλα ως έχουν.

Όχι δεν είναι sex toy αυτό που πιάνει με έναν περίεργο συνδυασμό ντροπής και ναζιού η κα. Δούρου. Είναι το γκλομπ-λάφυρο από συμπλοκή με ΜΑΤπου της έκανε δώρο ο κ. Μπαλασόπουλος....

Όχι δεν είναι sex toy αυτό που πιάνει με ελαφρά ντροπή αλλά και νάζι η κα. Δούρου. Είναι το γκλομπ-λάφυρο από συμπλοκή με τα ΜΑΤ, που της έκανε δώρο ο κ. Μπαλασόπουλος….

Μία κοινωνία που παρά τα όσα δεινά πέρασε τα τελευταία έτη, δείχνει να μην έχει καταλάβει πως πρέπει να αλλάξει. Μόνο βάζει το κεφάλι βαθιά στην άμμο, αγνοεί τι γίνεται στον υπόλοιπο κόσμο, και βροντοφωνάζει «Θέλω όλα να μείνουν όπως ήταν πριν έλθουν τα μνημόνια». Λες και μας έκλεψαν κάποιο επίγειο παράδεισο και τον ζητάμε πίσω όπως ένα παιδί που του πήρανε το παιχνίδι του.

Μέσα σε αυτή τη μιζέρια που αποπνέει η πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της χώρας, μία είδηση που πέρασε στα ψιλά των εφημερίδων, ήλθε να μου δώσει κουράγιο πως ίσως τελικά υπάρχει ελπίδα.

«Να χαθεί το εξάμηνο!». Αυτό αποφάσισε την προηγούμενη εβδομάδα η γενική συνέλευση των φοιτητών Αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ. Όπως λέει η απόφαση:

«Μετά από γενική συνέλευση του φοιτητικού σώματος της σχολής Αρχιτεκτόνων Μηχανικών και λαμβάνοντας υπ’ όψιν τη μέχρι τώρα υπάρχουσα κατάσταση, αλλά και τη μελλοντική, στην οποία καλούμαστε να ενεργήσουμε, προκειμένου να ολοκληρωθεί το ήδη χρονικά συμπιεσμένο εξάμηνο σπουδών και προκειμένου να διασφαλίσουμε την ποιότητα σπουδών μας, αποφασίζουμε να χαθεί το εξάμηνο» (πηγή : Καθημερινή)

Οι φοιτητές, παιδιά 18-24 ετών, λένε το αυτονόητο: πως για κάποιο λόγο παρακολουθείς τα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο. Πως όταν έχεις χάσει τόσο μεγάλο μέρος της διδακτέας ύλης, δε μπορεί έτσι πρόχειρα να λες εντάξει μωρέ ας γίνουν εξετάσεις να τελειώνουμε με το εξάμηνο, γιατί απαξιώνεις τη λειτουργία του πανεπιστημίου. Πως έχουμε σιχαθεί τις καταλήψεις και την απαξίωση των σπουδών μας, θέλουμε ένα ανοιχτό πανεπιστήμιο για να μπορούμε να ανταγωνιστούμε τους Ευρωπαίους συναδέλφους μας.

Θυμάμαι τον εαυτό μου και τις παρέες μου στην ηλικία των φοιτητών της Αρχιτεκτονικής. Να πηγαίνουμε στις συνελεύσεις με κυρίαρχο αίτημα την κατάληψη με την παραμικρή αφορμή, να φωνάζουμε κάτι ανόητα κλισέ του στυλ «δημόσια δωρεάν παιδεία» και «έξω οι εταιρίες από τα πανεπιστήμια», να αναπαράγουμε οι ίδιοι την απαξίωση των σπουδών και του πανεπιστημίου μας. Με χαρά διαπιστώνω πόσο πιο ώριμα είναι τα σημερινά παιδιά από εμάς. Και δεν είναι μόνο το ρεπορτάζ της «Κ» (που κάποιοι «αριστεροί» ευκόλως θα κατηγορήσουν ως κατευθυνόμενο, μεροληπτικό και προπαγανδιστικό) που με κάνει να το λέω αυτό. Οι κουβέντες που είχα με φοιτητές την τελευταία χρονιά και τα σχόλια τους για τα τεκταινόμενα στα πανεπιστήμια, με είχαν προϊδεάσει για το ηχηρό ράπισμα της συνέλευσης της αρχιτεκτονικής του ΕΜΠ προς καθηγητάδες, πρυτάνεις, υπουργούς και φοιτητο-πατέρες.

Αντίθετα με τους φοιτητές, όπως μας πληροφορεί το ρεπορτάζ, η διοίκηση της σχολής θέλει να μη χαθεί το εξάμηνο. Άλλη μία φόρα να τα κουτσοβολέψουμε α λα ελληνικά, ώστε «και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος». Με την ίδια λογική, γιατί να γίνονται μαθήματα στα πανεπιστήμια; Γιατί να κουράζονται πανεπιστημιακοί και παιδιά με ανούσιες παρακολουθήσεις; Μία φορά το χρόνο να κάνουμε μία εξεταστική και πάει και τελείωσε, έτσι προτείνω εγώ. Ο εξυπνότερος λαός του κόσμου μπορεί να τα καταφέρει και έτσι. Τι είμαστε τίποτα κουτόφραγκοι;

Έτσι που λέτε, εκεί που με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας θεωρούσα τελειωμένη υπόθεση μία χώρα στην οποία κανείς δε θέλει να αλλάξει τίποτα, ήρθε αυτή η είδηση να με χαροποιήσει. Πως πίσω από τις γενιές των 50-άρηδων και 60-άρηδων (των Αρβανιτόπουλων και των Πελεγρίνηδων αυτής της χώρας…) με τη νοοτροπία του «να μην αλλάξει τίποτα» και του να «υπερασπιστώ τα μικροσυμφέροντα μου και δε πα να καταρρεύσει το σύμπαν» αλλά και από τη δική μου χαλβαδογενιά των σημερινών 30άρηδων, έρχεται μία γενιά που, μεγαλώνοντας μέσα στην κρίση, της βγαίνει μία υγιής αντίδραση. Ας βρούμε λοιπόν αφορμή και εμείς οι μεγαλύτεροι να εμπνευστούμε από το παράδειγμα τους.

Ίσως κάποιος να πει πως δίνω υπερβολική σημασία σε ένα μεμονωμένο γεγονός. Όμως είναι ένα σημάδι πως παρά την οχλαγωγία και τη βοή που κάνουν αυτοί που δε θέλουν να αλλάξει τίποτα, από κάτω υπάρχει κάτι που σιγοβράζει. Κάτι που ίσως το δούμε ξαφνικά μπροστά μας τα χρόνια που μας έρχονται. Και επειδή, για να κλείσω κάνοντας παραλληλισμό με το προηγούμενο post, ο άνθρωπος χωρίς ελπίδα δε ζει και δυστυχώς δε μπορώ να τη βρω (την ελπίδα) στον Τσίπρα, τον Κοέλιο ή κάποια θρησκεία, είπα σήμερα να πιαστώ από τη δράση αυτών των νέων συμπολιτών μας. Μακάρι να έχουμε και άλλα τέτοια…