Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2015

Ως ιστολόγιο χαιρετίζουμε τη στροφή της κυβέρνησης μας προς το ρεαλισμό!

Ναι φίλοι αναγνώστες, δε θα κάτσουμε τώρα να λέμε για κωλοτούμπες και λοιπά χαιρέκακα, λέμε πάλι καλά που δεν είχαμε ευτράπελα και κάνουμε και το σταυρό μας, άθεοι ανθρώποι είμαστε, τον κάνουμε όμως.

Βέβαια, δε μπορεί να μην απορήσει κανείς γιατί όλη αυτή η φασαρία, όλη αυτή η διένεξη και όλος αυτός ο χαμένος χρόνος, δε θα μπορούσαμε να φτάσουμε εδώ νωρίτερα και χωρίς να μπούμε σε ανούσιες αντιπαραθέσεις;

Και, για αυτούς εξ’ημών που σκέφτονται πιο μακριά, υπάρχει η ανησυχία ποιες θα είναι οι μεταρρυθμίσεις που θα προταθούν αύριο και αν θα γίνουν αποδεκτές.

Και αν γίνουν αποδεκτές από τους…θεσμούς, πως θα τις επικυρώσουν αριστερές πλατφόρμες, αριβίστες παλαιοπασόκοι, κομμουνιστογενείς συνιστώσες, καμμένοι έλληνες και λοιπά κομμάτια αυτού του αλλοπρόσαλλου ψηφιδωτού που μας κυβερνά.

Όμως, μέρα που είναι η σημερινή, εύθυμη και περιπαικτική, ας υποκλιθούμε στο βασιλιά καρνάβαλο, ας βγούμε το βράδυ στους δρόμους ντυμένοι, ας πιούμε και χαρούμε με τη ψυχή μας και ας αφήσουμε τις έννοιες αυτές για αύριο, μη σας πω μεθαύριο και παραμεθαύριο.

Μόνο επιτρέψτε μου να κλείσω με μερικά χαριτωμένα αποσπάσματα από το χθεσινό άρθρο του economist με γενικό τίτλο «Οutgamed» , ναι αφορά τη συμφωνία του eurogroup της παρασκευής:

– The European Commission, European Central Bank and the IMF—once known as the “troika”, now renamed the “institutions” in a gesture to Greek semantic sensitivities

– Its behaviour will continue to be supervised by the institutions formerly known as the troika»

– Hardline members of Mr Tsipras’s Syriza party will find all of this hard to swallow, as will Greeks who thought they had voted for rupture. “The Greeks certainly will have a difficult time explaining the deal to their voters,” was the ungracious verdict of Wolfgang Schäuble

– The Germans and others were perhaps guilty of expecting too much too soon from a party elected on an explicit promise to break with the old ways, but Syriza bears the brunt of the blame. It has postured and provoked, making references to Germany’s Nazi past, and jeopardised potential allies in its battle against austerity. It badly mishandled the battle over its bail-out extension, lecturing its euro-zone partners when it ought to have sought accommodation. As a result the talks to come will be more painful, and Greece’s room for manoeuvre more limited, than they would otherwise have been. Mr Dijsselbloem, a man not normally given to eloquence, expressed it best: “Trust comes on foot,” he said last night, “and leaves on horseback.”

Άλλη χαριτωμενία έχουν στα αγγλικά όλα αυτά ε; Κρίμα να μην υπάρχει ένας Ροΐδης, σκεφτείτε τι ωραία κείμενα με εκείνη τη ακαταμάχητη καθαρευουσιάνικη λεπτή ειρωνεία θα απολαμβάναμε σήμερα…

pakis

pakis

pakis2

Μεταβολή του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (σε απόλυτα ποσά) για τις χώρες της ΕΕ την περίοδο 2001-2011

Μου το έστειλε φίλος στο inbox μου και επειδής μου άρεσε και με βγάζει από τον κόπο να κάθομαι να γράφω και να γκρινιάζει η γυναίκα μου «Πάλι στο ίντερνετ είσαι;» το δημοσιεύω αυτούσιο:

«Οι αγγλοσάξονες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τη θεωρία παιγνίων στην λήψη αποφάσεων. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι οι κυρώσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους απέναντι στην Ρωσία για τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία. Οι κυρώσεις προσπαθούν να αποτρέψουν οποιαδήποτε ρωσική ανάμειξη καθιστώντας τη ζημιογόνα, παραβλέπουν όμως το γεγονός ότι η Ρωσία, επειδή το θέμα είναι ζωτικής σημασίας για αυτήν δε θα υποχωρήσει πότε και κάθε φορά θα αυξάνει τα stakes, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος γενίκευσης της σύρραξης.

Δυστυχώς, είμαι βέβαιος πως ο κλαρινογαμπρος ΥΠΟΙΚ χρησιμοποιεί κάποιο παίγνιο στις διαπραγματεύσεις και αυτό φαίνεται σε κάποιες απόστροφες του λόγου του. Αρκετά συχνά υπογραμμίζει ότι μια άλλη λύση είναι καλύτερη για τα αμοιβαία συμφέροντα (Ελλάδας και ΟΝΕ), στοιχείο που είναι κομβικό στη θεωρία παιγνίων (εύρεση σημείων ισορροπίας). Νομίζω κάνει το ίδιο λάθος που έχουν διαπράξει πολλοί ακαδημαϊκοί, οι οποίοι όταν ασχολούνται με την πολίτικη προσπαθούν να εφαρμόσουν ένα θεωρητικό μοντέλο σε πραγματικές συνθήκες, με καταστροφικά συνήθως αποτελέσματα (drei Professoren, Vaterland verloren). Μπορεί με τη βοήθεια της θεωρίας παιγνίων να καταφέρνουμε να μοντελοποιήσουμε απλά επιστημονικά προβλήματα, η διεθνής οικονομικοπολιτική κατάσταση όμως, είναι ένα απείρως πιο σύνθετο περιβάλλον με πολλές παραμέτρους, το οποίο είναι αδύνατο να περιγραφεί από ένα θεωρητικό μοντέλο.

Έχω τρεις βασικές ενστάσεις σχετικά με τη διαπραγματευτική μέθοδο που ακολουθείται:

1) Υπάρχουν κάποια σχετικά πρόσφατα papers που δείχνουν ότι οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις παίρνοντας και άλλα στοιχειά υπόψη εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα τέτοιο στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των αντιπάλων στις διαπραγματεύσεις, π.χ. ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά (το παράδειγμα είναι φανταστικό), τι τύχες μπορεί να έχει σε μια διαπραγμάτευση?

2) Το περίφημο chicken game προϋποθέτει ότι τα αντίπαλα μέρη είναι παρόμοιας ισχύος, ώστε η πιθανή σύγκρουση να είναι αμοιβαία καταστροφική. Τι γίνεται όμως όταν ένας ελέφαντας κι ένα ποντίκι αποφασίσουν να συγκρουστούν? Είναι φανερό ότι οι επιπτώσεις της σύγκρουσης είναι τόσο διαφορετικές, που μόνο γέλιο μπορεί να σου προκαλέσει η απειλή του ποντικού να λεκιάσει λίγο τον ελέφαντα, αυτοκτονώντας. 

3) Στον πραγματικό κόσμο είναι πολύ δύσκολο να οριστούν -πόσο μάλλον να ποσοτικοποιηθουν- τα συμφέροντα των αντικρουόμενων μερών. Για παράδειγμα η ΟΝΕ έχει αναμφισβήτητα βραχυπρόθεσμο συμφέρον να μη φύγει η Ελλάδα από το ευρώ και αυτό την ωθεί να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Την ίδια στιγμή όμως, μακροπρόθεσμα έχει συμφέρον να μην καταστεί ευάλωτη απέναντι στις διεκδικήσεις πιο σημαντικών χώρων (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία), το οποίο την σπρώχνει ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στο να μην κάνει καμιά υποχώρηση. Άρα η απλοϊκή αντίληψη πως η Ευρώπη στο τέλος αναγκαστικά θα υποχωρήσει για το καλό του ευρώ είναι λαθεμένη – υπάρχει περίπτωση η Ευρώπη να μην υποχωρήσει καθόλου ακριβώς για το καλό του ευρώ!

Εν κατακλείδι. πιστεύω ότι ο Μπαρουφακης είναι ένας επικίνδυνος μανιακός που με την περιουσία του στην Αυστραλία (σ.σ.: ή στις ΉΠΑ; Σημαντική παράμετρος και αυτή, όσον αφορά το ηθικό κομμάτι.) παίζει τζόγο με τις τύχες της χωράς.»

Στα παραπάνω να προσθέσω τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό του κ. Βαρουφάκη, ο οποίος εκδηλώνεται με την τάση του να μιλάει συνεχώς και να επιδεικνύει τις γνώσεις του. Όσοι έχουμε κάποια εμπειρία διαπραγματεύσεων, γνωρίζουμε πως ο καλός διαπραγματευτής μιλάει λίγο και ακούει προσεχτικά. Θα μπορέσει ο Γιάνης, όταν κλείσουν οι πόρτες, να μεταμορφωθεί σε έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που βλέπουμε μέσω των ΜΜΕ; Επίσης, καλό είναι να μη ξεχνάμε πως δεν έχει καμία προηγούμενη εμπειρία από αντίστοιχες διαπραγματεύσεις (σε αντίθεση με πολλούς εκπροσώπους άλλων κρατών μέσα στο Eurogroup) και δεν είναι γνώστης των θεσμών και οργάνων της ΕΕ (όπως ήταν ας πούμε ο κ. Στουρνάρας).

Και το χειρότερο για το τέλος: ακόμα και να τα καταφέρει καλά ο Γιάνης παρά τις παραπάνω διατυπωθείσες επιφυλάξεις, άντε πείσε μετά τους Στρατούληδες, Λαφαζάνηδες, Βαλαβάνη, Δρίτσες κ.λπ. να εφαρμόσουν τα όσα θα προβλέπει η νέα συμφωνία (που δε θα λέγεται μνημόνιο, ε ρε τι δούλεμα μας ρίχνουν αλλά τα θέλει και ο κώλος μας…) με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Εκεί είναι που θα αρχίσουν τα μεγάλα προβλήματα για τη σημερινή κυβέρνηση, η διαπραγμάτευση (για την οποία μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα λες και όλα ξεκινάνε και σταματάν εκεί) είναι απλώς η αρχή…

Σε προηγούμενο άρθρο πριν τις εκλογές έγραφα :

«Αρκετοί συνομήλικοι μου θα επιβραβεύσουν μία γραφική μορφή της ελληνικής πολιτικής σκηνής, η οποία όμως προειδοποιούσε για τα δεινά που ζούμε σήμερα εδώ και χρόνια και γινόταν αντικείμενο χλεύης. Ο λόγος για το Βασίλη Λεβέντη, ο οποίος βρίσκει στήριξη από μία αυθόρμητη και δυναμική καμπάνια νέων στο ίντερνετ και θα είναι μία ψήφος διαμαρτυρίας που θα παίξει αρκετά.»

Λοιπόν χθες το βράδυ έτυχε να δω σε επανάληψη από το κανάλι του Καρατζαφέρη , συνέντευξη του κ. Λεβέντη στον αδερφό του…καναλάρχη πολιτικού με τις off-shore.

Αν αυτός λοιπόν είναι ο γραφικός και οι Τσίπρας-Καμμένος οι λογικοί, τους οποίους επιλέξαμε να μας κυβερνήσουν, τότε μάλλον κάτι πάει πολύ στραβά σε αυτή τη χώρα.

Η επιμονή του «δημοσιογράφου» να ρίξει το φταίξιμο για τα δεινά μας στη Γερμανία και τη Μέρκελ και ο ήρεμος και συγκροτημένος τρόπος με τον οποίον τον αποκρούει ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, αξίζουν της προσοχής μας.

Στο τέλος της συνέντευξης ο πρόεδρος θα τα ρίξει και στο Ποτάμι, αναπαράγοντας τη γνωστή μομφή περί «κόμματος» του Μπόμπολα. Αν και έχουμε τις επιφυλάξεις μας για το δημοσιογράφο που βάλθηκε να μας σώσει, δε μας βρίσκει σύμφωνο η τακτική του να αναπαράγει τη λάσπη της μονταζιέρας του Σύριζα. Από την άλλη, δε μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως ο λόγος του Β. Λεβέντη μπορεί να πιάσει το σφυγμό του απλού κόσμου, κάτι που δε βλέπουμε να το «έχει» ο κ. Θεοδωράκης.

Αυτά, απολαύστε τη συνέντευξη, μία όαση λογικής στη χώρα όπου κυβερνάει ο παραλογισμός!

«Οι λαοί της Ευρώπης δεν εκβιάζονται.»

Μπακαλιάρος*  που ήδη φοριέται πολύ και θα φορεθεί ακόμα περισσότερο τις επόμενες κρίσιμες ημέρες, κατά τις οποίες η ελληνική φολκλοριτέ (την οποία σιγοντάρουν συμφέροντα, πολιτικά και οικονομικά) πρόκειται να εκφραστεί μέσω του πατροπαράδοτου θεσμού των συλλαλητηρίων (Do you remember «Macedonia is Greek»?).

Τι θα πει όμως οι λαοί δεν εκβιάζονται; Ποιος εκβίασε τον ελληνικό λαό; Μήπως απλά ο ελληνικός λαός (αυτό το μέρος του τελοσπάντων, το οποίο κατεβαίνει σε πλατείες θεωρώντας πως μας εκπροσωπεί στο σύνολο μας) δε μπορεί να δεχτεί το γεγονός πως κάποια στιγμή οι επιλογές του θα έχουν και συνέπειες; Πως μπορεί μετά το κακό να ακολουθήσει το χειρότερο; Πως αυτοί που τάζουν μαγικές λύσεις, ή είναι άσχετοι ή τον κοροϊδεύουν;

Για να το δούμε όμως και από μία άλλη οπτική όμως, από αυτή ας πούμε τον άλλων λαών της Ευρωζώνης. Αντιγράφω από άρθρο του Economist:

«Yes, the Greek voters have given their opinion but what about voters in other democracies? German voters, when polled, seem pretty clear that they don’t want Greece to be given debt forgiveness. Since they would bear the cost of a Greek write-off, why should their views count for nothing? And what about the Finns, Dutch, Austrians etc?

This is hardly an issue of democracy. Or if it is, then some tricky questions would arise; since there are a lot more Germans than Greeks, surely the former would «win» any vote if the two were combined? Perhaps the Germans should, as a moral imperative, take the hit. But as I tried to point out in my last post, it is easy for people in Britain (and America) to lecture the Germans about what they should do with their taxpayers’ money, even though voters in their own countries would not be happy to bail out Greece. We can all be moral with other people’s money. (Another modest proposal. Why doesn’t the US suggest that Greece’s debt to the IMF be written off, with the US taxpayer taking all the hit? Since the US is one of the shareholders in the IMF that may eventually happen anyway. But one can’t see such a proposal getting through Congress, let alone a referendum of US voters. Democracy won’t get a look-in.)»

Μήπως ο εθνο-λαϊκισμός που έχει κυριαρχήσει ολοκληρωτικά στο δημόσιο λόγο δε μας αφήνει να δούμε καθαρά τα πράγματα; Μήπως δίνουμε στους έξω την εικόνα κακομαθημένου παιδιού που γεύεται τα καλά της συμμετοχής του σε ένα μεγάλο club κρατών, όμως αρνείται να υποστεί τις συνέπειες κάποιων πράξεων του; Μήπως μας κοροϊδεύουν κάποιοι που θέλουν να μας στρέψουν εναντίον των έξω, ενώ ο μεγαλύτερος εχθρός της χώρας βρίσκεται εντός της: οι ελίτ της , πολιτική και επιχειρηματική, οι οποίες επιδιώκουν να μη γίνουμε ποτέ κράτος αντίστοιχο των ευρωπαϊκών, γιατί θα χάσουν τα παρασιτικά προνόμια τους;

Η παρακάτω δημοσίευση του αρθρογράφου Κώστα Στούπα με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο και νομίζω είναι ο καλύτερος επίλογος για το παρόν post, άντε γιατί η γυναίκα μου ήδη με αγριοκοιτάζει (ναι δεν είναι εύκολο να είσαι εργαζόμενος –του ιδιωτικού τομέα-, οικογενειάρχης και ταυτόχρονα συνεπής blogger, να τα λέμε και αυτά!)

Κώστας Στούπας

«Η πολιτική «πειρατεία» που κυβερνά διαχρονικά αυτό τον τόπο μέσω του πελατειακού κράτους των ημετέρων πληβείων και ολιγαρχών, είχε πάντα σαν καταφύγιο την υποτίμηση και την εκτύπωση χρήματος.

Το Ευρω της αφαίρεσε το μόνιμο εργαλείο φτωχοποίησης των εργαζόμενων ελλήνων προς όφελος των όσων παρασιτούν με αντάλλαγμα τη ψήφο τους.
Αυτό επιχειρεί και τώρα η κυβέρνηση, με πίεση στην ΕΚΤ αυτή να επιτρέψει στις ελληνικές τράπεζες να δανείσουν το κράτος με καμιά 10αριά δισ. Ευρώ για να πληρώσουν συντάξεις και μισθούς τους επόμενους 2-3 μήνες. Ως συνήθως μετά βλέπουμε…

Αν συμβεί αυτό οι τράπεζες να αφαιρέσουν πόρους από τη ιδιωτική οικονομία και να προσθέσουν χιλιάδες ακόμη ανέργους στον ιδιωτικό τομέα. Κατά τη γνώμη μου ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο ποιο σκληρός πυρήνας της οπισθοφυλακής των δυνάμεων που χρεοκόπησαν τη χώρα. Αποτελεί μετάσταση αυτών των παρασσιτικών δυνάμεων από το το ΠΑΣΟΚ κυρίως αλλά και τη ΝΔ.
Κατά τη γνώμη μου επίσης, μεταξύ υποχώρησης και συντριβής της ανεδαφικής αριστερής ρητορικής, θα επιδιώξει την κατάρρευση της χώρας μέσω της υποδαύλισης της αντιπαράθεσης και του «ψευδοπατριωτισμού»..

Στο τέλος αυτού του δρόμου είναι η δραχμή…»

* μπακαλιάρος: ορισμός από τη στήλη του αγαπητού Στέφανου Κασιμάτη στην «Κ»: «Μπακαλιάροι: Πρόκειται για διατυπώσεις αποφθεγματικού ύφους, των οποίων ο γλοιώδης στόμφος προκαλεί κάτι ανάμεσα σε οίκτο και αηδία. (Αυτό, ωστόσο, δεν στερεί το μάλλον παρεξηγημένο είδος των «μπακαλιάρων» από την πρακτική χρησιμότητά τους – εγώ, π.χ., τους καταγράφω σε μια ατζέντα για ώρα ανάγκης και τους διαβάζω όταν χρειάζομαι επειγόντως πλύση στομάχου…)»

υ.γ. Ελλάς-Ρωσία συμμαχία

varoufas books

Εννοείται πως "έπαιξε" τρελά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το παραπάνω φωτό-κολλαζ...

Εννοείται πως «έπαιξε» τρελά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης το παραπάνω φωτο-κολλάζ…

«Από παιδάκια στο σχολείο μαθαίνουμε για την αρχαία Ελλάδα και πόσο γαμάτοι ήταν οι πρόγονοι μας. Μετά, κάπου στον 2ο αιώνα π.Χ μαθαίνουμε πως μας καταλαμβάνουν οι Ρωμαίοι αλλά στην ουσία τους κατακτούμε εμείς μέσω του ανώτερου πολιτισμού μας. Στη συνέχεια, η ώσμωση ανάμεσα στους δύο πολιτισμούς, που οδήγησε στον περίφημο «ελληνορωμαϊκό πολιτισμό», θεωρείται ανάξια αναφοράς. Έτσι, προσπερνάμε τάχιστα την «αδιάφορη» ελληνορωμαϊκή περίοδο και πάμε κατευθείαν στον 4ο αιώνα μ.Χ., όπου ο  Κωνσταντίνος υπογράφει το διάταγμα των Μεδιολάνων και η πρωτεύουσα μεταφέρεται από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη. Παρακάμπτουμε το γεγονός πως, επί της ουσίας, το Βυζάντιο είναι το ανατολικό κομμάτι της πολυπολιτισμικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αλλά το διδασκόμαστε ως συνέχεια της αρχαίας Ελλάδας. Έτσι, από το Μέγα Αλέξανδρο και μετά, το αδάμαστο πνεύμα της φυλής μας ξυπνά ξανά μερικούς αιώνες αργότερα με το μέγα Κωνσταντίνο, με τη διαφορά ότι τώρα, ο ελληνισμός ανακάλυψε την αλήθεια του Χριστού. Αποσπασματικά διδασκόμαστε τις λαμπρότερες στιγμές της αυτοκρατορίας : ο καλός Θεοδόσιος (ειρήσθω εν παρόδω, πόσοι συμπατριώτες μας γνωρίζουν πως ήταν ιβηρικής καταγωγής;) επαναφέρει την τάξη μετά τις ανοησίες του Ιουλιανού του «παραβάτη» , ο Ιουστινιανός χτίζει την Αγία Σοφία, ο Βασίλειος ο Βουλγαροκτόνος κατατροπώνει του βόρειους εχθρούς μας κ.ο.κ. Όλα καλά μέχρι την άλωση της Πόλης το 1453. Μετά, πέφτει ένα μεγάλο delete για πάνω από 350 έτη, και η ελληνική ιστορία ξεκινάει ξανά από τα τέλη του 18ου αιώνα με την προετοιμασία και το ξέσπασμα της επανάστασης του 1821.

Δεν συνεχίζω περαιτέρω γιατί προφανώς δεν έχει νόημα. Αυτό που θέλω να θίξω είναι πως δυστυχώς, διδασκόμαστε την ιστορία με τελείως αποσπασματικό τρόπο και όχι σαν μια συνέχεια. Παραβλέπουμε τις σκοτεινές πλευρές της ιστορίας μας (οι οποίες έχουν να μας διδάξουν και τα περισσότερα) και εστιάζουμε μόνον στις φωτεινές περιόδους. Περίοδοι που συνήθως συμπίπτουν με την θεόσταλτη εμφάνιση κάποιου φωτισμένου ηγέτη. Περίοδοι στις οποίες ο ελληνισμός ξυπνά ως δια μαγείας από το λήθαργο και αποδεικνύει το μεγαλείο του (και το ξεχωριστό του DNA που μας κάνει γεννημένους νικητές, που θα ‘λεγε και η Φανή Χαλκιά).

Ως αποτέλεσμα των παραπάνω, αδυνατούμε να κατανοήσουμε ποιες ήταν οι μακροχρόνιες ζυμώσεις και διεργασίες που οδήγησαν στη σημερινή μας κατάσταση.  Η αποσπασματική γνώση του παρελθόντος δε μας βοηθά να αντιληφθούμε τη θέση και τις προοπτικές μας, σε έναν κόσμο που χαρακτηρίζεται από όλο και μεγαλύτερη ρευστότητα, από όλο και λιγότερες βεβαιότητες.

Για να έρθουμε στην τρέχουσα επικαιρότητα, κρίνοντας από αυτά που βλέπω γύρω μου, φαίνεται πως μία μεγάλη μερίδα των Ελλήνων βλέπει στη «γενναία διαπραγμάτευση της κυβέρνησης Σύριζα» άλλη μια στιγμή αναβίωσης του αδάμαστου πνεύματος της φυλής μας. Όπως όταν ο Λεωνίδας είπε το «μολών λαβέ» ή ο Μεταξάς  το «ΟΧΙ» του.

Έλα όμως που ένα έθνος δεν αποκομίζει τα σημαντικότερα οφέλη του από μια θαρραλέα απάντηση ή μια ηρωική στάση, αλλά από την ύπαρξη μακροπρόθεσμου σχεδιασμού στην εξωτερική του πολιτική, από καλά υπολογισμένους τακτικούς ελιγμούς και από σύναψη των σωστών ανά περίσταση συμμαχιών. Ιδιαίτερα για μικρά κράτη όπως το δικό μας, το τελευταίο είναι καθοριστικό.

Το 1827 όταν εμείς σκοτωνόμασταν αναμεταξύ μας, Άγγλοι, Γάλλοι και Ρώσοι κατατρόπωναν τον οθωμανικό στόλο στο Ναυαρίνο. Δε μας αρέσει να το λέμε, αλλά η συγκεκριμένη ναυμαχία αποτέλεσε τον καταλύτη για τη δημιουργία του ελληνικού κράτους. Στους Βαλκανικούς Πολέμους, η ευκαιριακή συμμαχία με Βούλγαρους και Σέρβους κόντρα στους Οθωμανούς, μας έδωσε το χρόνο να καταλάβουμε τη Θεσσαλονίκη. Στον A’ Παγκόσμιο Πόλεμο πάλι ήμασταν τυχεροί (ή μάλλον ικανοί χάρη στο διορατικό Ελευθέριο Βενιζέλο) που βρεθήκαμε στη σωστή μεριά : με τους νικητές της Αντάντ. Αποτέλεσμα: η επωφελής για εμάς συνθήκη των Σεβρών. Στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πάλι ταχθήκαμε στο πλευρό των νικητών. Το ίδιο στον Ψυχρό Πόλεμο: η χώρα ευτυχώς ήταν στο στρατόπεδο των νικητών και έτσι σήμερα δεν είμαστε Αλβανία ή Βουλγαρία.

Αντίθετα, όπου κάναμε του κεφαλιού μας, χωρίς σωστούς υπολογισμούς και τυφλωμένοι από εθνικιστικές εξάρσεις, φάγαμε τα μούτρα μας. Κυνηγώντας τη «Μεγάλη Ιδέα» στρώθηκε το έδαφος για τη Μικρασιατική καταστροφή. Προετοιμάζοντας άγαρμπα την «Ένωση» και τρομοκρατώντας επί χρόνια τους Τουρκοκυπρίους, προετοιμάστηκε το έδαφος για  την τουρκική εισβολή στη Β. Κύπρο.

Έτσι και σήμερα, με αφορμή τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας παρατηρούμε έναν τυπικό βαλκανικό λαό να αντιδρά στα μεγάλα γεγονότα με γνώμονα το συναίσθημα και όχι τη λογική. Και σε σχέση με τους άλλους βαλκανικούς λαούς, έχουμε ένα πρόσθετο μειονέκτημα : το λαμπρό ιστορικό μας παρελθόν. Γιατί, δυστυχώς, φαίνεται πως το βάρος της κληρονομιάς και της παγκόσμιας αναγνώρισης των αρχαίων προγόνων μας, είναι πολύ μεγάλο για τον νεο-Έλληνα…»

Τα παραπάνω τα έγραψα το 2013 με αφορμή το περήφανο «ΟХΙ» της Κύπρου (που θυμάστε τι ακολούθησε, ε;). Το κείμενο είναι το ίδιο, αλλαγμένο μόνο σε δύο σημεία όπου αντί για το «ΟХΙ» της Κύπρου, έхουμε τη «βαρουφάκεια αντίληψη περί διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας». Παρακάτω ακολουθούν σχόλια αναγνωστών για την περίφημη συνέντευξη του Γιάνη μας στο BBC, από το facebook group της «Μηχανής του χρόνου». Το αφήγημα του εθνολαϊκισμού, χρόνια καλλιεργημένο από ΜΜΕ, Εκκλησία, ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα, έχει ριζώσει τόσο βαθιά σε αυτόν το λαό, που η κατάσταση νομίζω χρειάζεται πάνω από δύο γενιές για να αλλάξει. Αν αλλάξει ποτέ…

https://www.facebook.com/mixanitouxronou/posts/869298896445979

Επί της ουσίας, ο Σύριζα κέρδισε σε πρώτη φάση τη μάχη των εντυπώσεων στο εσωτερικό. Μιλώντας με την καθαρίστρια, τον περιπτερά, τον ταξιτζή, παντού ακούς σχόλια ικανοποίησης για τα πεπραγμένα της κυβέρνησης. Τα δύσκολα θα έρθουν αφού ο Βαρουφάκης φτάσει σε κάποια συμφωνία (με όποια ονομασία της δοθεί, αρκεί να φύγει ο δαιμονοποιημένος όρος μνημόνιο) και έρθει η ώρα των Λαφαζάνηδων, Στρατούληδων και λοιπών γραφικών αριστερών. Προσεχώς στους δέκτες μας….

υ.γ. και μια που είπαμε για εθνολαϊκισμό, ο αγαπημένος μας Μίκης Θεοδωράκης δε θα μπορούσε να λείπει. Βέβαια η Nestle καλέ μας Μίκη είναι ελβετική και όχι ολλανδική. Αλλά μακάρι να ήταν μόνο αυτό το πρόβλημα με τις δηλώσεις σου…

http://www.tanea.gr/news/politics/article/5204806/mikhs-theodwrakhs-ethnikh-analamph-h-stash-tsipra-baroyfakh-apenanti-ston-nteiselmploym/