Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2015

Από το ρεπορτάζ της σημερινής ορκωμοσίας στην “Καθημερινή”, το καλύτερο κομμάτι βρίσκονταν στις δύο τελευταίες παραγράφους:

Η υπουργός Κοινωνικής Αλληλεγγύης, Θεανώ Φωτίου, επιστράτευσε την μαγειρική και ειδικότερα τα γεμιστά ως παράδειγμα εφευρετικότητας. «Μπορούμε να βρούμε λύσεις και από το τίποτα, παράδειγμα τα γεμιστά. Τι είναι τα γεμιστά; Λίγες ντομάτες, λίγο ρύζι και να ένα ωραίο φαγητό… Κάπως έτσι κόβοντας από δω και δίνοντας από εκεί η λύση θα βρεθεί..» δήλωσε χαρακτηριστικά η κ. Φωτίου.

Για την προτεραιότητα να δοθεί ένα τέλος στην αποβιομηχάνιση που υπάρχει στη χώρα μας, έκανε λόγο η υφυπουργός αρμόδια για θέματα βιομηχανίας, Θεοδώρα Τζάκρη.”

Γεμιστά από αυτά τα χέρια να φάτε, δε θα θέλετε να φάτε απ’αλλού…

Νομίζω είναι η καταλληλότερη περίληψη του νέου κυβερνητικού σχήματος. Να μην μακρηγορούμε με αναλύσεις και βιογραφικά για κάθε έναν υπουργό όπως κάναμε το Γενάρη. Τώρα τους περισσότερους τους ξέρουμε. “Κάπως έτσι κόβοντας από δω και δίνοντας από εκεί η λύση θα βρεθεί” , αυτό είναι το μότο που συνοψίζει τη διαχειριστική “φιλοσοφία” τους. Αν προέκυψαν και ένας Χουλιαράκης (αυτός που έκανε όλη τη δουλειά στην περιβόητη “διαπραγμάτευση” με τους θεσμούς, ενώ η αλαζονική αγορίνα φρόντιζε για την αυτοπροβολή της) ή ένας Μουζάλας (που πηγαίνει στα νησιά να δει το πρόβλημα αντί να εκστομίζει μαλακίες από τας Αθήνας όπως έκανε η ρυτιδιασμένη μεγαλομπεμπέκα...), αυτές είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Στις περισσότερες περιπτώσεις είχαμε άτομα που επιλέχθηκαν με μόνο κριτήριο να γίνει η μοιρασιά της εξουσίας και να κρατηθούν οι εσωκομματικές και ενδοκυβερνητικές ισορροπίες. Ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του για άλλη μία φορά δεν τόλμησαν με περισσότερες επιλογές εκτός κοινοβουλίου και εκτός των ορίων της ελληνικής αριστεράς. Είμαι απολύτως βέβαιος πως το σχήμα αυτό θα αποτύχει παταγωδώς, αφού θα δυσκολευτεί ακόμα και στη διαχείριση απλών προβλημάτων, σε μία εποχή που περισσεύουν τα δύσκολα προβλήματα.

Η πιο σικ κυρία των Γιαννιτσών σε ένα καθόλου, είναι η αλήθεια, σικ υπουργείο. Που θα παει συντρόφισσα Θεοδώρα, θα έλθει και κάτι πιο glamorous που να σου ταιριάζει...

Η πιο σικ κυρία των Γιαννιτσών σε ένα καθόλου, είναι η αλήθεια, σικ υπουργείο. Που θα παει συντρόφισσα Θεοδώρα, θα έλθει και κάτι πιο glamorous που να σου ταιριάζει…

Κλείνοντας, ας επιστρέψουμε στη συντρόφισσα Θεοδώρα με τις Louboutin. Επιλέχθηκε για το υπουργείο Bιομηχανίας, έναν τομέα για τον οποίο δεν έχει ιδέα (εκτός από το ότι τα εργοστάσια έχουν φουγάρα που βγάζουν καπνούς, κάπου εκεί πρέπει να εξαντλούνται οι όποιες γνώσεις της). Δε μπορούσε να επιλεχθεί για τη θέση ένας τεχνοκράτης γνώστης του χώρου; Η τοποθέτηση της είναι ενδεικτική της σημασίας που δίνει η κυβέρνηση στη βιομηχανία και τον παραγωγικό τομέα της χώρας. Όπως τον Ιανουάριο, αντίστοιχα, επελέγη ο κ. Λαφαζάνης, ένα κομματικό στέλεχος χωρίς καμία εργασιακή εμπειρία εκτός πολιτικής, για το υπουργείο Παραγωγικής Ανασυγκρότησης! Δυστυχώς όμως, αν η χώρα δεν ανασυγκροτήσει την παραγωγική της βάση δεν πρόκειται να ανακάμψει, ακόμα και αν της διαγράψουν όλο το χρέος σε μία νύχτα. Οι επιλογές του κ. Τσίπρα δείχνουν πως όσο καλός είναι στους τακτικισμούς και την μικροπολιτική, τόσο ακατάλληλος είναι για να χαράξει μία μακροπρόθεσμη στρατηγική για την οικονομική και αναπτυξιακή ανάκαμψη της χώρας. Ο χειμώνας που έρχεται θα είναι μάλλον ο δυσκολότερος της μεταμνημονιακής Ελλάδας, δυσκολότερος ακόμα και από αυτόν του 2012. Και πολύ φοβάμαι πως τα γεμιστά της κυρίας Θεανούς δε θα μας σώσουν…

υ.γ. Σας πείραξε ο Δημήτρης Καμμένος (άλλη φοβερή επιλογή, τι να πει κανείς…) σύντροφοι, αλλά εντάξει ο Πάνος μία χαρά παιδί ε; Εμένα πάντως με στεναχώρησε που δεν έδωσαν μία θεσούλα στον “ω γέροντα η ευχή ” , τουλάχιστον να βρίσκουμε καμιά αφορμή να γελάμε μες τη μαυρίλα που έρχεται…

υ.γ.2 Μιά που μας απασχόλησε το υπουργείο βιομηχανίας λόγω της συντρόφισσας με τα Louboutin, αν πάτε στην πολύ ενημερωμένη ιστοσελίδα του και στο βιογραφικό υφυπουργού, θα δείτε πως ακόμα αναφέρεται ο κ. Οδυσσέας Κωνσταντινόπουλος ως υφυπουργός, από τότε έχουν να ανανεώσουν την ιστοσελίδα. Είμαστε σίγουροι πως η συντρόφισσα Τζάκρη θα φροντίσει για την αποκατάσταση του παραπάνω με ένα θεόρατο βιογραφικό σαν τα τακούνια από τις γόβες της. 

υ.γ.3. Επειδή πάντα την ψάχνουμε και παρακολουθούμε την πορεία και της πιο ανούσιας μας πρόλεψης, λοιπόν το βιογραφικό του κ. Κωνσταντινόπουλου αντικαταστάθηκε από βιογραφικό της κας. Τζάκρη σε μορφή συνημμένου αρχείου Word. Προφανώς αυτό που είχε έτοιμο το έκαναν attach χωρίς καν να το ενσωματώσουν στην ιστοσελίδα. Μας απογοήτευσε η συντρόφισσα Τζάκρη, εκτός αν κάποιος του κύκλου της διαβάζει το blog και της συνέστησε σεμνότητα 🙂

Ο λατρευτός μας

Ο λατρευτός μας «Πελέ» σε νέες παραστάσεις με το θίασο Συριζανέλ…

Θα μπορούσαμε να δούμε την κωμική πλευρά αυτής της εικόνας, αν δεν αφορούσε τις ζωές μας...

Θα μπορούσαμε να δούμε την κωμική πλευρά αυτής της εικόνας, αν δεν αφορούσε τις ζωές μας…

Τέλειωσαν και αυτές οι εκλογές και, κρίνοντας εκ των αποτελεσμάτων, όλη η φασαρία έγινε για να ξεκαθαρίσει ο Αλέξης το εσωκομματικό τοπίο και να σχηματίσει κυβέρνηση ξανά από την αρχή με το κολλητάρι του τον Πάνο.

Όπως έγραφα και μερικές αναρτήσεις πιο πριν, το μόνο θετικό που μπορεί να μας προσφέρουν οι επόμενες εκλογές είναι η είσοδος του Λεβέντη στη βουλή. Τελικά ο αγώνας ζωής του προέδρου επιτέλους δικαιώθηκε . Ό,τι και αν λένε περί γραφικότητας του και έλλειψης στελεχών (διάφορα “ψαγμένα” έντυπα όπως το Lifo αναλώθηκαν στο να του κάνουν συστηματικό πόλεμο πριν τις εκλογές), ο κ. Λεβέντης τόλμησε να πει μερικές δυσάρεστες αλήθειες που όλοι οι υπόλοιποι απέφυγαν επιμελώς να πουν. Τόλμησε (!) να πει πως πρέπει επιτέλους να γίνουν μεταρρυθμίσεις και απολύσεις στο Δημόσιο και να μην πληρώνουν συνεχώς το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής ο ιδιωτικός τομέας και ο μέσος φορολογούμενος. Επίσης, όσον αφορά την έλλειψη στελεχών που του καταλογίζουν, το κόμμα του κ. Λεβέντη έχει ξεκάθαρα υποστηρίξει την τοποθέτηση τεχνοκρατών σε υπουργεία αντί της συνήθους υπουργοποίησης κομματικών στελεχών. Τέλος, εδώ μας κυβέρνησαν ο Κωστάκης, ο ΓΑΠ και ο Τσίπρας με τον Καμμένο, το 3,5% του Λεβέντη μας πείραξε; Ενός ανθρώπου που τουλάχιστον προσπάθησε σκληρά για να πετύχει αυτό που πέτυχε και δεν άνοιξαν όλοι οι δρόμοι για αυτόν επειδή είναι από πολιτικό τζάκι.  Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές. Ναι, πρόκειται για ένα αντισυστημικό κόμμα που στηρίζεται στη ψήφο των νέων, όμως μακάρι να διοχετεύεται η αντισυστημική ψήφος σε ένα ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκό κόμμα παρά σε διάφορα σοσιαλφασιστικά μορφώματα.

Ένα άλλο ευχάριστο των χθεσινών εκλογών, που δεν το περίμενα είναι η αλήθεια, είναι η μη είσοδος της Λαϊκής Ενότητας στη Βουλή. Παρά το ότι διεκδίκησαν την πολιτική κηδεμονία των ψηφοφόρων του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, το αποτέλεσμα τους διέψευσε. Βασικός λόγος πως ο ηγέτης του κόμματος κ. Λαφαζάνης, δεν “τραβάει” στον κόσμο. Οι τάχα μου αστείες (μπρρρ) διαφημίσεις με τον κ. Λαφαζάνη και τον κ. Λαπαβίτσα μάλλον ζημιά έκαναν παρά καλό. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιτέλους εκτός Βουλής, όμως ας μη βιαστούμε να χαρούμε. Όσοι παρακαλοθούμε τα σόσιαλ μύδια, βλέπουμε πως έχει αρκετούς και φανατικούς υποστηρικτές, οπότε πολύ φοβάμαι πως κάποτε θα τη δούμε στην ηγεσία της δραχμολάγνας αριστεράς.

Δυστυχώς το παραπάνω ευχάριστο εξουδετερώθηκε από ένα δυσάρεστο, την είσοδο των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Βουλή. Μία κυβέρνηση με κορμό το Σύριζα και διπλα το Ποτάμι ή/και το Πασόκ, θα ήταν όσο να’ ναι κατά πολύ προτιμότερη από την επανάληψη του σμιξίματος αριστερού και δεξιού λαϊκισμού. Δυστυχώς, όμως θα τους λουστούμε άλλη μία φορά (άγνωστο για πόσους μήνες αυτή τη φορά…), αφού οι δύο πολιτικοί καιροσκόποι δείχνουν να έχουν τακιμιάσει για τα καλά. Το μόνο καλό είναι πως αυτοί που έφεραν (με την οικτρή διαπραγμάτευση τους) το Μνημόνιο 3, οι ίδιοι θα κληθούν να το εφαρμόσουν και να υποστούν μόνοι τους την αναπόφευξτη φθορά. Βέβαια, αυτό μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι για τη χώρα, θα τα πούμε παρακάτω…

Ο Σύριζα βγήκε πρώτος όπως περιμέναμε, όμως με εξέπληξε το πόσο λίγο μειώθηκε η ποσοστιαία δύναμη του (περίπου -1%) σε σχέση με τον Ιανουάριο. Μάλιστα αν αθροίσεις τα ποσοστά Σύριζα και ΛΑΕ, ξεπερνούν κατά 1,5% το ποσοστό του ενωμένου Σύριζα τον Ιανούαριο. Είναι δυνατόν, μετά τα όλα όσα περάσαμε αυτό το εφιαλτικό δίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου, ο κόσμος να συνεχίζει να δείχνει τέτοια εμπιστοσύνη στον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του;

Και όμως είναι. Μερικοί λόγοι για αυτό:

α) H έλλειψη ενός χαρισματικού ηγέτη στα κόμματα της αντιπολίτευσης αφήνει τον Τσίπρα να παίζει μόνος του στο γήπεδο.

β) Το εξαιρετικό για τον κ. Τσίπρα timing, αφού ακόμα ο κόσμος δεν έχει πάρει γεύση από τους φόρους και τα μέτρα που ακολουθούν. Σε λίγους μήνες θα αρχίσουν οι γκρίνιες, όμως ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

γ) Τα capital controls μπορεί να προβληματίζουν πολλούς επιχειρηματίες ή υπαλλήλους στον ιδιωτικό τομέα , όμως οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι άνεργοι (που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος πλέον…) ελάχιστα επηρεάστηκαν, αν εξαιρέσεις τον πρώτο μήνα με τις ουρές.

δ) Το γνωστό “Ε, ας τους δώσουμε άλλη μία ευκαιρία”.  Εδώ ο σοφός λάος έδωσε το 2007 δεύτερη ευκαιρία στον Καραμανλή, αφού μας είχε πείσει τρια χρόνια για την ανικανότητα του, γιατί όχι τώρα και στον Τσίπρα;

ε) Η απέχθεια που προκαλούν σε μεγάλη μερίδα του κόσμου και ιδίως στους νέους τα κόμματα του παλιού δικομματισμού. Πολλοί ψήφισαν Σύριζα όχι γιατί τους ικανοποίησαν τα κυβερνητικά του πεπραγμένα αλλά απλά για να μη γίνει η επαναφορά της Ν.Δ. 

στ) Οι συντονισμένες επιθέσεις γνωστών ΜΜΕ κατά του Σύριζα, περισσότερο τον ωφέλησαν παρά τον έβλαψαν από ότι φαίνεται. Τυπικό παράδειγμα το “Πρώτο Θέμα” του γνωστού “δημοσιογράφου”-εκδότη, το οποίο ανέλαβε εργολαβικά την αποδόμηση του πρωθυπουργού  στη σύντομη προεκλογική περίοδο. Αποκαλύψεις για το παιδί του Τσίπρα που πάει σε ιδιωτικό σχολείο, για τις βόλτες του πρωθυπουργού με κότερα ή για τη γνωστή υπόθεση Φλαμπουράρη, αντί να απομακρύνουν τον κόσμο από τον Σύριζα φαίνεται πως περισσότερο τον συσπείρωσαν, αφού θεωρήθηκε ύποπτη η συντονισμένη αυτή επίθεση από διαπλεκόμενα ΜΜΕ τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

ζ) Οι ελπίδες δημοσίων υπαλλήλων, συνταξιούχων και προστατευόμενων συντεχνιών πως μία κυβέρνηση Σύριζα θα υποστηρίξει καλύτερα τα συμφέροντά τους από τις μεταρρυθμίσεις που ζητάει το Μνημόνιο 3.

η) Οι γνωστές ‘”διευκολύνσεις” που έκανε (όπως πάντα στην Ελλάδα…) το κυβερνών κόμμα πριν τις εκλογές προς διάφορες ομάδες και άτομα. Όποιος έχει το ψωμί και το μαχαίρι, ακόμα μπορεί να μοιράζει μερικές φέτες παρά τα “επαχθή μνημόνια”.

θ) Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε πως μπορεί να ο Σύριζα να «κρατήθηκε» στα ποσοστά του Γενάρη, όμως σε αριθμούς ψήφων έπεσε κατά πολύ. Απλά λόγω της μεγάλης αποχής (δες παρακάτω) τα ποσοστά του μειώθηκαν ελάχιστα…

Από τα υπόλοιπα κόμματα, η Ν.Δ., κράτησε τα ποσοστά της, όμως δείχνει πως ακόμα δε μπορεί να ξεπεράσει το 25-30% που είναι ο σκληρός της πυρήνας όπως έχει φανεί τα τελευταία χρόνια. Λογικά θα εκκινήσουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη νέου ηγέτη, όμως αν παράλληλα με τα πρόσωπα δεν προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές πολιτικού προφίλ, δε μπορώ να δω πως θα καταφέρει να πείσει μεγαλύτερη μερίδα του λαού, ιδίως στους νέους ανθρώπους.

Το Πασόκ με ολίγη από Δημάρ αποδείχθηκε επτάψυχο, εκμεταλλευόμενο και την μη κάθοδο του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. . Όμως, δεν εκπέμπει καμία δυναμική, ενώ και η Φώφη είναι πολύ περιορισμένων ικανοτήτων (βέβαια αυτό μπορεί να είναι και προτέρημα με τα κριτήρια που ψηφίζει ο κόσμος στη χώρα μας…). Έτσι κομματάκι χλωμό το βλέπω να καταφέρει να κάνει “να γυρίσουν στο σπίτι τους” πολλοί από τους ψηφοφόρους του που το άφησαν για τη ζεστή αγκαλιά του Σύριζα…

Το Ποτάμι δεν τραβάει ρε παιδιά. Τι και αν έχει ρεαλιστικές θέσεις (ρεαλιστικότερες των υπολοίπων τουλάχιστον…), τι και αν είχε με διαφορά τους καλύτερους υποψηφίους, όχι μόνο δεν ανέβηκε αλλά προσγειώθηκε στο απογοητευτικό 4%. Σίγουρα έπιασε τόπο η προπαγάνδα της Συριζομονταζιέρας πέρι κόμματος του Μπόμπολα αλλά και το ελιτίστικο στυλ αρκετών στελεχών του Ποταμιού δε βοήθησε στο να έχει μία καλύτερη απήχηση στην επαρχία και τις λαϊκές περιοχές. Όμως, το κύριο πρόβλημα του Ποταμιού είναι κατά τη γνώμη μου ο κ. Θεοδωράκης. Ίσως να είναι ένας καλός project manager που κατάφερε να βγει μπροστά και να συσπειρώσει πολλούς αξιόλογους ανθρώπους γύρω του, όμως για πολιτικός ηγέτης δεν το έχει. Έκανε το τραγικό σφάλμα να είναι εξαιρετικά συγκαταβατικός με τον Τσίπρα στην αρχή, για να αρχίσει να τον κατηγορεί όταν ήταν αργά. Σε καιρούς αιχμηρούς όπως αυτοί που διανύουμε, ο κόσμος ψάχνει ξεκάθαρες απαντήσεις και ηγέτες με σαφή και στιβαρό πολιτικό λόγο. Η επαμφοτερίζουσα και εξαιρετικά μετριοπαθής παρουσία του Ποταμιού ήταν λογικό να συνθλιβεί ανάμεσα σε κόμματα που κραυγάζουν και συχνά υποστηρίζουν ακραίες ή ανεδαφικές, μα πολύ χειροπιαστές, θέσεις. 

Ένα τέτοιο κόμμα είναι το επόμενο, το οποίο δυστυχώς δε βλέπω να παύει να μας απασχολεί. Ναι μεν η Χρυσή Αυγή έχει χάσει τη δυναμική που είχε το 2012, όμως έχει παγιωθεί σε ένα 6-7% και πολύ φοβάμαι τι θα γίνει αν τους επόμενους μήνες επιδεινωθεί η οικονομική κατάσταση στη χώρα (όπως φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτα ότι θα γίνει…).

Το ΚΚΕ άκαμπτο και ακλόνητο στο 5,5%, τα ποσοστά του έχουν πάψει να αποτελούν είδηση εδώ και πολλές εκλογικές αναμετρήσεις. Όμως αν σκεφτεί κανείς πως κομμουνιστικά (ΚΚΕ-ΛΑ.Ε.-Ανταρσύα) και φασιστικά (Χρυσή Αυγή) κόμματα συγκεντρώνουν ποσοστό πάνω από 16%, ενώ τα φιλελεύθερα-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (Πασόκ-Δημάρ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, Δημιουργία Ξανά) δεν φτάνουν το 15%, τα συμπεράσματα είναι άκρως αποθαρρυντικά (φαινόμενο που είχαμε παρατηρήσει και στις ευρωεκλογές του 2014).

Από την άλλη αν το δούμε από μία άλλη οπτική γωνία, το αθροιστικό ποσοστό Χρυσής Αυγής-ΚΚΕ-ΛΑ.Ε.+μικρών αριστερών κομμάτων, ένα ποσοστό σαφώς κάτω του 20%, δείχνει πως το αντι-ευρωπαϊκό δραχμόφιλο μπλοκ παραμένει μειοψηφία. Βέβαια κανείς δε ξέρει πως θα εκφραστεί αυτό το 35% που ψήφισε τον “όψιμα μνημονιακό” Σύριζα σε περίπτωση που βρεθούμε πάλι σε ρήξη με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και υπό το φάσμα του Grexit.

Από τα υπόλοιπα που σημάδεψαν τις χτεσινές εκλογές, αξίζει να αναφερθούν:

  • Το μέγεθος της αποχής που πλησίασε το 45%. Παρατηρώντας τα ποσοστά αποχής από το 2009 και μετά υπάρχει μία σαφής τάση αύξηση. Από το 30% των εκλογών του 2009, φτάσαμε γύρω στο 37-38% το 2012 και τώρα στο 45%. Οι λόγοι αυτής της αύξησης δεν είναι εύκολο να αποκρυσταλλωθούν. Μερικές πιθανές εξηγήσεις είναι η αδιαφορία των νέων γενιών, σε αντίθεση με τις γενιές που “φεύγουν”, ο μεγάλος αριθμός νέων που δουλεύει στο εξωτερικό, η απογοήτευση του κόσμου αλλά και η έλλειψη ισχυρού προσωπικού κινήτρου (“ρουσφέτι”) που έσπρωχνε αρκετό κόσμο στην κάλπη τον πάλιο καλό καίρο. Σίγουρα πάντως η μικρή συμμετοχή των Ελλήνων στις κρίσιμες στιγμές που διανύουμε, παρά τη δικαιολογία της εκλογικής κόπωσης, δεν είναι καθόλου καλό σημάδι για την αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία.
  • Το νέο “Βατερλώ” των εταιριών δημοσκοπήσεων, που έχουν πλέον χάσει κάθε αξιοπιστία. Τώρα αν οι δημοσκοπήσεις είναι κατεθυνόμενες (πάντως η μικρή διαφορά που έδειχναν περισσότερο ωφέλησε το Σύριζα, αφού η προοπτική ενός πόλιτικου ντέρμπι συσπείρωσε τις δυνάμεις του) ή ο κόσμος τρολάρει τους δημοσκόπους, δε ξέρω καρδιές μου. Η σιωπηλή υποστήριξη πολλών ψηφοφόρων του Σύριζα σε αυτές τις εκλογές (σε αντίθεση με τον Ιανουάριο όπου ήταν πολύ περισσότερο εκδηλωτικοί) ίσως οδήγησε μεγάλο μέρος τους να μην απαντήσουν σε εταιρίες δημοσκόπησεων, μία άλλη πιθανή αιτία της αστοχίας των δημοσκοπήσεων να προβλέψουν το μέγεθος της νίκης του Σύριζα.
  • Η μη επανεκλογή του Ευριπίδη Στυλιανίδη, της Έλενας Ράπτη, του Τέρενς Κουίκ, του Γιώργου Ορφανου, των μεγαλοστελεχών του Σύριζα που πήγαν στη ΛΑ.Ε. και μερικών ακόμα τέτοιων προσωπικοτήτων για να πούμε και κανένα θετικό.

Καταλήγωντας, ο Αλέξης τα κατάφερε να καθαρίσει όλη την εσωκομματική αντιπολίτευση και να διατηρήσει τα ποσοστά του. Έδειξε για άλλη μία φορά πόσο καλός είναι στους τακτικισμούς, στην μικροπολιτική και το επικοινωνιακό παιχνίδι. Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα για αυτόν (και δυστυχώς και για εμάς) γιατί πρέπει να κυβερνήσει. Να κάνει κάτι δηλαδή στο οποίο δεν έδειξε καθόλου καλά δείγματα στο πρώτο του επτάμηνο. Τραγικές επιλογές προσώπων, αδυναμία να προβλέψει τις οικονομικές επιπτώσεις των επιλογών του, ανικανότητα να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στην διπλωματική-γεωπολιτική σκακιέρα και να παίξει τις καλύτερες για τη χώρα κινήσεις.

Πως να μην είμαι απαισιόδοξος λοιπόν καλές μου φίλες και φίλοι; Από τη μία δε διαφωνώ με αυτούς που λένε πως μία αριστερή κυβέρνηση θα περάσει πολύ πιο εύκολα τα επώδυνα μέτρα που προβλέπει το νέο Μνημόνιο (πολλά υπολείμματα των ανεφάρμοστων μέτρων των προηγούμενων μνημονίων). Όμως ακόμα και αν καταφέρουν να περάσουν τα μέτρα, η διαχειριστική ανεπάρκεια του προσωπικού από το οποίο στελεχώνει τις κυβερνήσεις του ο κ. Τσίπρας, η έλλειψη πίστης των στελεχών του Σύριζα στις μεταρρυθμίσεις καθώς και η επιμονή των νέων μέτρων στο αποτυχημένο μοντέλο της υψηλής φορολόγησης με κάνουν να πιστεύω πως θα ζήσουμε εκρηκτικές καταστάσεις τους μήνες που έρχονται.

Η λογική μου λέει (είπαμε εδώ δεν έχουμε internal information κρίνουμε με τη λογική και με βάση αυτά που φαίνονται, όσοι θέλετε θεωρίες και σενάρια συνωμοσίας να πάτε αλλού) πως το τελευταίο οχυρό του κρατικίστικου μεταπολιτευτικού μοντέλου, ο σημερινός Σύριζα, θα διαλυθεί τους επόμενους μήνες και θα υπάρξουν σημαντικές πολιτικές ανακατατάξεις. Το θέμα είναι η κατάρρευση του Σύριζα να μην παρασύρει μαζί της και τη χώρα. Κουράγιο και ψυχραιμία…

Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει...Oh, mon dieu...

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει και μετά τη νίκη πίνει και τις ουισκάρες της…

Τα λιμά στην αργκό των τεχνικών χαρτοπαιγνίων (πρέφα, μπιλότ, βίδα) είναι τα λιγότερο ισχυρά φύλλα της 32-άρας τράπουλας , το 7, το 8 και το 9.

Αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας τους  αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων που συμμετείχαν στο περιβόητο debate (ή ντιμπέη κατά τον ζώντα θρύλο της ελληνικής ποδοσφαιρικής προπονητικής).

Τυχαίνει κιόλας αυτήν την περίοδο να διαβάζω  δύο βιβλία που είχε εκδώσει η «Καθημερινή» στη σειρά «Ηγέτες» (επιμέλεια Θάνου Βερέμη) , ένα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ένα για τον Ιωάννη Μεταξά.

Μορφωμένοι αστοί και οι δυο τους, ήταν από τους καλύτερους της γενιάς τους. Ο πρώτος νομικός, ευρυμαθέστατος με κοσμοπολίτικο αέρα και εξαιρετικές επιδόσεις στους τομείς της διεθνούς διπλωματίας και της γεωστρατηγικής. Ο δεύτερος σπουδαγμένος στη φημισμένη στρατιωτική ακαδημία του Βερολίνου, ένας εξαιρετικός στρατιωτικός ο οποίος βοήθησε τη χώρα και σε άλλες κρίσιμες στιγμές πριν το έπος του 40′.

Δεν υπήρξαν αλάνθαστοι: μεγάλες οι ευθύνες αμφότερων για τον εθνικό διχασμό του 16’, αλλά και όταν ωρίμασαν δεν απέφευγαν πάντα την όξυνση των πολιτικών παθών. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Βενιζέλου το 35’ συνέβαλε με τον τρόπο του στη δικτατορία του Μεταξά την επόμενη χρονιά.

Όμως, αν δει κανείς τη συνολική εικόνα, επρόκειτο για εξαιρετικά ικανούς ηγέτες που προσέφεραν πολλά στην πατρίδα. Οι μεγάλες νίκες στους βαλκανικούς πολέμους, η σύναψη σωστών συμμαχιών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μεγάλες διπλωματικές επιτυχίες όπως η συνθήκη των Σεβρών του 1920, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα έργα εκσυγχρονισμού της περιόδου 1928-1932, πιστώνονται όλα στο μεγάλο ηγέτη των Φιλελευθέρων. Αντίστοιχα, η ίδρυση του ΙΚΑ (ο νόμος είχε ψηφιστεί επί Βενιζέλου, αλλά εφαρμόστηκε αργότερα), οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις και η θέσπιση κατώτατου ημερομισθίου, τα μεγάλα οχυρωματικά έργα στα βόρεια σύνορα της χώρας, η καθιέρωση της δημοτικής στη στοιχειώδη εκπαίδευση και η έκδοση της νέο-ελληνικής γραμματικής από το Μανόλη Τριανταφυλλίδη, φέρουν τη σφραγίδα του Ιωάννη Μεταξά.

Έχοντας φρέσκες στο μυαλό μου τις εντυπώσεις από το βίο και την πολιτεία των δύο αυτών μεγάλων ηγετών, καταλαβαίνετε πόσο έντονη ήταν η αντιθεση που ένιωσα βλέποντας ποιοι ζητάνε σήμερα τη ψήφο μας.

Ο θλιβερός Τσίπρας που «πάλεψε, αλλά δεν τα κατάφερε» , ο Βαγγέλας ο ΟΝΝΕΔίτης που το παίζει παιδί του λαού, η περιορισμένων πνευματικών δυνατοτήτων Φώφη, ο άχρωμος Σταύρος με τα φτωχά του ελληνικά, ο πατριδοκάπηλος λαϊκιστής Καμμένος και τα δύο απολιθώματα του σταλινισμού.

Δε χρειάζονταν το debate για να καταλάβουμε πόσο χαμηλού επιπέδου είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Όμως, βλέποντας τους όλους μαζεμένους, ήταν σαν να βλέπεις την κατάντια του πολιτικού (και όχι μόνο) συστήματος συμπυκνωμένη σε μία τηλεοπτική οθόνη.

Οι ηγέτες των ελληνικών πολιτικών κομμάτων είναι ζωντανές αποδείξεις ενός συστήματος που έχει σαπίσει και αργοπεθαίνει. Λαμβάνοντας υπόψη την ανεπάρκεια τους σε συνδυασμό με τις τρομακτικές απαιτήσεις των καιρών, πως να μην είμαι απαισιόδοξος για αυτά που μας περιμένουν; Όμως, λέω όμως, υπάρχει και κάτι θετικό σε όλη αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα (για να μην πάθουμε κατάθλιψη, είναι επικίνδυνος μήνας ο Σεπτέμβρης), η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση…