Αρχείο για Μαρτίου, 2014

 

Μέρα που είναι (από το  group του fb Παρατηρητήριο)

Μέρα που είναι (από το group του fb Παρατηρητήριο)

Τα τελευταία 30 χρόνια έχουν ψηφιστεί πολλά απαράδεκτα νομοσχέδια στη Βουλή των Ελλήνων.

Κύριο στοιχείο αρκετών από αυτά: η αναδιανομή του πλούτου από τους πολλούς (το λεγόμενο «μέσο Έλληνα») σε συγκεκριμένες συντεχνίες-επαγγελματικές ομάδας.

Έτσι οι βολευτές μας εξασφάλιζαν τα ψηφαλάκια από συγκεκριμένες επαγγελματικές ομάδες, ενώ ο μέσος Έλληνας δεν έπαιρνε χαμπάρι πως στις τιμές που πλήρωνε ενσωματώνονταν πολλά τέτοια έμμεσα κόστη.

Παραδείγματα άφθονα:

–          τέλος 0,5% επί της τιμής της βενζίνης υπέρ Ταμείου Πρατηριούχων – καταργήθηκε πέρσι

–           αγγελιόσημο, 21,5% διαφημιστικού κόστους υπέρ ταμείου Δημοσιογράφων-ζει και βασιλεύει

–          τέλος 0,4% στην τιμή του φαρμάκου υπέρ Πανελληνίου Φαρμακευτικού Συλλόγου- ισχύει ακόμα, ο ΟΟΣΑ στην περιβόητη έκθεσηπροτείνει την κατάργηση του.

Εκατοντάδες παρόμοιες περιπτώσεις υπάρχουν, τις περισσότερες δεν τις γνωρίζουμε καν.

Δεν είδα ποτέ, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάποιο μέλος του κοινοβουλίου να αντιδρά σε συντεχνιακά προνόμια και φόρους υπέρ τρίτων.

Αντίθετα σήμερα πολλές είναι οι αντιδράσεις για την περιβόητη λίστα μέτρων του ΟΟΣΑ.

Ειδικά για το θέμα του γάλακτος, ήδη βουλευτές του κυβερνητικού σχηματισμού απειλούν να «τινάξουν» τη ψήφιση των μέτρων στον αέρα με τη δικαιολογία πως «προστατεύουν» τον Έλληνα κτηνοτρόφο.

Αν δούμε τα ονόματα των βουλευτών: Μάξ. Χαρακόπουλος, Γ. Βλάχος, Θ. Μωραΐτης, Μιχ. Κασσής και ο κ. Ν. Σηφουνάκης.

Όλοι τους τυπικοί εκπρόσωποι του μοντέλου πολιτευτή του πελατοκεντρικού συστήματος που, δυστυχώς, ακόμα είναι ισχυρό στη χώρα μας.

Μα, θα πουν κάποιοι, τα φτηνότερα εισαγόμενα γάλατα θα τσακίσουν τον Έλληνα κτηνοτρόφο, θα χαθούν χιλιάδες θέσεις εργασίες, η ήδη συρρικνούμενη παραγωγή θα δεχθεί τη χαριστική βολή.

Ναι, δε  θεωρώ αμελητέους τους παραπάνω κινδύνους και δε θεωρώ τα μέτρα του ΟΟΣΑ πανάκεια.

Από την άλλη όμως, ως πότε θα συντηρούνται μη ανταγωνιστικοί τομείς από το υστέρημα του κοσμάκη;

Είναι αριστερό να υποστηρίζουμε συνεχώς συντεχνιακά συμφέροντα τα οποία όλα αθροιζόμενα δημιουργούν ένα βαρύ λογαριασμό για το μέσο Έλληνα;

Για το γάλα συγκεκριμένα, μήπως έχουν και οι παραγωγοί την ευθύνη τους, οι οποίοι κινούνταν επί χρόνια με γνώμονα τις επιδοτήσεις; Και δεν νοιάστηκαν να μειώσουν τα κόστη και  να συνεταιριστούν ώστε να επιτευχθούν οικονομίες κλίμακας;

Ή οι γαλακτοβιομηχανίες με τις γνωστές ιστορίες των καρτέλ;

Ή το άτυπο κόστος που εισάγεται στην τιμή του γάλακτος λόγω της «μίζας σούπερμαρκετ», ώστε να επιτευχθεί καλή θέση στο ράφι για το προϊόν;

Προφανώς κάποια από αυτά έχουν να κάνουν με τα θεσμικά όργανα επίβλεψης του ανταγωνισμού τα οποία υπολειτουργούν στη χώρα. Δεν είδα όμως κανέναν από τους διαφωνούντες με τα μέτρα να θέτουν ποτέ τέτοια θέματα.

Αντίθετα, όλοι, αριστεροί και δεξιοί, μάχονται για τη διατήρηση του υπάρχοντος στάτους κβο. Να συνεχίσει δηλαδή ο Έλληνας να πληρώνει το 3ο ακριβότερο γάλα στην ΕΕ, ενώ το μέσο του εισόδημα είναι από τα χαμηλότερα της ΕΕ.

Ε, αυτού του είδους τον «αριστερό» προστατευτισμό, δεν το βρίσκω καθόλου αριστερό και κοινωνικά δίκαιο.

Καθώς μένω στη Βόρεια Ελλάδα, γνωρίζω καλά πως κάθε Σαββατοκύριακο πολλοί κάτοικοι των πόλεων της Μακεδονίας τρέχουν σε Βουλγαρία και “Macedonia” για να ψωνίσουν φθηνά. Όντως είναι άσχημο για την οικονομία μας και κάποιοι συμπολίτες μας έμποροι χάνουν τη δουλειά τους, όμως και ο άλλος που δε βγαίνει και μετράει και το ευρώ τι να κάνει;

Κάπως έτσι, επιτρέψτε μου και μένα να έχω το δικαίωμα να μπορώ να εξοικονομώ 10-15 λεπτά στο κουτί γάλατος και να μην τα χαλαλίζω για τον Έλληνα παραγωγό, γιατί δε μου περισσεύουν.

Οι Κινέζοι έλεγαν πως από το να δώσεις σε κάποιον ψάρια, πιο χρήσιμο είναι να του μάθεις ψάρεμα.

Έτσι και το ελληνικό κράτος αντί να προστατεύει τους παραγωγούς και την εγχώρια γαλακτοβιομηχανία με περιορισμούς, που στην τελική επιβαρύνουν την τσέπη των καταναλωτών, θαρρώ πως είναι χρησιμότερο να τους βοηθήσει να γίνουν περισσότερο ανταγωνιστικοί.

Να μειώσει τη φορολογία με παράλληλη μείωση κρατικών δαπανών.

Να μειώσει το ενεργειακό κόστος.

Να ελέγξει την αισχροκέρδεια των μεσαζόντων, τις αδιαφανείς συναλλαγές για το καλό ράφι στο σούπερ-μάρκετ και να βοηθήσει θεσμικά ώστε το ελληνικό γάλα να φτάνει φθηνότερο στο ράφι λόγω κρυφών μη παραγωγικών κοστών.

Αλλά και οι παραγωγοί, καιρός είναι να καταλάβουν πως πρέπει να βελτιωθούν.

Να συνεταιριστούν για να επιτύχουν οικονομίες κλίμακος και κατά συνέπεια μικρότερα κόστη. Το μοντέλο των διάσπαρτων μικροπαραγωγών δε μπορεί να «περπατήσει» άλλο ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε;

Ακόμα και αν λόγω κόστους δε μπορούν να ανταγωνιστούν τα ξένα στην τιμή, η τιμή δεν είναι το μόνο κριτήριο επιλογής προϊόντος. Η σταθερή ποιότητα, η μοναδικότητα/διαφορετικότητα προϊόντων, η καινοτομία, το branding, όλα αυτά θα κάνουν το ελληνικό γάλα ελκυστικότερο και ας είναι ακριβότερο από αντίστοιχα ξένα.

Δυστυχώς όμως, αντί όσων αναφέρω,  οι δεκαετίες κρατισμού έχουν κάνει τον Έλληνα, έναν παραδοσιακά δημιουργικό λαό, να έχει μετατραπεί σε έναν μαλθακό λαό που φοβάται τον ανταγωνισμό και θέλει να εργάζεται κάτω από τη μεγάλη προστατευτική ομπρέλα του κράτους.

Ή όπως πολύ εύστοχα το έθεσε σχολιαστής σε σχετική συζήτηση σε ιντερνετικό φόρουμ:

«Είμαστε μια χώρα αγροτική, χωρίς βαριά βιομηχανία με χαμηλούς μισθούς και απίστευτη δυνατότητα μύθου αγνών προϊόντων και αντί να ανησυχούν οι Γερμανοί για την εισαγωγή ελληνικού γάλακτος ανησυχούν οι Έλληνες για την εισαγωγή γερμανικού.»

Υ.γ. Αφού είχε ολοκληρωθεί το άρθρο, διάβασα και το παρακάτω άρθρο του Κώστα Στούπα : http://www.capital.gr/stoupas/Article.aspx?id=1980328 . Όσοι έχουν φόβους πως θα διαλυθεί η εγχώρια παραγωγή, ας το διαβάσουν προσεκτικά. Για να ξέρουν ποιους υπερασπίζονται όταν αντιδρούν στα νέα μέτρα.

Οι συντεχνίες ήταν οι κλειστές και αυτοδιοικούμενες επαγγελματικές οργανώσεις, στις οποίες βασίστηκε εν πολλοίς η οικονομική και τεχνική ανάπτυξη στη μεσαιωνική Ευρώπη.

Η άνοδος του καπιταλισμού και η βιομηχανική επανάσταση σταδιακά αποδυνάμωσαν την ισχύ των συντεχνιών στον κοινωνικό και οικονομικό βίο των κρατών της Ευρώπης.

Υπάρχει όμως μία χώρα της Ευρώπης, η οποία αδυνατεί να ξεφορτωθεί τις μεσαιωνικές της αντιλήψεις.

Σήμερα και χθες οι φαρμακοποιοί απεργούσαν. Ο λόγος; Η αντίδραση τους στις προτεινόμενες από τον ΟΟΣΑ μεταρρυθμίσεις, τις οποίες επιβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση η Τρόικα. Η ανακοίνωση του φαρμακευτικού συλλόγου έχει ως εξής : ««Η 48ωρη απεργία είναι η αρχή έντονης αντίδρασης και αντίστασης των φαρμακοποιών στις πιέσεις της τρόικας και όλων όσοι απαιτούν την διάλυση της φαρμακευτικής περίθαλψης».

Ποιες είναι αυτές οι πιέσεις της Τρόικας που θέλουν να διαλύσουν την φαρμακευτική περίθαλψη; Δεν είναι δύσκολο να τις ανακαλύψουμε, το κείμενο με τις προτάσεις του ΟΟΣΑ για τη βελτίωση του ανταγωνισμού στην Ελλάδα μπορείτε να το βρείτε εύκολα σε μορφή .pdf αν κάνετε μία απλή αναζήτηση στο google. Από το κείμενο αυτό λοιπόν, αλιεύσαμε τα παρακάτω :

Ο μεγάλος καυγάς, όπως γνωρίζουμε γίνεται για τη πώληση των λεγόμενων ΜΗΣΥΦΑ (μη συνταγογραφούμενων φαρμάκων) από σημεία πώλησης εκτός φαρμακείων, όπως π.χ. σουπερμάρκετ.

Για να δούμε τι ποσοστό των φαρμάκων θεωρούνται ως ΜΗΣΥΦΑ στη χώρα μας τι αντίστοιχα στις άλλες χώρες της ΕΕ :

OTC statistics EU

Όπως βλέπουμε στον πίνακα παραπάνω (όλοι οι πίνακες προέρχονται από το Competition Assessment Review του ΟΟΣΑ για τη χώρα μας) ερχόμαστε τελευταίοι και καταϊδρωμένοι στο ποσοστό των σκευασμάτων που χαρακτηρίζονται ως ΜΗΣΥΦΑ. Αυτό είναι αποτέλεσμα της άκαμπτης νομοθεσίας μας , η οποία απαιτεί για να χαρακτηριστεί ένα σκεύασμα ως ΜΗΣΥΦΑ , να έχει πρώτα χαρακτηριστεί ως τέτοιο σε άλλες 5 ευρωπαϊκές χώρες. Ο περιορισμός αυτός στερεί και το κίνητρο της καινοτομίας από την εγχώρια φαρμακοβιομηχανία, αφού πρέπει το ΜΗΣΥΦΑ να πάρει έγκριση σε άλλες πέντε ευρωπαϊκές χώρες πριν κυκλοφορήσει στη χώρα μας!

Σε άλλες χώρες της ΕΕ τα ΜΗΣΥΦΑ εδώ και χρόνια πωλούνται στα λεγόμενα παραφαρμακεία (μεγάλα καταστήματα με φάρμακα που δεν απαιτούν συνταγή γιατρού, καλλυντικά, είδη υγιεινής και λοιπά προϊόντα που βρίσκει κανείς σε ένα φαρμακείο), στα σουπερμάρκετ, σε sites στο Internet ακόμα και σε βενζινάδικα.

Στις 20 από τις 30 ευρωπαϊκές χώρες που μελέτησε ο ΟΟΣΑ δεν εφαρμόζονται πολιτικές ελέγχου τιμών, όπως στη χώρα μας.

Ενδεικτικά αποτελέσματα από τις πολιτικές απελευθέρωσης της πώλησης ΜΗΣΥΦΑ σε χώρες της ΕΕ:

Πορτογαλία : το 2011 στη Λισσαβόνα, οι τιμές πώλησης ΜΗΣΥΦΑ ήταν 5,7% χαμηλότερες σε σουπερμάρκετ και λοιπά σημεία πώλησης, σε σχέση με τις τιμές στα φαρμακεία. Παράλληλα, ως αποτέλεσμα του ανταγωνισμού παρατηρήθηκε μεγαλύτερη πτώση τιμών στα φαρμακεία που είχαν στην εγγύτητα τους κάποιον «εξω-φαρμακευτικό» ανταγωνιστή.

Ιταλία: μετά τη μεταρρύθμιση οι μέσες τιμές των ΜΗΣΥΦΑ έπεσαν κατά 6,6% με τα μεγάλα καταστήματα να προσφέρουν εκπτώσεις 22% κατά μέσο όρο.

Δανία: οι τιμές των ΜΗΣΥΦΑ έπεσαν από 5% έως 15% μετά την απελευθέρωση της αγοράς το 2001.

Η διεθνής εμπειρία είναι κατηγορηματική: η απελευθέρωση πώλησης των ΜΗΣΥΦΑ οδηγεί σε μείωση τιμών λόγω του γεγονότος πως τα σούπερ-μάρκετ και τα μεγάλα outlets μπορούν να προσφέρουν μεγαλύτερες εκπτώσεις, γιατί έχουν μικρότερο κόστος λειτουργίας ανά σκεύασμα από τα φαρμακεία.

Μα, λένε οι καλοί μας φαρμακοποιοί, αυτό που γίνεται είναι επικίνδυνο, αυτά τα σκευάσματα δεν πρέπει να τα αγοράζετε από μη ειδικούς. Και ερωτώ εγώ, όλοι αυτοί στην Ευρώπη που το κάνανε είναι οι χαζοί και εμείς οι μόνοι έξυπνοι; Όπως με τα γενόσημα, αυτοί είναι τα κορόιδα που θα πεθάνουν και εμείς οι μοναδικοί έξυπνοι της υφηλίου; Όσον αφορά τα ΜΗΣΥΦΑ υπάρχουν διαβαθμίσεις στις χώρες της ΕΕ, κάποια πρέπει να πωλούνται από άτομο με πτυχίο φαρμακοποιού, το οποίο μπορεί να είναι π.χ. υπάλληλος του σούπερ-μάρκετ, σε άλλα είναι τελείως ελεύθερη η πώληση τους.

Επίσης από το paper του ΟΟΣΑ πληροφορούμαστε πως το 0,4 % επί της τιμής που πληρώνουμε για κάθε φάρμακο πηγαίνει υπέρ Πανελληνίου Συλλόγου Φαρμακοποιών (στην αρχική έκδοση του κειμένου γράφει 4%, το οποίο φυσικά είναι λάθος). Ο ΟΟΣΑ προτείνει την άμεση κατάργηση αυτού του κρυφού φόρου που επιβαρύνει όλους μας, προς όφελος των φαρμακοποιών.

Τέλος, ο ΟΟΣΑ προτείνει την κατάργηση όλων των περιορισμών που δεν επιτρέπουν την ιδιοκτησία φαρμακείου από μη φαρμακοποιούς. Μία τέτοια εξέλιξη θα αυξήσει τον ανταγωνισμό, τη διαθεσιμότητα και φυσικά τις τιμές, ιδίως στα μη ιατρικά προϊόντα όπως διαιτητικά συμπληρώματα, καλλυντικά και είδη μωρού.

Εδώ θυμήθηκα ένα περιστατικό από όταν ήμουν με τη γυναίκα μου στο Παρίσι, πριν δύο χρόνια. Τα περισσότερα φαρμακεία εκεί είναι σαν πολυκαταστήματα με πολλές κοπέλες (συνήθως, υπάρχουν και λίγοι άνδρες) που δουλεύουν ως υπάλληλοι για την εξυπηρέτηση του κοινού. Μπήκαμε να δούμε τιμές για μία κρέμα που ήθελε η γυναίκα μου (τι τραβάω και στις διακοπές…). Στην Ελλάδα την έβρισκε στα 40 ευρώ και επειδή είχε μία φίλη φαρμακοποιό της την έδινε 35 με μικρότερη απόδειξη (μη χάσουμε κανά δίφραγκο). Στη Γαλλία την βρήκαμε, σε προσφορά, με μόλις 17 ευρώ! Της έκανα δώρο δύο επί τόπου (όχι δεν είμαι τόσο γαλαντόμος, όμως η αισχροκέρδεια των Ελλήνων φαρμακοποιών μπορεί να σε κάνει) και της είπα: «όταν τελειώνουν, κανονίζουμε με γνωστούς που έχουμε στο εξωτερικό να μας φέρουν». Ούτε ευρώ για να ταΐζουμε την καβατζωμένη συντεχνία που πλουτίζει σε βάρος του μέσου Έλληνα πολίτη.

Μα ναι, θα πουν κάποιοι «εξοργισμένοι» φαρμακοποιοί, «το κράτος μας χρωστάει τόσα λεφτά ρε φίλε». Και θα απαντήσω σε αυτό δεν έχετε άδικο αλλά είστε οι μόνοι που σας χρωστάει; Και αν είστε τόσα άσχημα γιατί δεν έχω ακούσει κανένα φαρμακείο να κλείνει επειδή δεν «έβγαινε», όπως συχνά συμβαίνει με καταστήματα εστίασης,  ένδυσης και υπόδησης π.χ.;

Παρακάτω, ακολουθούν δύο πίνακες. Ο πρώτος με τον πληθυσμό ανά φαρμακείο για κάθε χώρα της ΕΕ (στοιχεία 2011) και ο δεύτερος με την αναλογία φαρμακοποιών ανά 100.000 κατοίκους, για τις χώρες της ΕΕ και πάλι.

 Figure 2.9: Comparative ratio of pharmacies and pharmacists to inhabitants in the EU-27, 2011


Figure 2.9: Comparative ratio of pharmacies and pharmacists to inhabitants in the EU-27, 2011

Pharmacists per 100 000 inhabitants, countries of EU

Pharmacists per 100 000 inhabitants, countries of EU

Είναι προφανές πως οι φαρμακοποιοί είναι από τις πλέον ευνοημένες συντεχνίες της χώρας. Τώρα που βλέπουν τον παράδεισο τους (μεγάλο εισόδημα και τεράστια περιθώρια κέρδους χωρίς κανένα ρίσκο, κληρονομική μεταβίβαση αδειών) να καταρρέει, αντιδρούν δυναμικά. Ας αντιδράσουν, το μοντέλο που τους έθρεφε τόσα χρόνια δε «βγαίνει» πλέον. Ή θα αναγκαστούν να προσαρμοστούν όπως έγινε σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες ή, αν τελικά οι συντεχνίες νικήσουν, θα επικρατήσουν σε μία τόση φτωχή και διαλυμένη χώρα, που τα προνόμια τους θα είναι σαν τίτλοι ευγενείας χωρίς αντίκρισμα.

Όπως εκείνοι που, δύο χρόνια πριν, έβγαζαν τα ευρώ τους έξω και νόμιζαν πως αν η χώρα βγει εκτός ευρώ αυτοί θα είναι βασιλιάδες, έτσι και οι φαρμακοποιοί  που αντιδρούν σήμερα στην απώλεια των προκλητικών προνομίων τους…

λεφτά έξω ιούνιος 2012

υ.γ. Να τονίσουμε εδώ πως ο, «μέγας μεταρρυθμιστής» κατά κάποιους, Άδωνις δίνει τον αγώνα υπέρ Ελλήνων φαρμακοποιών στις διαπραγματεύσεις με την Τρόικα. Τις ευχές μας να είναι  οι τροικανοί όσο πιο άκαμπτοι γίνεται όσον αφορά το πακέτο μεταρρυθμίσεων που προτείνει ο ΟΟΣΑ (γιατί μέχρι στιγμής μόνο στα δημοσιονομικά είδαμε ακαμψία, στις μεταρρυθμίσεις έχουν αφήσει πολύ χαλαρά τις ελληνικές κυβερνήσεις). Σε επόμενο άρθρο θα αναφερθούμε στις προτάσεις του ΟΟΣΑ στο σύνολό τους, μια που κανένας στην Ελλάδα δεν ασχολείται πέραν από τις αντιδράσεις που αυτές προκαλούν, λίγη υπομονή γιατί θέλει δουλίτσα όμως…

venizelos_kouvelis_xeirapsia_aftodioikisi

Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, φίλε αναγνώστη: δε μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής ως δημοσιογράφος ο κ. Θεοδωράκης. Έχω προσπαθήσει να παρακολουθήσω τις εκπομπές του, όμως το στημένα «εναλλακτικό» & «χαλαρό» στυλάκι του δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Τα χιουμοριστικά videos παρακάτω, νομίζω πως περιγράφουν καλύτερα γιατί μου τη «σπάνε» οι εκπομπές του.

Μία από τα ίδια για το site του, το protagon. Το διάβαζα κάποιο καιρό, όχι τόσο για τα άρθρα του, όσο για τα σχόλια των αναγνωστών – είχε μερικούς ενδιαφέροντες τύπους που η ανάγνωση των σχολίων τους ήταν απόλαυση. Έναν καιρό ξεκίνησα να γράφω και εγώ. Τότε κατάλαβα τι λογοκρισία παίζει όσον αφορά τη διαχείριση των σχολίων. Σχόλια απολύτως αξιοπρεπή και με επαρκή επιχειρηματολογία, συχνά «κόβονταν» αν ασκούσαν αιχμηρή κριτική στον αρθρογράφο (αν googlάρετε «protagon λογοκρισία», θα πέσετε πάνω σε αρκετούς ομοιοπαθείς). Μία φορά, αφού μου έκοψαν 4 φορές ένα σχόλιο επικριτικό στον τότε αστέρα του site Γ. Βαρουφάκη (εν έτει 2012 είχε τρομερή πέραση, ευτυχώς τώρα καταλάγιασε το σουξέ του…), τους έριξα κάτι γαμιλίκια (τι να κάνουμε άνθρωποι είμαστε…) και έκτοτε δε ξαναμπήκα.

 

 

Πριν περίπου μία εβδομάδα, ο κ. Θεοδωράκης έκανε την έκπληξη και ανακοίνωσε την ίδρυση νέου κόμματος με την ονομασία «Το Ποτάμι».

Η αλήθεια είναι πως είχε πολύ καλό timing: αμέσως μετά το «ευρωεκλογικό ναυάγιο» των «58», η είδηση έδωσε ελπίδα σε πολλούς απογοητευμένους «κεντροαριστερούς» & «μεταρρυθμιστές». Οι πρώτες αντιδράσεις σε sites & μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν ιδιαίτερα θετικές.

Χρόνια δημοσιογράφος σε mainstream ΜΜΕ, ο κ. Θεοδωράκης ξέρει καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι. Μιλώντας με απλότητα και αμεσότητα, έδειξε να αγγίζει τον κόσμο που έχει μπουχτίσει από τη ξύλινη γλώσσα των επαγγελματιών πολιτικών.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν αρκετά σημάδια που με προβληματίζουν όσον αφορά το όλο εγχείρημα:

–         Γιατί επιλέχθηκε αυτό το timing, μόλις 3 μήνες πριν τις ευρωεκλογές; Δε θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσει από το φθινόπωρο ώστε να υπάρχει ο χρόνος για την καλύτερη συγκρότηση του κόμματος και του ευρωψηφοδελτίου;

–         Ξέρουμε πως ο κ. Θεοδωράκης το έκανε τώρα για να μην υποστεί τη φθορά του χρόνου (όπως οι 58) και ξεφουσκώσει ο ενθουσιασμός πριν τις ευρωεκλογές. Αποτέλεσμα όμως του παραπάνω τακτικισμού να μην υπάρχει ο χρόνος ώστε να στηθεί σωστά μία ανοιχτή διαδικασία επιλογής υποψηφίων και στελέχωσης του κόμματος από το internet.

–         Αν λάβουμε υπόψη και τη γνωστή ιστορία με τη διαχείριση των σχολίων στο πρόταγκον (που δε γίνεται να μην είχε πάρει κάτι το αυτί του κ. Θεοδωράκη), έχω πολλούς φόβους για το πώς θα λειτουργήσει η εσωκομματική δημοκρατία στο Ποτάμι.

–         Η παρουσίαση ήταν γενικόλογη χωρίς συγκεκριμένο στίγμα. Σαν την Coca Cola που πάει με όλα, ένα lifestyle μεταρρυθμιστικό κόμμα για τις μάζες.

–         Το κόμμα αναπαράγει το γνωστό τζημέριο «Πολιτική χωρίς (επαγγελματίες) πολιτικούς». Δε λέω, πιασάρικο, όμως δεν υπάρχουν κάποιοι αξιόλογοι παλιοί πολιτικοί που θα μπορούσαν να προσφέρουν  με την πείρα τους και τη γνώση των κρατικών μηχανισμών;

–         Ο κ. Θεοδωράκης ανέφερε ως φίλους της κίνησης του κάποια άτομα με τα οποία συνεργάζεται ή εκτιμά, χωρίς όπως φαίνεται να τους έχει ρωτήσει. Χαρακτηριστική η αντίδραση του κ. Κορτώ. Ο καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ και αυτός διευκρίνισε πως ούτε έχει ούτε φιλοδοξεί να αποκτήσει θέση στελέχους στο «Ποτάμι». Από γνωστό μου έμαθα πως και ο κ. Γκόνης του είπε κάτι του στιλ : «Ναι μιλάμε με το Σταύρο, γράφω στο πρόταγκον, αλλά δεν το ήξερα πως είμαι στους υποστηρικτές του  και εγώ από τις ειδήσεις το έμαθα!»

–         Οκ, υπήρχαν κάποια αξιόλογα άτομα στη λίστα των υποστηρικτών του εγχειρήματος, όμως αυτό , όπως φάνηκε και από την ιστορία των 58, από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται και ο καταλύτης για να προκύψει η λεγόμενη «χημεία» μεταξύ τους.

–         Ο κ. Θεοδωράκης σε επίδειξη αλτρουισμού αρνήθηκε θέση στο ευρωψηφοδέλτιο λέγοντας «ούτε ξένες γλώσσες γνωρίζω, ούτε προσόντα έχω για να σταθώ στην Ευρωβουλή». Στην εποχή μας θεωρώ τεράστιο μειονέκτημα για έναν αρχηγό κόμματος, ο οποίος θέλει να παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, το να μη μιλάει εξαιρετικά αγγλικά και, γιατί όχι, 2-3 ακόμα ξένες γλώσσες. Το παράδειγμα του πρώην καταληψία του Λυκείου Αμπελοκήπων που έγινε ρόμπα στην Ευρώπη με τα τρισάθλια αγγλικά του είναι νομίζω αρκετό για να γίνω κατανοητός.

–         Πάλι μπροστά βλέπουμε άτομα γνωστά με πρόσβαση στα ΜΜΕ. Δε βλέπουμε ανθρώπους της δουλείας χωρίς διασημότητα, δε βλέπουμε νέους. Ακόμα και  αν τελικά πειστούν οι δύο παραπάνω κατηγορίες πολιτών να συμμετέχουν, πολύ φοβάμαι πως δε θα τους δώσουν χώρο και ευκαιρίες για να συμμετέχουν ισότιμα με τους «διάσημους».

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις επιφυλάξεις που έχω για το κόμμα του κ. Θεοδωράκη. Δε με έχει πείσει και κάπως αλλιώς θα περίμενα το νέο μεταρρυθμιστικό κόμμα που θα αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Όμως, από την άλλη, θεωρώ πως η δημιουργία του στην παρούσα φάση και η συμμετοχή του στις ευρωεκλογές θα έχουν εξαιρετικά θετικές συνέπειες.

Καταρχήν, είναι το μόνο από τα νέα κόμματα που μπορεί να ασκήσει πίεση στην παραδοσιακή πολιτική φρουρά. Μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους από ένα σεβαστό εύρος του πολιτικού φάσματος και έχει την πρόσβαση στα ΜΜΕ που λείπει από άλλα νέα κόμματα. Πιθανότατα θα καταφέρει να ψαλιδίσει και άλλο τα ποσοστά του διπόλου ΝΔ-Σύριζα, πράγμα που δεν το βρίσκω διόλου κακό.

Επιπλέον, είναι το πρώτο κόμμα με σαφές μεταρρυθμιστικό αίτημα, το οποίο μπορεί να αποκτήσει αξιόλογη απήχηση στην κοινωνία. Γιατί στην Ελλάδα υπάρχει μία υπολογίσιμη μειοψηφία (κάπου στο 20% του εκλογικού σώματος την εκτιμώ), η οποία θέλει πραγματικά να αλλάξουν πολλά στη χώρα, ώστε επιτέλους να αρχίσουμε να γινόμαστε κράτος σαν τα ευρωπαϊκά. Μέχρι στιγμής η μειοψηφία αυτή πάντα ένιωθε στο περιθώριο των μεγάλων κομμάτων, ενώ τα αντίστοιχα μικρά (Δράση, Δημιουργία Ξανά), για διάφορους λόγους, ποτέ δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ρεύμα κινητοποιώντας αυτό το 20%. Τώρα με το «Ποτάμι» είναι η μεγάλη ευκαιρία να ακουστεί δυνατά ο μεταρρυθμιστικός λόγος και ας μην προέρχεται από ένα κόμμα και έναν ηγέτη, όπως θα τα επιθυμούσαμε.

Last, but not least, που λένε και οι αγγλοσάξονες: το «Ποτάμι» αναμένεται να κερδίσει πολλές ψήφους από το λεγόμενο κεντρο-αριστερό χώρο. Οι 58 ξεκίνησαν ένα δύσκολο εγχείρημα, πέρσι το φθινόπωρο, να συσπειρώσουν τον κεντρο-αριστερό χώρο. Όπως απέδειξε όμως η ζωή, το καινούριο δεν προκύπτει όταν βασίζεσαι σε δύο κουφάρια. Στο Πασόκ και τη Δημ. Αρ. αναφέρομαι. Και σε δύο ηγέτες «δεινοσαύρους» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, το Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Που ενώ ο κόσμος καίγεται, αυτούς το μόνο που τους νοιάζει είναι οι τακτικισμοί, η μικροπολιτική και όλες αυτές οι μικρότητες που είναι απαραίτητες για να συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο στα (όπως τα κατάντησαν) μαγαζάκια τους. Η αποτυχία των 58 τους έκατσε μία χαρά. Όμως «το Ποτάμι» έσκασε εκεί που δεν το περίμεναν, για να τους χαλάσει τη σούπα.

Έτσι, η παρουσία του ποταμιού αναπόφευκτα θα συμπιέσει κι άλλο τα ποσοστά των δύο κουφαριών της κεντρο-αριστεράς. Δεν τους κόβω να ξεπερνάνε, αθροιστικά, το 10% στις επικείμενες ευρωεκλογές. Κάτι που βρίσκω εξαιρετικά ωφέλιμο για το restart της κεντροαριστεράς.

Πριν εκατομμύρια χρόνια λένε πως ένας μετεωρίτης οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Στην Ελλάδα του 2014, πιθανώς να χρειάζεται ένα «ποτάμι» για να πνίξει τους πολιτικούς μας δεινόσαυρους…

Καστανίδης, Κοπά, Μανίκας και δίπλα η πατρική φυσιογνωμία του μπαρμπά-Φώτη που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα καθαρό από μιάσματα τύπου "58"...

Καστανίδης, Κοπά, Μανίκας και δίπλα η πατρική φυσιογνωμία του μπαρμπά-Φώτη που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα καθαρό από μιάσματα τύπου «58»…

Πάντα έτοιμος για καινούρια πόστα

Πάντα έτοιμος για καινούρια πόστα

Γράφαμε δύο άρθρα πριν: «Η παλαιοκομματική νοοτροπία δείχνει να επανέρχεται, καλά μεταμφιεσμένη. Μεγάλα πισωγυρίσματα παρατηρούνται σε κάποιες αξιέπαινες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Παπανδρέου: diavgeia, opengov, Καλλικράτης. Στον ΟΑΕΔ εδιώχθη ο διοικητής του, για να μπει αυτός που βούλιαξε το ΙΚΑ την περίοδο 2004-2009. Οι γαλάζιοι «απαράτσικ» είναι παντού, με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα.»

Λίγες μόνο ημέρες μετά, ο κ. Σαμαράς και το κόμμα του έρχονται να μας επιβεβαιώσουν : νέος πρόεδρος του Δ.Σ. των ΕΛΠΕ διορίστηκε ο πρώην υπουργός Οικονομικών κ. Παπαθανασίου.

Ο κ. Παπαθανασίου είναι ο υπουργός Οικονομικών στα χέρια του οποίου το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε και ακολούθησε η γνωστή πορεία προς την επιτήρηση και τα μνημόνια. Ο κ. Παπαθανασίου γνώριζε για το μέγεθος του προβλήματος, τουλάχιστον από τις αρχές του 2009. Όταν τον στρίμωξαν στο Eurogroup, τους είπε κάτι του στιλ : «Ρε παιδιά έχουμε και ευρωεκλογές τον Ιούνιο και μετά εθνικές, δεν είναι ώρα για τέτοια. Τα λέμε από Σεπτέμβριο». Ήταν και στην ίδια παράταξη στο Ευρωκοινοβούλιο με το Μπαρόζο βλέπεις, και τον «λυπήθηκαν» το Γιάννη μας. Με παραποιημένα στατιστικά στοιχεία συνεχίζαμε να κοροϊδεύουμε του «κουτόφραγκους» και αφήσαμε την καυτή πατάτα για τον ΓΑΠ και τον Παπακωνσταντίνου (άλλο ντουέτο και αυτό,  τουλάχιστον όμως αυτοί κρίθηκαν στα πραγματικά δύσκολα…). Σήμερα έχει το απίστευτο θράσος να δημοσιεύει κείμενα όπως αυτό : http://www.papathanassiou.gr/index.php/grafeio-tipou/sinenteukseis/776-to-mnimonio-mporouse-na-apofeuxthei.html .

Ο κ. Παπαθανασίου σπούδασε Ηλεκτρολόγος-Μηχανολόγος στο ΕΜΠ. Η επαγγελματική του προϋπηρεσία, πριν τον κερδίσει ο αγώνας για να κάμει μία καλύτερη Ελλάδα, ήταν έμπορος ειδών τεχνολογικού εξοπλισμού κτιρίων (πηγή: http://www.papathanassiou.gr/index.php/cv.html). Έμπορος-εισαγωγέας δηλαδή (όπως και πολλοί βολευτάδες μας, που φρόντισαν για την αποβιομηχάνιση της χώρας για να τα κονομάνε χωρίς εγχώριο ανταγωνισμό), με κάποιες τεχνικές γνώσεις βέβαια.

Τα Ελληνικά Πετρέλαια είναι εκ των 2-3 μεγαλύτερων και σημαντικότερων βιομηχανιών στη χώρα. Είναι η μεγαλύτερη εταιρεία διύλισης της Ελλάδας και ένας από τους σημαντικότερους ομίλους στον τομέα της ενέργειας στην  Νοτιοανατολική Ευρώπη. Λειτουργούν τρία διυλιστήρια στην Ελλάδα: στη Θεσσαλονίκη, στην Ελευσίνα και στον Ασπρόπυργο. Αυτά καλύπτουν το 73% του δυναμικού διύλισης της χώρας ,το υπόλοιπο 27% ανήκει στην Motor Oil Ελλάς (πηγή: Βικιπαίδεια). Είναι μία μεγάλη χημική βιομηχανία που η διοίκηση της απαιτεί άριστες γνώσεις των διεθνών αγορών πετροχημικών και ενέργειας, διοικητική εμπειρία ετών σε μεγάλους ιδιωτικούς οργανισμούς και οπωσδήποτε κάποιες γνώσεις-εμπειρία από βιομηχανία.

Θα μου πεις κανείς «Που ζεις ρε αλεπουδράκουλα; Εδώ σε ιδιωτικές βιομηχανίες διοικούν άνθρωποι του κόμματος και εσύ κοιτάς προϋπηρεσίες;» Για παράδειγμα μεγάλη χημική βιομηχανία της χώρας, η οποία βρίσκεται κοντά στο κλείσιμο λόγω κακοδιοίκησης. Μία βιομηχανία που, το 2009, «πωλήθηκε» «εν μία νυκτί» από την κυβέρνηση Καραμανλή σε γνωστό  επιχειρηματία, σήμερα κάτοικο φυλακών Κορυδαλλού. Και σε αυτή ο διευθύνων σύμβουλος, που λέτε,είναι ένας πρώην βουλευτής ΝΔ. Ο οποίος ένα φεγγάρι έκανε και τον πρόεδρο του ΟΛΠ.  Βλέπεις, δεν πάνε χαμένα τα παλικάρια αυτά στη χώρα μας, ποτέ.

Εξόργισε πολλούς η τοποθέτηση ενός από τους πλέον αποτυχημένους υπουργούς Οικονομικών (μαζί με Αρσένη και Αλογοσκούφη νομίζω είναι οι χειρότεροι που είχε ποτέ η χώρα.) στη θέση του προέδρου μίας εκ των μεγαλύτερων βιομηχανιών της χώρας. Εμάς δε μας έκανε και πολλή εντύπωση. Είναι απλά το κερασάκι στην τούρτα. Όμως είναι μία κίνηση ενδεικτική που ενισχύει αυτά που γράφαμε σε εκείνο το άρθρο για τον Αντώνη και την υπέρβαση.

Ο Αντώνης, αν και είχε την ευκαιρία, δεν κατάφερε να κάνει την υπέρβαση.  Να γίνει από Μεσσήνιος κομματάρχης ένας πρωθυπουργός με όραμα και ευρωπαϊκή νοοτροπία. Ναι δεν τα πήγε και χάλια, όμως πλέον δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Να περάσει ο επόμενος παρακαλώ. Ακόμα και ο Τσίπρας; Ακόμα και αυτός. Όχι βέβαια πως θα τον ψηφίσω κιόλας, ε;

υ.γ. Προφανώς, εν’ όψει πιθανού κάζου στις ευρωεκλογές, ο Μεσσήνιος κομματάρχης ευελπιστεί στη συσπείρωση του «καραμανλικού» χώρου ,  για αυτό και τέτοιου είδους διορισμοί. Δε λαμβάνει υπόψη του όμως, πως αρκετοί σοβαροί άνθρωποι, οι οποίοι πιθανώς να ψήφιζαν Ν.Δ. για να μη βγει ο Τσίπρας μάγκας μετά τις ευρωεκλογές, θα του γυρίσουν την πλάτη. Και θαρρώ πως είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που υπακούν στα κελεύσματα των «καραμανλικών μηχανισμών»…