Αρχείο για Μαΐου, 2013

Μου αρέσει η ζωή στην επαρχία. Όλα είναι κοντά, οι δουλειές γίνονται εύκολα, δε χάνεις χρόνο για μετακινήσεις, δε χάνεσαι με τους φίλους σου. Σε μέρες σαν τη σημερινή, η γρήγορη πρόσβαση στην εξοχή (και χωρίς κίνηση φίλοι Αθηναίοι) και η πρόσβαση σε καλής ποιότητας αρνί, αποτελούν επιπλέον λόγους να χαίρομαι που, εδώ και χρόνια, πήρα την απόφαση να εργαστώ στην επαρχία.

Βέβαια, μέχρι πριν λίγα χρόνια, φρόντιζα να κατεβαίνω μία φορά τον χρόνο στην Αθήνα. Για να κάνω όλα αυτά τα ωραία που ελάχιστα προλαβαίνουν οι Αθηναίοι στην καθημερινότητα τους : συναυλίες, θέατρα, επισκέψεις σε μουσεία, μεγάλες βόλτες με τα πόδια – και με το μετρό για μετάβαση σε εκτός κέντρου περιοχές. Τα τελευταία τρία χρόνια όμως με την όξυνση της κρίσης και τις εικόνες εξαθλίωσης που βλέπαμε στα ΜΜΕ, δε μου έκανε όρεξη να επισκεφτώ την αφρικανό-βαλκανική μας πρωτεύουσα. Τελευταία επίσκεψη μου ήταν το 2010, ακριβώς τέτοιες ημέρες του Μαΐου.

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό της 5ης Μαίου 2010. Είχαμε κατεβεί με την καλή μου στο κέντρο από νωρίς. Είχε μαζευτεί μεγάλος όγκος διαδηλωτών για τις τρεις διαφορετικές συγκεντρώσεις – πορείες που επρόκειτο να λάβουν χώρα. Στην περιοχή του Συντάγματος που βρισκόμαστε, ήταν μαζεμένοι οι του ΚΚΕ. Το κόμμα ήταν ακόμα ισχυρό τότε και είχε πολύ κόσμο. Βέβαια αυτό οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό και στην πολύ καλή οργάνωση του κόμματος σε συνδυασμό με την στράτευση των οπαδών του – δεν είναι τυχαίο πως σε λίγη ώρα πρόλαβα και είδα τρεις γνωστές κκεδόφατσες της επαρχιακής μου πόλης.

Η καλή μου είχε ενθουσιαστεί, θυμούμενη την ενεργό συμμετοχή της σε πορείες κατά τα φοιτητικά της χρόνια. Εγώ πάλι, αν και πέρασα τη φάση του «αντάρτη της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά», ποτέ δεν ένιωθα άνετα με τις μαζικές διαδηλώσεις και τις λοιπές συλλογικότητες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς (με την οποία «φλέρταρα» ως φοιτητής). Η τελευταία μεγάλη πορεία που είχα πάει ήταν το 2003 στη Θεσσαλονίκη, εναντίον της συνόδου κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που λάμβανε χώρα στο Πόρτο Καρράς της Χαλκιδικής. 7 χρόνια μεγαλύτερος, βαρύτερος (ωριμότερος; Πιθανώς…) δεν είχα και πολύ όρεξη για σαμαγιαλίκια…

Έτσι όταν η ατμόσφαιρα άρχιζε να «μυρίζει μπαρούτι», είπα της καλής μου: «καλά είδαμε ό,τι είδαμε από κοντά, πάμε τώρα κάπου να δούμε πανοραμικά την εξέλιξη των τριών πορειών». Έτσι μετά από λίγη ώρα βρεθήκαμε στην κορυφή του Λυκαβηττού, μαζί με Γιαπωνέζους τουρίστες, ξένα τηλεοπτικά συνεργεία και διάφορους περίεργους σαν και εμάς.

Οι τζερτζελέδες δεν άργησαν να αρχίσουν. Είδαμε τα επεισόδια μπροστά στη Βουλή, την απόπειρα για ντου που απωθήθηκε, τα καπνογόνα. Η ιαχή «ΚΛΕΦΤΕΣ» ακούγονταν δυνατά από διάφορες μεριές. Μυριζόσουνα πως μέσα στον κόσμο υπήρχε ένα διαφορετικό κομμάτι κόσμου, που δεν είχε σχέση με τις κρατούσες αριστερές συνήθειες στις πορείες και που εκφραζόταν με άλλα συνθήματα. Το κομμάτι αυτό σε μεγάλο βαθμό εκφράστηκε στις κάλπες , δύο χρόνια μετά, στηρίζοντας το κόμμα του κ. Μιχαλολιάκου.

Κάποια στιγμή είδαμε ένα μεγάλο σύννεφο πηχτού μαύρου καπνού να ανεβαίνει από ένα κτίριο κάπου στη Σταδίου. Κάποιοι λέγανε πως επρόκειτο για υπουργείο, κάποιοι για κάτι άλλο, δε θυμάμαι τι. Αφού ως άλλοι Ξέρξηδες απολαύσαμε τα battlefields, όταν άρχισε να κοπάζει ο σαματάς κατεβήκαμε προς το κέντρο. Βρεθήκαμε να πίνουμε καφέ κάπου στο Παγκράτι. Θυμάμαι την σερβιτόρο να μας λέει για τρεις νεκρούς σε μία τράπεζα.

MARFIN BURNING 05-05-2010

Αφού φύγαμε από το cafe, κάναμε βόλτες στις περιοχές όπου πέρασαν οι διαδηλωτές. Εντύπωση μας έκανε που, ενώ όσες τράπεζες είχαμε δει το πρωί ήταν κλειστές με κατεβασμένα ρολά, δε συνέβη το ίδιο στη Marfin της Σταδίου. Μια τράπεζα, μάλιστα, στεγασμένη σε ένα ανακαινισμένο νεοκλασικό χωρίς κανένα μηχανισμό προφύλαξης (π.χ. ρολά αλουμινίου) από τους διερχόμενους κάφρους, που πάντα εμφανίζονται σε τέτοιες διαδηλώσεις. Ήδη ο κόσμος αυθόρμητα είχε αρχίσει να αφήνει λουλούδια και αναμμένα κεράκια έξω από το κτίριο όπου έγινε το φονικό.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Τι γίνεται άραγε με την έρευνα για τους τύπους που έριξαν τις μολότοφ; Τις προάλλες διαβάσαμε στον τύπο για τις εξελίξεις στη δίκη – κατηγορούμενοι είναι ο διευθύνων σύμβουλος της Marfin Κωνσταντίνος Βασιλακόπουλος, ο υπεύθυνος ασφαλείας του κτιρίου, Εμμανουήλ Βελονάκης, η διευθύντρια του καταστήματος Άννα Βακαλοπούλου και η υποδιευθύντρια Αναστασία Κούκου. (πηγή :http://www.skai.gr/news/greece/article/229610/diki-gia-ti-marfin-katethesan-oi-suggeneis-tis-adikohamenis-aggelikis-papathanasopoulou/).

bgenopoulos

Προφανώς αυτοί ήταν οι άμεσα υπεύθυνοι  και  η διαδικασία δεν πρόκειται να αγγίξει πρόσωπα πιο ψηλά στη διοικητική ιεραρχία της τράπεζας. “Όλως τυχαίως”, ο γνωστός κύριος MIG μας απασχόλησε ξανά φέτος, με τα «κατορθώματα» του όσον αφορά το τραπεζικό σύστημα της Κύπρου.

Τρία χρόνια μετά από όλα αυτά, ξανακατεβαίνω στην Αθήνα, για διακοπές μιας εβδομάδος (άντε τυχερούλη, άλλοι συμπατριώτες μας ούτε δύο μέρες δεν μπορούν να κάνουν.) Εκτός από βόλτες, θέατρα και συναυλίες (προφανώς όχι στους Depeche Mode, αλλά σε κάτι γερό-λυκους τύπου Eric Burdon & Billy Cobham) με μεγάλο ενδιαφέρον αναμένω πως θα «βρω» την πόλη. Σίγουρα εξαντλημένη από τρία χρόνια κρίσης, μία κρίση που έγινε πολύ πιο αισθητή στην πρωτεύουσα παρά σε εμάς στην επαρχία (κάτι που δεν είναι άδικο όμως, αν αναλογιστούμε πώς συσσωρεύτηκε ο πλούτος στην πρωτεύουσα σε βάρος της υπόλοιπης χώρας ). Ελπίζω και με εμφανή σημάδια των ,έστω μικρών, αλλαγών που σηματοδοτούν το καινούριο που έρχεται για τη χώρα…

Υ.Γ. Οι δύο πρώτες φωτογραφίες από τη ψηφιακή μηχανή του αλεπουδράκουλα. Η φώτο του πουράτου από το site sportdog.