Αρχείο για Φεβρουαρίου, 2014

Εις μέσον ψαγμένον, εναλλακτικόν και χιπστερόφιλον των Αθηνών, φέρον την ονομασίαν LIFO , εδημοσιεύθη προσφάτως άρθρον περί του μείζονος θέματος της κατάργησης της ενιαίας τιμής βιβλίου.

Το άρθρον μπορείτε να το διαβάσετε εις τον σύνδεσμον : http://www.lifo.gr/team/selides/45956 .

Φίλος του ιστολογίου, ενοχλημένος από τη μονόπλευρη παρουσίαση του άρθρου, μας ενημέρωσε πως επόσταρε τρις το παρακάτω σχόλιο :

«Δηλαδή, από την μία μεριά είναι κάποιοι κακοί (η άποψη των οποίων αγνοείται σε όλη την 100% μονόπλευρη παρουσίαση του θέματος) και από την άλλη κάποιοι που κατά βάση στοχεύουν στον πολιτισμό, απλά τυχαίνει μαζί με αυτόν να έχουν κάποια αντίθετα οικονομικά συμφέροντα. Και στην μέση, μια πρωτότυπη αν μη τι άλλο επιχειρηματολογία που πάει να πείσει πως το να επιτρέψεις τις εκπτώσεις στην τιμή ενός προιόντος θα οδηγήσει στην άνοδο της τιμής του. Και κουβέντα για τις απαράδεκτες τιμές των βιβλίων στην Ελλάδα, που φτάνουν παραπάνω από 1 μέσο μεροκάματο, την ίδια στιγμή που στην καταραμμένη Αγγλία τα περισσότερα βιβλία πωλούνται κάτω από 10 λίρες (~11-12 ευρώ). Τέλος πάντων, για να μην  κοροϊδευόμαστε πρόκειται απλά για μια από τις δεκάδες βολεμένες συντεχνίες της χώρας που μπροστά στην απόπειρα να ξεβολευτούν προβάλλουν το «εθνικό έργο» που επιτελούν δίχως ίχνος αυτοκριτικής ή διάθεσης να επανεξετάσουν στο ελάχιστο την προνομιακή τους θέση. Κάπως έτσι φτάνουμε στο να παρουσιάζονται τα κέρδη ενός εκδοτικού οίκου ως εθνική υπόθεση…»

Το σχόλιο δεν έτυχε δημοσιεύσεως. Θέλουμε να πιστεύουμε πως το σοβαρό, εναλλακτικό, ψαγμένο και χιπστερόφιλο έντυπο των Αθηνών δεν ακολουθεί τέτοιες πρακτικές. Θέλουμε να πιστεύουμε πως μόνον τυχαίως ο «δαίμων του πληκτρολογίου» (κατά πως λέγαμε ημείς οι παλαιοί «ο δαίμων του τυπογραφείου») απέτρεψε τη δημοσίευση του σχολίου του καλού μας φίλου. Όπως καθαρά τυχαία θεωρούμε και τη σύγκλιση των απόψεων όλων όσων απευθύνθηκε το περιοδικό για να εκφέρουν τη γνώμη τους για το προταθέν από τον ΟΟΣΑ μέτρο…

υ.γ. Συντόμως θα επανέλθουμε με άρθρο για τα όσα περιλαμβάνει το Competition Assesment Review του ΟΟΣΑ για τη χώρα μας. Γιατί κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με το παραμυθάκι της κακής απελευθέρωσης των αγορών που τάχα μου ευνοεί μόνο τους μεγάλους, ενώ την ίδια ώρα βολεμένες συντεχνίες τρώνε εις βάρος του μέσου Έλληνα…

«H Άνοιξη», όμως, δεν είναι παραδοσιακό κόμμα. Ποια είναι, λοιπόν, η ιδεολογία της; Ήδη από την Ιδρυτική της Διακήρυξη, στις 30 Ιουνίου 1993 πρώτη μίλησε για την Υπέρβαση: Δηλαδή, κινήθηκε πάνω από τα φθαρμένα ιδεολογικά στερεότυπα που χρόνια τώρα διχάζουν τους λαούς, σήμερα χρεοκοπούν παντού – κι όμως στην Ελλάδα παραμένουν ακόμα «όρθια», ως σκελετωμένα ντουβάρια σε μιαν έρημη πόλη…

Η «Υπέρβαση» είναι σαφές τι απορρίπτει: Τη νοοτροπία του πολιτικού χθες, τα αριστερά ή δεξιά «Ευαγγέλια» της απόλυτης «αλήθειας»…» (πηγή http://www.politikianixi.gr/)

Υπέρβαση: η λέξη-σλόγκαν του κόμματος του κ. Σαμαρά πριν 20 χρόνια. Όπως τα περισσότερα αρχηγικά κόμματα αποχωρησάντων από ΝΔ-Πασόκ, η Πολιτική Άνοιξη εμφάνισε φθίνουσα πορεία, ώσπου τελικά διαλύθηκε το 2004. Την ίδια χρονιά ο αρχηγός της επέστρεψε στο «μαντρί» , χαρακτηρισμός των κομμάτων εξουσίας που αποδίδεται στον Ευάγγελο Αβέρωφ. Για να καταφέρει πέντε χρόνια αργότερα να εκλεχθεί πρόεδρος της ΝΔ και κατόπιν πρωθυπουργός.

Ο Σαμαράς, αρχές δεκαετίας του 90, ήταν από τους φερέλπιδες πολιτικούς της γενιάς του στο δεξιό χώρο. Υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, είναι αυτός που θα θεμελιώσει τη «σκληρή γραμμή» κατά της σύνθετης ονομασίας στο θέμα του Μακεδονικού. Μίας γραμμής που οδήγησε σε αδιέξοδο και καθόλου δεν ωφέλησε τη χώρα, όμως δεν είναι του παρόντος αυτά. Την Άνοιξη στελέχωσαν κυρίως «απογοητευμένα» στελέχη της τότε ΝΔ, όπως ο κύριος Σταμάτης (που ως και σήμερα είναι δίπλα στον πρωθυπουργό) και ο γνωστός για τα έργα του στο Δήμο Αθηνών κ. Κακλαμάνης. Κεντρικός ιδεολογικός άξονας του κόμματος ήταν ένας εκμοντερνισμένος εθνικισμός. Ακόμα και μετά τη διάλυση του κόμματος ο κ. Σαμαράς δεν έχασε επαφές με το εθνικιστικό χώρο (ο πρώην «Ρηγάς» Χρύσανθος Λαζαρίδης, ο Φάηλος Κρανιδιώτης και το δίκτυο 21).

Το 2012, σε μία πολύ δύσκολη συγκυρία για τη χώρα (που βέβαια εν πολλοίς ο κ. Σαμαράς προκάλεσε, αφού δεν άφησε την κυβέρνηση Παπαδήμου να σταθεροποιήσει την κατάσταση πριν οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές) ο κ. Σαμαράς κατάφερε να γίνει πρωθυπουργός, ποντάροντας κυρίως στο φόβο των νοικοκυραίων απέναντι στον αλλοπρόσαλλο Σύριζα. Από εκεί και πέρα ο πάλαι ποτέ εθνικιστής παλαιοδεξιός Σαμαράς, φόρεσε την προβιά του μεταρρυθμιστή. Δεν τον πιστέψαμε ιδιαίτερα είναι η αλήθεια, όμως μετά από 2-3 μήνες που χρειάστηκαν για να «συντονιστεί» η κυβέρνηση συνεργασίας, ο Σαμαράς με στήριγμα τον γνώστη της ευρωπαϊκής πραγματικότητας Στουρνάρα, κατάφερε να γυρίσει αρκετά το κλίμα στην Ευρώπη όσον αφορά τη χώρα μας και να κερδίσει πολύτιμες ανάσες. Σκεφτήκαμε τότε: λες  ο Αντώνης να καταφέρει να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της εποχής; Λες να κάνει αυτό που μας είχε υποσχεθεί πριν 20 χρόνια: την Υπέρβαση;

Ο χρόνος κύλησε και πλέον μπορούμε να κάνουμε έναν απολογισμό των πεπραγμένων της κυβέρνησης. Η αλήθεια είναι πως τα πράγματα σταθεροποιήθηκαν αρκετά σε σχέση με το χάος της περιόδου Νοέμβριος 2011-Ιούνιος 2012. Όμως, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις που τόσο έχει ανάγκη η χώρα βλέπουμε και εκεί μία σταθεροποίηση, για να πούμε κομψά την στασιμότητα.

Όσον αφορά τη Δημόσια Διοίκηση , αν εξαιρέσεις ένα κακοσχεδιασμένο πυρότεχνημα (κλείσιμο ΕΡΤ), η μεταρρύθμιση προχωρά με αργούς ρυθμούς. Επί της ουσίας, ό,τι γίνεται οφείλεται στην πίεση των ξένων. Εμείς αντιστεκόμαστε όσο μπορούμε. Προτιμάμε να συνεχίσουμε να δίνουμε δουλειά σε έναν πενηντάρη απόφοιτο Δημοτικού που μπήκε στο Δημόσιο με βύσμα και προσφέρει ελάχιστα, παρά στον 25-χρονο γιο του που με πτυχίο και μεταπτυχιακό αναγκάζεται ή να μεταναστεύσει ή να τον τρέφει ο μπαμπάς.

Γνωστή πιπίλα των τελευταίων ετών «οι επενδύσεις που θα φέρουμε στη χώρα». Δυστυχώς, και σε αυτόν τον τομέα ελάχιστα τα success stories (π.χ. Cosco). Παρά τη μεγάλη μείωση του εργατικού κόστους, μην τις είδατε τις επενδύσεις. Και πώς να έλθουν, με τη γραφειοκρατία και την πολυνομία που επικρατεί στη χώρα; Όταν πρέπει να περάσεις από τόσες υπηρεσίες-εστίες διαφθοράς για να μπορέσεις να ξεκινήσεις τη δραστηριότητά σου; Όταν αν υπάρξει νομική προσφυγή εναντίον μίας επένδυσης, μπορεί να χρειαστούν καμιά δεκαριά χρόνια μέχρι να βγάλουν απόφαση τα δικαστήρια μας; Όσον αφορά τα αναπτυξιακά, είναι αλήθεια πως είχαμε κάποια πρόοδο (υπηρεσίες μίας στάσης, νέος αναπτυξιακός νόμος), μικρή όμως. Όσον αφορά τη Δικαιοσύνη άστα να πάνε, αφού οι εκάστοτε υπουργοί πρώτο μέλημα έχουν την προάσπιση των δικαστικών συμφερόντων.

Οι ιδιωτικοποίησεις ήταν άλλο ένα fail της κυβέρνησης. Κινηθήκαμε με μόνο γνώμονα τα βραχυπρόθεσμα έσοδα, χωρίς να υπάρχει σχεδιασμός για άνοιγμα μονοπωλίων (π.χ. ΟΠΑΠ), ώστε να  ανοίξει η αγορά και να υπάρξει πραγματικός ανταγωνισμός. Η μη πώληση της ΔΕΠΑ στους Ρώσους θεωρήθηκε μέγα φιάσκο. Ευτυχώς δεν έγινε κατά την άποψη μου και γλιτώσαμε την περαιτέρω εξάρτηση από τη ρωσική αρκούδα.

Η παλαιοκομματική νοοτροπία δείχνει να επανέρχεται, καλά μεταμφιεσμένη. Μεγάλα πισωγυρίσματα παρατηρούνται σε κάποιες αξιέπαινες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Παπανδρέου : diavgeia , opengov (εδώ μας τελείωσε και επιστρέψαμε στη δοκιμασμένη συνταγή των κομματόσκυλων), Καλλικράτης. Στον ΟΑΕΔ εδιώχθη ο διοικητής για να μπει αυτός που βούλιαξε το ΙΚΑ την περίοδο 2004-2009. Οι γαλάζιοι «απαρατσικ» είναι παντού, με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα.

Πολλά ακόμα μπορούν να γραφούν για μία κυβέρνηση που δείχνει να έχει πλέον τελματώσει. Ναι, έχει κάποιες δικαιολογίες ο Σαμαράς. Είχε στην κυβέρνηση δύο απρόθυμους να κάνουν αλλαγές εταίρους : το Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Επιπλέον, ωραία τα λέμε για μεταρρυθμίσεις, όμως ποιοι θα τις ψηφίσουν; Για ρίξτε μια ματιά εδώ και κόψτε φάτσες : http://www.hellenicparliament.gr/Vouleftes/Stoicheia-Epikoinonias-Voulefton?party_id=5051dbea-b9ea-4005-89f3-1ed083000058 . Ναι, αυτοί ασχολούνται τόσα χρόνια με τα κοινά, αυτούς ψηφίζει ο ελληνικός λαός. Οι γαλάζιοι «κοτζαμπάσηδες», παιδιά του πελατοκεντρικού συστήματος των τελευταίων δεκαετιών, προφανώς δεν έχουν καμία όρεξη να αλλάξει η τράπουλα. Συχνά, για να αποσπάσει το ΝΑΙ σε ψηφοφορίες επώδυνων μέτρων, το team Σαμαρά έπρεπε να υποκύψει στα μικρο-χατίρια που ζητούσε ο κάθε τέτοιος μπαγλαμάς. Έχετε δει την πρόσφατη ταινία Lincoln με το Daniel Day Lewis; Αν ναι, σίγουρα θυμάστε τι παζάρι γινόταν στις παρασκηνιακές διαπραγματεύσεις του επιτελείου του Lincoln με τα διάφορα μέλη του Κογκρέσου, μέχρι τα τελευταία να πειστούν να ψηφίσουν υπέρ της κατάργησης της δουλείας. Ε, κάτι αντίστοιχο φανταστείτε με το επιτελείο Σαμαρά και τους γαλάζιους βολευτάδες.

Έρχονται όμως στιγμές που παρά τις δυστοκίες, τις αποτυχίες, τις ματαιώσεις της καθημερινότητας, δίνεται η δυνατότητα στους μεγάλους άνδρες να πάρουν μεγάλες αποφάσεις. Αποφάσεις που αρχικά εκπλήσσουν, όμως μακροπρόθεσμα ωφελούν και τη χώρα και τους ίδιους. Τέτοια στιγμή υπήρξε για τον Αντώνη Σαμαρά η επιλογή των υποψηφίων για τους δήμους Αθηνών και Θεσσαλονίκης, ιδίως για τον πρώτο.

Το 2010 το Πασόκ τόλμησε να στηρίξει δύο ανθρώπους χωρίς κομματικές περγαμηνές, μα επιτυχημένους στον τομέα τους, τον Καμίνη και το Μπουτάρη. Η εκλογή τους έδειξε πως κάτι αλλάζει στη χώρα, πως ο κόσμος έχει σιχαθεί τα κομματόσκυλα και τους δημοσιοσχεσίετες.

Θα σταθώ στο έργο του χαμηλών τόνων Καμίνη. Άκουσε τόνους λάσπης, αντιμετώπισε δύσκολες καταστάσεις (απεργία υπαλλήλων καθαριότητας), οι πόροι που είχε στη διάθεση του ήταν ελάχιστοι. Και όμως με επιμονή, υπομονή και σχέδιο τα πήγε πολύ καλά. Συμμάζεψε τα οικονομικά του δήμου (όπου τα είχε αφήσει στα μαύρα τους τα χάλια ο Νικήτας Κακλαμάνης) παίρνοντας γενναίες αποφάσεις (9,84 , υπερωρίες, συγχωνεύσεις διευθύνσεων κ.λπ.), με αποτέλεσμα σήμερα ο Δήμος να εμφανίζει πλεόνασμα. Κατάφερε να διατηρήσει τις δραστηριότητες της δημοτικής αρχής, παρά το τόσο μειωμένο μπάτζετ. Είχε έντονη παρουσία όσον αφορά την υποστήριξη των κοινωνικά ευάλωτων, κόντρα στα «συσσίτια» των χρυσαυγιτών. Σημαντική βελτίωση υπήρξε και στον τομέα της εξυπηρέτησης των δημοτών μέσω του διαδικτύου (https://www.cityofathens.gr/). Υπήρξε σε όλη τη θητεία του σοβαρός, μετρημένος και απέφυγε τους πολιτικούς θεατρινισμούς προκατόχων του.

Και να που είχες την ευκαιρία Αντώνη. Ναι ξέρω οι στιγμές είναι κρίσιμες για την κυβέρνηση σου. Στις ευρωεκλογές προβλέπεται συντριβή και χρειάζεσαι το δήμο των Αθηνών για να ανατρέψεις τις εντυπώσεις. Προσέγγισες κάποια υποτιθέμενα δυνατά χαρτιά (Δένδιας, Κεφαλογιάννη, Πιπιλή) μα όλοι τους φοβήθηκαν το δήμο. Με ποιον να κερδίσεις το δήμο; Χρυσή ευκαιρία σου δόθηκε να στηρίξεις τον Καμίνη. Να κάνεις την υπέρβαση και να στηρίξεις έναν άνθρωπο για το έργο του και το χαρακτήρα του και όχι για τις κομματικές περγαμηνές του. Να δείξεις πως προτεραιότητα σου είναι οι ψηφοφόροι του κέντρου και όχι οι ακροδεξιοί και ψεκασμένοι, στους οποίους το επιτελείο σου συχνά επιλέγει να «κλείνει το ματάκι». Να δείξεις, πάνω από όλα, πως από Μεσσήνιος κομματάρχης, έχεις γίνει ένας πρωθυπουργός με όραμα και ευρωπαϊκή νοοτροπία.

Υπέρβαση στη Μύκονο...

Υπέρβαση στη Μύκονο…

Δυστυχώς, στάθηκες λίγος για άλλη μία φορά. Αντί του Καμίνη, επέλεξες ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που είχε μείνει στα αζήτητα. Η ήττα σου προδιαγεγραμμένη. Ήδη ο Νικήτας σου την έφερε. Ο Κασιδιάρης και το άλλο το παιδί του «αριστερού» κομματικού σωλήνα τρίβουν τα χέρια τους.

Μα, η προδιαγραφόμενη ήττα στο Δήμο Αθηνών είναι το μικρότερο κακό. Το κυριότερο είναι πως  με την επιλογή σου αυτή έγινε φανερό πως σου είναι αδύνατον να κάνεις την υπέρβαση που ευαγγελίστηκες 20 χρόνια πριν. Ένας παλιάς κοπής πολιτικός, που οι καιροί τα έφεραν έτσι που το έπαιξε  «μεταρρυθμιστής». Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί πως το πέρασμα σου από την πρωθυπουργία ήταν αντίστοιχο με το ντύσιμο σου: άχρωμο, άοσμο, άγευστο. Ναι μεν σταθεροποίησες την κατάσταση και γλιτώσαμε τα χειρότερα, όμως δεν τόλμησες να κάνεις τομές και ελάχιστα τα παράθυρα προοπτικής που άνοιξες για τη χώρα. Τελικά, η υπέρβαση έμεινε για άλλη μία φορά στα λόγια Αντώνη…

Πατρίς-Θρησκεία-Καθόλου Φωτογένεια

Πατρίς-Θρησκεία-Καθόλου Φωτογένεια

Ως κεραυνός εν αιθρία ήρθε η κίνηση των δύο κυβερνητικών εταίρων να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των υποψηφίων ευρωβουλευτών. Έτσι ξαφνικά, κατά πως λέει και ο αοιδός, μας προέκυψε έρωτας με τον σταυρό. Για να κάτσουμε να σκεφθούμε και να αναλύσουμε το γιατί, το πώς και το δια ταύτα, φίλε αναγνώστη(-τρια).

  • Γιατί άραγε το έκαμαν τώρα ο Αντώνης και ο Βαγγέλης; Προφανώς ούτε ο αφελέστερος εξ’ ημών δεν επείσθη περί το αγαθό των προθέσεων τους, πως τους ήρθε η θεία φώτιση να μας δώσουν τη δυνατότητα να εκλέξουμε εμείς οι κοινοί θνητοί τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωκοινοβούλιο. Λόγοι τακτικής λοιπόν, ως είθισται στην πολιτική και ακόμα περισσότερο σε μία χώρα σαν τη δική μας. Τι συμφέρον έχουν οι δύο τους; Το μόνο σίγουρο κατ’ εμέ είναι πως έτσι γλιτώνουν τις γκρίνιες και τις πιθανές ανταρσίες στο στρατόπεδο τους. Γιατί μπορεί να βολεύει η λίστα, όμως αν δε μπεις σε εκλόγιμη θέση προκαλούνται δυσφορίες. Ενώ τώρα όλοι ευχαριστημένοι και ας τους να τρέχουν για τη ψήφο με έξοδα τους. Όλα τα υπόλοιπα, πως ο Βενιζέλος θέλει να στριμώξει τους 58 ή πως θέλουν να προκαλέσουν αναστάτωση στο Σύριζα, θα τα δούμε στην πορεία.
  • Μια που είπαμε 58, πολλοί ισχυρίζονται πως έτσι ο Βενιζέλος αποδυναμώνει τους 58, αφού η Φώφη και όποια άλλη κομματική γραμμή θα υπερισχύσει των διαφόρων «δορυφόρων της κεντροαριστεράς». Την άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει η αντίδραση του κ. Βούλγαρη με το σημερινό του άρθρο, που αλλού, στα ΝΕΑ. Ο κ. Βούλγαρης επικρίνει την εκλογή με σταυρό και υπερασπίζεται τις ανοιχτές εσωκομματικές εκλογές για την κατάρτιση της λίστας. Εγώ πάλι, έχω αντίθετη άποψη. Αν η κίνηση των 58 έχει όντως απήχηση και πάει για διψήφιο ποσοστό, τότε δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από καμία γραμμή του Πασόκ. Οι μηχανισμοί του κόμματος υπάρχουν ακόμα, όμως κινούν όλο και λιγότερα άτομα και ειδικά στις ευρωεκλογές δεν υπάρχει ισχυρό κίνητρο  (ρουσφετάκι). Πόσοι εκ του κεντροαριστερού ακροατηρίου θα προτιμήσουν τη Φώφη από έναν Αρίστο Δοξιάδη π.χ. Τόση είναι η δυναμική των 58 που φοβούνται μία Φώφη; Και αν δικαίως φοβούνται, τότε τι κάθονται; Ας κατέβουν μόνοι τους χωρίς το Βενιζέλο. Αρκετές κεντροαριστερές σάλτσες ακούσαμε, ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
  • Και η αντίδραση του Σύριζα; Το γραφείο τύπου του κόμματος τονίζει σε σχόλιο του για το μέτρο : «Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τρέμουν την αντιπαράθεση πάνω στην πορεία της Ευρώπης και τις προτάσεις για την έξοδο από την κρίση και για αυτό προσπαθούν να μεταβάλλουν τις ευρωεκλογές σε ένα κυνήγι σταυρού και σε μια μάχη μεταξύ «προσωπικοτήτων»» . Δε θα αναφερθώ στο πως μου φαίνεται που ένα θεωρούμενο «αριστερό» κόμμα δε θέλει να εκλέξει ο «κυρίαρχος λαός» τους ευρωβουλευτές του. Θέλω να θυμίσω όμως στους αγαπητούς αναγνώστες μας τι έλεγε ο κ. Παπαδημούλης πριν 5 χρόνια για το ίδιο θέμα : http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=14746 . Για γέλια; Για κλάματα; Στην επιλογή σας. Δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό του Σύριζα τέτοιου είδους αντιδράσεις, με καθαρά ευκαιριακά και μικροπολιτικά κίνητρα. Δυστυχώς, χαρακτηρίζουν το σύνολο των κοινοβουλευτικών μας κομμάτων. Αλλά ειδικά για τους μπαγλαμάδες του Σύριζα, να με θυμηθείτε:  θα ΄ρθει ο καιρός που θα τους δούμε να αρνούνται την, πάγια θέση της αριστεράς, απλή αναλογική!
  • Και επί της ουσίας, ποια είναι η γνώμη μου για το μέτρο; Τόσο οι εμπνευστές του όσο και τα κίνητρα τους μου προκαλούν απέχθεια. Το timing επίσης δε μου αρέσει, θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει νωρίτερα αυτή η συζήτηση. Όμως, παραδόξως, το μέτρο με βρίσκει σύμφωνο! Με το χέρι στην καρδιά πείτε μου πόσους Έλληνες ευρωβουλευτές γνωρίζετε; Έναν; Δύο; Άντε τρεις (ναι είναι και το οίκο-σούργελο ο Κρίτων Αρσένης που έγινε γνωστός με τα…σόναρ που ενοχλούν τις φώκιες στο Ιόνιο!). Με τη σταυροδοσία λοιπόν, θα αποκτήσει ένα κίνητρο ο κόσμος να ασχοληθεί με ένα θεσμό που του ήταν ξένος και λόγω του τρόπου διεξαγωγής του. Και στις ευρωεκλογές δεν υπάρχει ο κίνδυνος της στρέβλωσης που προκαλεί το ρουσφέτι στις εθνικές εκλογές. Τι ρουσφέτι να ζητήσεις από κάποιον που θα ψηφίζει στις Βρυξέλλες, σε ένα κοινοβούλιο 766 ατόμων; Και τι ρουσφέτια να τάξει κάποιος που απευθύνεται όχι στα στενά πλαίσια μίας πόλης ή ενός νομού αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα; Ναι, όσον αφορά τις ευρωεκλογές πάντα, βρίσκω σαφώς προτιμότερη την σταυροδοσία από τις λίστες που κατασκευάζονται σε κλειστά γραφεία.
  • Και με τι όρους θα διεξαχθεί η προεκλογική αντιπαράθεση των υποψηφίων. Αυτό όντως είναι μία πολύ σοβαρή κουβέντα. Κατ’ εμέ, αν θέλουμε να έχουμε μία δημοκρατία που δίνει ίσες ευκαιρίες στους πολίτες της και όχι μία δημοκρατία των οικονομικά προνομιούχων & της διαπλοκής , τότε πρέπει να υιοθετήσουμε αυτά που έγραφα στο άρθρο μου  «Πόθεν Έσχες Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι». Όπως ακριβώς τα έγραφα τότε : «…σήμερα, μπορεί ο καθένας μας να κάνει μία σελίδα στο fb και να ενημερώνει τους διαδικτυακούς φίλους του για την υποψηφιότητα του. Για να υπάρχουν όμως ίσες ευκαιρίες, πρέπει να μπουν περιορισμοί-απαγορεύσεις στην προβολή υποψηφίων από TV & εφημερίδες και (φυσικά) να απαγορευθεί η αφισοκόλληση.» Η τεχνολογία σύμμαχος των ίσων ευκαιριών και της δημοκρατίας, δεν ήρθε η ώρα νομίζετε;
  • Και σιγά μην αφήσουν ρε αλεπουδράκουλα οι μεγαλοεκδότες και οι πολιτικάντηδες μας να μπουν οι περιορισμοί που λες. Σωστό. Όμως και πάλι στο χέρι μας είναι. Πρώτον, δε θα έπρεπε να υπάρχει εδώ και καιρό ένα κίνημα νέων υπέρ της ευρύτερης χρησιμοποίησης του διαδικτύου για την εδραίωση της δημοκρατίας; Μόνο μέχρι τους «δεν πληρώνω» και τους «αγανακτισμένους» φτάνει το μυαλό μας; Αλλά ακόμα και για αυτές τις ευρωεκλογές που δεν προφταίνουμε και πολλά, so what; Οι λεφτάδες, οι σελέμπριτις και τα κομματόσκυλα θα βρουν πάλι τις άκρες για να βγούνε σε κανάλια και εφημερίδες. Εμείς τόσο μαλάκες είμαστε; Δε μπορούμε να μπούμε στη σελίδα του κόμματος που θέλουμε να ψηφίσουμε και να δούμε τα βιογραφικά των υποψηφίων του και να κρίνουμε ποιος μας φαίνεται καταλληλότερος για την εκπροσώπηση μας στο Ευρωκοινοβούλιο; Άμα είναι για να βρούμε φτηνότερα προϊόντα στο internet ή να χτυπήσουμε κανένα γκομενάκι στο facebook, μια χαρά το ψάχνουμε το πράγμα. Στα πολιτικά τόσο χαϊβάνια είμαστε; Η όποια αντίδραση μας φτάνει μόνο μέχρι να ψηφίζουμε το κόμμα του Κλανιδιάρη για «να μπουνε στη Βουλή να δείρουνε τους κλέφτες»; Ε τότε τι να κάνουμε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και προφανώς δε φταίει η σταυροδοσία για τα δεινά μας. Άντε γιατί αρκετές παπαριές έχω ακούσει και διαβάσει τις τελευταίες ημέρες…