Αρχείο για Δεκέμβριος, 2014

«Για να ξαναμπεί η οικονομία σε τροχιά σταθερής ανάπτυξης 500-800 χιλιάδες άνθρωποι θα πρέπει να αλλάξουν δουλειά σε σχέση με ό,τι έκαναν το 2007 –  δηλαδή το 10-15% του εργατικού δυναμικού! Δεν αρκεί ν’ αρχίσουν να δουλεύουν πιο παραγωγικά, πιο έντιμα, πιο έξυπνα, πιο πολύ. Πρέπει να δουλεύουν σε άλλο αντικείμενο. Οι δουλειές που αναγκαστικά θα χαθούν θα είναι στους διεθνώς μη εμπορεύσιμους κλάδους. Οι νέες δουλειές θα πρέπει να είναι στους εμπορεύσιμους κλάδους: γεωργία, μεταποίηση, τουρισμός, ναυτιλία, άλλες εξωστρεφείς υπηρεσίες, εμπορεύσιμη τεχνολογία, προσφορά κατοικίας για ξένους.

Οι νέες δουλειές δεν προκύπτουν έτοιμες από τα γραφεία των υπουργών και από κάποιος απρόσωπους οργανισμούς που «επενδύουν». Χρειάζονται δύσκολες αποφάσεις και επίπονη προσπάθεια από δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους, που θα διαγράψουν όσα είχαν συνηθίσει, θα μάθουν να σκέφτονται αλλιώς, θα δοκιμάσουν, θα αποτύχουν, θα χτίσουν τις επιχειρήσεις πετραδάκι πετραδάκι. Το βαρύ τίμημα από την κατάρρευση του παλιού μοντέλου είναι η ανεργία και η φτώχεια, και το βλέπουν όλοι. Το τίμημα για να χτιστεί το καινούριο δεν έχει φανερωθεί ακόμα, παρά μόνο στους λίγους που ήδη ξεκίνησαν.»

Τα παραπάνω από το εξαιρετικό βιβλίο του Αρίστου Δοξιάδη «Το Αόρατο Ρήγμα» (εκδόσεις Ίκαρος , 2013), ό,τι καλύτερο έχω διαβάσει σχετικά με την ελληνική κρίση.

Έτσι φαντάζεται την έξοδο από την κρίση ο κ. Δοξιάδης, απλός, σαφής και αθώος στον ορθολογισμό του.

Σαφώς διαφορετική η άποψη της πλειοψηφίας των «σοφών» πολιτευτών μας.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ (πηγή : capital.gr) :

«Δεκτή έγινε, τελικά, στο νομοσχέδιο για την ίδρυση «Παρατηρητηρίου άνοιας» η τροπολογία για την επαναπρόσληψη στην Αττικό Μετρό εταιρεία λειτουργίας (ΑΜΕΛ) των 285 ατόμων που είχαν απολυθεί το 2009–οι συμβάσεις που είχαν υπογραφεί τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 2009 δεν ανανεώθηκαν- καθώς ο έλεγχος του Γενικού Επιθεωρητή Δημόσιας Διοίκησης Λεάνδρου Ρακιντζή είχε αποκαλύψει ότι οι προσλήψεις αυτές ήταν υπεράριθμες και πραγματοποιήθηκαν χωρίς αξιολογικά κριτήρια. Είναι χαρακτηριστικό ότι, σύμφωνα με το πόρισμα Ρακιντζή, η πρόσληψή τους είχε προαποφασιστεί, καθώς τα βιογραφικά και οι συνεντεύξεις ήρθαν μετά την ημερομηνία απόφασης του Διοικητικού Συμβουλίου για την πρόσληψη.
Τα τελευταία χρόνια το ζήτημα της έλλειψης προσωπικού και των 280 ατόμων των οποίων οι συμβάσεις δεν ανανεώθηκαν ήταν πρώτο στην ατζέντα των συνδικαλιστών της Αττικό Μετρό. Στο πλαίσιο αυτό, οι τελευταίοι ασκούσαν έντονες πιέσεις σε κόμματα και κοινωνία (μέσω απεργιών, στάσεων εργασίας κτλ) για την επαναπρόσληψη των απολυμένων του 2009.  Έτσι, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, έλαβαν τη δέσμευση ότι το θέμα τους θα «τακτοποιηθεί» με ειδική τροπολογία.

Την τροπολογία αυτή, λοιπόν, είχε φέρει στη Βουλή -«εγκιβωτισμένη» σε νομοσχέδιο του υπουργείου Υποδομών-  η Νέα Δημοκρατία με επικεφαλής τον  γραμματέα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Θανάση Μπούρα. Στη διάταξη αυτή ήταν θετικά διακείμενος ο υφυπουργός Μεταφορών Μιχάλης Παπαδόπουλος, ωστόσο, μετά από παρέμβαση του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, απερρίφθη.

Ωστόσο, η τροπολογία επανήλθε στο πλαίσιο του νομοσχεδίου για την ίδρυση «Παρατηρητηρίου άνοιας» από  τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας Θανάση Μπούρα και του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτη Ρήγα. Αυτή τη φορά, η διάταξη έγινε δεκτή από τον υφυπουργό Μεταφορών Μιχάλη Παπαδόπουλο με τη συμφωνία του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και των Ανεξάρτητων Ελλήνων.»

Έτσι, ενώ ένα σωρό δημιουργικοί νέοι Έλληνες αναγκάζονται καθημερινά να πάρουν το δρόμο της ξενιτιάς, οι πελάτες του παλιού συστήματος  δικαιώνονται για άλλη μία φορά. Τι και αν προσλήφθηκαν  χωρίς αξιολογικά κριτήρια, «Δεν κάνει για τίποτα, βάλτε τον κάπου» έτσι δεν έγραφε το σημείωμα από το γραφείο του κ. Σουφλιά προς τους υπευθύνους του ¨»Αττικό Μετρό» για συγκεκριμένη πρόσληψη το 2009;

Το ωραίο είναι πως η σκανδαλώδης τροπολογία πέρασε μέσα από ένα νομοσχέδιο με το γενικότερο θέμα την ίδρυση «Παρατηρητηρίου άνοιας». Ταιριαστό με την άνοια που έχει προσβάλει την πλειοψηφία του κοινοβουλευτικού σώματος.

Όλα αυτά ενισχύουν την άποψη του ιστολογίου πως αυτή η κυβέρνηση δεν έχει πλέον να προσφέρει τίποτα στον τόπο και πλέον δεν πείθει η επίκληση του φοβήτρου μίας κυβέρνησης Σύριζα για να την εμπιστευθούμε στις επερχόμενες κάλπες.

Όσο για το Σύριζα, που κάποιοι μας τον παρουσιάζουν σαν ελπίδα για το μέλλον, φυσικά και υπερψήφισε την επίμαχη ν-τροπολογία.

Αυτό ενισχύει την άποψη του ιστολογίου πως το οριστικό τέλος της μεταπολίτευσης θα έλθει μετά από μία κυβέρνηση Σύριζα, κατά προτίμηση αυτοδύναμης (αν και προς το παρόν φαίνεται δύσκολο κάτι τέτοιο). Γιατί μπορεί η ελληνική αριστερά να μην κυβέρνησε, όπως οι άλλοι δύο που μας κυβερνάνε μέχρι σήμερα, όμως επικράτησε ιδεολογικά και ποτέ της δεν αντιτάχθηκε στο λαϊκισμό, το βόλεμα και το πελατειακό κράτος για να μη χαλάσει τις καρδιές του «λαού», που ποτέ του δεν έφταιξε σε τίποτα.

Αν μετά από αυτό θα είναι δυνατόν να γίνει μία νέα αρχή σε αυτή τη γραφική γωνιά των Βαλκανίων,  προσωπικά το βλέπω ιδιαίτερα δύσκολο αλλά ας μη πάψουμε να ελπίζουμε, μέρες που είναι πατριώτες….

υ.γ. Από όσο διάβασα, πρέπει τις τελευταίες ημέρες – εν’ όψει εκλογών βλέπετε – να έχει περάσει πλήθος φωτογραφικών τροπολογιών. Γιατί τα κόμματα μας πάνω από όλα σέβονται τις παραδόσεις αυτού του τόπου…

 

423944-Λάκης-Λαζόπουλος-2

 

Του σκατούμενου

τσιρλούμενου

κλανιάρη

και χεζιάρη

το σκατό του

στο φευγιό του

μας ραντίζει

τον καθένα.

Βρε βρομιάρη,

κουραδίζεις

και στραγγίζεις,

τα’ Αϊ-Αντώνη να σε κάψει η φωτιά,

αν καθεμιά

από τις τρύπες σου

που χάσκουν ετσιδά,

δε σκουπίζεις προτού να φύγεις μακριά.

 Media-Default-images-pavlos_xaikalis_ok_27112013174737

ΡΟΝΤΟ

Χέζοντας τις προάλλες μύρισα

το φόρο που στον κώλο μου χρωστάω.

Αλλιώτικη βγήκε μυρουδιά απ’ότι συνηθάω

κι άρχισα να βρομοκοπάω.

Αχ! αν κάποιος μου ‘φερνε τη ρήγισσα,

την κόρη που περίμενα [και λαχταράω]

χέζοντας

θα’πιανα να της καλαφάτιζα την τρύπα

απ’ όπου κατουράει, καταπώς ξέρω κι είπα.

Και τα δαχτύλια της στο μεταξύ

την τρύπα του σκατού μου θα βόλευαν μαζί,

χέζοντας.

 apostolopoulos-708-300x320

 

 

* Οι στίχοι από το «Γαργαντούας και Πανταγκρυέλ» του Φρανσουά Ραμπελαί, σε μετάφραση του Φίλιππου Δ. Δρακονταειδή, εκδόσεις Εστία.

Ο Μακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» γράφει πως ο κατακτητής ενός κράτους πρέπει να κάνει όλες εκείνες τις απαραίτητες βίαιες πράξεις που πρέπει μονομιάς, για να μην αναγκάζεται να τις επαναλαμβάνει κάθε μέρα. Γιατί οι αδικίες πρέπει να γίνονται όλες μαζί, ώστε καθώς η γεύση τους διαρκεί λιγότερο να ενοχλούν λιγότερο και τα ευεργετήματα πρέπει να γίνονται σταδιακά για να διαρκεί η γεύση τους περισσότερο.

Κατ’ αντιστοιχία, μπορούμε να πούμε για την εποχή μας και τη χώρα μας πως ένας καλός ηγέτης στη δύσκολη περίοδο που διανύουμε, με το που αναλάμβανε την εξουσία θα έσπευδε να προχωρήσει όσο γρηγορότερα γίνεται τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.  Γιατί με νωπή την λαϊκή εντολή και με ισχυρή την κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα μπορούσε να περάσει περισσότερα από τα απαραίτητα δύσκολα μέτρα στην αρχή της θητείας του και μετά σταδιακά να μαλακώνει και οι πολίτες να γεύονται τα αποτελέσματα των μεταρρυθμίσεων.

Δυστυχώς ο πρωθυπουργός μας δεν αποδείχτηκε μία τέτοια περίπτωση. Ναι, με κάποιες σωστές κινήσεις το 2012 (με πρώτη την τοποθέτηση του κ. Στουρνάρα στο υπουργείο Οικονομικών) κατάφερε να αποκαταστήσει τις σχέσεις μας τους Ευρωπαίους εταίρους μας και να επαναφέρει την ηρεμία στη χώρα μετά από μία ιδιαίτερα ταραχώδη χρονιά που προηγήθηκε. Όμως, στον τομέα των μεταρρυθμίσεων, ιδίως σε αυτές που αφορούν τη δημόσια διοίκηση και τη λειτουργία των αγορών, έκανε το αντίθετο από όσα υποδεικνύει το best-seller του Μακιαβέλι.

Όταν ανέλαβε η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά, προϋπήρχε ήδη ένας «μεταρρυθμιστικός μπούσουλας»: τα δύο μνημόνια.  Έστω και με κάποιες αλλαγές/προσθήκες, τα μέτρα αυτά έπρεπε να τρέξουν το συντομότερο δυνατόν. Έγιναν κάποια πράγματα είναι η αλήθεια, όχι όμως αρκετά και με μισή καρδιά από τη μεριά μας. Ειδικά για τα μέτρα που έθιγαν παθογένειες της δημόσιας διοίκησης αλλά και συμφέροντα προστατευόμενων κλάδων-συντεχνιών (που επωφελούνται τόσα χρόνια σε βάρος του κοινωνικού συνόλου) η κυβέρνηση Σαμαρά έκανε ό,τι ήταν δυνατό να περάσουν όσα λιγότερα γίνεται και όσο πιο «κουτσουρεμένα» γίνεται. Ή, αλλιώς, αν οι τροϊκανοί μας στρίμωχναν τα ψηφίζαμε και μετά με μία τροπολογία τα ακυρώναμε, πιάνοντας στον ύπνο τους «κουτόφραγκους».

Κάπως έτσι καταλήξαμε να πετύχουμε βασικούς στόχους στα δημοσιοοικονομικά, όμως να είμαστε τραγικά πίσω στο θέμα των δομικών μεταρρυθμίσεων. Ως αποτέλεσμα, παρά την ελαφρά ανάκαμψη -κυρίως λόγω της συγκυρίας που ευνόησε τον τουρισμό μας- τα μεγάλα προβλήματα παραμένουν: υψηλότατη ανεργία -ιδίως στους νέους-, οι ξένες επενδύσεις μένουν στις αναγγελίες και στα χαρτιά,  οι εξαγωγές εμφανίζουν πτώση παρά τη μείωση του μισθολογικού κόστους, το πλαίσιο για τη λειτουργία του ανταγωνισμού δε βελτιώθηκε σημαντικά, έτσι και οι τιμές προϊόντων καταναλωτή παραμένουν υψηλές. Η μη εφαρμογή (ή/και η ελλιπής εφαρμογή) των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων είναι ο βασικός λόγος που απέτυχαν τα μνημόνια και δευτερευόντως οι δικές τους αστοχίες, όπως αρέσει στην «αντι-μνημονιακή» αφήγηση.

Βέβαια, θα πει κανείς, δεν ήταν εύκολο το έργο του πρωθυπουργού. Είχε να συνεργαστεί με δύο ηγέτες ακόμα πιο απρόθυμους από αυτό να προχωρήσουν σε βαθιές αλλαγές του αποτυχημένου «ελληνικού μοντέλου», τους κυρίους Βενιζέλο και Κουβέλη. Και βρισκόταν να πατάει συνεχώς σε δύο βάρκες: μία τις απαιτήσεις των Ευρωπαίων εταίρων μας και μία τις απαιτήσεις των βουλευτών της κυβέρνησης. Οι οποίοι βουλευτές, παρά την τεράστια κρίση, ελάχιστα έχουν αλλάξει ως προς τον τρόπο του πολιτεύονται. Σαν διαμεσολαβητές των απαιτήσεων των ψηφορόρων-πελατών τους δηλαδή, ανεξαρτήτως αν αυτές συχνά είναι εθνικά επιζήμιες.

Όλοι μας όμως κρινόμαστε εκ του αποτελέσματος. Και το αποτέλεσμα μετά από δυόμισι περίπου χρόνια διακυβέρνησης μαρτυρά πως  κ. Σαμαράς δεν τα κατάφερε να αφήσει πίσω του το Μεσσήνιο κομματάρχη και να γίνει ο μεταρρυθμιστής πρωθυπουργός με τον ευρωπαϊκό αέρα. Και όταν αποπειράθηκε κάποιες τολμηρές μεταρρυθμίσεις (κλείσιμο ΕΡΤ, κατάργηση Δημοτικής Αστυνομίας) αυτές ήταν σπασμωδικές και κακοσχεδιασμένες με όχι ιδιαίτερα ενθαρρυντικά αποτελέσματα.

Ιδίως μετά την ήττα στις ευρωεκλογές, η επιστροφή στους Γιακουμάτους και τους Ντινόπουλους σηματοδότησε την ολοκληρωτική παράδοση της κυβέρνησης στο λαϊκισμό και τη μεταρρυθμιστική αδράνεια. Πλέον, η κυβέρνηση έχει εξαντλήσει τη δυναμική της και δεν έχει καταφέρει να κάνει αυτά που έπρεπε όταν είχε ισχύ, θα τα κάνει τώρα που ξεψυχάει;

«Που τα θυμήθηκες αυτά ρε αλεπουδράκουλα, εδώ έχουμε ντέρμπι, προεδρικές εκλογές βρε αγορίνα μου, εσένα σου ήρθε να κάνεις ανασκόπηση των πεπραγμένων της κυβέρνησης;»

Τα θυμήθηκα φίλε αναγνώστη γιατί έτσι εξηγείται πως φτάσαμε εδώ. Μετά τα θλιβερά «τσαμπουκαλίκια» πως τάχα δεν εξαρτόμαστε από τα μνημόνια και την σφαλιάρα από τις αγορές που ακολούθησε, ήρθε η προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα με τις τελευταίες διαπραγματεύσεις με την Τρόικα. Όχι μάγκες δεν ήσασταν συνεπείς, όχι δε μπορούν να γίνουν δεκτά αυτά που προτείνετε. Η σκλήρυνση της στάσης των δανειστών επανάφερε στην επικαιρότητα  σενάρια του 2012 με την Ελλάδα-μαύρο πρόβατο που αποπέμπεται από την Ευρωζώνη προς παραδειγματισμό των υπολοίπων.  Στα διαπραγματευτικά αδιέξοδα, ως συνήθως, θυμηθήκαμε διάφορες σπασμωδικές και διόλου ευφάνταστες λύσεις όπως να αυξηθεί π.χ. ο ΦΠΑ στις τουριστικές επιχειρήσεις.

Τελικά το ναυάγιο δεν αποφεύχθηκε. Ο κ. Σαμαράς έπαιξε το χαρτί της προεδρικής εκλογής πιο γρήγορα από το προβλεπόμενο χρόνο. Έτσι όπως έγινε, με την πρόταση ενός ανθρώπου αξιόλογου, ο οποίος όμως είναι καθαρά κομματικό στέλεχος της Ν.Δ. χωρίς ευρύτερη απήχηση, δείχνει σαν η κυβέρνηση να μη θέλει να αποφύγει τις εκλογές. Σαν να θέλει να πετάξει την καυτή πατάτα της διαπραγμάτευσης στο Σύριζα, ώστε να του θέσει σκληρά διλήμματα από την αρχή της κυβερνητικής θητείας τους. Σαν να προσδοκά στο λεγόμενο σενάριο της «αριστερής παρένθεσης», που σύντομα θα τη ξαναφέρει στο παιχνίδι αφού με το Σύριζα θα έλθουν τα χειρότερα.

Ο δε Σύριζα συνεχίζει στο ρυθμό των τάχα μου μάγκικων ανακοινώσεων, με νταούλια που θα βαράμε και αγορές που θα χορεύουν και λοιπά φαιδρά για εσωτερική κατανάλωση. Ο αρχηγός του δε διστάζει να επαναλαμβάνει τις εξαγγελίες του στη ΔΕΘ περί κατάργηση ΕΝΦΙΑ, επαναφορά αφορολόγητου στα 12000, βασικού μισθού στα 751 € και 13ης σύνταξης! Λίγο νωρίτερα οι κ. Σταθάκης και Μηλιός έκαναν (σύμφωνα με όσα διέρρευσαν) μία κωμικοτραγική εμφάνιση στη συνάντηση με ξένους επενδυτές στο City ενώ λίγο αργότερα ο κ. Τσίπρας συνάντησε τον κ. Προβόπουλο. Καλά, θα πουν κάποιοι, τα λένε τώρα για να πάρουν ψήφους, μετά αν αναλάβουν θα εμφανιστούν πιο ρεαλιστές και δε θα πάρουν επικίνδυνα για τη χώρα ρίσκα. Μπορεί να είναι έτσι για την λεγόμενη «μετριοπαθή» πτέρυγα και το στενό ηγετικό πυρήνα περί του κ. Τσίπρα. Όμως απορώ πώς θα μπορέσουν οι παραπάνω, ακόμα και αν ο Σύριζα σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, να επιβληθούν στην «Αριστερή Πλατφόρμα» και τις συνιστώσες που, αναπόφευκτα, θα συνεχίσουν να αποτελούν ένα σεβαστό μέρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύριζα. Μόνο αυτό, και αφήνω στην άκρη τις εξίσου σοβαρές αμφιβολίες μου για την ικανότητα του οικονομικού επιτελείου του Σύριζα να ανταποκριθεί στις σύνθετες ανάγκες της εποχής.

Έτσι σήμερα, λίγες ημέρες πριν τα Χριστούγεννα, η οικονομία κατρακυλά (χρηματιστήριο, ομόλογα, κίνηση στα καταστήματα), η κοινωνία αγωνιά και οι πολιτικοί μας επιδίδονται στους αγαπημένους τους τακτικισμούς και τα συνήθη μικροπολιτικά τους παιχνίδια. Δε πά να αφήσουν μία χώρα γεμάτη ερείπια, αυτοί εκεί δεν αλλάζουν χούγια. Η πολιτική στρατηγική , ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός και η συνεννόηση για σοβαρά εθνικά ζητήματα απουσιάζουν για άλλη μία φορά. Μία κοντόφθαλμη πολιτική ηγεσία σε συνδυασμό με τις διεθνείς συγκυρίες είναι οι πρώτες ύλες για να έχουμε μία εθνική τραγωδία, ένα έργο που μπορεί να διαβάσει κανείς σε αρκετές σελίδες της ιστορίας του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Στα παραπάνω αποκαρδιωτικά να προσθέσουμε το γεγονός πως για το μεγαλύτερο μέρος της οικονομικής ελίτ του τόπου μία απομάκρυνση από την Ευρωζώνη είναι αδιάφορη, αν όχι συμφέρουσα.

Μπαίνουμε στο 2015, αλλά φαίνεται σαν μην έχουμε αφήσει πίσω μας το 2012 φίλοι (-ες) αναγνώστες (-τριες). Ας ευχηθούμε λοιπόν για το νέο έτος υγεία και οι θεός της Ελλάδος να κάνει πάλι το θαύμα του, because the odds are against us πατριώτες…

Σχόλιο: Το μεγαλύτερο μέρος του κειμένου γράφτηκε πριν τη χθεσινή πρώτη ψηφοφορία. Όσα γράφω στηρίζονται στα όσα υπαγορεύει η λογική μου με βάση τα τεκταινόμενα. Ένας επαρχιώτης blogger είμαι που σπάνια τυχαίνει να έχω κάποια inside information. Δεν αποκλείω να έχουμε εκπλήξεις , π. χ. να υπάρξει συμφωνία μεταξύ ΝΔ-Σύριζα για πρόσωπο και ημερομηνία εκλογών. Όμως με βάση τις κινήσεις της κυβέρνησης αλλά και το κλίμα που έχει καλλιεργήσει τόσο καιρό η αξιωματική αντιπολίτευση, χλωμό το κόβω.

Ο τίτλος εμπνευσμένος από δύο ειδήσεις που προκάλεσαν πολλές συζητήσεις τις τελευταίες δύο εβδομάδες, τη γνωστή δήλωση του αντιπρύτανη του ΑΠΘ που οδήγησε στην παραίτηση του και φυσικά την περιβόητη ιστορία με την απεργία πείνας του Νικόλαου Ρωμανού.

Στην πρώτη περίπτωση ο αντιπρύτανης του ΑΠΘ είπε το αυτονόητο: πως πρέπει επιτέλους να εφαρμοστεί ο νόμος και να μπει μία τάξη στα πανεπιστήμια μας. Όμως χρησιμοποίησε μία ιδιαίτερα ατυχή έκφραση, πράγμα που εμμέσως παραδέχτηκε με την επακόλουθη παραίτηση του. Ενδεικτικό όμως του που έχουμε φτάσει σε αυτή τη χώρα, η επιβολή του νόμου και η τιμωρία των παραβατών να αποκαλείται «φασιστοποίηση».

Στη δεύτερη περίπτωση έχουμε μία ιστορία που απαιτεί κάποιες νομικές γνώσεις για να κρίνεις, όπως στην περίπτωση του Σακκά πέρσι το καλοκαίρι. Δεν είναι σκοπός μου όμως να μπω σε νομικά χωράφια στο παρόν άρθρο, ούτε ιδιαίτερη γνώση διαθέτω, αφήστε που το έχουν κάνει πολλοί ήδη, δε χρειάζεται άλλος ένας.

Θα ήθελα όμως να σχολιάσω όλο αυτό το σκηνικό που στήθηκε με αφορμή το Νίκο Ρωμανό. Ο Ρωμανός είναι παιδί των βορείων προαστίων, η μητέρα του είναι γνωστή για το βιβλίο της «Μαμάδες Βορείων Προαστίων», στο οποίο περιγράφει τον κυνισμό και την αφασία που χαρακτηρίζει τον κύκλο της. Γυναίκες που τα μόνα τους ενδιαφέροντα είναι οι ακριβές τσάντες, τα ρούχα και λοιπά αγαπητά σε γυναίκες είδη από τη μία και οι εξωσυζυγικές τους περιπέτειες από την άλλη. Οι σύζυγοι τους όλο λείπουν, γιατί δουλεύουν πολύ και γιατί έχουν και αυτοί τις δικές τους εξωσυζυγικές περιπέτειες. Τα παιδιά μεγαλώνουν σε πλούσια σπίτια και έχουν όλα τα καλά του κόσμου, εκτός από το σημαντικότερο για ένα παιδί: την παρουσία και την αγάπη των γονιών του.

Κάπως έτσι ίσως εξηγείται γιατί ένα παιδί σαν το Ρωμανό πήρε το δρόμο που πήρε. Επίσης, έτσι πιθανόν εξηγείται η ευκολία με την οποία όλα αυτά τα «τυπάκια» καίνε επανειλημμένα το έρμο το κέντρο της πρωτεύουσας. Αφού οι περισσότεροι μένουν στα προάστια, μερικοί κιόλας σαν το Ρωμανό σε πλούσια προάστια, χέστηκαν για το κέντρο και την πλέμπα που απόμεινε να μένει εκεί.

 

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Ψυχικό: "...η αλλαγή θα έρθει από τα παιδιά, τα λεγόμενα των βορείων προαστίων" λέει ο πατέρας του Ν. Ρωμανού....

Ένα φάντασμα πλανιέται πάνω από το Ψυχικό: «…η αλλαγή θα έρθει από τα παιδιά, τα λεγόμενα των βορείων προαστίων» λέει ο πατέρας του Ν. Ρωμανού….

 

Ας επιστρέψω όμως στο θέμα μας, το πανηγυράκι που ξεκίνησε γύρω από την ιστορία με τις εκπαιδευτικές άδειες και την απεργία πείνας του Ρωμανού. Πρώτα ο Σύριζα που με ευκολία κάνει σημαία του τέτοιους «αντάρτες πόλης» και βρίσκει ευκαιρία να κάνει κηρύγματα για τα ανθρώπινα δικαιώματα. Τυχόν θάνατος του νεαρού Ρωμανού φυσικά θα αποτελέσει πρώτης τάξης ευκαιρία για προεκλογική εκμετάλλευση. Για να πάμε λίγο πιο αριστερά, οι σύντροφοι του Ρωμανού βρήκαν την ευκαιρία (συνέπεσε το σκηνικό και με την επέτειο του Αλέξη Γρηγορόπουλου)  να τα κάνουν γης μαδιάμ σε Αθήνα-Θεσσαλονίκη, από τύχη δεν είχαμε θύματα.  Η κυβέρνηση από την άλλη δείχνει για άλλη μία φορά πως βλέπει τη δικαιοσύνη. Ως ένα ρούχο που ράβεται ανάλογα με τις ανάγκες της, μικροπολιτικές και δημοσκοπικές. Όταν το έσκασε ο Ξηρός το πολιτικό κόστος οδήγησε να πάμε στο άλλο άκρο της υπερβολικής αυστηρότητας. Όταν τώρα υπάρχει ο φόβος πως ένας θάνατος του νεαρού θα οδηγήσει σε ταραχές και θα κοστίσει πολιτικά, προσπαθούν αν δοθούν λύσεις με εξωθεσμικές κινήσεις (μέχρι και συνάντηση του πρωθυπουργού με τον πατέρα του Ρωμανού είχαμε!!!). Last, but not at all least, τα ΜΜΕ μας βρήκαν θέμα πιασάρικο να ασχολούνται, ενώ την ίδια ώρα σημαντικά θέματα διαφάνειας και κοινωνικής δικαιοσύνης θάβονται, συνήθως γιατί θίγουν συμφέροντα των επιχειρηματιών του χώρου.

Κερασάκι στην τούρτα ο γραφικός βουλευτής του Σύριζα (πλέον – ένας ακόμα σταθμός στη μεγάλη καριέρα του ως πολιτικός γυρολόγος) Μιχελογιαννάκης, ο οποίος ξεκίνησε απεργία πείνας «σε ένδειξη συμπαράστασης στους πρόσφυγες από τη Συρία που βρίσκονται στην πλατεία Συντάγματος εδώ και ημέρες, στο Νίκο Ρωμανό, αλλά και σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τον προϋπολογισμό και τα νέα μέτρα», όπως μας πληροφορεί ο ίδιος. Πρόλαβε ήδη να κάνει δηλώσεις στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά στον ΣΚΑΪ ενώ ήταν ξαπλωμένος μέσα σε sleeping bag, τυλιγμένος με κουβέρτες στην πλατεία Συντάγματος, όπου- όπως είπε- πέρασε το βράδυ. Και πρόλαβε ήδη να τον τσακώσει η κάμερα σε γειτονική καφετέρια να πίνει τον καφέ του. Φοβερός τύπος ε;

 

Από το γκρουπ του fb Παρατηρητήριο

Από το γκρουπ του fb Παρατηρητήριο

 

Το Πασόκ είναι εδώ ενωμένο δυνατό (από που αλλού μας προέκυψε ο Μιχελογιαννάκης…), ο Ανδρέας Λοβέρδος δε θα μπορούσε να λείπει έτσι; « …κι αν πάθει κάτι το κρίμα στο λαιμό όσων ολιγώρησαν», είπε, σε μία έκρηξη ανθρωπισμού και βαθέος πασόκ, ο πολιτικός άνδρας και καθάρισε….

Φυσικά ο διάλογος που στήθηκε σε sites, μέσα κοινωνικής δικτύωσης κ.λπ. κατά κανόνα κινήθηκε στα γνωστά επίπεδα πολιτικού διαλόγου που χαρακτηρίζουν τη χώρα. Σε οπαδικά πλαίσια οι περισσότεροι, οι μεν ανέκραξαν υπέρ Ρωμανού και κατά κυβέρνησης, οι δε έκραξαν το Ρωμανό, τους μπαχαλάκηδες και τους αναρχοσυριζαίους.

"Είμαι πολύ πεινασμένος. Αν δολοφονήσεις το Νίκο, το μόνο πράγμα που θα μπορέσει να με χορτάσει ξανά, είναι το λαρύγγι σου." οι απειλές προς τον υπουργό Δικαιοσύνης από το σύντροφο του Ρωμανού, Γ. Μιχαηλίδη...

«Είμαι πολύ πεινασμένος. Αν δολοφονήσεις το Νίκο, το μόνο πράγμα που θα μπορέσει να με χορτάσει ξανά, είναι το λαρύγγι σου.» οι απειλές προς τον υπουργό Δικαιοσύνης από το σύντροφο του Ρωμανού, Γ. Μιχαηλίδη…

 

Δύο παρατηρήσεις, μία για κάθε ιστορία, από την οπτική τη μεριά τη δικιά μου:

Καλά τα είπε ο αντιπρύτανης, αν εξαιρέσεις την άστοχη έκφραση περί φασιστοποίησης, όμως πριν κράξουμε τους φοιτητές (και τους φοιτητοπατέρες βεβαίως, βεβαίως…) κύριε αντιπρύτανη δε θα έπρεπε να δούμε λίγο και τα του σιναφιού μας; Ένα σινάφι που αντιστέκεται σθεναρά σε όποια προσπάθεια έγινε (νόμος Διαμαντοπούλου ας πούμε…) ώστε να πάψει να είναι «κράτος εν κράτει» στα ελληνικά πανεπιστήμια και να αρχίσει επιτέλους να ελέγχεται και από εξωτερικούς φορείς. Ένα σινάφι που ακόμα και σήμερα ακούμε ιστορίες για ερευνητικά προγράμματα που κατέληξαν σε τσέπες καθηγητών, για υπερτιμολογήσεις βιβλίων και για συγγενείς καθηγητών που προωθήθηκαν σε βάρος άλλων αξιότερων. Αυτό το ηθικό παράδειγμα λαμβάνουν από την πλειοψηφία των καθηγητών τους (μην τους βάζουμε και όλους στο ίδιο τσουβάλι) οι φοιτητές, αυτοί γιατί να είναι καλύτεροι;

Όσο για την περίπτωση Ρωμανού, δε ξέρω πως θα βρεθεί μία λύση, όμως για όλους αυτούς τους «αριστερούς» που κάνουν πορείες και νοιάζονται για την κατάστασή του ένα θα πω: υπήρξε ένας νέος που λέγονταν Θάνος Αξαρλιάν και πριν 22 χρόνια βρέθηκε νεκρός από ρουκέτα της 17Ν. Για αυτόν έγινε έστω μία πορεία από όλους αυτούς τους αριστερούς που ξεχειλίζουν σήμερα από ανθρωπισμό και ευαισθησία για την περίπτωση του Ν. Ρωμανού; Ή, για να πάμε στα πιο πρόσφατα, οι τρεις νεκροί (μεταξύ των οποίων μία έγκυος γυναίκα) της Marfin της Σταδίου, αυτοί δεν αξίζουν της μνήμης μας όπως ο Αλέξης Γρηγορόπουλος;

Κλείνοντας, θα πούμε κάτι που έχουμε πει και ξαναπεί: το μεγαλύτερο πρόβλημα της χώρας είναι η ελίτ της. Μια ελίτ, ως επί το πλείστον, ανάλγητη, ακραία ατομικιστική, παρασιτική και ακαλλιέργητη. Η ελίτ των Αθηνών που παρακολουθεί ατάραχη από τις βιλάρες της στα ΒΠ τη χώρα να βουλιάζει. Ακόμα και τον αντιεξουσιαστικό χώρο έχει μαγαρίσει, ιερό και όσιο δεν έχουν…

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Τις τελευταίες ημέρες, η επίσκεψη των κ.κ. Σταθάκη και Μηλιού στο Λονδίνο και οι εκεί επαφές τους με εκπροσώπους  επενδυτικών οίκων και τραπεζών του City «έπαιξαν» αρκετά στους πρώτους τίτλους των εφημερίδων.

Δε θα μπούμε σε λεπτομέρειες, ούτε θα ασχοληθούμε με το γνωστό email του κ. Sponer της Capital Group Companies και τον ισχυρισμό της Κουμουνδούρου πως ο συγκεκριμένος κύριος δεν παρίστατο στις συναντήσεις που αναφέρει. Θα παραθέσουμε μόνο δύο βίντεο ενδεικτικών του χάσματος νοοτροπίας που χωρίζει τους δύο κόσμους.

Το θλιβερό για τη χώρα μας είναι πως το βίντεο που αφορά τους Βρετανούς είναι από το 1983, ενώ το βίντεο που αφορά εμάς από το 2014. 31 χρόνια μετά και είμαστε πίσω σε σχέση με αυτούς τότε…

 

 

 

 

υ.γ.:  Τους κανάκηδες και σια δεν τους έχω και πολύ σε υπόληψη για το χιούμορ και το κριτήριο τους. Όμως το παραπάνω με τον Τσίπρα (ειδικά εκεί με τις εξαγγελίες του στη φετινή έκθεση της Θεσσαλονίκης) δεν παίζεται! Και επίσης οφείλω να τους αναγνωρίσω πως είναι καθαροί και δεν παίζουν παιχνίδια υπέρ κάποιων και σε βάρος άλλων, σε αντίθεση π. χ. με τους  αβανταδόρους του σύριζα λαζόπουλο και ελληνοφρένεια- sorry guys αλλά σάτιρα και στρατευμένη δεν είναι σάτιρα.