Γιατί rev1

Τον καιρό της πολιορκίας της Πόλης απο τους Οθωμανούς περι τους 10,000 στρατιώτες υπερασπίζονταν τη βασιλεύουσα, ενώ την ίδια στιγμή πάνω από 100,000 ανδρικού πληθυσμού βρίσκονταν στα μοναστήρια. Περισσότερο από πέντε αιώνες μετά, παρόμοια εικόνα σήψης παρουσιάζει το κράτος των νεοελλήνων.

Ήδη στον ένατο μνημονιακο χρονο και το αποτυχημένο ελληνικό παραγωγικό (ο χαρακτηρισμός παρασιτικό θα ηταν περισσότερο πιστός στην πραγματικότητα) μοντέλο ουδόλως εχει αλλάξει. Η ανεργία στους νέους ειναι η μεγαλύτερη στην ΕΕ, ενώ η πλειοψηφία των νέων θέσεων εργασίας αφορά μη παραγωγικές θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, σε 5μηνα αργομισθιών στους δήμους και σε εργασίες που δεν εχουν θέση στον αυτοματοποιημένο μελλοντικό κοσμο (ταμίες σε διόδια και σουπερμάρκετ, εργαζόμενοι σε βενζινάδικα κλπ.).

Περίπου μισό εκατομμύριο Έλληνες , παραγωγικών ηλικιών και υψηλης κατάρτισης, εχουν εγκαταλείψει τη χώρα για τόπους που τους δίνουν ευκαιρίες ανάλογες των προσόντων τους. Απο τους νέους που παραμένουν στη χώρα, ενα μεγάλο ποσοστό αδυνατεί να δημιουργήσει οικογένεια λόγω χαμηλού (η ανύπαρκτου) εισοδήματος. Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας εχει γίνει ακόμα οξύτερο, το δε ασφαλιστικό αν βάλουμε και στο κάδρο τους καμπόσους 50αρηδες συνταξιούχους έιναι πλέον μια αδύνατη εξίσωση.

Δρυός πεσούσης, που λεει και το γνωμικό, η γείτων ξυλεύεται. Έχοντας εγκαταλείψει τις σταθερές της εξωτερικής πολιτικής του κεμαλικού κατεστημένου, η Τουρκία παραδομένη στην αυταρχική ηγεσία του Ερντογαν γίνεται ολο και πιο προκλητική. Πρώτα τα Ιμια, μετά το περιστατικό με τις γεωτρήσεις στην Κύπρο και τωρα ενα περιστατικό απο αυτα που συχνά συμβαίνουν στον Έβρο και λύνονται μεταξύ των στρατιωτικών, όμως αυτή τη φορά  εχει πάρει διαστάσεις εθνικού ζητήματος και δυο Έλληνες ειναι όμηροι του τουρκικού κράτους. Το ενδεχόμενο η οικονομική κρίση να κλείσει με μία εθνική καταστροφή δείχνει ολο και πιο πιθανό.

Την ώρα που συμβαίνουν ολα αυτά, διαβάζει κανείς στις εσωτερικές ειδήσεις πως το …μισθοδικείο (σορρυ, αλλά το ερωτοδικείο με τη Βίκη Μιχαλονάκου περισσότερη σοβαρότητα είχε ως θεσμός) αποφάσισε (ωραίο να έχεις το μαχαίρι και το καρπούζι…) πως έιναι παράνομες οι αναδρομικές μειώσεις συντάξεων των δικαστικών. Οι ταξιτζήδες με το Θύμιο μπροστάρη διαμαρτύρονται που ακόμα δε ψηφίστηκε το νομοσχέδιο-χατηράκι του Σπιρτζη κσι ξυλοκοπούν οδηγό του Ουμπερ. Οι συνταξιούχοι της Εθνικής, πολλοί από αυτόυς κάτω των 60 ετών, φωνάζουν για τις επικουρικές τους. Οι καβατζωμενοι μονιμαδες του Μετρό Αθηνών μπλοκάρουν καθε μέτρο εξορθολογισμού δαπανών , παραλύοντας τις συγκοινωνίες για εκατομμύρια κατοίκους. Οι καβατζωμενοι μονιμαδες της Ακρόπολης και άλλων αρχαιολογικών χώρων απεργούν και δυσφημίζουν τη χώρα σαν τουριστικό προορισμό. Οι φωτογράφοι αντιστέκονται στις νέες βιομετρικες ταυτότητες, για να μη χάσουν το εγγυημένο εισόδημα που του μοιράζει η έκδοση κρατικών εγγράφων. Διαφορά τοπικά συμφέροντα αντιστέκονται σε μεγάλες επενδύσεις (π.χ. Η καθυστέρηση των έργων του TAP λόγω αντιδράσεων μιας μικρής μερίδας αγροτών σε νόμο της Μακεδονίας). Οι μυριάδες των ποδοσφαιρικών οπαδών μαλώνουν επι ώρες στα ιντερνετς και τα ραδιόφωνα για μια κορδέλα που άνοιξε, για ενα οφσάιντ και διαφορά αλλα φαιδρά που καμια σχέση με τη χαρά που δημιουργεί το άθλημα δεν έχουν. Ρουβικωνες και νέες φασιστικές ομάδες εχουν ανοίξει βεντέτα με εκατερώθεν επιθέσεις σε διαφορά μέρη της χώρας. Μεγάλες μάζες , μα και μεγάλα συμφέροντα, κινήθηκαν και σπατάλησαν πολύτιμη ενέργεια για ένα όνομα, που ειναι η «ψυχή» μας. Τέλος, μια τελείως αδίστακτη κυβέρνηση παίζει με εθνικά θέματα και θέματα δικαιοσύνης, μη σεβόμενη θεσμούς και με μονο γνώμονα το μικροπολιτικό της συμφέρον.

Ζώντας πλέον εκτός Ελλαδος τα παρακολουθώ ολα απο απόσταση, με λιγότερη ένταση αφου ολο και λιγότερο με επηρεάζουν, αλλα με θλίψη. Για μια χώρα και μια γενιά που ενώ είχαν τοσο δυνατότητες τις σπατάλησαν. Για κοινωνικες ομάδες που παλεύουν για τη συντήρηση «κεκτημένων» , θάβοντας το μέλλον των παιδιών τους. Για μια ελίτ παρασιτική και αδιάφορη , που παρακολουθεί από πολυτελείς κατοικίες των βόρειων προαστίων τη χώρα να βουλιάζει, με τη σιγουριά των καταθέσεων σε Ελβετία και των ακινήτων στο Λονδίνο. Για μια κοινωνία που νομίζει πως η ανάπτυξη μπορεί να έρθει με θέσεις στο δημόσιο και τα εθνικά θέματα να λυθούν αν είμαστε ασυμβίβαστοι και φωνάζουμε σε συλλαλητήρια.

Δε με νοιάζει και τόσο πια, η γενιά μου ετσι και αλλιώς έιναι τελειωμένη στην Ελλαδα και αν ποτέ επιστρεψω το πιθανότερο θα είναι για θάλασσα, ήλιο και τσίπουρο (που δε μπορούν να μας τα πάρουν, όπως είπε και ο μεγάλος καμηλιέρης Αλέξης Τσιπρας) μετα τη συνταξιοδότηση. Για αυτο και γράφω όλο και πιο αραιά και έχω χάσει εκείνη την αφελή μαχητικότητα που είχα. Ομως δε θα πάψω. Ετσι για το γαμώτο. Γιατί μπορέι μετά απο δεκαετίες κάποιοι να πέσουν σε αυτα τα άρθρα και να τους χρησιμεύσουν στο να κατανοήσουν πως οι πρόγονοί τους άφησαν αυτή τη χώρα να καταστραφεί. Γιατί, ίσως, κάποιος εικοσάρης ή εικοσάρα διαβάζει τωρα αυτές τις γραμμές και πεισμώσει περισσότερο να πολεμήσει τη σήψη που τον/την περιτριγυρίζει.

b189fc0a-1201-4792-a221-aea2f83ff936-469-0000003686ae2770
Κακό πραμα η καινοτομία, μακριά απο μας…