Αρχείο για Νοέμβριος, 2015

Το πιο τραγικό για τη χώρα δεν είναι η ένδεια του προσωπικού του θίασου Συριζανέλ αλλά η πλήρης ανυπαρξία της αντιπολίτευσης. Γιατί, λες, κάποτε θα ξεμπερδέψουμε με αυτό το τουρλουμπούκι ιδεοληπτικών και αριβιστών που μας κυβερνά, ελπίζοντας πως δε θα έχουμε φτάσει σε συνθήκες ολοσχερούς κατάρρευσης πάντα, όμως δεν βλέπεις στον ορίζοντα διάδοχη κατάσταση που να γεννά έστω και κάποια ψήγματα αισιοδοξίας.

Η Ν.Δ. ακολουθώντας το δρόμο του παλαιοκομματισμού και του λαϊκισμού, ιδίως μετά τις ευρωεκλογές του 2014, με τις τελευταίες εκλογές-φιάσκο επιβεβαίωσε την πλήρη παρακμή της.

Την ίδια ώρα, ο χώρος της «κεντρο-αριστεράς» παραμένει διασπασμένος και πολιτικά άνευρος.

Το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη, εγκλωβισμένο στο γλυκερό στυλάκι και την πλήρη έλλειψη πολιτικού timing του επικεφαλής του, παρά το ότι έχει κάποια αξιόλογα στελέχη, αδυνατεί να αποκτήσει σεβαστή απήχηση στον κόσμο.

Το Πασόκ αναθάρρησε λίγο με τη μικρή αύξηση ποσοστών του Σεπτέμβρη (απόρροια κυρίως της μη συμμετοχής του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. στις εκλογές), όμως με τη λοβοτομημένη κληρονόμο του brand name Γεννηματά στο τιμόνι του, ασφαλώς και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως σοβαρή αντιπολιτευτική δύναμη.

Που να το φανταζόμασταν στα νεανικά μας χρόνια τη δεκαετία του 90′  πως  ο γραφικός κύριος, του οποίου τις εκπομπές βλέπαμε για να σπάμε πλάκα, θα ήταν 20-25 χρόνια μετά ο σοβαρότερος ηγέτης κοινοβουλευτικού κόμματος στη χώρα…

Ο θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του πατριώτες…

Ήμουν από εκείνη τη μικρή μερίδα Ελλήνων που αντιμετώπισε θετικά την υπογραφή του 1ου μνημονίου. Τα χρόνια της επαγγελματικής μου ενηλικίωσης ήταν μέσα στην πενταετία του Κώστα Καραμανλή του Β’, όπου διαπίστωσα την ασυδοσία που κυριαρχούσε στην ελληνική κοινωνία όπως και πολλές από τις παθογένειες του ελληνικού δημόσιου βίου. Παρά το σχετικά νεαρό της ηλικίας μου, ένιωθα πως αυτή η φούσκα δε θα κρατήσει πολύ. Το μνημόνιο που τη διαδέχθηκε, το είδα περισσότερο σαν μία ευκαιρία να συμμαζέψουμε τα κακώς κείμενα και λιγότερο σαν το πικρό ποτήρι που πρέπει να πιούμε. Δεν ήμουν άλλωστε από αυτούς που είχαν ευνοηθεί από το μεταπολιτευτικό μοντέλο, αν εξαιρέσεις τα καλά παιδικά-νεανικά χρόνια που έζησε η πλειοψηφία της γενιάς μου, οπότε δεν είχα και πολλά να χάσω.

Πέντε χρόνια μετά, γελάω με το πόσο αφελής και καλόπιστος ήμουν τότε. Που έλπιζα πως μπρος στην κρίση το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα αναγκαστεί να αλλάξει. Πως θα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπαν τα μνημόνια. Μεταρρυθμίσεις που σε μεγάλο βαθμό θα έπλητταν τον πελατοκεντρικό χαρακτήρα του συστήματος. Το κυρίαρχο δομικό συστατικό του δηλαδή, αυτό που εξασφάλιζε την παντοδυναμία και τη διαιώνιση του.

Η “πίτα, μετά από περίπου επτά χρόνια ύφεσης, έχει μικρύνει, όμως ο τρόπος που μοιράζεται δεν έχει αλλάξει σημαντικά. Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να ελέγχει την οικονομική δραστηριότητα και να φροντίζει για την επαγγελματική αποκατάσταση των “εκλεκτών” του ατόμων και ομάδων. Οι καθαρίστριες του Δημοσίου και οι υπάλληλοι της ΕΡΤ ήταν οι προνομιούχοι της “αριστερής” μας κυβέρνησης. Την ίδια ώρα οι διάφοροι κατά τόπους κοτζαμπάσηδες (και δε μιλάμε μόνο για τη σημερινή κυβέρνηση) βολεύαν και βολεύουν στα προγράμματα του ΟΑΕΔ, τα 5μηνα των δήμων, στα διόδια και ό,τι άλλο “παίζει” κάθε εποχή. Φτώχεια καταραμένη σε σχέση με όσα συνέβαιναν πριν 10-15 χρόνια, θα πει κανείς. Όμως στους δύσκολους αυτούς καιρούς η πελατεία θα βολευτεί και με αυτά τα ξεροκόμματα που της πετάει το πολιτικό σύστημα.

Το μέγεθος αυτό του αποστήματος δεν το είχα καταλάβει το 2010. Ήξερα για τους στρατούς που διορίζονταν στο Δημόσιο, όμως δεν είχα καταλάβει πως οι κομματάνθρωποι έκαναν κουμάντο και σε σημαντικό αριθμό προσλήψεων σε ιδιωτικές εταιρίες. Όπως δεν είχα καταλάβει πως στο αλισβερίσι αυτό δε συμμετείχαν μόνο τα δύο κόμματα που εναλάσσονταν μέχρι τότε στην εξουσία, αλλά και τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, ΚΚΕ και (τότε) Συνασπισμός.

Στα παραπάνω από πέντε χρόνια που έχουν περάσει από την υπογραφή του 1ου μνημονίου, αποδείχθηκε πως το πολιτικό μας σύστημα ήταν ανίκανο να αλλάξει και να στραφεί εναντίον αυτού που το έθρεφε τόσα χρόνια. Υπάκουσε αναγκαστικά στις απαιτήσεις για δημοσιονομική προσαρμογή των μνημονίων και έκανε συστηματικό ανταρτοπόλεμο στις μεταρρυθμίσεις που υπέσκαπταν το υπάρχον πολιτικό-οικονομικό μοντέλο. Παράλληλα, τα κοινωνικά στρώματα τα οποία ευνοήθηκαν από το σύστημα της μεταπολίτευσης και έβλεπαν να απειλούνται τα κεκτημένα τους υπήρξαν οι κύριοι πυλώνες κοινωνικής αντίδρασης στις προτεινόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Το πολιτικό σύστημα, φοβισμένο από την οργή των καλύτερων πελατών του, έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που θα ανέτρεπαν αυτό το ιδιότυπο κοινωνικό στάτους κβο.

Αποτέλεσμα αυτής της αποσπασματικής εφαρμογής των συμφωνιών με τους δανειστές είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα. Αντί της συγκρότησης ενός εθνικού σχεδίου για την έξοδο της χώρας από την κρίση, οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδόθηκαν σε ανελέητους τακτικισμούς έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες δόσεις κάνοντας όσες λιγότερες αλλαγές γίνεται. Όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έτσι και η σημερινή τρέχει να εφαρμόσει μέτρα στα οποία δεν πιστεύει για να ξεκλειδώσει η απαραίτητη δόση. Στον αγώνα τους αυτόν οι ηγεσίες μας δείχνουν να κοιτάνε επιμέρους δεντράκια και να χάνουν το δάσος (= η έξοδος της χώρας από την κρίση). Ενδεικτικό παράδειγμα η, πραγματικά γελοία, ιστορία με την αύξηση της φορολογίας στο μοσχαρίσιο κρέας, που μετακυλίσθηκε στα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων για να καταλήξει, μετά τις αντιδράσεις, στα τυχερά παίγνια του ΟΠΑΠ. Το χειμώνα που έρχεται θα δούμε πως (και αν…) θα εφαρμοστούν η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, η μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό και οι αλλαγές στη φορολόγηση των αγροτών. Φόβος μου πως, όπως και τις προηγούμενες φορές, θα γίνουν κάποια πασαλείμματα που όχι μόνο δε θα φέρουν αποτέλεσμα αλλά θα κάνουν και τις μεταρρυθμίσεις που θα χρειάζονται στο μέλλον ακόμα πιο επώδυνες.

Την ίδια στιγμή όλα τα ευρωπαϊκά κράτη που βρίσκονταν υπό επιτήρηση έχουν βελτιώσει τους οικονομικούς τους δείκτες και εμφανίζουν μικρή ή μεγάλη ανάκαμψη, εμείς λες και είμαστε πάλι στο 2010 (ή 2012) με μεγαλύτερο όμως χρέος και συσσωρευμένη κοινωνική κόπωση από τα χρόνια ύφεσης που μεσολάβησαν. Το γενικότερο κλίμα των ημερών μόνο απαισιοδοξία προκαλεί: ξυλοδαρμός βουλευτή έξω από τη Βουλή με τα ΜΑΤ να σφυρίζουν αδιάφορα επί ώρα, επίθεση στους αξιολογητές του ΕΚΠΑ από τις γνωστές ομάδες φοιτητών-τραμπούκων, επεισόδια σε βιβλιοπαρουσίαση στον Ιανό, καταγγελίες του πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τους διαύλους επικοινωνίας κυβέρνησης-αντιεξουσιαστών και τις απειλές σε βάρος της ζωής του είναι μερικές από τις θλιβερές πτυχές της ελληνικής επικαιρότητας.

Αντίστοιχα στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα κυριαρχούν το προσφυγικό και η διαφαινόμενη νέα κρίση που απειλεί το οικοδόμημα της Ε.Ε. . Σε αυτούς τους γεμάτους κινδύνους καιρούς, το σουρρεαλιστικόν πλοίον «Η Ωραία Ελλάς» πορεύεται με κυβερνήτη ένα θλιβερό κουτσαβάκη, έναν αμόρφωτο τσιχλίμαγκα. Που για αυτόν η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι δύο διαφορετικά νησιά. Που “εκτίθει” τη χώρα διεθνώς, για να μιλήσουμε στη γλώσσα του. Που προσπαθεί, με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο, να εκμεταλλευθεί τις ροές προσφύγων για να χαλαρώσουν οι Ευρωπαίοι τα συμφωνηθέντα μέτρα και να προσλάβουμε μερικούς ημετέρους. Που για τη λαϊκίστικη βιτρίνα της μη κατάσχεσης πρώτης κατοικίας απειλεί να τινάξει καταθέτες, τράπεζες και όλη την οικονομία στον αέρα. Πλήρωμα του πλοίου ένα τσούρμο ιδεοληπτικών, αριβιστών και ανίκανων που ασχολούνται με ό,τι παλαβομάρα τους έρθει (ο ένας βάλθηκε να μας εξηγήσει τη διαφορά της εθνοκάθαρσης από τη γενοκτονία, ο άλλος νοιάζεται για τα ραφτά των αγίων στις στρατιωτικές στολές, ω θεοί ας μη συνεχίσω άλλο…) ενώ το πλοίο βρίσκει ξέρα. Ο θεός της Ελλάδας να βάλει, για άλλη μία φορά, το χέρι του, γιατί δε μας βλέπω καθόλου καλά πατριώτες το χρόνο που μας έρχεται…

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου