Archive for the ‘Business’ Category

Ναι, σε σένα μιλάω φιλαράκο. Δε σε γνωρίζω, όμως μπορώ να μαντεύω αρκετά από αυτά που έχεις στο μυαλό σου και αρκετές από τις συνήθειες σου. Σου αρέσει να ενημερώνεσαι από sites όπως το Unfollow και το Κουτί της Πανδώρας, από tweets, chain-mails & αναρτήσεις φίλων στο facebook. Σιχαίνεσαι το νέο-φιλελεύθερο Μανδραβέλη και το «φιλομνημονιακό»(??) Πρετεντέρη. Έχεις διαβάσει το τελευταίο βιβλίο της Naomi Klein όπως και το Μινώταυρο του Γιάνη (ένας αυτός και ένας ο Κορδάτος!)  Βαρουφάκη.

Δε γουστάρεις το σύστημα. Για την κρίση στην Ελλάδα φταίει ο διεθνής καπιταλισμός και οι νέο-φιλελεύθερες πολιτικές. Εμείς υπήρξαμε αθώα και  άμοιρα ευθυνών θύματα ενός ανθρωποφάγου συστήματος. Σου αρέσουν ηγέτες όπως ο Ούγκο Τσάβες και θα ήθελες να ακολουθήσουμε το δρόμο της Αργεντινής. Πιστεύεις στην ανάπτυξη μέσω ενός ισχυρού παρεμβατικού κράτους και στις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτό-απασχολούμενους. Δε γουστάρεις τις τράπεζες, τις μεγάλες εταιρίες και τις πολυεθνικές.

Και να που τώρα μία τέτοια μεγάλη εταιρία του εξωτερικού, η Ryanair, από 1η Απριλίου επεκτείνει τη δράση της στη χώρα μας, εκτελώντας και δρομολόγια εσωτερικού . Η Ryanair ξεκίνησε από την Ιρλανδία, μία χώρα όπου εφαρμόστηκαν νέο-φιλελεύθερες πολιτικές,  έχει μικρό κράτος και χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις. Ιδρύθηκε το 1985 από την οικογένεια Ryan με κεφάλαιο μόνο μιας λίρας και προσωπικό που ανερχόταν στα 25 άτομα. Στη χώρα μας λειτουργεί εδώ και λίγα χρόνια για πτήσεις μόνο εξωτερικού. Τώρα προσφέρει τιμές για δρομολόγια εσωτερικού που ξεκινάνε από 12 ευρώ, αν κάνεις έγκαιρα κράτηση. Οι τιμές πτήσης σε σχέση με αυτές που πρόσφερε ως τώρα η ελληνική Aegean, είναι κατά πολύ φθηνότερες.

Θα απαντήσει κάποιος, μα η Ryanair σου προσφέρει ελάχιστα και χρυσοπληρώνεις ό,τι θελήσεις έξτρα. Δεκτό, και εμένα δεν είναι η αγαπημένη μου αεροπορική εταιρία. Αν η διαφορά είναι μικρή, συνήθως προτιμώ μια «κανονική» αεροπορική εταιρία που έχεις αριθμημένη θέση, βάζεις τις αποσκευές σου κάτω και πίνεις το καφέ σου ή τρως το γεύμα σου. Όμως, η low-cost Ryanair θα ανοίξει την αγορά και θα αναγκάσει τη μονοπωλιακή Aegean να ρίξει τις τιμές της.

Άλλοι θα πουν «είναι κακό μονοπώλιο η Aegean, γιατί είναι ιδιωτικό μονοπώλιο». Εμείς είμαστε αριστεροί και πιστεύουμε στα κρατικά μονοπώλια. Όπως ήταν η Аэрофлот ή η δικιά μας Ολυμπιακή. Και θα σας ρωτήσω εγώ, πόσοι σοβιετικοί πολίτες είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν συχνά με την Аэрофлот; Και τα λεφτά που έβαλε μέσα το ελληνικό κράτος η Ολυμπιακή, ποιος νομίζετε τα πλήρωσε;

Πού θέλω να καταλήξω; Στο αυτονόητο για τους πολίτες των περισσοτέρων αναπτυγμένων χωρών: πως η ελεύθερη αγορά είναι αυτή που προσφέρει στον καταναλωτή επιλογές, χαμηλότερες τιμές, καλύτερη ποιότητα. Και πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που ξένες εταιρίες έρχονται στην Ελλάδα και μεγαλώνει ο ανταγωνισμός, γιατί είναι προς όφελος μας. Και όχι να πιστεύουμε την αριστερά της μπαρούφας  (στο κόμμα του κ. Τσίπρα αναφέρομαι) που μας λέει πως πρέπει να στηρίξουμε την εγχώρια φαρμακοβιομηχανία (τους κύριους Γιαννακόπουλους και λοιπούς τέτοιους) και για αυτό πρέπει να μην ανοίξει η αγορά με φτηνά ξένα γενόσημα, τις τιμές των οποίων δε μπορούν να ανταγωνιστούν οι δικοί μας. Να πληρώνουμε δηλαδή με το στανιό τα ακριβότερα ελληνικά για να μη χαθούν θέσεις εργασίας στις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες. Μήπως θα ήταν ορθολογικότερο να βοηθήσει το κράτος (χαμηλότερη φορολογία, χαμηλότερη τιμή ρεύματος/πετρελαίου/ΦΑ, λιγότερη γραφειοκρατία κ.λπ.) τις επιχειρήσεις μας να είναι ανταγωνιστικές; Ώστε να πουλάμε και στο εξωτερικό και να μην στηριζόμαστε μόνο στην εγχώρια κατανάλωση; Μήπως πρέπει να αποκτήσει κάποτε η χώρα νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο που να συμβάλλει στη δημιουργία των ελληνικών Ryanair και όχι στις γνωστές κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις των «μεγάλων» του ελληνικού κεφαλαίου;

Αυτά που λες, φίλε αριστερέ. Όχι δεν είμαι νέο-φιλελεύθερος, όπως ίσως νόμισες. Έχω πολλές ενστάσεις για τον ασύδοτο χρηματο-πιστωτικό καπιταλισμό των τελευταίων 30 χρόνων και δεν κάνω γαργάρα το γεγονός πως όταν το σύστημα κατέρρευσε, πέρασε το λογαριασμό στους φορολογούμενους. Στα νιάτα μου διάβασα Μαρξ (ευτυχώς τότε δεν ήταν γνωστοί η Naomi Klein & ο Βαρουφάκης!) και έχει επηρεάσει την πολιτική μου σκέψη σε μεγάλο βαθμό. Όμως, τώρα, πες μου με το χέρι στην καρδιά, εσύ δε θα κάνεις κράτηση στη Ryanair;

Διαβάζοντας τη φετινή λίστα των δισεκατομμυριούχων του Forbes («κοίτα τον αλεπουδράκουλα με τι ασχολείται, ενώ εδώ ο κόσμος καίγεται», θα πει κάποιος, και θα έχει και δίκιο) αυτός που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση δεν ήταν ούτε ο Μεξικάνος μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών (φημισμένος για την παροιμιώδη τσιγκουνιά του- με κιμπαρλίκια λεφτά δε γίνονται), που έχει εκτοπίσει τον B. Gates τα τελευταία 3 χρόνια από τη 1η θέση, ούτε η νέα ελληνική είσοδος -κάποιος Τέλης Μυστακίδης (μεγαλομέτοχος της Glencore, οι άλλοι δύο Έλληνες της λίστας είναι οι «παραδοσιακές» παρουσίες Λάτσης & Νιάρχος)- αλλά ένας τελείως άγνωστος σε μένα (όπως και στους περισσότερους Έλληνες φαντάζομαι) Κινέζος, ο οποίος φιγουράρει στο νο 9 της λίστας.

Το όνομα του Li Ka-Shing , ο οποίος στα 84 του χρόνια είναι αυτή τη στιγμή ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ασίας. Γεννήθηκε στην Κίνα, όμως ο σινο-ιαπωνικός πόλεμος οδήγησε την οικογένεια του στο Χονγκ-Κονγκ, όταν ο Li ήταν ακόμα παιδί. Έχασε πολύ νωρίς τον πατέρα του, γεγονός που τον ανάγκασε να δουλεύει από τα 14 του σε έναν έμπορο πλαστικών. Με την εμπειρία που αποκομίζει, θα ξεκινήσει το 1950 τη δική του επιχείρηση κατασκευής πλαστικών παιχνιδιών & καθημερινών ειδών. Η επιχείρηση αποδεικνύεται εξαιρετικά κερδοφόρος και από τη δεκαετία του 60′ αρχίζει να επεκτείνει τις δραστηριότητες του στον εμπορικό, κατασκευαστικό και το βιομηχανικό τομέα. Το 1987 τον βρίσκει να είναι  στην πρώτη λίστα δισεκατομμυριούχων του Forbes, όπου θα παραμείνει σταθερά για τα επόμενα 26 χρόνια.

“So what?” , θα μου πείτε; Μια τυπική ιστορία επιτυχημένου αυτοδημιούργητου επιχειρηματία – τι σου έκανε τόση εντύπωση;

Ότι ο τύπος, τα τελευταία χρόνια, δεν έχει μείνει προσκολλημένος στις παραδοσιακές του δραστηριότητες, αλλά επενδύει (μέσω του ιδιωτικού σχήματος Horizon Ventures) σε νέες ψηφιακές τεχνολογίες, όταν αυτές είναι ακόμα στα πρώτα τους βήματα.

Έτσι, το 2005 θα επενδύσει στην τότε ζημιογόνα Skype, για να ακολουθήσει το 2007 η αγορά μεριδίου 0.8% του Facebook, μερίδιο που θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια.

Αυτές είναι και οι πιο γνωστές ψηφιακές επενδύσεις του Li Ka-shing, επενδύσεις οι οποίες έγιναν πολύ πριν οι συγκεκριμένες τεχνολογίες κυριαρχήσουν παγκοσμίως.

Κατόπιν θα ακολουθήσουν επενδύσεις σε τεχνολογίες, που οι περισσότεροι ακόμα αγνοούν πλήρως στην Ελλάδα (όπως και η αφεντιά μου φυσικά, πριν διαβάσει το άρθρο για τον Li – είδατε; όλο και  κάτι χρήσιμο μαθαίνεις διαβάζοντας τη λίστα του Forbes!). Μεταξύ αυτών, η έξυπνη εφαρμογή για το i-phone Siri, η εφαρμογή (δημιούργημα ενός 16-χρονου, πάλι για το διαολεμένο το i-phone!) Summly που κάνει «έξυπνες περιλήψεις» των διαδικτυακών κειμένων ώστε να διευκολύνεται το web searching, το μουσικό site Spotify καθώς και η  “fun, community-based GPS traffic and navigation app” Waze και το σύστημα αδιαβροχοποίησης ηλεκτρονικών συσκευών HzO.

Δε ξέρω αν οι τελευταίες του επενδύσεις θα καταφέρουν να είναι τόσο πιασάρικες όσο το facebook & το skype (μάλλον πολύ δύσκολο), όμως είναι εντυπωσιακό πως ένας άνθρωπος στη δύση της καριέρας του, έστρεψε το ενδιαφέρον του σε έναν τομέα που θα φοβόντουσαν πολλοί «παραδοσιακοί» επιχειρηματίες, κατά πολύ νεότεροι του.

Επίσης, τα κέρδη της Horizons διοχετεύονται στο ίδρυμα Li Ka- shing, το οποίο έχει κάνει δωρεές που ξεπερνούν τα $1,6 δις. , κατά κύριο λόγο στην εκπαίδευση (με σημαντικότερη δωρεά αυτή για την ανέγερση πανεπιστημίου στη γενέτειρα του).

Λογικά, αποκλείεται να μην υπάρχει και η «σκοτεινή» πλευρά της οικονομικής ανόδου του, που περιοδικά όπως το Forbes αποφεύγουν να παρουσιάζουν στις «αγιογραφίες» τους (μόνη αναφορά οι εξαιρετικές σχέσεις που «φροντίζει να διατηρεί» ο Ka-Shing με τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Πεκίνου). Και πάλι όμως, διαβάζοντας για τον Ka-Shing, δε γινόταν να μη μου έλθει στο μυαλό η σύγκριση με τα καθ’ ημάς.

Μπορείτε να σκεφθείτε εγχώριο μεγαλο-επιχειρηματία στις ημέρες μας, με παρόμοια διάθεση για επένδυση σε καινοτομίες και κοινωνική προσφορά, όπως ο 84χρονος Ka Shing;

Αλλά γιατί να ασχολούνται με τέτοια οι δικοί μας; Κρατικοδίαιτοι από κλάδους όπως οι κατασκευές, τραπεζίτες που εκμεταλλεύθηκαν την έλλειψη διαφανών διαδικασιών και την υπο-λειτουργία  ελεγκτικών μηχανισμών, εφοπλιστές φορολογικά ανέγγιχτοι,  μπαταχτσήδες που εκμεταλλεύτηκαν την ασυλία που τους χάριζε το περιβόητο άρθρο 99 – έχουν κανένα λόγο όλοι οι παραπάνω να έχουν ανησυχίες όπως του κ. Ka-Shing;

Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι επιχειρηματίες στη χώρα, που ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού κράτους (ο οποίος  βόλευε επί τόσα χρόνια την εγχώρια πλουτοκρατία, αλλιώς δε θα είχε αλλάξει λέτε;) τους κάνει τη ζωή δύσκολη. Ας ελπίσουμε η κρίση, η αναγκαστική κατάρρευση του κρατικοδίαιτου μοντέλου επιχειρηματικότητας, η στροφή στις εξαγωγές και η διευκόλυνση ξένων επενδύσεων στη χώρα, να οδηγήσουν σε ανακατατάξεις και στον επιχειρηματικό κόσμο, που θα βοηθήσουν να απελευθερωθεί το επί χρόνια «εγκλωβισμένο» δυναμικό εντός της χώρας. Γιατί εκτός της χώρας, το ελληνικό «δαιμόνιο» τα καταφέρνει μια χαρά…

Λέτε να ξέρει το Summly ;