Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Γιατί rev1

Posted: Μαρτίου 11, 2018 in Uncategorized

Τον καιρό της πολιορκίας της Πόλης απο τους Οθωμανούς περι τους 10,000 στρατιώτες υπερασπίζονταν τη βασιλεύουσα, ενώ την ίδια στιγμή πάνω από 100,000 ανδρικού πληθυσμού βρίσκονταν στα μοναστήρια. Περισσότερο από πέντε αιώνες μετά, παρόμοια εικόνα σήψης παρουσιάζει το κράτος των νεοελλήνων.

Ήδη στον ένατο μνημονιακο χρονο και το αποτυχημένο ελληνικό παραγωγικό (ο χαρακτηρισμός παρασιτικό θα ηταν περισσότερο πιστός στην πραγματικότητα) μοντέλο ουδόλως εχει αλλάξει. Η ανεργία στους νέους ειναι η μεγαλύτερη στην ΕΕ, ενώ η πλειοψηφία των νέων θέσεων εργασίας αφορά μη παραγωγικές θέσεις εργασίας στο δημόσιο τομέα, σε 5μηνα αργομισθιών στους δήμους και σε εργασίες που δεν εχουν θέση στον αυτοματοποιημένο μελλοντικό κοσμο (ταμίες σε διόδια και σουπερμάρκετ, εργαζόμενοι σε βενζινάδικα κλπ.).

Περίπου μισό εκατομμύριο Έλληνες , παραγωγικών ηλικιών και υψηλης κατάρτισης, εχουν εγκαταλείψει τη χώρα για τόπους που τους δίνουν ευκαιρίες ανάλογες των προσόντων τους. Απο τους νέους που παραμένουν στη χώρα, ενα μεγάλο ποσοστό αδυνατεί να δημιουργήσει οικογένεια λόγω χαμηλού (η ανύπαρκτου) εισοδήματος. Το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας εχει γίνει ακόμα οξύτερο, το δε ασφαλιστικό αν βάλουμε και στο κάδρο τους καμπόσους 50αρηδες συνταξιούχους έιναι πλέον μια αδύνατη εξίσωση.

Δρυός πεσούσης, που λεει και το γνωμικό, η γείτων ξυλεύεται. Έχοντας εγκαταλείψει τις σταθερές της εξωτερικής πολιτικής του κεμαλικού κατεστημένου, η Τουρκία παραδομένη στην αυταρχική ηγεσία του Ερντογαν γίνεται ολο και πιο προκλητική. Πρώτα τα Ιμια, μετά το περιστατικό με τις γεωτρήσεις στην Κύπρο και τωρα ενα περιστατικό απο αυτα που συχνά συμβαίνουν στον Έβρο και λύνονται μεταξύ των στρατιωτικών, όμως αυτή τη φορά  εχει πάρει διαστάσεις εθνικού ζητήματος και δυο Έλληνες ειναι όμηροι του τουρκικού κράτους. Το ενδεχόμενο η οικονομική κρίση να κλείσει με μία εθνική καταστροφή δείχνει ολο και πιο πιθανό.

Την ώρα που συμβαίνουν ολα αυτά, διαβάζει κανείς στις εσωτερικές ειδήσεις πως το …μισθοδικείο (σορρυ, αλλά το ερωτοδικείο με τη Βίκη Μιχαλονάκου περισσότερη σοβαρότητα είχε ως θεσμός) αποφάσισε (ωραίο να έχεις το μαχαίρι και το καρπούζι…) πως έιναι παράνομες οι αναδρομικές μειώσεις συντάξεων των δικαστικών. Οι ταξιτζήδες με το Θύμιο μπροστάρη διαμαρτύρονται που ακόμα δε ψηφίστηκε το νομοσχέδιο-χατηράκι του Σπιρτζη κσι ξυλοκοπούν οδηγό του Ουμπερ. Οι συνταξιούχοι της Εθνικής, πολλοί από αυτόυς κάτω των 60 ετών, φωνάζουν για τις επικουρικές τους. Οι καβατζωμενοι μονιμαδες του Μετρό Αθηνών μπλοκάρουν καθε μέτρο εξορθολογισμού δαπανών , παραλύοντας τις συγκοινωνίες για εκατομμύρια κατοίκους. Οι καβατζωμενοι μονιμαδες της Ακρόπολης και άλλων αρχαιολογικών χώρων απεργούν και δυσφημίζουν τη χώρα σαν τουριστικό προορισμό. Οι φωτογράφοι αντιστέκονται στις νέες βιομετρικες ταυτότητες, για να μη χάσουν το εγγυημένο εισόδημα που του μοιράζει η έκδοση κρατικών εγγράφων. Διαφορά τοπικά συμφέροντα αντιστέκονται σε μεγάλες επενδύσεις (π.χ. Η καθυστέρηση των έργων του TAP λόγω αντιδράσεων μιας μικρής μερίδας αγροτών σε νόμο της Μακεδονίας). Οι μυριάδες των ποδοσφαιρικών οπαδών μαλώνουν επι ώρες στα ιντερνετς και τα ραδιόφωνα για μια κορδέλα που άνοιξε, για ενα οφσάιντ και διαφορά αλλα φαιδρά που καμια σχέση με τη χαρά που δημιουργεί το άθλημα δεν έχουν. Ρουβικωνες και νέες φασιστικές ομάδες εχουν ανοίξει βεντέτα με εκατερώθεν επιθέσεις σε διαφορά μέρη της χώρας. Μεγάλες μάζες , μα και μεγάλα συμφέροντα, κινήθηκαν και σπατάλησαν πολύτιμη ενέργεια για ένα όνομα, που ειναι η «ψυχή» μας. Τέλος, μια τελείως αδίστακτη κυβέρνηση παίζει με εθνικά θέματα και θέματα δικαιοσύνης, μη σεβόμενη θεσμούς και με μονο γνώμονα το μικροπολιτικό της συμφέρον.

Ζώντας πλέον εκτός Ελλαδος τα παρακολουθώ ολα απο απόσταση, με λιγότερη ένταση αφου ολο και λιγότερο με επηρεάζουν, αλλα με θλίψη. Για μια χώρα και μια γενιά που ενώ είχαν τοσο δυνατότητες τις σπατάλησαν. Για κοινωνικες ομάδες που παλεύουν για τη συντήρηση «κεκτημένων» , θάβοντας το μέλλον των παιδιών τους. Για μια ελίτ παρασιτική και αδιάφορη , που παρακολουθεί από πολυτελείς κατοικίες των βόρειων προαστίων τη χώρα να βουλιάζει, με τη σιγουριά των καταθέσεων σε Ελβετία και των ακινήτων στο Λονδίνο. Για μια κοινωνία που νομίζει πως η ανάπτυξη μπορεί να έρθει με θέσεις στο δημόσιο και τα εθνικά θέματα να λυθούν αν είμαστε ασυμβίβαστοι και φωνάζουμε σε συλλαλητήρια.

Δε με νοιάζει και τόσο πια, η γενιά μου ετσι και αλλιώς έιναι τελειωμένη στην Ελλαδα και αν ποτέ επιστρεψω το πιθανότερο θα είναι για θάλασσα, ήλιο και τσίπουρο (που δε μπορούν να μας τα πάρουν, όπως είπε και ο μεγάλος καμηλιέρης Αλέξης Τσιπρας) μετα τη συνταξιοδότηση. Για αυτο και γράφω όλο και πιο αραιά και έχω χάσει εκείνη την αφελή μαχητικότητα που είχα. Ομως δε θα πάψω. Ετσι για το γαμώτο. Γιατί μπορέι μετά απο δεκαετίες κάποιοι να πέσουν σε αυτα τα άρθρα και να τους χρησιμεύσουν στο να κατανοήσουν πως οι πρόγονοί τους άφησαν αυτή τη χώρα να καταστραφεί. Γιατί, ίσως, κάποιος εικοσάρης ή εικοσάρα διαβάζει τωρα αυτές τις γραμμές και πεισμώσει περισσότερο να πολεμήσει τη σήψη που τον/την περιτριγυρίζει.

b189fc0a-1201-4792-a221-aea2f83ff936-469-0000003686ae2770

Κακό πραμα η καινοτομία, μακριά απο μας…

Πως τα καταφέρνει όμως το καθεστώς ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να περνά τα μέτρα το ένα πίσω από το άλλο, χωρίς να ανοίγει μύτη και με τα ΜΜΕ να «αποπροσανατολίζουν τις λαϊκές μάζες από τα πραγματικά προβλήματα τους», κατά πως θα έλεγε και ένας ινστρούχτορας του κόμματος (ένα είναι το κόμμα, για να προλάβω την ανόητη ερώτηση). Και να περνά τα μέτρα όχι απλά αλώβητο, αλλά να αυξάνει και τη δύναμη της κοινοβουλευτικής του ομάδας με την προσχώρηση της κυρίας με το φουσκωτό μαλλί που είχε μείνει ξέμπαρκη από το κόμμα του Λεβέντη.

Ξαναπιάσαμε, λοιπόν το μακεδονικό (ή «σκοπιανό», όπως το αποκαλούν μερικοί) 25 χρόνια μετά, πάλι με το Μάθιου Νίμιτς όμως με άλλες πολιτικές δυνάμεις στο τιμόνι των δύο χωρών. Ο στενόμυαλος εθνικισμός που επιβάλλει συλλαλητήρια, δυναμικές αντιδράσεις και κανένα συμβιβασμό, ξανασήκωσε κεφάλι. 25 χρόνια μετά, το αποτέλεσμα της αδιάλλακτης και «εθνικά υπερήφανης» μας στάσης είναι η γειτονική χώρα να έχει παγιώσει παγκοσμίως την ονομασία Macedonia, αφού το τεχνητό FYROM είναι μόνο για χρήση σε ΟΗΕέδες και διπλωματικό επίπεδο. Πάντως, η εθνικιστική έξαρση είναι σαφώς μικρότερη από τη δεκαετία του 90, δείχνοντας πως σημαντική μερίδα της κοινωνίας αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο των «πατριωτικών παλληκαρισμών», που φτιάχνουν πολιτικές καριέρες, είναι όμως συνήθως επιβλαβείς για την πατρίδα.

Εκτός από αυτούς που ο μεγάλος τους καημός είναι να μη μπει καθόλου ο όρος Μακεδονία στην ονομασία της…Φυρομίας, έχουμε και τους άλλους που ο καημός του ήταν το άγαλμα στο Π. Φάληρο.  Εθνικισμός και θρησκευτικός φανατισμός, από αυτό το μίγμα θα προκύψει πολιτικός πόλος με δυναμική τα επόμενα χρόνια. Υπάρχει σημαντική δεξαμενή ψηφοφόρων που θέλουν το τρίπτυχο «Πατρίς – Θρησκεία- Οικογένεια» και είναι ό,τι ονειρεύεται ένας πολιτικός: μεσαίου προς χαμηλού νοητικού επιπέδου, φανατική στις απόψεις της και εύκολα χειραγωγήσιμη. Ένας χαρισματικός ηγέτης είναι αυτό που λείπει, ο οποίος θα ενώσει τον κατακερματισμένο εθνικιστικό ακροδεξιό χώρο.

Έως ότου να ξυπνήσει ο κοιμώμενος γίγαντας της εθνικιστικής δεξιάς όμως, οι Συριζανέλ, ήδη 3 χρόνια στην κυβέρνηση, φαίνονται να τα καταφέρνουν μία χαρά στο παιχνίδι της εξουσίας. Έκλεισαν τα μέτωπα με τους «θεσμούς» και υλοποιούν ένα ανορθόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, με αποσπασματικά μέτρα που κυρίως στοχεύουν στην εξασφάλιση των δημοσιονομικών στόχων παρά στη μεταρρύθμιση της χώρας. Είναι αλήθεια βέβαια πως υλοποιούν υποσχέσεις που οι προηγούμενοι είχαν επί χρόνια στις ελληνικές καλένδες: Κτηματολόγιο, ενοποίηση ασφαλιστικών ταμείων (βέβαια πρόκεται περί ενοποίησης-εκτρώματος…), κατάργηση συνδικα-ληστικού νόμου περί απεργίας, πιθανώς και το Μακεδονικό αν δε προκύψει κάποιο ανεπανόρθωτο εμπόδιο (όπου προβλέπεται να δούμε άλλη μια εντυπωσιακή κυβίστηση από τον μπουνταλά τον Πάνο…). Παρά τα κάποια επιμέρους θετικά, η συνολική εικόνα των πεπραγμένων τους όμως είναι απογοητευτική. Προσλήψεις στο δημόσιο κατά κανόνα σε θέσεις που δε χρειάζονται περαιτέρω στελέχωση, κατάλυση ή προσπάθεια κατάλυσης ανεξαρτησίας θεσμών (σώμα ελεγκτών που απευθύνονται απευθείας στον Υπ. Οικονομικών και όχι στην ΑΑΔΕ, επεμβάσεις στη Δικαιοσύνη κ.λπ.), χάιδεμα συντεχνιών, καμία μεταρρύθμιση που θα ενισχύσει τους παραγωγικούς τομείς και την έλευση επενδύσεων.

Το χειρότερο, όπως έχουμε ξαναγράψει, είναι η κατάλυση των παραγωγικών ιστών της χώρας από την υπερφορολόγηση, τη γραφειοκρατία και την πιο αργή και από τον Βασίλη Τσιάρτα ελληνική δικαιοσύνη. Αποτέλεσμα η φυγή περί των 500,000 καταρτισμένων νέων Ελλήνων στο εξωτερικό. Ένας από αυτούς απασχόλησε τα ΜΜΕ με την ενδιαφέρουσα διάλεξη τους περί τεχνητής νοημοσύνης στο ΑΠΘ. Δυστυχώς, αν και σπούδασε στο ΕΜΠ η χώρα δεν του έδινε ευκαιρίες να προχωρήσει στον τομέα του και την έκανε. Εδώ δημοσιουπαλληλίκι, τουρισμός, συντεχνίες και ελεύθεροι επαγγελματίες μικροκαταφερτζήδες , αυτό παραμένει ακόμα το μοντέλο ανάπτυξης.

Η χώρα που διώχνει τους Δασκαλάκηδες, κρατά σφιχτά στην αγκαλιά της αυτούς που γκρεμίζουν αγάλματα και φωνάζουν σε βλακώδη συλλαλητήρια. Ο μαρασμός και η περαιτέρω υποβάθμιση είναι αναπόφευκτα. Αν βάλουμε στην εξίσωση το δημογραφικό και το ασφαλιστικό (τα τελευταία στοιχεία από τον ΕΦΚΑ μαρτυρούν πως οι συνταξιούχοι είναι πλέον περισσότεροι των ιδιωτικών υπαλλήλων…)  και την παιδεία που παρέχει το δημόσιο σχολείο στα ελληνόπουλα, όλα δείχνουν πως το μέλλον θα έχει περισσότερη ξηρασία. Αν σε αυτό το ξηρό και άνυδρο τοπίο κατορθώσουν να φυτρώσουν κάποια ανθεκτικά φυτά που θα αναστρέψουν την ερημοποίηση, εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Κάποιους που είναι στη σφαίρα εσωτερικής επιρροής θα δούμε σε επόμενο άρθρο…

ntougania

Καλό συλλαλητήριο παιδιά, εγώ λέω να κάτσω σπίτι

91ecb507-bc00-4811-838b-67cc5d28046e-1158-000000dba15ec76f

Μια κοπέλα 34 ετών. Νέα, όμορφη, λαμπερή. Μεγαλωμένη χωρις να της λείπει τίποτα. Έχοντας φοιτήσει σε διάφορα ιδιωτικά σχολεία των Αθηνών. Ενα κορίτσι της εποχής του. Με το smartphone του, τις όμορφες τσαντες του, τα στρινγκ του (για αυτο το τελευταίο δυστυχως δεν εχουμε ιδία έμπειρια, μια υπόθεση κάνουμε όμως βάσει πιθανοτήτων…).

Γιατί το παραπάνω κορίτσι να θέλει να «βγει στο βουνό»; Γιατί να αναπολεί μια απο τις δυσκολότερες περιόδους της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας; Τι της λείπει; Ποια κενά γεμίζει με αυτές της τις αναζητήσεις;

Το παράδειγμα εχει κάποιες αναλογίες με τις περιπτώσεις γυναικών δυτικών χωρών που βρήκαν νόημα στις ζωές τους εντασσόμενες στο ISIS. Η ιδεολογία, οπως η θρησκεία, μπορεί να δώσει μια αίσθηση πλήρωσης σε άτομα που νιώθουν αυτο το υπαρξιακό κενό. Με τη διαφορά πως η Νατασα μας δεν ανέβηκε σε κανένα βουνό, απλα ονειρεύεται τα «βουνά της γενιας της». Απο αυτή την άποψη ειναι σαφώς πιο εκ του ασφαλούς η προσέγγιση της απο τις διάφορες τρελαμένες δυτικές που ασπάστηκαν ενεργά εξτρεμιστικές ισλαμιστικές οργανώσεις.

Η παραπάνω σύγκριση μας οδηγεί στο συμπέρασμα πως περισσότερο ειναι θέμα στυλ η επιλογή της Νατάσας να ονειρεύεται βουνά, να ειναι τροτσκιστρια που ψηφιζει ΚΚΕ και να οραματίζεται καλύτερους κόσμους κόντρα στις «αλεπούδες του Νεοφιλελευθερισμού» που λεει κ ο Γιάννης ο Αγγελάκας (που ψηφισε ΣΥΡΙΖΑ, αλλα «τελικά δεν είχε πλάκα» , γράψε κανένα τραγουδάκι ρε Γιάννη και άσε την πολιτική…). Ενα στυλ που ευδοκιμεί στους λεγόμενους χώρους του «έντεχνου» και της «κουλτούρας», οπως διαμορφώθηκαν στη μεταπολίτευση.

Το στυλ αυτο περιγράφηκε, λιγο πολυ, στο παλιότερο άρθρο μας Η Αριστερα της τζάμπα μαγκιάς . Μιας αριστεράς η οποία έγινε μέρος του συστηματος και γεύθηκε τα καλά του καπιταλισμού και της ΕΕ απο τη μια, διατήρησε ομως απαράλλαχτες τις ιδεολογικές τις αναφορές και τον πολιτικό λόγο των ηττημένων του εμφυλίου από την άλλη.

Παιδι αυτού του αρρωστημένου υβριδίου ειναι η , συμπαθής κατα τα αλλα, Νατασα. Μεγαλωμένη με αριστερές δοξασίες, σε μια χώρα που η πλειοψηφία απολάμβανε τις ανέσεις του δυτικού τρόπου ζωής. Πίστα προσκολλημένη στις δοξασίες με τις οποίες γαλουχήθηκε, σε εναν κοσμο που τις εχει ξεπεράσει προ πολλού.

Δουλεύοντας σε χώρες της ανατολικής Ευρώπης είχα την ευκαιρια να αντιληφθώ τη μιζέρια που έζησαν οι κάτοικοι των κομμουνιστικών κρατών. Απο τις διηγήσεις ανθρώπων που συναναστραφηκα αλλα και βλέποντας τοπία και νοοτροπίες , ιδίως σε χωριά και μικρές πόλεις. Θα ηταν ενα σοκ για τη Νατασα αν μάθαινε απο πρώτο χέρι πως ηταν η ζωή στα καθεστώτα που ακόμα δοξάζει το κόμμα που ψηφιζει. Αυτής που εχει ταξιδέψει σε διαφορά μέρη της Ευρώπης απλα με την ταυτότητα της και την ευκολία του ευρώ , πως θα της φαίνονταν άραγε αν καταλαβαινε πως ένιωθαν οι κατοίκοι του ανατολικού Βερολίνου που οι οριζοντές τους εγκλωβίζονταν από ένα τείχος που διέγραφε το παρελθόν τους; Τείχη που βοήθησε να γκρεμιστούν η, κατα τη Νατασα, δικτατορια της ευρωπαϊκής ένωσης…

Κλείνοντας, το πιο θλιβερό σε αυτή την ιστορία δεν ειναι ο «χαζόβιολισμος» της Νατάσας. Χαζοβιοληδες και αλαφροί υπάρχουν παντού και , κακά τα ψέματα, χρειάζονται και αυτοί στη ζωή ετουτη. Το πιο θλιβερό ειναι το ποσό πολλά νεα άτομα στη χώρα μας δείχνουν εμμονική προσκόλληση στο  παρελθόν και αντιμετωπίζουν φοβικά τις αλλαγές των καιρών. Νέοι που ονειρεύονται επιστροφές σε ζοφερές εποχές τις οποίες δεν έζησαν , αντί να σκεφτούν πως μπορούν να διαμορφώσουν το μέλλον τους σε εναν κοσμο που αλλάζει γοργά. Φυσικά η Νατασα και οι σύντροφοι της ειναι η μια πλευρά του νομίσματος. Υπάρχει και η αλλη που εκφράζεται μέσω του δεξιού συντηρητισμού και του εθνικισμού. Διόλου τυχαία, αμφότερες οι πλευρές βρέθηκαν στο ίδιο μετεριζι, όταν τέθηκε – δυστυχως απο εξω- το θέμα να μεταρρυθμιστεί η χώρα. Αθροιζόμενες οι δυο τους εκφράζουν ενα καθοριστικό μέρος των Ελλήνων ψηφοφόρων. Δυστυχως, τα τόσα χρονια κρίσης δε βοήθησαν στο να γεννηθεί κατι καινούριο. Η φυγή σχεδόν μισού εκατομμυρίου μορφωμένων Ελλήνων στο εξωτερικό ηταν μια σημαντική αιτία που δεν υπήρξαν οι συνθήκες που θα ωθούσαν σε μια φυγή προς τα εμπρός. Χρειαζόμαστε ενα μεγαλύτερο σοκ κατα πως φαίνεται…

Υ.Γ. Ξέχασα να σχολιάσω την αντίδραση της Νατάσας που έσπευσε να σκουξει περι «σεξισμού» όταν της την «έπεσε» ο επιβήτορας των μισών Αθηνών. Οχι, γλυκιά μου Νατασα δε σε κριτικάρει για το φύλο σου αλλα για το μυαλό σου. Ίσως ακριβώς επειδη τα είπε σε μια γλυκιά φατσούλα οπως εσυ και οχι σε κάποιο…βαρυμαγκα τύπου Πολάκη να ηταν ηπιότερος στις εκφράσεις του, αν αυτο εννοείς σεξισμό…Φυσικά το εν Ελλαδι «ιερατείο της πολιτικής ορθότητας» τάχθηκε στο πλευρό της δοκιμαζόμενης Νατάσας. Αναμενόμενο. Τελικά ποιος ειναι ομως το θύμα , η Νατασα η ο αρθρογράφος του παρακάτω άρθρου; Διώκεται η έκφραση γνώμης

img_3814

«Πιστεύετε πως η ζωή στη χώρας σας ήταν καλύτερη πριν 50 χρόνια;». Όπως φαίνεται από το γράφημα είμαστε πρωταθλητές Ευρώπης στην παρελθοντολαγνεία. Ή λέτε να ήταν τόσο καλά τα πράματα το 1967…

2013 θα ήτανε θαρρω , όταν άρχισαν οι πρώτες διεργασίες στον πολύπαθο χώρο της ελληνικής κεντροαριστεράς με την κινηση των 58. Ανάμεσα στους 58 έβρισκες αρκετά αξιόλογα άτομα , κυρίως προερχόμενους απο τον ακαδημαϊκό χώρο. Το κίνημα δεν είχε καμια απήχηση στη λαϊκή βάση και δεν κατάφερε να διαπεράσει τις στενές κομματικές γραμμές και να ενώσει το χώρο. Ο μοιραίος και άβουλος μπάρμπα-Φώτης που προτίμησε να κρατήσει τον έλεγχο στο μαγαζάκι του υπήρξε ο κύριος λόγος που το εγχείρημα δεν προχώρησε και, ελλείψει κοινωνικου και κομματικού ερείσματος, η κινηση μοιραία οδηγήθηκε στην πολιτική της εξαφάνιση.

Απο τότε είχαμε πολλά επεισόδια στο σίριαλ της ελληνικής κεντροαριστεράς , Ποτάμι και Σταύρος , εκθρόνιση μπάρμπα-Φώτη, διαδοχη Φωφης, δημοκρατικές συμπαρατάξεις κ.λπ. , στα οποία ομως το φόντο έμενε ίδιο. Ένας χώρος κατακερματισμένος, με πολλούς ηγετίσκους , έλλειψη ξεκάθαρου πολιτικου στίγματος και περιορισμένη απήχηση στην κοινωνία.

Η πρώτη σοβαρή απόπειρα να αλλάξει το μίζερο αυτο τοπίο και να συγκροτηθεί ένας ισχυρός τρίτος πόλος ηταν οι τελευταίες εκλογές απο τη βάση με 9 υποψήφιους και τη συμμετοχή του , σε τροχιά αποσύνθεσης, Ποταμιού. Το επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης ηταν υψηλό (κρίνοντας με δεδομένα Ελλάδας πάντα…) και η συμμετοχή στη ψηφοφορία μεγάλη. Πέρα ομως απο αυτα ομως δε βρίσκω κάτι που να σηματοδοτεί μια σημαντική αλλαγή για το χώρο.

Οι εκλογές ανέδειξαν νικήτρια με συντριπτικό ποσοστό τη χειρότερη των εννιά υποψηφίων. Μια τελείως αδιάφορη πολιτική προσωπικότητα που χρωστά την πολιτική της ανέλιξη στο επώνυμο που της κληροδότησε ο πατέρας της. Η προτίμηση που ακόμα δειχνει ο κόσμος στα πολιτικά τζάκια (συνεχίζει να τα ψηφιζει και ας τα βρίζει…) και οι κομματικοί μηχανισμοι του ΠΑΣΟΚ έκριναν το αποτέλεσμα, ενώ οι εξωκομματικοι υποψήφιοι που μπορούσαν να δώσουν μια φρεσκάδα στο χώρο κινήθηκαν σε πολυ χαμηλά ποσοστά. Ο Καμίνης και ο Σταύρος μοιραία θα εξαφανιστούν η θα εχουν μα θέση κομπάρσου στην κεντροαριστερά της Φωφης και του Πασπιτη Ανδρουλακη. Το χειρότερο, ο χώρος δε διαθέτει ξεκάθαρο πολιτικό στίγμα ώστε να πείσει ψηφοφόρους, θα συνεχίσει να ακροβατεί μεταξύ της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας και του πατροπαράδοτου πασοκικού λαϊκισμου προορισμένος να συλλέγει ψήφους απο αυτούς που δε θέλουν να μπουν στο δίλημμα ΣΥΡΙΖΑ-ΝΔ.

Ενας φιλοευρωπαϊκός τρίτος πόλος που θα χρησιμεύει ως δεκανίκι στήριξης του επόμενου πρώτου κόμματος , αυτη ειναι η μόνη χρησιμότητα που βλέπω στον υπό διαμόρφωση νέο φορέα της κεντροαριστεράς. Καμια πολιτική δυναμική, τίποτα το καινούριο στο πολιτικό σκηνικό της χώρας. Ενας πολιτικός φορέας ισορροπιών (χρειάζονται και αυτές) και νοσταλγίας του παρελθόντος που κουβαλά μαζί του το πανίσχυρο brand name ΠΑΣΟΚ. Η μεγάλη συμμετοχή στις κάλπες εξάλλου αφορούσε κυρίως τις ηλικίες 55+. Άλλο ενα ανούσιο επεισόδιο στις σαπουνόπερες που κυλάνε αργά και γεμίζουν τον άπλετο χρονο της ζωής των συνταξιούχων…

F834767D-74CE-4358-B656-249BF4AA07F2

Άσπρη τρίχα στα μαλλιά, κακά μαντάτα στην κεντροαριστερά 

 

Θίχτηκε η ξανθιά κυράτσα

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2016 in Uncategorized

Χωρίς παραπάνω αναφορές σε πρόσωπα και κατάστασεις. Μη μου έρθει καμία μήνυση, δε ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

Έγραφα, λίγο καιρό πριν, σε ανάρτηση με τίτλο «Η Αριστερά της τζάμπα μαγκιάς», τα παρακάτω:

«Ήταν, λοιπόν, το 1981 η χρονιά σταθμός για την ελληνική αριστερά. Μπορεί το ΚΚΕ να νομιμοποιήθηκε το 1974, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έπαψε να είναι εχθρικός προς τους Έλληνες αριστερούς. Αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά κατά την πρώτη οκταετία του Πα.Σο.Κ. Αναγνωρίζεται η Εθνική Αντίσταση, αποκαθίσταται το κοινωνικό κύρος των αριστερών και παύει ο έλεγχος «κοινωνικών φρονημάτων» για όσους προσλαμβάνονται στον (ή παίρνουν δουλειές από τον) κρατικό μηχανισμό.

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη χώρα μας, η μετάβαση στη νέα κατάσταση γίνεται με υπερβολικό τρόπο. Οι κυνηγημένοι του παρελθόντος, γίνονται οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι στο νέο σκηνικό. Η ελληνική αριστερά εξαργυρώνει τις διώξεις του παρελθόντος με την πλήρη ασυλία της στο καθεστώς ασυδοσίας που εγκαθιδρύει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πλέον οι αριστεροί έχουν δικαιώματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όποιος τους κάνει κριτική ή επιχειρεί να τους ελέγξει κατηγορείται για ολίσθηση σε αυταρχικές πρακτικές.

Δεν είναι τυχαίο πως το Πασοκ εκτός από τους «πρασινοφρουρούς» θα φροντίσει τη δεκαετία του 80′ να διορίσει μεγάλο αριθμό μελών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Παράλληλα, το παλιό αυταρχικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. Οι σχολικοί επιθεωρητές και άλλα όργανα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων καταργούνται με το σκεπτικό πως μέχρι τώρα έκριναν με κομματικά κριτήρια. Οι συνδικαλιστές αποκτούν πρωτόγνωρα και προκλητικά προνόμια.

Έτσι, εντός του πλαισίου της Πασοκικής ασυδοσίας των 80s συντελέστηκε ο πλήρης ηθικός εκμαυλισμός της ελληνικής αριστεράς. Από μία παράταξη που είχε συνηθίσει στην παρανομία και στην υποστήριξη των outsiders του δεξιού αυταρχικού καθεστώτος, μετατράπηκε σε μία παράταξη που άρχισε να απολαμβάνει τους πόρους του συστήματος με τρόπο εντελώς αναξιοκρατικό. Έγινε και αυτή μέρος του πελατοκεντρικού συστήματος, κρατώντας όμως τις ιδεολογικές αναφορές της και τον καταγγελτικό της λόγο για να διατηρεί ξεχωριστό πολιτικό στίγμα από τα δύο μεγάλα κόμματα.»

 

Ευχαριστώ λοιπόν τον σύντροφο Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλο που με την οργίλη σημερινή του ανακοίνωση κατά του «Πρώτου Φλέματος» δικαιώνει με τον πιο πειστικό τρόπο τα γραφόμενα μου. Οι διορισμοί της μαμάς του Ιάσονα, του αδερφού του Ιάσονα και της φίλης του Ιάσονα αποτελούν το κερασάκι σε μία τεράστια τούρτα διορισμών συγγενών, συντρόφων (φιλενάδων, όχι κομματικών συντρόφων) και φίλων κομματικών στελεχών του Σύριζα. Όμως αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η απάντηση του γραμματέα της νεολαίας του Σύριζα στο δημοσίευμα του Πρώτου Θέματος.

Ο σύντροφος Ιάσονας λοιπόν όχι μόνο δε νιώθει καμία ανάγκη να απολογηθεί για το βόλεμα της οικογένειας του αλλά μας το παρουσιάζει ως θυσία για την ιδεολογία και το κόμμα, το οποίο αναφέρει πως τους ζήτησε να «βάλουν πλάτη». Για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα μας αραδιάζει όλη την ιστορία των αγώνων της οικογένειας από τον αντάρτη παππού και την επονίτισσα γιαγιά μέχρι τα κατορθώματα του ιδίου και του αδελφού του το «Δεκέμβρη» του 2008. Μας λέει δηλαδή ρε παιδί μου τόσα χρόνια αγώνων δικαιούμεθα και εμείς μία θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αδιάφορο αν έχουμε το υπόβαθρο για να προσφέρουμε ουσιαστικές υπηρεσίες στο κυβερνητικό έργο από αυτή τη θέση – αφού το κόμμα μας ζήτησε να βάλουμε πλάτη και εμείς έχουμε πιστοποιητικά αγώνων, έληξε το θέμα.  Έτσι, ο σύντροφος Ιάσων δεν καταδέχεται καν να απαντήσει στις κατηγορίες του ρεπορτάζ του Πρώτου Φλέματος, το οποίο  το χαρακτηρίζει ως πόνημα «ρουφιάνων». Άλλη μία κλασική τακτική των σημερινών αριστερών: όταν τους στριμώχνεις πολιτικά, τότε αμέσως ανασύρουν μία ταμπέλα (ρουφιάνος, νέο-φιλελεύθερος, πρόβατο της Συγγρού, πληρωμένο τρολ κ.λπ) να σου κολλήσουν. Αφού είσαι «ρουφιάνος» (ή όποια άλλη ταμπέλα βρουν βολική)  τελείωσε, δε χρειάζεται να μπουν σε δύσκολες διαδικασίες όπως το να κάνουν διάλογο με επιχειρήματα.

Μετά το 1981 δημιουργήθηκε ένα τέρας στην Ελλάδα. Μία αριστερά η οποία, πατώντας στους αγώνες και τις διώξεις των προηγούμενων χρόνων, κέρδισε με την εύνοια του πασοκικού καθεστώτος το δικαίωμα να έχει υπέρμετρα δικαιώματα, χωρίς τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Παιδί αυτής της νοοτροπίας είναι ο σύντροφος Ιάσονας. Και είναι τόσο βαθιά ποτισμένος από αυτήν, που και να διαβάσει την κριτική που του ασκούν δεν πρόκειται να νιώσει την παραμικρή εσωτερική αμφισβήτηση. Το αστείο είναι πως, αν εξαιρέσεις το ιδεολογικό περιτύλιγμα, η ουσία των αντιλήψεων της ελληνικής αριστεράς για τη δημόσια διοίκηση είναι ταυτόσημη με αυτή του Πασόκ και της Ν.Δ.. Βλέπει δηλαδή τη δημόσια διοίκηση ως ένα όχημα για το διορισμό ημετέρων. Όσο παραμένει αυτή η νοοτροπία, η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τους δικούς της, για να τους αντικαταστήσει η επόμενη με τους δικούς της, η ελληνική δημόσια διοίκηση θα συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνέχειας και αποτελεσματικότητας. Η «πρώτη φορά αριστερά» έφερε νέα πρόσωπα, όχι όμως νέες νοοτροπίες.

Την ίδια ώρα που εμείς ασχολούμαστε με τον Ιάσονα και τους λοιπούς διορισμούς ημετέρων της κυβέρνησης, οι Βούλγαροι μας κοροϊδεύουν ευχαριστώντας μας για τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στη χώρα τους από τη φυγή ελληνικών επιχειρήσεων μετά τα capital controls. H Eldorado Gold, μετά από ταλαιπωρίες χρόνων, ανακοίνωσε την απόσυρση της από τη χώρα αφήνοντας εκατοντάδες ανέργους. Η Softex κλείνει και αυτή το εργοστάσιο της στην Ελλάδα. Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης;  Ο κ. Σκουρλέτης  μας είπε πως η Eldorado Gold δεν πλήρωνε φόρους (ψέμα) και πως οι εργαζόμενοι της «Ελληνικός Χρυσός» έχουν χάσει την ταξική τους συνείδηση (την οποία έχει αυτός, σύζυγος γόνου εφοπλιστού και κάτοικος Εκάλης…) και το υπουργείο Εργασίας υποσχέθηκε την επαναλειτουργία της Softex με κάθε νόμιμο μέσο, προφανώς ακόμα και αν αυτό γίνει με επιβάρυνση των δημοσιονομικών της χώρας, όπως στην ΕΒΖ.

Το σκηνικό μου θυμίζει πολύ τα όσα διάβασα στο βιβλίο του Tony Judt “Postwar – A history of Europe since 1945” για τη δεκαετία του 80’ στα πάλαι ποτέ «σοσιαλιστικά» κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Το κόμμα ελέγχει πλήρως το κράτος, όμως ο κρατικός έλεγχος δεν επαρκεί για να υπάρξει οικονομική άνοδος – το αντίθετο, συνιστά τροχοπέδη. Το σημερινό ελληνικό κράτος πλεονεκτεί σε σχέση με τα σοσιαλιστικά του παρελθόντος στο ότι  η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, είναι σε καλύτερη κατάσταση από την ΕΣΣΔ των μέσων της δεκαετίας του 80. Από την άλλη όμως, οι σημερινοί Έλληνες είναι πολύ πιο καλοζωισμένοι συγκριτικά με τους κατοίκους των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης πριν 30 χρόνια. Αν η επερχόμενη επιδείνωση ξεπεράσει κάποιο κατώφλι, η λαϊκή οργή θα εκφραστεί με μεγάλη ένταση. Συνεπώς, τα χειρότερα που έρχονται καλό είναι να τα ζήσουμε με κυβέρνηση Σύριζα για να μη χρεωθεί αλλού ο λογαριασμός και έχουμε επαναφορά ενός αντιμνημονιακού Σύριζα-ζόμπι . Προσδεθείτε λοιπόν και ψυχραιμία…

Τις προάλλες βρέθηκα στην Τουρκία. Όχι στην αγαπημένη μου Κωνσταντινούπολη αλλά σε κάποια μικρή κωμόπολη κοντά στα σύνορα. Πρόσεξα τον κόσμο, τις συνήθειες, τον τρόπο που περπατάνε, οδηγάνε, φέρονται στο δημόσιο χώρο. Ένιωσα κάτι ελαφρώς μεταφυσικό. Οι τόσοι αιώνες συνύπαρξης των δύο λαών έχουν αφήσει ακόμα και στις σημερινές γενιές, που δε βιώσαμε τη συνύπαρξη, κώδικες και συμπεριφορές που έχουν μεταξύ τους πολλές ομοιότητες. Προφανώς, οι κάτοικοι της τουρκικής επαρχίας είναι, ακόμα , φτωχότεροι και πιο ανατολίτες στις συνήθειες τους σε σχέση με εμάς. Παρατηρώντας την οδηγική τους συμπεριφορά και το κυκλοφοριακό χάος ένιωσα πως, εντάξει, ευτυχώς δεν είμαστε έτσι στην Ελλάδα, όσο και αν γκρινιάζω. Όμως, αν το καλοσκεφτείς, είμαστε σαφώς πιο κοντά σε αυτούς παρά στους Γερμανούς ή τους Ολλανδούς ας πούμε. Για αυτούς που τους αρέσουν οι αριθμοί, θα έλεγα πως είμαστε 70% σαν τους γείτονες μας τους Τούρκους (ανατολίτες-βαλκάνιοι) και 30% Ευρωπαίοι.

Γυρίζοντας πίσω στα καθ’ ημάς, με χαρά είδα πως, επιτέλους, προέκυψε μία αυθόρμητη αντίδραση του κόσμου στους κυβερνητικούς χειρισμούς που σπρώχνουν τη χώρα στα βράχια. Η πρωτοβουλία ξεκίνησε χωρίς κομματικό πατρονάρισμα, διαδόθηκε μέσω facebook και το αποτέλεσμα ήταν αρκετές χιλιάδες κόσμου στο Σύνταγμα. Δε ζω στην Αθήνα αλλά από όσα διάβασα και είδα, διαπίστωσα πως η εκδήλωση αυτή είχε σαφώς περισσότερο κόσμο και παλμό από την αντίστοιχη φιλοκυβερνητική συγκέντρωση της προηγούμενης ημέρας (κάτι που έκανε τα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης να «λυσσάξουν»). Μία εκδήλωση που δεν αφορούσε τη διεκδίκηση κάποιου συντεχνιακό συμφέροντος αλλά το μέλλον όλων μας. Μία εκδήλωση που κινήθηκε σε εξαιρετικά πολιτισμένα πλαίσια, χωρίς υβριστικά συνθήματα και βίαιες παρεκτροπές.

Τη Δευτέρα αναμένεται συνέχεια των εκδηλώσεων σε όλη την Ελλάδα. Ελπίζω η συμμετοχή να μαζικοποιηθεί και να κλιμακωθεί η αφύπνιση των φιλοευρωπαϊκών δυνάμεων. Οι μέρες είναι κρίσιμες, όλοι όσοι πιστεύουμε στην ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας πρέπει να δώσουμε το παρόν. Να δώσουμε ένα δυνατό μήνυμα στην κυβέρνηση αλλά και στην Ευρώπη, πως υπάρχει μία σιωπηλή πλειοψηφία στη χώρα που δε θέλει την απομάκρυνση της χώρας από το ευρώ και την Ε.Ε. Θα προλάβει το μήνυμα αυτό να αποδώσει καρπούς ή θα χαθεί στις καταιγιστικές εξελίξεις των επόμενων ημερών; Κανείς δε μπορεί να ξέρει, η απάθεια όμως και η μοιρολατρία ποτέ δεν έδωσαν λύσεις.

Την ίδια ώρα που κάποιοι θα φωνάζουν για την παραμονή της χώρας στην ευρωπαϊκή οικογένεια, η πραγματικότητα δείχνει πως, δυστυχώς, μας χωρίζει μεγάλη απόσταση από την Ευρώπη. Χειρότερος πρεσβευτής της χώρας στο εξωτερικό η σημερινή κυβέρνηση που ψηφίστηκε από το 41% των Ελλήνων. Αναξιοπιστία, προχειρότητα, ανορθολογισμός, κορώνες και επιθετικότητα για εσωτερική κατανάλωση. Ένα κράτος-μπαταχσής που απειλεί πως θα ανατινάξει την Ευρωζώνη αυτή είναι η εικόνα που βλέπουν οι υπόλοιποι λαοί της Ε.Ε. πίσω από αυτό που εδώ μας το παρουσιάζουν ως υπερήφανη διαπραγμάτευση ή ως… διατριβή στη θεωρία παιγνίων (chicken game και λοιπές μπαρούφες).

Η πραγματικότητα που βιώνουμε εμείς οι μέσα είναι ακόμα πιο σουρεαλιστική, αφού αναπόφευκτα μας απασχολούν προσωπικότητες όπως η Ζωή Κωνσταντοπούλου η Ραχήλ Μακρή και λοιπές τέτοιες περσόνες του κυβερνητικού θιάσου.

Η ΠτΒ αποφάσισε, μέσω της επιτροπής της, πως το χρέος είναι απεχθές και επονείδιστο και διαγράφεται πάραυτα κ.λπ. που γνωρίζει καλά ο Eric Toussaint από την ενασχόληση του με το χρέος του Ισημερινού. Τι καλή φάαση ρε παιδιά! Απορία μου βέβαια, αφού ξεμπερδέψουμε έτσι απλά με το χρέος, μετά ποιος θα μας ξανά-δανείσει για να εφαρμόσουμε πάλι το ίδιο κόλπο; Βέβαια η ΠτΒ και η επιτροπή έχει και άλλα όπλα στις φαρέτρες της, είναι και οι πολεμικές αποζημιώσεις που μας χρωστάνε οι υπήκοοι της Μέρκελ και εκεί κρύβονται καλά φράγκα που με μία καλή δικηγορέσσα σαν την ΠτΒ στάνταρ θα γίνουν δικά μας…

Η Ραχήλ Μακρή έκανε μηνυτήρια αναφορά στο Στουρνάρα για τις δηλώσεις του περί Grexit. Η καλή βουλευτής θεωρεί πως αυτός φταίει για τη μαζική φυγή καταθέσεων τις τελευταίες ημέρες. Την ίδια ώρα διάφορα στελέχη της κυβέρνησης είτε λένε πως έλα μωρέ και τι θα πάθουμε με τη δραχμή (Ξυδάκης, Στρατούλης) είτε τοποθετούνται ανοιχτά υπέρ της δραχμής (πρώτος πρώτος ο δραχμολάγνος του Λονδίνου Λαπαβίτσας). Αλλά αυτοί μπορούν να λένε ό,τι θέλουν δεν έχουν καμία ευθύνη, ο Στουρνάρας φταίει που τόλμησε να μιλήσει για κίνδυνο Grexit…

Ο σοφός λαός ψήφισε τις παραπάνω κυρίες, όπως και πολλά άλλα φρούτα του σημερινού κοινοβουλίου για να κάνουν «σκληρή διαπραγμάτευση». Τις τελευταίες ημέρες, ο σοφός λαός, ελαφρώς …χεσμένος από την πορεία της διαπραγμάτευσης έχει αποσύρει περί τα 5 δις. ευρώ από τις ελληνικές τράπεζες. Οι «κακοί Ευρωπαίοι» με έκτακτο ELA ενίσχυσαν τις ελληνικές «τράπεζες-ζόμπι».

Ανορθολογισμός, βαλκανική φολκλοριτέ, απέχθεια προς τις αξίες του δυτικού πολιτισμού (εκτός φυσικά από τα καταναλωτικά αγαθά του που μας αρέσει να καταναλώνουμε), μην κρυβόμαστε αυτά κυριαρχούσαν στο δημόσιο μας βίο και τα ανέμελα χρόνια πριν την κρίση. Μόνο που τότε, καλυμμένα από την πλαστή ευημερία, δεν ενοχλούσαν και αρκετές φορές αντιμετωπίζονταν με συγκατάβαση, αν όχι συμπάθεια, αφού αυτή είναι η Ελλάδα, δε βαριέσαι αδερφέ; Τώρα όμως που φάνηκε περίτρανα πως ο βασιλιάς είναι γυμνός, τα παραπάνω ιδιαίτερα γνωρίσματα του ελληνικού δημόσιου βίου έχουν αρχίσει να παίρνουν απειλητικές διαστάσεις και τορπιλίζουν τις όποιες ελπίδες για νηφαλιότητα και ορθολογική διαχείριση της κρίσης.

Δε ξέρω αν θα καταφέρουμε να κερδίσουμε το στοίχημα των επόμενων κρίσιμων ημερών, να μείνουμε στην Ευρωζώνη. Ακόμα και αν καταφέρουμε όμως, δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος διότι δε βλέπω κάποιον ισχυρό πολιτικό ή κοινωνικό φορέα αλλαγής. Η φιλοευρωπαϊκή αντιπολίτευση αποτελείται από τα δύο κόμματα που στηρίχθηκαν στο πελατειακό κράτος επί 40 χρόνια και το κάπως άνευρο, κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του επικεφαλής του, Ποτάμι. Όσον αφορά τις κοινωνικές ομάδες, οι μεσήλικες και οι συνταξιούχοι  είναι αυτοί που δίνουν τον τόνο. Το καλύτερο κομμάτι των μορφωμένων 30άρηδων αστών βρίσκεται έξω.  Όσοι έμειναν είναι λίγοι και παθητικοί. Φοβάμαι πως ακόμα και αν παραμείνουμε στην Ευρωζώνη θα αργήσουμε πολύ να προσεγγίσουμε τις νοοτροπίες των ανθρώπων και τις κρατικές δομές στις πιο αναπτυγμένε χώρες της. Μάλλον το αντίθετο προβλέπω, να μας ξεπεράσουν κράτη που εντάχθηκαν αργότερα και έχουν (ακόμα…) αρκετά χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο από εμάς.

Παρ’ όλα τα παραπάνω, θα πάω στη συγκέντρωση αύριο. Όσο ζω εδώ νιώθω πως έχω χρέος να το παλέψω. Αν και, δε σας το κρύβω,  το ενδεχόμενο της μετανάστευσης πλέον φαντάζει όλο και πιο πιθανό. Είπαμε είμαστε πατριώτες αλλά όχι και μαλάκες…

– Τι γίνεται αλεπουδράκουλα καιρό έχεις να μας γράψεις. Εδώ γίνεται χαμός και εσύ σιωπάς.

– Και τι να γράψω, έχει νόημα πια;

– Γιατί πιο πριν θαρρούσες πως είχε;

– Θαρρούσα ο μαλάκας. Πως ίσως γλιτώσουμε αυτά που ζούμε σήμερα. Πως η κρίση θα μας αναγκάσει να αλλάξουμε και να προσεγγίσουμε τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κράτη.

– Ενώ τώρα;

– Τώρα αυτά που ήλπιζα πως θα αποφύγουμε – και για αυτό έγραφα με τη ψευδαίσθηση πως θα μπορούσα να βάλω ένα λιθαράκι προς την κατεύθυνση αυτή, έστω και επηρεάζοντας έναν άνθρωπο- τα ζούμε. Και τα ζούμε με έναν τρόπο που ξεπερνά την πιο νοσηρή φαντασία.

– Και δε βλέπεις φως;

– Στο άμεσο μέλλον φυσικά και όχι. Το μόνο που σκέφτομαι είναι το μέγεθος των πληγών που θα αφήσει πίσω αυτή η ανιστόρητη κυβέρνηση που έχουμε.

– Παραιτήθηκες ακόμα και εσύ δηλαδή;

– Μάλλον. Παραίτηση, ακριβώς όπως το είπες. Η ακριβέστερη λέξη για να περιγράψει την κατάσταση της ελληνικής κοινωνίας σήμερα.

Μερικές φορές χρειάζεται να σε «τσιγκλίσει» ένας φίλος, για να βγεις από τη νιρβάνα σου. Ναι, σήμερα θα γράψω. Και ας μην έχει κανένα νόημα πια. Έτσι να βγάλω τα ‘σώψυχα μου τουλάχιστον, εν είδει ψυχοθεραπείας.

Μπορεί να έχουμε κάθε ημέρα νέες δηλώσεις, προκλήσεις, αντιπαραθέσεις, όμως επί της ουσίας τίποτα δεν προχωρά. Το τέλμα της διαπραγμάτευσης καλά κρατεί. Μία διαπραγμάτευση που περισσότερο γίνεται για τα μάτια του κόσμου, παρά για να βρεθεί ένα σημείο τομής.

Πώς να βρεθεί σημείο τομής μεταξύ της οικονομικά φιλελεύθερης Ευρώπης και της παλαβής συγκυβέρνησης αριστερών παλαιάς κοπής και λαϊκιστών εθνικιστών; Κοντεύουν πέντε μήνες από την εκλογή της νέας κυβέρνησης και ακόμα το συζητάμε. Και δυστυχώς αυτή η καθυστέρηση έχει δραματικές επιπτώσεις στην οικονομική κατάσταση της χώρας.

Με τη στάση της η κυβέρνηση έχει ενισχύσει τις φωνές εκείνες στην Ευρώπη που θεωρούν την Ελλάδα ως ένα κράτος που δεν έχει καμία θέση στην Ευρωζώνη. Φαίνεται πως αυτό που ενδιαφέρει πρωτίστως την κυβέρνησή μας είναι η διαχείριση του εγχώριου μικροπολιτικού τοπίου. Άποψη του ιστολογίου είναι πως, με τις παρούσες συνθήκες, η κυβέρνηση προτιμά τη ρήξη με τους εταίρους, παρά μία συμφωνία που, αναπόφευκτα, θα διασπάσει το κόμμα του Σύριζα.

Αν επιδείξει σωφροσύνη και πολιτική ωριμότητα ο Τσίπρας θα εξαναγκαστεί σε μία συμφωνία που θα είναι κατά πολύ χειρότερη αυτής που θα μπορούσε να επιτύχει το Φεβρουάριο. Τώρα τέσσερις μήνες μετά τα δημοσιονομικά κενά που έχουν δημιουργηθεί αναγκάζουν τους δανειστές να πιέζουν για πρόσθετα μέτρα. Και επειδή η μείωση του Δημοσίου και των κρατικών δαπανών ξέρουμε πως δεν είναι στις προτεραιότητες της «πρώτης φορά αριστερά» κυβέρνησης μας, και ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ποια θα είναι η φόρμουλα. Αύξηση της φορολογίας , τι πρωτότυπο ε; Φυσικά, το πιθανότερο σενάριο είναι η «ανταρσία» πλατφορμών, συνιστωσών, Λαπαβίτσων, Ραχήλ, Ζουράριδων, Διαμαντόπουλων και άλλων γραφικών υπάρξεων, οπότε μετά εκλογές με λίστα και ευχόμαστε σε όλο αυτό το διάστημα να μπορέσει να αντέξει η χώρα. Και αυτό είναι το καλό σενάριο…

Το κακό σενάριο, η ρήξη με την Ευρωζώνη και ένα πιθανό Graccident. Το σκηνικό έχει στηθεί εδώ και καιρό. Οι κακοί δανειστές-τοκογλύφοι θέλουν να μας ισοπεδώσουν, εμείς θα κρατήσουμε μέχρις εσχάτων τις «κόκκινες γραμμές» μας. Ο μέσος Έλληνας, ζαλισμένος και αποκαμωμένος μετά από 6 χρόνια κρίσης, ούτε πια ξέρει τι λένε οι έξω, τι λένε οι μέσα, τι έγγραφα και προτάσεις διακινούνται μεταξύ των.

Οι «δικοί μας» έχουν πασάρει την εικόνα πως μάχονται για τα λαϊκά συμφέροντα (σε αντίθεση με τους ξεπουλημένους-δωσίλογους σαμαροβενιζέλους) και οι «κακοί Ευρωπαίοι» – ιδίως οι Γερμανοί- επιμένουν να μην τους καταλαβαίνουν. Οι εταίροι μας δείχνουν πως δεν επιθυμούν ένα Graccident, όμως φυσικά και δεν πρόκειται να υποκύψουν στους εκβιασμούς των κ.κ. Τσίπρα και Βαρουφάκη. Μία ισορροπία του τρόμου έχει διαμορφωθεί.

Εγώ, καρδιά μου, δε ξέρω από game theory ούτε έχω διδακτορικά. Ξέρω όμως πως εκτός από τις κατά Nash ισορροπίες των παιγνίων, υπάρχει και ο ηθικός παράγοντας. Πως ακόμα και αν ένα Graccident φοβίζει, κανένας δε γουστάρει ένα κράτος μπαταχτσή-εκβιαστή και με την πρώτη ευκαιρία θα θελήσει να τον ξεφορτωθεί από την παρέα του.

Κλείνοντας, πολλοί κορόιδεψαν το πρωθυπουργό μας για την έκφραση «στροφή 360 μοιρών» που χρησιμοποίησε σε αποστροφή ομιλίας του στη Βουλή. Το κακό είναι πως, άθελα του, ο κ. Τσίπρας περιέγραψε την κατάσταση αυτού και της κυβέρνησης του. Κοντεύουν πέντε μήνες από την εκλογή τους και ακόμη είμαστε στο σημείο που αρχίσαμε. Όσον αφορά τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους μας και το εσωκομματικό ξεκαθάρισμα. Γιατί, όπως είπαμε και παραπάνω, όσον αφορά την εθνική οικονομία και τις αντοχές της χώρας τα πράγματα έχουν χειροτερέψει κατά πολύ…Ήδη όσον αφορά την πληρωμή του ΔΝΤ, ακολουθήσαμε το παράδειγμα της Ζάμπια από τη δεκαετία του 80′! Ο θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του, γιατί αυτοί που χειρίζονται τις τύχες της χώρας είναι άκρως επικίνδυνοι…