Αρχείο για Δεκέμβριος, 2012

Σαφώς ανακουφισμένος που τελικά δεν βιώσαμε το τέλος του κόσμου στις 21 του μηνός, όπως τάχα προέβλεπε το ημερολόγιο των Μάγια, γράφω το σημερινό άρθρο, τελευταίο για τη χρονιά που μας φεύγει.

Φυσικά δεν ήταν η πρώτη φορά που η ανθρωπότητα κατάφερε να επιβιώσει μιας εσχατολογικής προφητείας, έχει συμβεί εκατοντάδες φορές στο παρελθόν. Το να συνοδεύεις προφητείες ή προβλέψεις με ακριβείς ημερομηνίες ή περιγραφές μοιάζει να μην είναι καθόλου καλή τακτική. Οι αρχαίοι ημών πρόγονοι το γνώριζαν καλά αυτό, δεν είναι τυχαίο πως οι χρησμοί της Πυθίας φημίζονταν για την αμφισημία και την ασάφεια τους.

Άξιος φορέας του ελληνικού DNA και ο κ. Γιάνης (ένας αυτός και ένας ο Κορδάτος) Βαρουφάκης προβλέπει σε πρόσφατο άρθρο του το θάνατο της σοσιαλδημοκρατίας, χωρίς να τον οριοθετεί χρονικά. Βέβαια, δεν προστατεύει τον εαυτό του όπως η Πυθία (αν εξαιρέσω ένα ίσως που υπάρχει στο κείμενο του : «Τι συνέβη λοιπόν και η σοσιαλδημοκρατία στο σύνολό της απαξιώθηκε τόσο που να ισχυρίζομαι ότι παρατηρούμε όχι μια απλή κρίση της αλλά ίσως και τον θάνατό της;»)  και κινδυνεύει να την πατήσει ως άλλος Fukuyama. Αλλά ακόμα και να την πατήσει, αυτό θα πάρει μερικά χρόνια, στα οποία θα συνεχίζει να μοσχοπουλάει τα βιβλία και τα άρθρα του.

Εξάλλου έχει αποκτήσει μια υπολογίσιμη μάζα φανατικών οπαδών (το κατάλαβα από την επιθετικότητα των σχολίων που δέχτηκα όταν έγραψα εκείνο το άρθρο για τους Γκουρού της Κρίσης) που τον βλέπουν σχεδόν σαν προφήτη : « Ο Βαρουφάκης; Αυτός ό,τι έχει προβλέψει βγήκε…» , μια ατάκα που έχω ακούσει από αρκετούς.

Τι και αν ο αγαπημένος τους γκουρού  υπέστη συντριπτική ήττα στη δημόσια αντιπαράθεση του με τον κ. Προκοπάκη όσον αφορά την επαναγορά του ελληνικού χρέους. Για όσους δεν διάβασαν το μεταξύ τους διάλογο :

1ο άρθρο Βαρουφάκη

Απάντηση Προκοπάκη

Απάντηση Βαρουφάκη

2η απάντηση Προκοπάκη

Να σημειώσουμε πως το site protagon φρόντισε να «εξαφανίσει» το 2ο άρθρο του κ. Προκοπάκη από την 1η σελίδα του site ώρες μετά τη δημοσίευση του. Φυσικά μπορούσε κανείς να το βρει από τη λίστα θεμάτων, όμως σίγουρα έτσι το διάβασαν πολύ λιγότεροι από ότι αν εμφανιζόταν στην πρώτη σελίδα του site . Δε με παραξένεψε η τακτική του «καλού» site : όπως μια εταιρία προστατεύει το  προϊόν της, έτσι και το site του κ. Θεοδωράκη έσπευσε να προστατεύσει τον, με διαφορά, πιο δημοφιλή αρθρογράφο του.

Θα μου πείτε «Ρε αλεπουδράκουλα το ότι έχει τόσους οπαδούς ο Βαρουφάκης σε πειράζει, εδώ υπάρχουν τόσοι συμπολίτες μας που πιστεύουν πως μας ψεκάζουν»;

Οι θεωρίες συνωμοσίας γνωρίζουν έξαρση στη χώρα μας, ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια που μπήκαμε στον κλοιό της κρίσης. Γιατί γοητευόμαστε τόσο από αυτές; Γιατί είναι ευχάριστες και εύπεπτες σαν παραμύθια ή αμερικάνικες ταινίες; Γιατί σε έναν χαοτικό κόσμο που γίνεται ολοένα και περισσότερο πολύπλοκος, οι θεωρίες συνομωσίας δίνουνε ξεκάθαρες απαντήσεις που δε χρειάζονται περαιτέρω διερεύνηση και πνευματικό κόπο; Γιατί είμαστε από το DNA μας αντιδραστικός λαός και δεν τρώμε τα παραμύθια που μας πασάρουν (ενώ  την ίδια στιγμή πιστεύουμε σαν χάνοι ό,τι συνωμοσιολογικό διαβάζουμε στο internet, επειδή μας τα «κρύβουν» τα κατεστημένα ΜΜΕ);

Ο πρόσφατα αποβιώσας Ρούσσος Βρανάς σε ένα εξαιρετικό του άρθρο,  έγραφε μεταξύ άλλων για τις θεωρίες συνωμοσίας :

«Σε µια σκηνή…

… μυθιστορηματική, ο Λουσιάν του Σταντάλ θέλει να εντυπωσιάσει έναν ανόητο τραπεζίτη. Και ο συγγραφέας τον βάζει να πει αυτά τα λόγια: «Ξεκινώ πάντα με την υπόθεση πως ο συνομιλητής μου θέλει να με ξεγελάσει». Στο μυθιστόρημα, ο ανόητος κυριεύεται από έκσταση που η τύχη το έφερε να συναντήσει έναν τόσο ικανό και υποψιασμένο νέο. Το πρόβλημα σήμερα, λέει ο φιλόσοφος Ροζέ Πολ-Ντρουά, είναι πως ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι μετατρέπουν αυτό το αστείο σε κανόνα σκέψης και τρόπο ζωής. Αισθάνονται πως είναι αδύνατον να εμπιστευτούν ακόμη και τα πιο προφανή και βλέπουν συνωμοσίες παντού» (…)

«Σήμερα, καθένας είναι κορεσμένος από τόσα πολλά μηνύματα ώστε ξεθωριάζουν τα όρια ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία, ανάμεσα στο εικονικό και το πραγματικό. Και επειδή οι περισσότεροι άνθρωποι τις περισσότερες φορές προτιμούν τα εύκολα, τους έρχεται πιο εύκολο να «σκεφτούν» πως όλα είναι ψέματα, παρά να αναζητήσουν ανάμεσα σε κάθε ψέμα την αλήθεια. Και ακόμη και όταν μπαίνουν στον κόπο να την αναζητήσουν, προτιμούν το κυνηγητό των συνωμοτών και των σφετεριστών και τα συρτάρια με διπλό πάτο.» (…)

«…όσο πιο δύσκολα είναι αντιληπτή (σ.σ. η αλήθεια) τόσο πιο εύκολα γίνεται θερμοκήπιο συνωμοσιολόγων: παρηγορούν ανέξοδα το ασθενές πνεύμα, διευκολύνουν τη ζωή με σαφήνεια, έστω και αν αυτή είναι ψευδής. Είναι χίλιες φορές πιο εύκολο να αποδώσει κανείς την τρέχουσα οικονομική κρίση σε μια συνωμοσία των «πεφωτισμένων», παρά να σκύψει πάνω από κλασικά οικονομικά εγχειρίδια.»

Το άρθρο του Ρούσσου καταλήγει με τη ρήση του Νίτσε : «Όταν είμαστε κουρασμένοι, μας επιτίθενται ιδέες που είχαμε από καιρό κατατροπώσει».

Κουρασμένος και ο σύγχρονος Έλληνας από τα όσα συμβαίνουν στις ημέρες μας και ζαλισμένος από τον ορυμαγδό πληροφοριών, όταν γυρίζει από τη δουλειά προτιμάει να διαβάσει εύκολη τροφή. Όπως αυτή στο παρακάτω άρθρο γνωστού ενημερωτικού site,που αυτοαποκαλείται ως το «Site των μεγάλων αποκαλύψεων»:

http://makeleio.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7524:2012-11-20-14-50-52&catid=4:2012-02-11-12-49-59&Itemid=2

Τόσο πολύ κουρασμένος που ούτε έχει όρεξη να το ψάξει λίγο για αυτά που του σερβίρουν τα ιστολόγια «εναλλακτικής πληροφόρησης» :

http://www.hellasontheweb.org/2009-05-25-15-24-30/2009-07-11-08-19-41/12849–blogs-qq-

Καλή χρονιά να έχουμε με (εκτός των άλλων που ευχόμαστε κάθε χρόνο) περισσότερο ορθολογισμό…

"Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να... κλείσεις φιλικό;"

«Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να… κλείσεις φιλικό;»

Μέρα που είναι σήμερα δεν ενδείκνυται για βαρυσήμαντες αναλύσεις, για θλιβερές διαπιστώσεις, για απαξιωτικά σχόλια, για σκληρή κριτική και όλα ετούτα που συνηθίζει η μοχθηρή διαδιακτυακή persona με το φαιδρό όνομα alepoudrakoulas.

Σήμερα έχει Αλέφαντο. Αφορμή το χθεσινό απολαυστικό άρθρο του στο site sportdog, ένα άρθρο που λέει αλήθειες με τον απλό λαϊκό τρόπο που ο κυρ-Νίκος ξέρει. Για όσους (-ες) δεν το διάβασαν :

«Μέρες γιορτής λέει. Τι μέρες γιορτής, εγώ βλέπω κόσμο που πεινάει. Εγώ, σαν Αλέφαντος, βλέπω μια φοβερή σύγχυση στον κόσμο. ‘Εχουν ματώσει δραματικά. Υπάρχουν τόσοι οικονομολόγοι, ουδείς μας λέει την αλήθεια για το πού πάμε και για το τι πρέπει να γίνει. Πες μας, ρε Τσίπρα, τι να κάνουμε! Πας στη Βραζιλία, τι πας να κάνεις εκεί; Οι Βραζιλιάνοι πεινάνε, έχουν γεμίσει τις χώρες της Ευρώπης με παίκτες. Βλέπεις Ευρωπαίους παίκτες να πηγαίνουν στη Βραζιλία; Οι Βραζιλιάνοι έρχονται στην Ευρώπη για τα λεφτά. Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία, να… κλείσεις φιλικό;

Εγώ κάνω ντιμπέιτ με όποιον θέλεις για ποδόσφαιρο, αυτοί οι πολιτικοί που έχουμε γιατί δεν κάνουν ένα ντιμπέιτ ανοικτό να μάθει ο λαός την αλήθεια; Χάνουμε 8-0 και πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες! Αφήστε τα πανηγύρια ρε για τη δόση, βγάζετε τις μούρες σας στις κάμερες κάτι υπουργοί που θα έπρεπε να είστε κρυμμένοι σε κανένα λαγούμι, αλλά δεν υπάρχει ντροπή πάνω σας. 8-0 χάνουμε και εσείς μας λέτε ότι θα ισοφαρίσουμε! Πότε, το… 2030; Εξαθλιώνεται η χώρα μας και μας λέτε όλα καλά!

Ο Σαμαράς φώναζε εναντίον του μνημονίου για να γίνει πρωθυπουργός και μόλις ανέβηκε στην καρέκλα, πήρε ακόμα πιο σκληρά μέτρα εναντίον του κοσμάκη. Όποιος ανεβαίνει πάνω ξεσκίζει τον κοσμάκη. Πάρε χαράτσια, πάρε φόρους, πάρε απολύσεις, πάρε μειώσεις μισθών.

Και ενώ έκοψε το πετρέλαιο ο κόσμος για να γλιτώσει από τη φοβερή αύξηση της τιμής, του ανεβάζουν και τη ΔΕΗ τώρα! Τι κάνετε, ρε τομάρια, πάτε να πεθάνετε τον κόσμο; Τι… σώσιμο είναι αυτό; Έτσι μας σώνετε; Έπρεπε να πουν οι ξένοι «αφού έχουν κάνει τόσες θυσίες οι Έλληνες, να τους ανακουφίσουμε λίγο». Σου δίνουν τώρα τη δόση, ρε Σαμαρά, αλλά ο κοσμάκης από αυτά τι θα πάρει; Και με την επόμενη δόση τι θα γίνει, πάλι τα ίδια θα έχουμε με σκληρά μέτρα; Τον έχουν ξετινάξει το λαό.

Γεμίσαμε συνταξιούχους και ανέργους, ποιος θα δουλεύει σε αυτή τη χώρα; Ποιος θα φέρνει τα λεφτά; Δεν βγαίνει αυτό το πράγμα, εγώ αυτό πιστεύω, θα έχουμε μνημόνιο για άλλα 20 χρόνια.

Να μας πει όμως και η αντιπολίτευση τι προτείνει συγκεκριμένα. Όχι μόνο κριτική, το βλέπουμε ότι είναι χάλια η κατάσταση, και ένα μικρό παιδί το βλέπει.

Πού είστε, ρε οικονομολόγοι, να μας πείτε τι πρέπει να γίνει. Εγώ βλέπω τον Ζαρντίμ, του λέω «δεν μου αρέσει η ομάδα σου» αλλά προτείνω «βάλε μέσα και Τζιμπούρ και Μήτρογλου». Εσείς τι προτείνετε;

Και ευρώ και αυτά που λέτε εσείς, δεν γίνεται! Μην κοροϊδεύετε, εδώ βλέπουμε την Ευρώπη να ξεσκίζει τον Στουρνάρα με μέτρα, που είναι το «παιδί» τους. Τα «παιδιά» τους είναι αυτοί, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας. Και θα πας εσύ Τσίπρα με τον Καμένο να κάνετε αυτά που λέτε; Ούτε που θα σας δεχτούνε να μιλήσουνε μαζί σας! Καλώς τα παιδιά καλώς τα, 3-0, θα σας πούνε!

Πείτε την αλήθεια στο λαό, να ξέρουμε τι μας γίνεται, πείτε ότι θα πεινάσουμε, θα περάσουμε αυτά τα δεινά έξω από το ευρώ, θα υποτιμηθεί τόσο η δραχμή, πείτε και για πόσο καιρό θα ταλαιπωρηθούμε, να ξέρει ο λαός να αποφασίσει. Να πούμε «θα κάνουμε υπομονή, είμαστε μαζί σου Τσίπρα, ανέβα πάνω και προχώρα» ή να πει ο λαός «δεν θέλουμε, δεν συμφέρει». Πείτε την αλήθεια να ξέρουμε πού πάμε.

Αυτός που παίρνει τώρα το 500ρικο και δεν βγαίνει, αργότερα με τη δραχμή θα παίρνει 500 ή 200; Και το κόστος ζωής θα πέσει τόσο ώστε να βγαίνει; Ή θα κλείσουν οι τράπεζες με τους τσαμπουκάδες σας, θα γίνει μπάχαλο και θα τρώμε ο ένας τον άλλο;

Πείτε μας ρε Πρετεντέρηδες, ρε Τράγκες, πείτε μας ρε Βαρουφάκηδες και οικονομολόγοι, τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια και τι πρέπει να γίνει. Εσείς έχετε τα λεφτά σας, εμείς τι θα κάνουμε; Δεν βγαίνουμε.

Πες μας, ρε Καμένε, όταν μας τσαμπουνούσες ότι έγινε προδοσία που δεν πήραμε δάνειο από τη Ρωσία και την Κίνα, πού είναι η Ρωσία και η Κίνα τώρα για τη μικρή Κύπρο που χρειάζεται πολύ λιγότερα λεφτά απ’ την Ελλάδα, αλλά δεν της τα δανείζουν και αναγκάζεται να μπει και αυτή στο μνημόνιο!

Κόλλησε στη λάσπη το κάρο, βάλτε ένα χεράκι όλοι να μας ξεστραβώσετε να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση.

Εγώ βλέπω ότι τους Ευρωπαίους δεν τους νοιάζει η Ελλάδα γι’ αυτό ξεσκίζουν τον κόσμο, αν ξεσηκωθεί ο κόσμος δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο η Ιταλία και η Ισπανία τους νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Και που είσαι, ρε κράτος μπουρδ…, να πληρώσεις τα δικά σου χρωστούμενα στη ΔΕΗ; Είδα τον πρόεδρο της ΔΕΗ που έλεγε ότι το κράτος χρωστάει 170 εκ. ευρώ στη ΔΕΗ! Αλλά δεν κάνει διακοπή ρεύματος εκεί, μόνο σε κάτι φουκαράδες που δεν έχουν να πληρώσουν τους κόβει το ρεύμα και παγώνουν! Σε ποια άλλη χώρα ρε κόβουν το ρεύμα από τον κοσμάκη; Ντροπή, μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…

Καλά Χριστούγεννα σου λέει μετά…»

Ωραίος; Παρακάτω ακολουθεί περισσότερος Αλέφαντος, είτε ο πραγματικός είτε όπως τον ενσάρκωσε ο Μητσικώστας σαν μια λαϊκή περσόνα που σχολιάζει την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ταλαντούχος Μητσικώστας φανερά αυτοσχεδιάζει πάνω στα υπέροχα κείμενα του Λάκη Μπέλλου και του υπόλοιπου team της καλής σειράς, που τόσο λείπει από την ελληνική τηλεόραση…

Ακόμα θυμάμαι από τα παιδικά μου χρόνια τους παρουσιαστές των δελτίων ειδήσεων της ΕΡΤ να αναφέρονται στα πρακτορεία Ρώυτερς και ΤΑΣ, δύο ονόματα που στον παιδικό μου νου φάνταζαν μυθικά (χώρια που ποτέ δεν καταλάβαινα γιατί τα λέγανε πρακτορεία).

Κοντά τριάντα χρόνια μετά, να που ασχολούμαι με το Reuters , στη διαδικτυακή του πλέον μορφή.

Αφορμή για το σημερινό post, το χθεσινό άρθρο του Reuters για το αμαρτωλό τρίγωνο της διαπλοκής στη χώρα (πολιτικοί-επιχειρηματίες-ΜΜΕ). Δεν είναι το πρώτο άρθρο του Reuters που αναλύει με διεισδυτικό τρόπο τις παθογένειες που δεν αφήνουν τη χώρα να αλλάξει.  Είναι όμως το πρώτο που δεν επικεντρώνεται στο πρώτο σκέλος του αμαρτωλού τριγώνου (πολιτικοί) αλλά στο δεύτερο και στο τρίτο και μάλιστα με αναφορές σε ονόματα και γεγονότα. Ονόματα και γεγονότα που αποσιωπούνται από τα κατεστημένα ΜΜΕ και δυστυχώς θάβονται μέσα στην παραπληροφόρηση και το θόρυβο από τα αναρίθμητα «αποκαλυπτικά» και «ανεξάρτητα» blogs.

Αν δεν το έχετε διαβάσει, τι κάθεστε ακόμα εδώ; Κάντε κλικ  ΕΔΩ και μεταφερθείτε στο άρθρο του Reuters.

Μας πήρανε πλέον χαμπάρι και έξω λοιπόν. Και δεν είναι μόνο το Reuters, είναι και ο Spiegel (δείτε ΕΔΩ), η Wall Street Journal (δείτε ΕΔΩ)  και πιθανότατα και άλλα ξένα έντυπα που εκθέτουν με άρθρα τους την ασύδοτη οικονομική ελίτ της χώρας. Αυτό δεν είναι διόλου κακό – οι Ευρωπαίοι πλέον ξέρουν πως πέραν από τα οθωμανο-βαλκανικά μας χούγια ως λαός (τόσα χρόνια ιστορίας δε διαγράφονται μονοκοντυλιά) υπάρχει κάτι πολύ πιο σημαντικό που εμποδίζει την Ελλάδα να αλλάξει : μια σάπια ελίτ που διαιωνίζει την ισχύ της με τρόπο που θυμίζει τους κοτζαμπάσηδες, τους τσιφλικάδες και το παπαδαριό επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πως να αφήσει αυτή η σάπια ελίτ να επικρατήσει ελεύθερος ανταγωνισμός στη χώρα; Γιατί να γνοιαστεί η σάπια ελίτ για την παιδεία αυτού του λαού, όταν στηρίζεται στην αμάθεια του για να διαιωνίζει τις βολές της;

Πηγή από το επιτελείο της τρόικας αναφέρεται στο άρθρο του Reuters να λέει : «Το σύστημα είναι άκρως αιμομικτικό. Τα κατοχυρωμένα συμφέροντα αντιδρούν στις μεταρρυθμίσεις που είναι απαραίτητες για να γίνει η οικονομία ανταγωνιστική»

Σε πρώτη φάση λοιπόν, σαφώς είναι καλή η «απώλεια εθνικής κυριαρχίας», που υφιστάμεθα λόγω της οικονομικής κρίσης. Μόνο αυτή μπορεί να αποτελέσει τον καταλύτη για το σπάσιμο των παρασιτικών δομών που δεν αφήνουν τη χώρα να προκόψει.  Και φαίνεται πως βρισκόμαστε σε κρίσιμο σημείο της εξέλιξης αυτής της διαδικασίας.

Αυτό από μόνο του δε φτάνει. Δίνονται και θα δοθούν μάχες συμφερόντων εντός της χώρας. Το αποτέλεσμα αυτής της πάλης συμφερόντων ελπίζουμε πως θα οδηγήσει στην απελευθέρωση του ταλέντου, της δημιουργικότητας και της γνώσης που υπάρχει σε αφθονία σε αυτό τον τόπο. Και δε νομίζω να υπάρχει άλλη χώρα της ΕΕ που να αφήνει αναξιοποίητες τις αρετές των κατοίκων της όπως η χώρα μας. Τις όσες αρετές έχουν μείνει στη χώρα ακόμα και δε έχουν μεταναστεύσει στη Γερμανία, την Αγγλία ή κάποια άλλη χώρα όπου δεν κυριαρχούν τα παράσιτα όπως εδώ…

Υ.Γ. Το άρθρο του Reuters κάνει λόγο και για δημοσιογράφους που οι εκάστοτε κυβερνήσεις διορίζουν σε κρατικούς οργανισμούς για να εξασφαλίσουν την ευνοϊκή αρθρογραφία τους. Αναφέρει μάλιστα τα παραδείγματα του κ. Αλέξανδρου Κασιμάτη και της κας Ιωάννας Μάνδρου. Η κα. Μάνδρου που παράλληλα με τη δημοσιογραφική της ιδιότητα έχει εργαστεί για τους ΟΤΕ, ΔΕΗ και – αν δεν κάνω λάθος- ΕΥΔΑΠ, υπερασπίζεται τον εαυτό της λέγοντας «Τουλάχιστον εγώ δούλεψα στον ΟΤΕ. Το 95% αντιστοίχων περιπτώσεων διορίστηκαν σε θέσεις χωρίς αντικείμενο εργασίας!».

Δε ψάχνει το καλό έντυπο να βρει τι γινόταν την περίοδο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004; Τότε που μεγάλο μέρος του  δημοσιογραφικού κόσμου (λαμπερές εξαιρέσεις ο  Φίλιππας Συρίγος και ολίγοι ακόμα),  μπουκωμένο από τα φράγκα από τις διάφορες «επιτροπές» που απάρτιζε, έκλεινε τα μάτια μπρος σε ένα ακόμα τεραστίων διαστάσεων σκάνδαλο. Ένα σκάνδαλο που το πλήρωσε (για άλλη μία φορά) ο Έλληνας φορολογούμενος…

misthotoi11misthotoi123

Αφού ακούσαμε τα μύρια όσα περί «φορολογικού Ηρώδη», δε ρίχνουμε και καμιά ματιά στους αριθμούς; Εμένα μου φαίνεται σαφώς δικαιότερο από το προηγούμενο καθεστώς, όπου δεν προστατεύονταν οι χαμηλόμισθοι και ευνοούνταν με φοροαπαλλαγές άτομα όπως η τρίτεκνη….κ. Μενεγάκη! Σίγουρα πλήττονται περισσότερο οι μεσήλικες, αυτοί δηλαδή που καθορίζουν την ατζέντα της πολιτικής διαμαρτυρίας στη χώρα. Όμως την ίδια στιγμή υπάρχουν χιλιάδες νεαρά ζευγάρια  με χαμηλούς μισθούς ή που τα έχει χτυπήσει η ανεργία. Αυτοί οι συνάνθρωποι μας δεν δικαιούνται να κάνουν και να μεγαλώσουν παιδιά;  Εν κατακλείδι, βρίσκω πολύ σωστή  την ανακατανομή των βαρών όσον αφορά τους μισθωτούς με παιδιά.

Όσον αφορά όμως τους ελεύθερους επαγγελματίες , εκεί η φορολόγηση είναι πέρα για πέρα άδικη. Μάλλον αυξάνεται το οριζόντιο μέτρο του «τέλους επιτηδεύματος»  και αυξάνονται κλιμακωτά οι φορολογικοί συντελεστές. Θύματα για άλλη μια φορά οι νέοι ελεύθεροι επαγγελματίες (προβλέπεται να ενταθεί το κύμα μετανάστευσης πτυχιούχων όπως γιατροί, μηχανικοί κ.λπ) και οι νομοταγείς (από ανάγκη ή από επιλογή) ελεύθεροι επαγγελματίες.  Κερδισμένοι, για άλλη μια φορά σε ετούτη τη χώρα, οι λάτρεις του «εθνικού σπορ» της φοροδιαφυγής.

Ας περιμένουμε όμως. Ο κ. Στουρνάρας δήλωσε πως το φορολογικό θα «κλείσει» με το μεγάλο φορολογικό νομοσχέδιο, για τη φορολογική διοίκηση και τη φοροδιαφυγή, που αναμένεται να κατατεθεί τον Ιούνιο. Ελπίζω τότε το οικονομικό επιτελείο να επανορθώσει τη μεγάλη αδικία όσον αφορά την φορολόγηση των ελευθέρων επαγγελματιών. Και νομίζω πως ο κ. Στουρνάρας αξίζει αυτή την πίστωση χρόνου, μετά από 8 χρόνια που ανεχθήκαμε προκατόχους του όπως οι κ.κ. Αλογοσκούφης, Παπαθανασίου, Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλος.

Και να μου το θυμηθείτε: αν όντως ξεκινήσουν ουσιαστικές δράσεις κατά της φοροδιαφυγής από το παρόν οικονομικό επιτελείο, οι αντιδράσεις θα είναι μεγάλες και πιθανώς να κλονίσουν ανεπίστρεπτα την (ήδη κλονισμένη) κυβέρνηση των τριών. Γιατί σε αυτή τη χώρα αυτοί που αντιδρούν και διαμαρτύρονται δυναμικά (με την αβάντα ΜΜΕ και της «αριστερής» αξιωματικής αντιπολίτευσης) είναι:

i) αν το δούμε κοινωνικό-οικονομικά οι επί χρόνια» καβατζωμένοι» που χάνουν τα προνόμια τους (π.χ. δικαστές, φαρμακοποιοί, αργόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι κ.λπ) και

ii) αν το δούμε ηλικιακά οι 5οάρηδες και 6οάρηδες .

Αυτοί που πραγματικά ανεβαίνουν το γολγοθά της κρίσης, άνεργοι,  χαμηλόμισθοι, νέοι (που κατά κανόνα ανήκουν σε μία από τις δύο προηγούμενες κατηγορίες), χαμηλοσυνταξιούχοι, άτομα με κάποιας μορφής αναπηρία, είναι αυτοί που δεν ακούγονται…

Υ.Γ.1 Οι πίνακες με τα στοιχεία είναι παρμένοι από το οικονομικό φύλλο της Καθημερινής.

Υ.Γ.2 Να ευχαριστήσω θερμά τη μεγάλη μας λογοτέχνιδα  Μάιρα Παπαθανασοπούλου, που από τον τίτλο του υπέροχου βιβλίου της (μοναδικό παράπονο μου πως  η απόλαυση της αναγνώσεως του διήρκεσε μόλις δύο επισκέψεις στην τουαλέτα) εμπνεύστηκα τον τίτλο του σημερινού μου post.

Oscar Niemeyer (1907-2012)

Posted: Δεκέμβριος 9, 2012 in Uncategorized
Ετικέτες:

have a cigar

– Τι σε έπιασε ρε αλεπουδράκουλα με τα obituaries;

–  Ελληνική λέξη δεν έχει ρε όργιο; By the way, τους θυμάσαι τους Obituary;

– Ρε άσε τα σάπια και λέγε: στερέψαμε από έμπνευση και γράφουμε για πεθαμένους;

Για να είμαι ειλικρινής έχω αρχίσει να βαριέμαι να γράφω τον τελευταίο καιρό για τα εγχώρια πολιτικά – η επαναλαμβανόμενη μιζέρια της ελληνικής ειδησεογραφίας με έχει κουράσει ψυχολογικά. Έτσι όταν διάβασα, πριν λίγες ημέρες, ένα άρθρο για το θάνατο σε ηλικία 105 ετών του Oscar Niemeyer, κάτι μου κέντρισε το ενδιαφέρον να μάθω περισσότερα για αυτόν το μεγάλο αρχιτέκτονα του 20ου αίωνα.

Ο Niemeyer έγινε περισσότερο γνωστός για τα φουτουριστικά κτίρια που χαρακτήρισαν την ανοικοδόμηση της Μπραζίλια, νέας πρωτεύουσας της Βραζιλίας από τις αρχές της δεκαετίας του 60. Η Μπραζίλια κτίστηκε από το μηδέν, μέσα σε τέσσερα χρόνια σε μια ερημική τοποθεσία στη μέση της σαβάνας.

1

2

Το μότο του ήταν πως η «φόρμα ακολουθεί την ομορφιά» και όχι τη λειτουργικότητα. Δεν του άρεζαν οι γωνίες και πάντα στα κτίρια του κυριαρχούσαν οι καμπύλες: «απελευθερωτικές, αισθησιακές καμπύλες» όπως « τα βουνά της χώρας μου, τα ποτάμια, τα κύματα της θάλασσας και τα κορμιά των αγαπημένων γυναικών»

oscar-niemeyer-died-5-e1354790934693

4194575-Memorial_Coluna_Prestesdesigned_by_Oscar_Niemeyer_Palmas

oscar-niemeyer-died-e1354790489309

Αν και ήταν ευκατάστατος λευκός, ο Niemeyer δήλωνε κομμουνιστής. Όταν στη Βραζιλία επικράτησε στρατιωτικό καθεστώς εγκατέλειψε τη χώρα και εργάστηκε σε Αλγερία και Ευρώπη. Δε θα λέγαμε ότι είχε όμως ιδιαίτερη ανάμιξη με τα πολιτικά (αν εξαιρέσεις περιπτώσεις που σχετίζονταν με τη δουλειά του, όπως π.χ. ότι σχεδίασε τα κεντρικά γραφεία του γαλλικού ΚΚ) και περισσότερο τον έλκυε ο κομμουνισμός ως μια αφηρημένη ουτοπία.

Βέβαια, οι επικριτές του κάνουν λόγο για έναν υπερτιμημένο αρχιτέκτονα, που συντέλεσε στη δημιουργία μιας ψυχρής και απόμακρης για το μέσο άνθρωπο πόλης, με το χαρακτηριστικό κέντρο της (το οποίο κοσμούν τα κτίρια του) να χρησιμοποιείται πλέον μόνο από υψηλόβαθμους γραφειοκράτες.

Δε ξέρω πολλά από αρχιτεκτονική. Οι περισσότεροι αρχιτέκτονες που έχω γνωρίσει με έχουν κάνει να πιστεύω πως η αρχιτεκτονική είναι κάτι πολύ σοβαρό για να το αφήσουμε στους αρχιτέκτονες. Όμως, δεν ήταν τα δημιουργήματα του αυτά που με εντυπωσίασαν περισσότερο στον, άγνωστο μου μέχρι πριν λίγες ημέρες, Niemeyer αλλά η ακατάπαυστη διάθεση του για ζωή, δημιουργία, ομορφιά.  Σχεδίασε περισσότερα από 500 κτίρια στην καριέρα του και συνέχιζε να δουλεύει ακόμα και σε εξαιρετικά προχωρημένη ηλικία. Το 2003, στα 96 (!) του, μια γκαλερί στους κήπους του Kensington στο Λονδίνο του αναθέτει να σχεδιάσει το καλοκαιρινό της υπόστεγο. Το 2011, στα 103 του, άνοιξε στη Βόρεια Ισπανία ένα τεράστιο κέντρο τέχνης & κουλτούρας σχεδιασμένο από τον ίδιο. Έχασε τη γυναίκα του το 2004. Δύο χρόνια αργότερα, σχεδόν στα 100 του, παντρεύτηκε την επί χρόνια βοηθό του!

Προφανώς δεν ήταν μόνο η γερή του κράση, είχε αδάμαστη θέληση, αισιοδοξία και όρεξη για ζωή (που όπως δείχνουν οι έρευνες σε βοηθούν να είσαι και περισσότερο υγιής). Και μετά σκέφτομαι τον εαυτό μου και τη γενιά μου, στα πιο δημιουργικά μας χρόνια (30+), πόση μιζέρια, απαισιοδοξία και έλλειψη μαχητικότητας μας χαρακτηρίζει. Ως πότε;

Dave Brubeck (1920-2012)

Posted: Δεκέμβριος 5, 2012 in Music