Αρχείο για Απρίλιος, 2015

«Στην αλβανική, την αρβανίτικη, την ελληνική και άλλες βαλκανικές γλώσσες, η μπέσα (besa) αναφέρεται σε ένα εθιμοτυπικό κώδικα τιμής με ρίζες στο Μεσαίωνα. Η λέξη εντοπίζεται στο Kanuni (από το ελληνικό Κανών), μια συλλογή παραδοσιακών νόμων που αρχικά διαδίδονταν προφορικά, ενώ αργότερα καταγράφηκαν από τον πρίγκηπα Lekë Dukagjini μεταξύ άλλων. Η σύγχρονη ερμηνεία της μπέσας αποδίδεται και με τη λέξη αξιοπιστία

(πηγή: βικιπαίδεια)

Έτσι που λέτε ο «υπουργός Γιάνης» (ατυχής μετεξέλιξη του «ακαδημαϊκού-αρθρογράφου Γιάνη»). Μετά τα όσα έλαβαν χώρα στη Ρίγα και τον επί της ουσίας παροπλισμό του, δεν παραδέχθηκε πως έκανε κάποιο, έστω κάποιο, λάθος. Παρά μόνο πως διάλεξε να εμπιστευτεί εταίρους που δεν ήταν μπεσαλήδες, αυτός το τέρας αξιοπιστίας και συνέπειας.

Ερωτηθείς για τις σχέσεις του με το υπόλοιπο team του υπουργείου Οικονομικών (και κυρίως με τον κ. Σταθάκη), απάντησε: «Δεν είμαστε σε κόντρα. Με τον Σταθάκη, τον Θεοχαράκη, είμαστε όλοι Κρητικοί. Είμαστε αγαπημένοι, είμαστε μια ομάδα».

Παρατηρεί κανείς πόση βαρύτητα δίνει στους όρους μπέσα και εντοπιότητα ο κυριότερος (ως τώρα τουλάχιστον…) εκπρόσωπος της χώρας στις διαπραγματεύσεις  με τους Ευρωπαίους εταίρους . Η μπέσα, μία αλβανικής προέλευση λέξη, η οποία παραπέμπει στις βαλκανικές κοινωνίες του παρελθόντος, όπου ο λόγος τιμής ήταν υποκατάστατο των (ανύπαρκτων) γραπτών νόμων. Η εντοπιότητα, μία παράμετρος που η επιρροή της στην κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά των ατόμων αυξάνεται κατακόρυφα σε αγροτικές, απομονωμένες και υπο-ανάπτυκτες περιοχές.

Αυτός ο τυπικός βαλκάνιος, λοιπόν, με την επίστρωση αμερικανιάς πήγε να κάνει deal με τους Ευρωπαίους. Και πέραν της διαφοράς νοοτροπίας, υπήρξε και ο αχαλίνωτος ναρκισσισμός του για να κάνει το χάσμα τελείως αγεφύρωτο. Ένας εναντίον 18, ο «υπουργός Γιάνης» ,να είστε βέβαιοι, ένιωσε βαθιά ικανοποιημένος. «Εγώ είμαι ένας και μοναδικός, δεν είμαι σαν αυτά τα τεχνοκρατάκια της σειράς, ε αγάπη μου;» είπε στη Δανάη, την έσφιξε στην αγκαλιά του και άρχισε να ροχαλίζει δυνατά.

Σίγουρα, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα έχουν να λένε πολλά ανέκδοτα από την περίοδο του «υπουργού Γιάνη». Ο Γιάνης θα συνεχίσει, όπως ο παλιός του εργοδότης ο ΓΑΠ, να ζει στην κοσμάρα του και να δίνει σεμινάρια ανά τον κόσμο εκθέτοντας τις αδυναμίες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Εμείς να δω τι θα κάνουμε φίλε αναγνώστη και αν θα ‘χουμε το κουράγιο στο προσεχές μέλλον να γελάμε με κάτι νούμερα του δημόσιου βίου σαν τον «υπουργό το Γιάνη»…

Του Δημήτρη Хαντζόπουλου

Του Δημήτρη Хαντζόπουλου

New Speak 2015

Τι ωραία, δε  χρειάζεται να γράψω τίποτα δικό μου αυτή τη φορά!

Απλά παραθέτω το υπέροχο άρθρο της Δάφνης Σφέτσα από τη σημερινή Αυγή (τι πηγή απρόσμενων απολαύσεων συνιστά το καθημερινό διάβασμα της!):

Λαϊκή απαίτηση η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου

«Δεν εκβιαζόμαστε» διαδήλωναν εκατοντάδες χιλιάδες «ανάσες αξιοπρέπειας» μόλις εκλέχτηκε η νέα κυβέρνηση και άρχισε ο μαραθώνιος της διαπραγμάτευσης. Τώρα που η ώρα της κρίσεως πλησιάζει, είναι η στιγμή να συνειδητοποιήσουμε τι ακριβώς ζητούσαμε από τους εκπροσώπους μας όταν τους λέγαμε να μην κάνουν «ούτε βήμα πίσω.»

Ζητούσαμε στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει να πάρουμε επιτέλους μέρος. Να μην είναι από τη μια μεριά οι δανειστές και από την ίδια οι εκπρόσωποι του ελληνικού λαού. Ζητούσαμε, απαιτούσαμε ακριβέστερα, από την κυβέρνηση να υπερασπιστεί την αξιοπρέπειά μας. Δεσμευόμασταν με τη φυσική μας παρουσία στους δρόμους και τις πλατείες ολόκληρης της χώρας ότι στον αγώνα αυτόν θα έχει την απόλυτη συμπαράστασή μας -τουτέστιν: ότι θα βάλουμε πλάτη.

Η υποταγή αποτελεί παρελθόν, ο πόλεμος μαίνεται. Υπάρχουν δύο αντιμαχόμενες πλευρές και όχι η αγαστή συνεργασία δανειστών και ελληνικής κυβέρνησης –την οποία ακόμα διεκδικεί σκούζοντας ο Άδωνις Γεωργιάδης και τα λοιπά στελέχη των φιλοευρωπαϊκών (sic) δυνάμεων. Η αξιοπρέπειά μας, όπως εκδηλώνεται από το «ούτε βήμα πίσω» της κυβέρνησης στα θέματα που αφορούν τα εργασιακά, τις περικοπές μισθών- συντάξεων, το ασφαλιστικό κοκ, βρίσκεται στο προσκήνιο. Έχει έρθει, λοιπόν, η ώρα να κάνουμε και εμείς πράξη τις δεσμεύσεις μας: να βάλουμε πλάτη.

Αυτή η «πλάτη» είναι η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου για τα ταμειακά διαθέσιμα. Όχι μόνο δεν πρέπει να μας ξενίζει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στην ουσία είναι δική μας απαίτηση. Είναι αυτό που ζητούσαν τα κορμιά μας στις πλατείες του Φλεβάρη: να γίνει ό,τι είναι δυνατό για να τελειώσουν τα μνημόνια, η λιτότητα, η κοινωνική καταστροφή, να παλέψουμε με όλα τα μέσα για να ανασυγκροτηθεί η κοινωνία, να μην γίνει ούτε βήμα πίσω.

Δεν μας αρέσει να νομοθετούμε με ΠΝΠ. Προφανές. Είναι, όμως, εργαλείο όταν οι περιστάσεις είναι έκτακτες. Και ο πόλεμος είναι εξαιρετικά έκτακτη περίσταση. Κατά τη διάρκειά του δεν χωρούν εγωισμοί, ψευτοανταρσίες και δεύτερες σκέψεις. Συλλογικά αποφασίσαμε να ριχτούμε σ’ αυτόν, όταν στις εκλογές του Ιανουαρίου είπαμε τέλος στα μνημόνια. Αφότου εκλέξαμε τους στρατηγούς μας, η μόνη επιλογή είναι να πολεμήσουμε. Ο απολογισμός θα γίνει μετά τη λήξη: μεσούσης της μάχης επιτρέπεται μόνο το τραγούδι και η πίστη στη νίκη.»

link: Λαϊκή Απαίτηση

υ.γ. Ο υπουργός Γιάνης, μετά τις πρόσφατες διεθνείς επιτυχίες του που θυμίζουν ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό της δεκαετίας του 90, θα προΐσταται επιτροπής που θα συντονίζει όμως ο Eucleides Tsakalotos, πράγμα που σημαίνει πως έπεσε σε δυσμένεια μέχρι την αποπομπή του…

Παρά την κρισιμότητα των ημερών που ζούμε, με την απειλή μίας ολοσχερούς οικονομικής κατάρρευσης πάνω από τα κεφάλια μας, επειδή θεωρώ πολύ σημαντικό το εκπαιδευτικό σύστημα για την προκοπή ενός κράτους, ήθελα να γράψω ένα άρθρο για το νέο νομοσχέδιο για την ανώτατη εκπαίδευση.

Είχα διαβάσει μέρος του (μπορείτε να το δείτε στο link), είχα ξεκινήσει το γράψιμο του άρθρου και είχα βρει και τίτλο: «Παιδεία, Back to 1982», χρονιά που πέρασε το αντίστοιχο νομοσχέδιο της πρώτης κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου.

Αφού άκουσα όμως την…πνευματώδη ειρωνεία και είδα το κυνικό ύφος του υπουργού Μπαλτά καθώς απαντούσε σε ερώτηση φοιτητή κατά τη σύνοδο πρυτάνεων, θεώρησα πως δεν έχει κανένα νόημα η συγγραφή του άρθρου αυτού. Το βίντεο στο τέλος της δημοσίευσης είναι αρκετό για σήμερα, γιατί να χάνω χρόνο διαβάζοντας νομοσχέδια και γράφοντας αναλύσεις επ’ αυτών;

Δεν έχω τι άλλο να προσθέσω, παρά μόνο ο θεός να βάλει το χέρι του, με δαύτους που μπλέξαμε…

Υ.γ. Το άρθρο δεν ολοκληρώθηκε ποτέ,  έμεινε όμως ο τίτλος, με μία χρονική μετατόπιση διακοσίων, περίπου, ετών…

omologa Στις αποδόσεις των ομολόγων των κρατών της ΕΕ, το μαύρο πρόβατο πάλι ξεχωρίζει με διαφορά από τους άλλους. Ο Πέτερ Καζιμίρ, υπουργός Οικονομικών της Σλοβακίας, δήλωσε ότι η Ελλάδα οδεύει «προς την άβυσσο και δεν μπορεί να αποκλεισθεί τίποτε». Η κυβέρνηση μας εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες της, παρατείνει το γνωστό «διαπραγματευτικό show” (το είχε παίξει και η προηγούμενη κυβέρνηση όταν ανέλαβε το 2012, όμως ο τότε υπουργός Οικονομικών φρόντισε να κλείσει γρήγορα τα μέτωπα με τους εταίρους μας), αφήνοντας την οικονομία να πνέει τα λοίσθια. Η ρευστότητα των τραπεζών εξαντλείται, τα χρήματα από τα ΕΣΠΑ πάγωσαν, οι προμηθευτές εξωτερικού δε δέχονται ξανά ελληνικές τραπεζικές εγγυήσεις, οι επιχειρήσεις περνάνε για άλλη μία φορά ένα πολύ γερό stress test, το Δημόσιο καθυστερεί πληρωμές σε συμβασιούχους και προμηθευτές και επιστροφές ΦΠΑ σε επιχειρηματίες.

Όλα αυτά για κάποιες κόκκινες γραμμές, που είναι σαν τείχη Σινικά κατά τον κ. Στρατούλη. Ποιες είναι λοιπόν οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης; Να μη γίνουν αλλαγές στο ασφαλιστικό, να μη μειωθούν συντάξεις, να επανέλθει ο κατώτατος μισθός στα 751 ευρώ, να επανέλθει το καθεστώς συλλογικών συμβάσεων που ίσχυε πριν τις μνημονιακές αλλαγές, οι κυριότερες από αυτές.

Με μία πρώτη ματιά φαίνονται ωραία και φιλολαϊκά τα παραπάνω, έτσι περνάει και η αντίληψη στον κοσμάκη πως η κυβέρνηση μάχεται για το καλό του σε αντίθεση με τους «προσκυνημένους στην τρόικα» προκατόχους της. Είναι όμως έτσι;

Ας δούμε λοιπόν ένα παράδειγμα. Άτομο από το συγγενικό μου κύκλο.  Ηλικία κοντά στα 60, πρώην διευθυντής σε τράπεζα. Πολιτικά Πασόκος επί χρόνια, τώρα οργισμένος αντι-μνημονιακός και ψηφοφόρος του Σύριζα. Έπαιρνε 3000 ευρώ σύνταξη, βγήκε πριν τα 55 του στη σύνταξη (δούλευε από τα 20), δε ξέρω σε τι ποσό ανήλθε το εφάπαξ που πήρε – μάλλον αρκετά μεγάλο ποσό. Η γυναίκα του, ως τρίτεκνη, συνταξιούχος τραπεζικός υπάλληλος από τα 40 με μειωμένη σύνταξη. Σήμερα ο «θείος Κ», ας τον πούμε έτσι, εισπράττει σύνταξη (κύρια  επικουρική) γύρω στα 1800 ευρώ το μήνα. Τα παιδιά του: Το ένα άνεργο, το άλλο δουλεύει για 600 ευρώ το μήνα μαύρα και μόνο ένα βγάζει έναν αξιοπρεπή μισθό (γύρω στο χιλιάρικο).

Σε τι λοιπόν θα έπρεπε να δώσει προτεραιότητα μία αριστερή κυβέρνηση; Στη διατήρηση της σύνταξης του θείου Κ ή, ας πούμε, στη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών; Μία μείωση που θα περιορίσει τη μαύρη εργασία  και θα συμβάλλει και στη μείωση της ανεργίας (καταστάσεις που αφορούν δύο από τα τρία παιδιά του σήμερα). Εσείς τι λέτε; Δεν είναι άρρωστο ο παροπλισμένος συνταξιούχος να παίρνει 1800 ευρώ και το παιδί του στην καλύτερη παραγωγική ηλικία, γύρω στα 30, να παίρνει το 1/3 και χωρίς ασφάλιση;

Όσο για την αύξηση του κατώτατου μισθού, λέτε να βοηθήσει κανένα από τα παιδιά του; Το άνεργο θα μείνει άνεργο, το εργαζόμενο σε ανασφάλιστη εργασία ακόμα πιο δύσκολα να του πληρώσει ο εργοδότης ένσημα με την αύξηση του κατώτατου μισθού. Το τρίτο κινδυνεύει, αν ο εργοδότης του δε μπορεί να ανταπεξέλθει στην αύξηση του κατώτατου μισθού, να βρεθεί και αυτό άνεργο. Οι αριστεροί εγκέφαλοι που μας κυβερνούν θεωρούν πως ο κατώτατος μισθός είναι απλά ζήτημα απόφασης του οικονομικού επιτελείου και όχι συνάρτηση της γενικότερης οικονομικής κατάστασης στη χώρα. Δυστυχώς, η οικονομική πραγματικότητα είναι αμείλικτη, σε επόμενο άρθρο θα αναφερθώ σε ιστορικά παραδείγματα, που φοβάμαι θα γίνουν επίκαιρα στη χώρα μας…

Τέλος, για το καθεστώς συλλογικών συμβάσεων που ίσχυε στη χώρα, δε θα μπω σε πολλές λεπτομέρειες, γιατί χρειάζεται επαρκής ανάλυση και γνώσεις που δε διαθέτω. Μία παρατήρηση μόνο, που έχει όμως ιδιαίτερη σημασία και συχνά μας διαφεύγει. Το καθεστώς που ίσχυε πριν τις μνημονιακές αλλαγές ποιους ευνοούσε; Μήπως ήταν κομμένο και ραμμένο στα μέτρα εργαζομένων σε προνομιούχους τομείες (π.χ. τράπεζες, ΔΕΚΟ) και εργαζομένων που άνηκαν στις μεγαλύτερες ηλικίες; Των ομάδων δηλαδή που είχαν μεγαλύτερη εκπροσώπηση και δύναμη στις συνδικαλιστικές ηγεσίες. Τυπικό παράδειγμα ο πρώην τραπεζικός συνδικαλιστής του εφάπαξ 1 εκ. ευρώ κ. Τσουκαλάς και αντι-παράδειγμα τα νεαρά άτομα που εργάζονταν με συμβάσεις στις τράπεζες. Η γενιά των 700 ευρώ και η ανεργία των νέων ήταν φαινόμενα που υπήρχαν πριν τα μνημόνια. Γιατί το σύστημα ήταν κλειστό και φρόντιζε για τα συμφέροντα των ισχυρών ομάδων εντός αυτού. Οι outsiders δεν είχαν φωνή και παρουσία ικανή να αλλάξει την κατάσταση για αυτούς. Σήμερα που η ανεργία έγινε ακόμα μεγαλύτερη και τα 700 ευρώ με ένσημα ένας εξαιρετικός μισθός, είναι αστείο να κοιτάμε με νοσταλγία ένα σύστημα τελματωμένο και άδικο. Απαιτούνται ριζικές αλλαγές, που θα ταράξουν περισσότερο τους ευνοημένους insiders του συστήματος και θα δώσουν ευκαιρίες στους outsiders.

Τα παραπάνω αν τα πεις σε έναν τυπικό Έλληνα αριστερό θα σε χαρακτηρίσει μονομιάς   «νέο-φιλελεύθερο» (έχω ακούσει αυτή την κασετούλα πολλές φορές…). Έλα όμως που αυτά τα «νέο-φιλελεύθερα» μέτρα θα βοηθήσουν περισσότερο τους νέους, τους άνεργους, τους περισσότερο μορφωμένους-καταρτισμένους, τους ελεύθερους επαγγελματίες.

Χρόνια μαθημένη σε στείρα αντιπολίτευση και διεκδίκηση όλων και περισσότερων προνομιών για επαγγελματικές ομάδες (συνήθως, με έμμεσο τρόπο, σε βάρος του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου) η ελληνική αριστερά έχει χάσει την αίσθηση του μέτρου και της δικαιοσύνης. Όσο βρίσκονταν στην αντιπολίτευση ήταν εύκολο να ζητάει μονίμως και να διαμαρτύρεται. Τώρα που καλείται να κυβερνήσει αδυνατεί να προσαρμοστεί στη νέα κατάσταση.

Θα πουν μερικοί «Μα, ακόμα τρεις μήνες δεν έκλεισε στην κυβέρνηση, γιατί βιάζεται τόσο; Δεν δικαιούται και αυτή μία πίστωση χρόνου μέχρι να προσαρμοστεί στα νέα της καθήκοντα;». Δυστυχώς, η κατάσταση δεν αφήνει περιθώρια καμίας πίστωσης χρόνου. Είναι πια φανερό πως η κυβέρνηση αδυνατεί να αφήσει στην άκρη ιδεολογικές αγκυλώσεις και να κινηθεί γρήγορα για το καλό της χώρας. Οι ιδεολογικές αγκυλώσεις δεν αγγίζουν μόνο οικονομικά θέματα αλλά και θέματα όπως το μεταναστευτικό και η αντιμετώπιση της βίας που ασκούν οργανωμένες μειοψηφίες. Η κατάσταση στην Αθήνα, ενώ είχε συμμαζευτεί επί υπουργίας Δένδια, αρχίζει και πάλι να ξεφεύγει και η αρμόδια υπουργός μιλάει για μετανάστες που …λιάζονται.

Το πρόσωπο αυτό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογική "φρεσκάδα" της κυβέρνησης μας...

Το πρόσωπο αυτό εκφράζει με τον καλύτερο τρόπο την ιδεολογική «φρεσκάδα» της κυβέρνησης μας…

Τα προβλήματα στους παραπάνω τρεις τομείς μεγαλώνουν μέρα με τη μέρα και αναμένεται να πάρουν τη μορφή χιονοστιβάδας. Σύντομα η κυβέρνηση θα βρεθεί αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα και οι σημερινοί χειροκροτητές θα γίνουν οι αυριανοί λιθοβολητές. Σε όλο αυτό το σουρεαλιστικό μα και ζοφερό σκηνικό, σκέπτομαι το μετά. Δηλαδή ποιο θα είναι το μέγεθος της ζημίας που θα αφήσει η κυβέρνηση σε οικονομία, κοινωνική συνοχή και διεθνή θέση τη χώρας; Και από την άλλη ποιος πολιτικός χώρος θα αντικαταστήσει το αντι-μνημονιακό τόξο Σύριζα-Ανελ που κυριάρχησε ιδεολογικά από το 2012 και μετά; Έχουμε μπει σε αχαρτογράφητες περιοχές και πολλά θα δουν τα μάτια μας, με τις περισσότερες πιθανότητες δυστυχώς να έχουν τα απαισιόδοξα για το μέλλον της χώρας σενάρια…

Εμφανώς γοητευμένος από τον πρωθυπουργό μας  ο καλός φίλος της Ελλάδας Βλάντιμιρ Πούτιν (η φώτο από την "Καθημερινή")

Εμφανώς γοητευμένος από τον πρωθυπουργό μας ο καλός φίλος της Ελλάδας Βλάντιμιρ Πούτιν (η φώτο από την «Καθημερινή»)

Πήγα που λέτε τις προάλλες στο Public και αφού βαρέθηκα να βλέπω gadgetάκια, είπα να ρίξω μία ματιά στο τμήμα των βιβλίων. Καθώς κοιτούσα τα πολιτικά βιβλία το μάτι μου έπεσε σε ένα τεράστιο βιβλίο του Henry Kissinger με τίτλο η «Η Παγκόσμια Τάξη». Το ξεφύλλισα λίγο, φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον για όσους γουστάρουμε γεωπολιτικές αναλύσεις. Το βιβλίο κυκλοφόρησε μόλις πέρσι, με τον συγγραφέα του να διανύει αισίως το 91ο έτος της μακράς ζωής του. Σκέφτηκα λίγο να το πάρω, λίγο η τιμή, λίγο ο όγκος, τελικά με αποθάρρυναν.

Σήμερα, βλέποντας τον κ. Τσίπρα να επισκέπτεται τον κ. Πούτιν,  μου ήρθε στο μυαλό το βιβλίο του Kissinger. Υπάρχει, είπα μέσα μου, περίπτωση να έχει διαβάσει ένα τέτοιο βιβλίο ο κ. Τσίπρας;

«Φυσικά και όχι ανόητε, ο Kissinger είναι χασάπης των λαών, φταίει για τη χούντα και άσε που είπε και εκείνο το περίφημο για τους Έλληνες και τη γλώσσα τους», απάντησε ακαριαία εκείνη η φωνή μέσα μου, που δεν αφήνει καμία μαλακισμένη απορία να αιωρείται αναπάντητη στο μυαλό μου.

Μετά όμως, αφού το σκέφτηκα λίγο παραπάνω, αναρωτήθηκα τι βιβλία να έχει διαβάσει άραγε στη ζωή του ο κ. Τσίπρας; Στα νιάτα του σίγουρα Μαρξ, Λένιν, το κόκκινο βιβλιαράκι του Μάο και τέτοια κλασικά αναγνώσματα, που οι περισσότεροι «αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά» διαβάσαμε πασαλειμματικώς στα φοιτητικά μας χρόνια. Και μετά που μεγάλωσε; Άντε κανένα Βαρουφάκη, κανένα Ζϊζεκ και καμία Ναόμι Κλάιν (Klein Mein) στην καλύτερη. Όσο για λογοτεχνικά αναγνώσματα το πιο top που μπορώ να τον φανταστώ να έχει διαβάσει είναι Αναγνωστάκης και μετά πιο στρατευμένα πράγματα τύπου Βάρναλης-Ρίτσος. Τι και που ξέρω εγώ; Λίγο να παρακολουθήσεις τον κ. Τσίπρα να μιλάει, δε θέλει και πολύ προσπάθεια για να καταλάβεις πως πρόκειται για έναν άνθρωπο με μικρή σχέση με το διάβασμα.

«Και τι μας το λες ρε αλεπουδράκουλα, για να μας το παίξεις ψαγμένος σε σχέση με τον πρωθυπουργό μας;», αντηχεί στο κεφάλι μου η δυνητική απάντηση του αναγνώστη.

Εξαιρετικά εύκολο, φίλε αναγνώστη, να το παίξω ψαγμένος, συγκρίνοντάς με με τον πρώην καταληψία του Λυκείου Αμπελοκήπων και νυν πρωθυπουργό μας. Όμως το θέμα δεν είναι η δική μου ξιπασιά, αλλά η ένδεια γνώσεων και η φτωχή συγκρότηση του ανθρώπου που βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας. Ενός ανθρώπου που κάνει ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο παιχνίδι, όσον αφορά το γεωπολιτικό προσανατολισμό της χώρας.

Θα αντιτείνει πάλι ο «αντιδραστικός» αναγνώστης, «Μα έχει συμβούλους, ειδικούς σε γεωπολιτικά θέματα και έτσι παίρνει τις αποφάσεις, δε χρειάζεται να είναι ειδικός ο ίδιος ο πρωθυπουργός;»

Ναι, έτσι είναι, όμως ακόμα και τους καλύτερους συμβούλους να έχει (που στην περίπτωση του κ. Τσίπρα πολύ αμφιβάλλω…), ο ηγέτης πρέπει να έχει το υπόβαθρο, τη συγκρότηση και το χαρακτήρα για να ξέρει ποιον να εμπιστευθεί κάθε στιγμή. Στοιχεία που ο κ. Τσίπρας δε διαθέτει (και δυστυχώς δεν είναι ο πρώτος τα τελευταία χρόνια…). Για αυτό και βαδίζει σε έναν ιδιαίτερα επικίνδυνο για τη χώρα δρόμο, με την άγνοια του πρωτάρη.

Επί της ουσίας, στη δική μου αντίληψη φαντάζει σαν κακόγουστο αστείο όλο αυτό το «φλερτ» με τη Ρωσία, τη στιγμή που η οικονομία της βρίσκεται σε μία εξαιρετικά δυσχερή φάση, λόγω της πτώσης της τιμής καυσίμων. Μία οικονομία που παρουσιάζει κάποιες κοινές παθογένειες με την ελληνική, τον κρατικό παρεμβατισμό στην οικονομία και τους «ολιγάρχες» ευνοούμενους του καθεστώτος. Μία οικονομία που λειτουργεί υπό ένα πολιτικό πλαίσιο αυταρχισμού και συγκεντρωτικής εξουσίας. Από αυτήν την οικονομία λοιπόν προσδοκούμε να μας σώσει αν, όπως μας είπε ο κ. Σκουρλέτης, οι εταίροι μας προτιμήσουν να «απασφαλίσουν τη χειροβομβίδα»; Το προπέρσινο παράδειγμα της Κύπρου δε μας λέει τίποτα;

Φυσικά ο κ. Τσίπρας φρόντισε να διαβεβαιώσει πως «δεν είμαστε επαίτες» και να κάνει μπίζνες με τον κ. Πούτιν για ενεργειακά θέματα  και για το εμπάργκο των ελληνικών αγροτικών προϊόντων λόγω της κρίσης στις σχέσεις Ρωσίας-ΕΕ. Για το πρώτο αυτό που ξέρω είναι πως εδώ και 15 χρόνια πληρώνουμε τις υψηλότερες τιμές για ρώσικο φυσικό αέριο σε όλη την Ευρώπη, αυτά είναι τα καλά που έχουμε δει από τους φίλους μας τους Ρώσους… Για το δεύτερο, όποιος έχει μελετήσει τους αριθμούς, ξέρει πως πρόκειται για ένα θέμα όχι αμελητέο, που όμως έχει υπερτιμηθεί η σημασία του στην ελληνική οικονομία.

«Και τι πειράζει ρε συ αλεπουδράκουλα, ένα μικρό φλερτάκι με τη Μόσχα, έτσι για να κάνουμε τους Ευρωπαίους να ζηλέψουν;».

Όπως είπε πρόσφατα σε συνέντευξη του στην Καθημερινή ο έμπειρος Αμερικανοπολωνός διπλωμάτης Zbigniew Brzezinski: «Στους περισσότερους γάμους το φλερτ με κάποιον εκτός γάμου, δεν εκλαμβάνεται θετικά από τα θιγόμενα μέλη…».

Έλα μωρέб τι ξέρει και αυτός ο Μπρεζίνσκι; Στις διάφορες συζητήσεις πολιτικού καφενείου που παίρνω μέρος, πετυχαίνω τελευταία αρκετούς που με περισσή βεβαιότητα δηλώνουν πως οι Αμερικάνοι δεν πρόκειται να μας αφήσουν να οδηγηθούμε εκτός Ευρωζώνης, για τα δικά τους συμφέροντα. Για αυτό και ξέρει τι κάνει ο Αλέξης και παίζει σκληρά τους Ευρωπαίους. Και αν πάλι συμβεί το «μοιραίο», δεν πρέπει να ανησυχούμε γιατί θα πλακώσουν αμερικανικές, κινέζικες και ρώσικες επενδύσεις στην Ελλάδα της δραχμής και θα έρθει λέει μία ανάπτυξη άλλο πράμα…

Τι να πω ρε παιδιά, τους απαντώ, φαίνεται να γνωρίζετε πολλά που εγώ δε τα ξέρω.  Αλλά πως θα έρθει αυτή η ανάπτυξη; Εμείς τι θα κάνουμε για αυτό; Θα στέλνουμε τζιχαντιστές στους Βορειο-Ευρωπαίους, όπως απειλεί ο κ. Καμμένος; Θα κάνουμε εξεταστικές, υπό τη σιδηρά καθοδήγηση της κας. Κωνσταντοπούλου; Θα κλείσουμε τις Σκουριές και θα αφήνουμε αναρχο-κάφρους να τρομοκρατούν τους εργαζόμενους; Θα πολεμήσουμε για το ιερό δικαίωμα στη σύνταξη στα 50 κάτι, όπως διαλαλούν οι κ.κ. Σκουρλέτης και Στρατούλης;  Θα ξύσουμε τον πάτο του βαρελιού των αποθεματικών των ταμείων; Θα δώσουμε και αλλά εκατομμύρια, άνευ διαγωνισμού, για αναπαλαίωση εξοπλισμών στη Lockheed; Έτσι θα φέρουμε την ανάπτυξη; Ε, τότε πρόκειται περί ελληνικού μοντέλου που πρέπει να πατεντάρουμε, τέτοια διεθνή πρωτοπορία από τον καιρό του Βυζαντίου είχαμε να επιδείξουμε…

Ο κ. Τσίπρας θα επιστρέψει από τη Μόσχα σαν φουσκωμένο παγώνι. Θα πει τα δικά του και θα παίξει όμορφα το γνώριμο μας θεατράκι προς εσωτερική κατανάλωση. Όμως, την ίδια ώρα οι τραπεζικές καταθέσεις φυλλοροούν, οι προμηθευτές εξωτερικού πιέζουν, οι επιχειρήσεις ζορίζονται, ρευστότητα δε φαίνεται στον ορίζοντα, η αγορά κινείται μουδιασμένα. Το σκηνικό δεν έχει λόγο να αλλάξει, αντίθετα μπορεί εύκολα να επιδεινωθεί. Η πρόσκρουση με την πραγματικότητα της αγοράς θα έλθει σύντομα και η βοήθεια από το Μόσχοβο, αν ποτέ έρθει, δε θα φτάνει να μας σώσει, το αντίθετο θα μας βουτήξει πιο βαθιά στην ανυποληψία και την υποταγή. Τότε ο κ. Τσίπρας θα έχει κάνει το καλύτερο μάθημα γεωπολιτικής – live. Με τα βιβλία του Kissinger θα χάνει τον χρόνο του;

Το ιστολόγιο αυτό δεν έχει inside information και τολμά να ομολογήσει την άγνοια του όσον αφορά τις διάφορες πλεκτάνες, συνωμοσίες και λοιπά σκοτεινά που λαμβάνουν χώρα στο πολιτικό παρασκήνιο. Βασίζεται πάντα σε αυτά που βλέπει και κρίνει με γνώμονα τη λογική και την εμπειρία του γράφοντος.

Έτσι, όπως στο παρελθόν διάβασα τα μνημόνια ή τα μέτρα του ΟΟΣΑ, κάθισα αυτή τη βδομάδα και διάβασα τη λίστα μεταρρυθμίσεων που έστειλε η κυβέρνηση μας προς τους «θεσμούς» (formerly known as troika) και θα προσπαθήσω να κάνω ένα ρεζουμέ για όσους ενδιαφέρονται να δουν τι είναι αυτά που συνήθως περιγράφονται με κραυγές από τα τηλεοπτικά κανάλια. (Για όσους θέλουν να διαβάσουν την ίδια τη λίστα από πρώτο, παραθέτω το link ).

Το πακέτο των προτεινόμενων μεταρρυθμίσεων, στο πλαίσιο της συμφωνίας της 20ης Φεβρουαρίου του Eurogroup, αφορά κυρίως τους παρακάτω τομείς: φορολογικό σύστημα, ιδιωτικοποιήσεις, δημόσια διοίκηση και επιχειρήσεις, επιχειρηματικό περιβάλλον και ανταγωνισμός, τραπεζικό σύστημα, ενέργεια και περιβάλλον, δικαστικό σύστημα, αγορά εργασίας και κοινωνική ασφάλιση.

Πριν προχωρήσουμε να δούμε τι προτείνεται για κάθε τομέα, να σημειώσουμε τις προβλέψεις της κυβέρνησης όσον αφορά το μακρο-οικονομικό πλαίσιο στο οποίο θα λάβουν χώρα οι μεταρρυθμίσεις. Κατ’ αρχήν οι ρυθμοί ανάπτυξης που προβλέπει το επιτελείο του Υπ. Οικονομικών είναι 1,4% για το 2015 και 2,9% για το 2016, μικρότεροι σαφώς από ότι προβλέπονταν στον προϋπολογισμό του 2015 (2,9%) και το πρόγραμμα για το 2016 (3,7%). Όπως αναφέρει το κείμενο: “In particular the new scenario assumes delay of consumption and investment plans in the first two quarters of 2015 due to continued uncertainty and a reboun in the second half of 2015 that continues into 2016 as uncertainty clears”. Ερώτηση μου, τι κάνει η κυβέρνηση τους δύο και κάτι μήνες που βρίσκεται στην εξουσία (δε βάζω και αυτά που έγιναν το Δεκέμβριο του 2014 με την εκλογή προέδρου) για να διώξει την αβεβαιότητα που έχει κατακρημνίσει την οικονομική δραστηριότητα; Μήπως κάνει τα ακριβώς αντίθετα από αυτά που πρέπει για να διώξει την αβεβαιότητα και να καθησυχάσει επενδυτές και καταθέτες; Και ακόμα και αν στο δεύτερο εξάμηνο υποχωρήσει το κλίμα αβεβαιότητας, γιατί πρέπει σε αυτό το κράτος όποτε έχουμε εκλογές η οικονομία να πηγαίνει μήνες πίσω; Δεν πρόκειται για μέγιστη αποτυχία του κράτους και του πολιτικού συστήματος;

Μετά από όλα αυτά το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2015, προβλέπεται από του Υπουργείο Οικονομικών στο 1,2%. Με τα προτεινόμενα μέτρα όμως, ιδίως αυτά που αφορούν το φορολογικό σύστημα, που θα φέρουν έσοδα της τάξεως των 4,7 δις. σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του υπουργείου Οικονομικών, το πρωτογενές πλεόνασμα θα κινηθεί από το 3,1 % (απαισιόδοξη εκτίμηση), ως το 3,9% (αισιόδοξη εκτίμηση). Τελικά ρε μαστόρια της κυβέρνησης, δηλαδής τζάμπα πανηγυρίζαμε πως θα ρίξετε το στόχο στο 1,5%; Και με τους ρυθμούς που κινείται η οικονομία και τα φορολογικά έσοδα, πολύ αμφιβάλω πως αυτό το 1,5% είναι πια εφικτό. Όμως, ας προσπαθήσω να αφήσω στην άκρη την προκατάληψη μου και πάμε να δούμε τι περιέχει το μεταρρυθμιστικό…μενού που προτείνει του Υπ. Οικονομικών.

  • Φορολογικό Σύστημα

Εδώ έχει δοθεί ιδιαίτερο βάρος, αφού πρέπει να καλύψουμε τα δημοσιονομικά κενά που έχει προκαλέσει το τελευταίο τετράμηνο. Στη λίστα προτάσεων θα βρούμε ορισμένες που «ήμουν νίος και γέρασα» που λένε να τις ακούω χωρίς ποτέ να υλοποιούνται: πάταξη του λαθρεμπορίου καυσίμων,-αλκοόλ-τσιγάρων, έλεγχοι τραπεζικών μεταφορών και offshore, ολοκλήρωση του περιουσιολογίου,  ανεξαρτητοποίηση Γενικής Γραμματείας Εσόδων από την κυβέρνηση κ.λπ. Θα καταφέρει αυτή η κυβέρνηση όσα δεν κατάφεραν οι προηγούμενοι; Στα θετικά της είναι πως δεν έχει τους ίδιους δεσμούς με την εγχώρια διαπλοκή με τους προηγούμενους. Όμως οι καλές προθέσεις δεν αρκούν σε αυτές τις περιπτώσεις.

Θετική εντύπωση μου έκανε πως στις περισσότερες μεταρρυθμίσεις τονίζεται πως θα υπάρξει στενή συνεργασία με τους εμπειρογνώμονες του ΟΟΣΑ, όπως και το ότι συχνά αναφέρονται στα παραδείγματα άλλων ευρωπαϊκών κρατών, όσον αφορά την εφαρμογή των “best available practices”. Τόσο καιρό το λέω, δε χρειάζεται να ανακαλύψουμε την Αμερική στα φορολογικά, ας δούμε τι κάνουν οι άλλοι καλύτερα από εμάς και ας φτιάξουμε το καλύτερο «μείγμα» με βάση τις δικές μας ιδιαιτερότητες.

Έτσι θα δούμε στις προτάσεις το υπουργείο Οικονομικών να αναφέρει: την ανάγκη ενίσχυσης τεχνικών data mining & risk analysis για το θέμα των ελέγχων σε κινήσεις τραπεζικών λογαριασμών & διαδρομών προς offshore, την αγορά συγκεκριμένου software που έχει χρησιμοποιηθεί στο Βέλγιο για την καταπολέμηση της απάτης σχετικά με μη απόδοση ΦΠΑ, την ανάγκη αύξησης συναλλαγών μέσω e-payments ιδίως για μεγάλα ποσά, τον έλεγχο ψηφιακών συναλλαγών με προηγμένες τεχνικές που ακολουθούνται σε κράτη του ΟΟΣΑ και άλλα παρόμοια που τα βρίσκω εξόχως θετικά, αρκεί να πραγματωθούν και να μη μείνουν στα λόγια. Εξάλλου, κακά τα ψέματα, οι προηγούμενες κυβερνήσεις που διαχειρίστηκαν την κρίση, ελάχιστα έκαναν στους παραπάνω τομείς, οπότε υπάρχει πεδίο δόξης λαμπρό όσον αφορά τις παραπάνω δράσεις.

Παράλληλα με τα παραπάνω όμως, υπάρχουν ορισμένες προτάσεις που θεωρώ πως είτε δε θα προσφέρουν όσο υπολογίζουν τα τεχνικά κλιμάκια του Υπ. Οικ. , είτε θα έχουν αρνητικές επιπτώσεις στην οικονομία. Στην πρώτη κατηγορία κατατάσσω, τη γνωστή πρόταση με τη λοταρία αποδείξεων (έχει υλοποιηθεί σε Πορτογαλία και Μάλτα), την αύξηση του φόρου πολυτελείας, τη φορολόγηση του e-gaming καθώς και τη δημοπρασία για τις τηλεοπτικές συχνότητες (που φυσικά και πρέπει να γίνει καθώς και να τεθεί από την ΕΕΤΤ ένα νέο πλαίσιο αξιοποίησης των ραδιο-συχνοτήτων με βάση τη σύγχρονη τεχνολογία). Δύσκολο, μου λέει η διαίσθηση μου, να μαζευτούν τα ποσά που υπολογίζει το επιτελείο του Υπ. Οικονομικών για τις παραπάνω προτάσεις (τα στοιχεία που βασίζει τις εκτιμήσεις του το Υπ. Οικ. Δεν περιλαμβάνονται σε αυτό το κείμενο, αλλά είναι διαθέσιμα στους θεσμούς). Στη δεύτερη κατηγορία κατατάσσω το μέτρο για αυτόματη φορολόγηση όλων των συναλλαγών με συγκεκριμένα κράτη με 26% στην προσπάθεια να πιαστούν οι λεγόμενες τριγωνικές συναλλαγές (μέτρο που θα στραγγίξει και άλλο τη ρευστότητα των επιχειρήσεων) και στην πρόταση να εφαρμοστεί το μέτρο του 2010 για φόρο 20% στις τηλεοπτικές διαφημίσεις. Δε μας φτάνει το απαράδεκτο αγγελιόσημο (για το οποίο η «πρώτη φορά αριστερά» κυβέρνηση τηρεί σιγήν ιχθύος όπως και όλες οι προηγούμενες…) να βάλουμε και άλλο φόρο που θα μετακυλιστεί στις τιμές των προϊόντων;

Τελειώνοντας με τα φορολογικά, ενδιαφέροντα επίσης βρήκα:

  • Την αναφορά στη μεγάλη φοροδιαφυγή στους ελεύθερους επαγγελματίες, το μεγάλο ποσοστό των οποίων αναφέρεται ως δομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας. Δεν αφορά πρόταση, όμως σε αυτή τη χώρα ακόμα δεν έχουμε εντοπίσει τις αιτίες των προβλημάτων μας, οπότε καλοδεχούμενες τέτοιες διαπιστώσεις…
  • Τις αλλαγές όσον αφορά την ποινική αντιμετώπιση των οφειλετών, που φαίνονται να είναι στη σωστή κατεύθυνση.
  • Την αναφορά στη θέσπιση κινήτρων μέσω ενός συστήματος πόντων για τους φορολογούμενους που πληρώνουν έγκαιρα τις οφειλές τους.

Γενικά δε διαφωνώ με τα περισσότερα που αναφέρονται όσον αφορά τα φορολογικά, το δύσκολο όμως είναι η εφαρμογή τους που απαιτεί βαθιές τομές στον υπάρχοντα διοικητικό μηχανισμό. Έχει την ικανότητα και τις αντοχές να τα κάνει αυτή η κυβέρνηση; Δύσκολο το βλέπω…

  • Ιδιωτικοποιήσεις

Εδώ το κείμενο ξεμπροστιάζει τις προηγούμενες κυβερνήσεις που είχαν προβλέψει συνολικά έσοδα 50 δις. € από τις αποκρατικοποιήσεις το διάστημα 2011-2016, ενώ μέχρι σήμερα έχουμε συλλέξει μόλις…2,6 δις €!! Τονίζεται λοιπόν πως πρέπει να μπει ένας ρεαλιστικός στόχος που θα ακολουθηθεί. Για το 2015 προβλέπονται έσοδα 1,5 δις €. Το κείμενο προτείνει βασικές αλλαγές όσον αφορά τη διαδικασία, όμως ξεκαθαρίζει πως όλα τα υπογεγραμμένα συμβόλαια θα τηρηθούν από πλευράς μας, ενώ οι διαδικασίες που βρίσκονται υπό εξέλιξη θα συνεχιστούν απρόσκοπτα. Την αριστερή πλατφόρμα και τις συνιστώσες τις ρωτήσατε;

  • Δημόσια Διοίκηση

 Πάλι γίνεται μνεία στη συνεργασία με τον ΟΟΣΑ όσον αφορά τη βελτίωση της οικονομικής διαχείρισης της δημόσιας διοίκησης. Επίσης γίνεται λόγος για διατήρηση και επέκταση του συστήματος «Διαύγεια» που πολεμήθηκε, όπως αναφέρεται, από την κυβέρνηση Σαμαρά. Εδώ συμφωνούμε όλοι, με τη σημείωση πως εξίσου σημαντικό είναι να γίνει το «Διαύγεια» απλούστερο και πιο λειτουργικό όσον αφορά την εύρεση πληροφορίας. Τέλος, το κείμενο αναφέρει τα κλασικά περί διαφάνειας για τις δημόσιες προμήθειες και πως όλες οι πληρωμές στο δημόσιο πρέπει εφεξής να γίνονται μέσω ηλεκτρονικών πληρωμών. Δε μπορώ παρά να συμφωνήσω με τα παραπάνω, όπως όμως και στα φορολογικά, η κυβέρνηση θα κριθεί από το αποτέλεσμα. Είναι θετικό πάντως που υπάρχουν προτάσεις που είναι σε σωστή κατεύθυνση.

  • Επιχειρηματικό περιβάλλον και ανταγωνισμός

Το κείμενο ξεκινάει με την παραδοχή πως ο νόμος 4262 της προηγούμενης κυβέρνησης όσον αφορά την αδειοδότηση επιχειρήσεων βελτίωσε το υπάρχον πλαίσιο, αν και με κάπως αποσπασματικό τρόπο! Ένα νόμο που πολέμησε η σημερινή κυβέρνηση στη βουλή, αλλά έστω και εκ των υστέρων είναι θετικό που δε γκρεμίζονται τα όποια θετικά έκαναν οι προηγούμενοι. Από τις προτάσεις που περιλαμβάνονται, σημαντικότερη θεωρώ αυτή για τη δημιουργία δημοσίων Business Service Centers ως μοναδικό σημείο επαφής για όλες τις συνδιαλλαγές που κάνουν οι επιχειρήσεις με το κράτος. Έτσι θα αντιμετωπιστεί η αναποτελεσματικότητα και η διαφθορά που προκαλούσε ο κατακερματισμός αρμοδιοτήτων που υπήρχε σε υπουργεία και τοπική αυτοδιοίκηση. Επίσης, στους στόχους συμπεριλαμβάνονται η ενίσχυση της ελληνικής επιτροπής ανταγωνισμού και η ολοκλήρωση του κτηματολογίου. Ωραία όλα τα παραπάνω, τα έχουμε ξανά-ακούσει και δυστυχώς λίγα είναι αυτά που έχουμε ως τώρα δει.

  • Αντιμετώπιση αδυναμιών του τραπεζικού τομέα

Εδώ το πράμα έχει ζουμί. Στην αρχή λοιπόν μας τα λέει ωραία και καλά το κείμενο περί πελατειακών σχέσεων και περί διαπλοκής πολιτικών-ΜΜΕ-επιχειρηματιών με φόντο το τραπεζικό σύστημα. Μετά από τα κλασικά περί ενίσχυσης της ρευστότητας και σταθερότητας του συστήματος, ενίσχυσης του ρόλου της ΕΤΕ (Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος), ενίσχυση της ανεξαρτησίας του HFSF (Hellenic Financial Stability Fund) που τα ακούω τζάμπα και βερεσέ, έρχεται το πρώτο κτύπημα: δημιουργία, λέει, Εθνικής Αρχής, η οποία σε συνεργασία με τους ήδη υπάρχοντες οργανισμούς θα εποπτεύει τον τραπεζικό τομέα και τις ασφαλιστικές-επενδυτικές εταιρίες. Τότε, τι την έχουμε την ΕΤΕ ρε παιδιά, που γράφετε πως θα ενισχύσετε το ρόλο της; Και έτσι θα καταπολεμηθεί η διαπλοκή; Ή η κάθε κυβέρνηση θα μοιράζει τα δάνεια στους επιχειρηματίες των ΜΜΕ που θα τη στηρίζουν, like the old days;

Καπάκι στο παραπάνω, έρχεται να με αποτελειώσει η πρόταση για δημιουργία Κρατικής Τράπεζας Επενδύσεων. Να αποφασίζουν δηλαδή οι κομισάριοι για το ποιες επιχειρήσεις θα ενισχύσουν. Αν εφαρμοστούν τα παραπάνω, τα αποτελέσματα θα είναι τα άκρως αντίθετα όσον αφορά την καταπολέμηση των πελατειακών σχέσεων και της διαπλοκής. Όσον αφορά την ανάπτυξη, η κρατική παρέμβαση αναμένεται να ενισχύσει τις στρεβλώσεις και την αναποτελεσματικότητα, όπως συνέβαινε π. χ. στα σοσιαλιστικά κράτη. Τρατζίκ…

  • Ενέργεια & Περιβάλλον

Εδώ οι αναφορές περιορίζονται στον εναρμονισμό με την ΕΕ όσον αφορά τις νέες μετρήσεις κατανάλωσης μέσω δικτύου, ένα δικαιότερο τρόπο κοστολόγησης νοικοκυριών και βιομηχανιών και τη συνέχιση των διαδικασιών στα 20 πεδία έρευνας για υδρογονάνθρακες.

  • Δικαστικό Σύστημα

Στις προτάσεις για το δικαστικό σύστημα δίνεται ιδιαίτερη βαρύτητα στη ψηφιοποίηση αρχείων και τη δημιουργία ηλεκτρονικής πλατφόρμας για τη αποθήκευση/πρόσβαση σε αυτά, ως προϋποθέσεις εκσυγχρονισμού του δικαστικού συστήματος και επιτάχυνσης απονομής της δικαιοσύνης. Θεμιτοί οι στόχοι, μία που στα συγκεκριμένα θέματα μας έχουν ξεπεράσει τριτοκοσμικά κράτη. Να προσθέσουμε επίσης πως οι δύο προηγούμενοι υπουργοί Δικαιοσύνης κ.κ. Ρουπακιώτης και Αθανασίου επέδειξαν μηδενικό έργο στους παραπάνω τομείς. Να δούμε τι θα αφήσει πίσω του ο κ. Παρασκευόπουλος…

  • Εργασιακά

Οι γνωστές «αριστερές» θέσεις εναντίον σε ομαδικές απολύσεις, υπέρ επαναφοράς της συλλογικής διαπραγμάτευσης εργασίας όπως ήταν πριν τις μνημονιακές μεταρρυθμίσεις και, φυσικά, σταδιακή αύξηση του κατώτατου μισθού. Δική μου άποψη πως οι παραπάνω θέσεις μόνο αριστερές δεν είναι και στην παρούσα κατάσταση, θα προστατέψουν τους insiders του συστήματος, ενώ θα μειώσουν τις ευκαιρίες για τους ανέργους και τους νέους (λόγω της μείωσης κινητικότητας εργασίας) και θα εντείνουν τη μαύρη εργασία. Α, κάτι λέει το κείμενο για τη μείωση της μαύρης εργασίας με έξι δράσεις που δεν αναλύονται. Με 751 ευρώ κατώτατο μισθό, και χωρίς καμία σοβαρή αύξηση ΑΕΠ-παραγωγικότητας, να δείτε που έχει να πάει η μαύρη εργασία…

  • Κοινωνική Ασφάλιση

Πρόταση για τόκο 3% σε όσους χρωστούν ασφαλιστικές εισφορές άνω των 5000 ευρώ, άτοκο το ποσό κάτω των 5000 ευρώ και διευκολύνσεις-εκπτώσεις για αυτούς που πληρώνουν εμπρόθεσμα είναι η πρώτη πρόταση. Σωστή, αν και δε βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο (μείωση ασφαλιστικών εισφορών με παράλληλη μείωση συντάξεων άνω των 1000 ευρώ και ατόμων κάτω των 65 ετών). Το παραπάνω συμπληρώνεται από πρόταση υπέρ επέκτασης υγειονομικής περίθαλψης στους ανέργους (αυτό είναι σημαντικό, το θέμα είναι τι κόστος θα έχει και από πού θα εξοικονομηθεί) και μηχανογράφηση του συστήματος. Τίποτα όμως για ενοποίηση των ταμείων και απλοποίηση της σημερινής κατάστασης με τον κατακερματισμό των ασφαλιστικών ταμείων που εντείνει την αδικία και την (κοστοβόρα) πολυπλοκότητα.

Κλείνουμε με τα γνωστά περί επαναφορά της 13ης σύνταξης για όσους λαμβάνουν λιγότερα από 700 ευρώ μηνιαίως (μετά αυτοί που παίρνουν σήμερα 701 ευρώ δεν αδικούνται; Πέραν αυτού του παραδόξου, περισσότερο σημαντικό είναι οι συνταξιούχοι να έχουν παροχές σε υγειονομική/φαρμακευτική περίθαλψη παρά να πάρουν 13η σύνταξη) και διατήρηση του ΕΚΑΣ. Και σε αυτό τον τομέα οι προτάσεις είναι εγκλωβισμένες στις γνωστές αριστερές δοξασίες, οι οποίες έχουν ξεπεραστεί από την εποχή.

Αυτά, αρκετά δε σε κούρασα φίλε αναγνώστη (-τρια), αν κατάφερες να διαβάσεις αυτό το κατεβατό; Γενικά οι εντυπώσεις ανάμικτες. Υπάρχουν κάποιες ορθολογικές προτάσεις για τα φορολογικά, τις οποίες δεν προχώρησαν οι προηγούμενοι, και τονίζεται η ανάγκη συνεργασίας με ΟΟΣΑ. Από την άλλη, πάλι στα φορολογικά υπάρχουν κάποιες προτάσεις επιβαρυντικές για οικονομία και κάποιες που αποκλείεται να φέρουν τα έσοδα που εκτιμά το Υπ. Οικονομικών. Θετικό το αποτύπωμα των προτάσεων για διαχείριση-διαφάνεια δημόσιας διοίκησης, ιδιωτικοποιήσεις, ανταγωνισμό και δικαστικό σύστημα. Το θέμα όμως είναι τι θα γίνει στην πράξη. Καμία αναφορά για αξιολόγηση στη δημόσια διοίκηση, για απελευθέρωση αγορών, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων και κατάργηση έμμεσων φόρων. Ελπίζουμε οι…θεσμοί (formerly know as troika) να επιμείνουν σε αυτά. Τέλος, τραγικές οι προτάσεις για το τραπεζικό σύστημα, και απογοητευτικές οι προτάσεις για εργασιακά-ασφαλιστικό. Ας ελπίσουμε πάλι πως οι…θεσμοί (formerly know as troika) δε θα τους κάνουν το χατίρι και εδώ.

Κλείνοντας αυτό το μακροσκελές άρθρο, ωραίες οι προτάσεις και οι αναλύσεις, όμως η κατάσταση απαιτεί δραστικές κινήσεις.  Μετά από τέσσερις μήνες αβεβαιότητας, τράπεζες, επιχειρήσεις και δημόσια έσοδα βρίσκονται σε τραγική κατάσταση. Αν δε δοθεί πολύ σύντομα ένα τέλος σε αυτή την κατάσταση, θα μείνουμε με τις προτάσεις και τα ωραία λόγια σε μία διαλυμένη, χρεοκοπημένη χώρα. Ήδη έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος για μία διαπραγμάτευση που πλέον γίνεται μόνο για εσωτερική κατανάλωση. Και τα στελέχη της κυβέρνησης συνεχίζουν με δηλώσεις τους (Σκουρλέτης και Βούτσης ξεχώρισαν αυτή την εβδομάδα) να δυναμιτίζουν το κλίμα αντί να το αποφορτίζουν. Ακόμα και αν έχει τη θέληση και τις ικανότητες, μπορεί πλέον, ο κ. Τσίπρας, να βάλει τάξη σε αυτό το τουρλουμπούκι και να ομαλοποιήσει την κατάσταση; Χλωμό, μα πολύ χλωμό, το κόβω…