Αρχείο για Ιουνίου, 2014

Το ιστολόγιο ετούτο δε συνηθίζει να γράφει μετά από θριάμβους, ούτε να συμμετέχει στο κλίμα εθνικού οπαδικού ενθουσιασμού που καλλιεργούν τα καλά μας ΜΜΕ. Όμως, επιτρέψτε μου το δικαίωμα να γράψω και σήμερα, μια που το πρώτο μέρος της ανάρτησης αυτής, γράφτηκε αμέσως μετά την ήττα από την Κολομβία.

Μια ήττα που αποτέλεσε την αφορμή για τη γνωστή νέο-ελληνική γκρίνια και μιζέρια και τις γνωστές μελοδραματικές κριτικές από ξερόλες δημοσιογράφους και οπαδούς. Γράψαμε μόλις πριν 10 ημέρες:

«Αυτή είναι η ποδοσφαιρική κουλτούρα του μέσου Έλληνα. Ξερόλας, συναισθηματικός, μια του ύψους μια του βάθους, εξαιρετικά ανυπόμονος για να δώσει πίστωση χρόνου σε προπονητές και ομάδες ώστε να φανεί η δουλειά τους στο γήπεδο, καθόλου γενναιόδωρος με αυτούς που είχαν επιτυχίες, μόλις αυτοί υποστούν μία ατιμωτική ήττα

Έτσι, από χθες το βράδυ πλέουμε σε πελάγη μαζικής ευδαιμονίας: οι παίχτες που βρίζαμε έγιναν «θεοί», η ομαδάρα μας απέδειξε περίτρανα το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και κάνουμε όνειρα για πρόκριση στους οχτώ και, ποιος ξέρει, ίσως και παραπέρα.

Για τον αλεπουδράκουλα ένα αποτέλεσμα δε μπορεί να αναιρέσει την ποιότητα και τη σοβαρότητα της δουλειάς που γίνεται στην Εθνική ομάδα ποδοσφάιρου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, συνεχίζοντας πάνω  στις βάσεις που έβαλε ο Ότο Ρεχάγκελ. Πιστεύω και υπερασπίζομαι ακόμα και το κάθε κόμμα από όσα έγραφα το Νοέμβριο του 2013, μετά την πρόκριση μας στο Μουντιάλ:

«Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της  (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι), τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε, το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Το Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας

Η πρόσληψη Ρεχάγκελ πριν 13 χρόνια, αποτέλεσε τον καταλύτη για τη μεταμόρφωση της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου και την αποβολή αρρωστημένων νοοτροπιών του παρελθόντος . Μετά από 5 χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, δυστυχώς ακόμα δεν έχει εμφανιστεί ένας αντίστοιχος καταλύτης που θα μεταμόρφωνε την ελληνική κοινωνία και θα ξερίζωνε τις παθογένειες δεκαετιών.

Κάποιοι έλπισαν πως ένας τέτοιος καταλύτης θα ήταν η Τρόικα και τα μνημόνια. Όμως, τα συμφέροντα της Τρόικας δεν ταυτίζονται με αυτά της χώρας, όπως στην περίπτωση του Ρεχάγκελ, όπου το καλό της Εθνικής ήταν και προσωπικό του καλό. Επιπλέον, η Τρόικα δε βρέθηκε ποτέ στο τιμόνι της χώρας, απλά επέβλεπε κυβερνήσεις απαρτιζόμενες από το παλιό, φθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Το προσωπικό αυτό προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εμποδίσει την εδραίωση των μεταρρυθμίσεων που απαιτούν τα μνημόνια, ιδίως αυτών που αφορούν το σπάσιμο συντεχνιακών συμφερόντων, την απελευθέρωση των αγορών, τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας. Έτσι η χώρα πορεύεται χωρίς σταθερούς και μακροπρόθεσμους στόχους, μία πορεία που είναι συνισταμένη των απαιτήσεων των δανειστών και των αντιστάσεων των εγχώριων ελίτ.

Εκτός από τη χαμηλού επιπέδου πολιτική ελίτ, ούτε η επιχειρηματική ελίτ της χώρας εμπνέει ελπίδα. Οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες του 19ου αιώνα, οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των Γερμανών την εποχή της κατοχής, οι κρατικοδίαιτοι της αυταρχικής προδιδακτορικής δεξιάς και οι αντίστοιχοι της πασοκοκρατίας – αυτές είναι οι κυρίαρχες καταβολές της σημερινής επιχειρηματικής ελίτ και της σημερινής μεγαλοαστικής τάξης. Κινούμενοι καθαρά ιδιοτελώς, δεν τους καίγεται καρφί για το δημόσιο συμφέρον. Οι βιλάρες μας στο Ψυχικό και την Κηφισιά να είναι καλά, και δε πα να καίγεται το κέντρο της Αθήνας; Τα ιδιωτικά σχολεία που πάνε τα παιδιά μας να είναι καλά και ας απαξιώνονται συνεχώς τα δημόσια. Για να πιάσουμε και την τρέχουσα επικαιρότητα, οι μισθοί των δικαστικών να σωθούν και δε πα η ανεργία των νέων να βρίσκεται στο 50%;

Παράλληλα με τα παραπάνω, το καλύτερο κομμάτι της γενιάς 25-35, το πιο μορφωμένο και κοινωνικά δυναμικό, έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό, σε χώρες που του δίνεται η δυνατότητα να αξιοποιήσει τις σπουδές και τις ικανότητες του. Στη χώρα πλήρες κουμάντο κάνει η γενιά των 50-άρηδων και των 60-άρηδων. Μια γενιά σαφώς λιγότερο μορφωμένη από την αντίστοιχη των σημερινών 30άρηδων, αποκομμένη από το διεθνές γίγνεσθαι, με μοναδική της έγνοια, εν μέσω μιας πρωτοφανούς κρίσης, να κρατήσει τα αναχρονιστικά κεκτημένα των εποχών των παχιών αγελάδων.

Με αυτά τα δεδομένα, ακόμα και το Μουντιάλ  να πάρουμε, η προοπτική να προκόψει ποτέ αυτό το κράτος μοιάζει να έχει λιγοστές πιθανότητες. Όμως πάλι, ας αναλογιστούμε πως την εποχή του προπονητή Δανιήλ αν έλεγες πως κάποτε αυτή η ομάδα θα πάρει το Euro και θα πηγαίνει στους 16 του μουντιάλ, θα σε λέγανε άσχετο ή ονειροπόλο. Έτσι για να κλείσουμε με λίγη ελπίδα,  γιατί χωρίς αυτή δε ζει ο άνθρωπος. Θα έπαιρναν αλλιώς ψήφους κόμματα όπως ο Σύριζα, θα είχαν αναγνώστες συγγραφείς όπως ο Κοέλιο;

Ο τίτλος έτσι, από αντίδραση. Βλέπετε, από χθες το βράδυ έχω διαβάσει μερικές εκατοντάδες αναλύσεις προπονητών του facebook, και λοιπών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, για την ήττα της εθνικής μας ποδοσφαίρου από την αντίστοιχη της Κολομβίας.

Ο ένας ένιωσε ντροπή, ο άλλος γράφει για ξεφτίλα, ο άλλος λέει για παίχτες που δεν τιμάνε τη φανέλα, άλλος βρίζει την ΕΠΟ, άλλος το γαύρο και το Μαρινάκη, ο άλλος λέει γιατί ο σάντος έβαλε τον κατσουράνη, γιατί άργησε να βάλει τον καραγκούνη, γιατί δεν πήρε τον κλάους αθανασιάδη, γιατί έβαλε το γκέκα και παρεμφερείς «σοφίες» διαφόρων «μετά την ήττα προφητών» και «προπονητών του πληκτρολογίου».

Τα ίδια δεν ακούγαμε και στο Euro του 2008, όταν πάλι οι διάφοροι ξερόλες κράζανε το Ρεχάγκελ (που μας πήγε σε μόλις οχτώ χρόνια σε δύο Euros-το ένα το πήραμε κιόλας- και σε ένα μουντιάλ) γιατί δε βάζει το στολτίδη, γιατί παίζει αναχρονιστική μπάλα κ.λπ. ;

Αν όμως κερδίσουμε την Ιαπωνία στο επόμενο παιχνίδι, δεν έχω καμία αμφιβολία πως οι ίδιοι που γκρίνιαζαν χθες, θα υπερθεματίζουν σε σχολιασμούς για τη μαγκιά της φυλής, για τους παιχταράδες μας, για τους «άμπαλους κιτρινιάρηδες» και λοιπά τέτοια τραγελαφικά.

Αυτή είναι η ποδοσφαιρική κουλτούρα του μέσου Έλληνα. Ξερόλας, συναισθηματικός, μια του ύψους μια του βάθους, εξαιρετικά ανυπόμονος για να δώσει πίστωση χρόνου σε προπονητές και ομάδες ώστε να φανεί η δουλειά τους στο γήπεδο, καθόλου γενναιόδωρος με αυτούς που είχαν επιτυχίες, μόλις αυτοί υποστούν μία ατιμωτική ήττα.

Λες και η Εθνική Ελλάδος λειτουργεί ως ένας μέσο εκφόρτισης αρνητικών συναισθημάτων και ξεσπάσματος του κάθε πικραμένου.

Δε θέλω σήμερα να επεκταθώ σε τέτοια φαινόμενα της κοινωνικής μας ψυχοπαθολογίας,  φίλε αναγνώστη. Αρκετά ασχολήθηκα με αυτά στις ευρωεκλογές, τώρα λέω απλά να χαρώ το μουντιάλ.

Για όσους γουστάρουν μπάλα, συστήματα και τακτικές αναλύσεις συνιστώ ανεπιφύλακτα το site του zonalmarking.

Κλείνοντας με την εθνική, η θετική μου άποψη για τη δουλειά του Σάντος δεν πρόκειται να αλλάξει ακόμα και αν κάνουμε άλλες δύο ήττες στα επόμενα παιχνίδια και συνεχίσουν οι ξερόλες του facebook και οι φυλλάδες να γράφουν λες και πάθαμε τη νέα μικρασιατική καταστροφή. Όσα έγραφα για Σάντος, Ρεχάγκελ και  Εθνική Ελλάδος, το Νοέμβριο του 2013 μόλις προκριθήκαμε στο Μουντιάλ, μετά τα μπαράζ με Ρουμανία, στην ανάρτηση «Δυστυχώς ΔΕΝ είναι αυτή η Ελλάδα…», τα πιστεύω και τώρα και δεν περιμένω τρία παιχνίδια για να μου αλλάξουν τη γνώμη.

 

Είναι και το Λαύριο… και το τεχνολογικό πάρκο του

υ.γ. και τα πιασάρικα με τα κάμπιγκ στην …εξωτική Θράκη, έτσι γρήγορα μας τέλειωσαν…

Ο Χαλιαμπάλιας ήταν ποδοσφαιριστής του Ηρακλή Θεσσαλονίκης τη δεκαετία του 70. Έπαιζε κεντρικός αμυντικός και δεν έχω γνώμη για αυτόν ως ποδοσφαιριστή, αφού εκείνη την εποχή ή δεν υπήρχα ή ήμουν πολύ πολύ μικρός για να έχω την οποιαδήποτε αντίληψη περί τέτοιων πραγμάτων. Είναι γνωστός και από την εμπλοκή του στην περιβόητη «υπόθεση των λουλουδιών», όπου παράγοντες του ΠΑΟ αποπειράθηκαν να δωροδοκήσουν ποδοσφαιριστές του «γηραιού» ώστε οι τελευταίοι να έχουν μειωμένη απόδοση σε παιχνίδι εναντίον της ομάδας των Αθηνών. Ναι, η γνωστή υπόθεση που κινδύνεψε να τιμωρηθεί με υποβιβασμό ο ΠΑΟ και σώθηκε χάρη στη ψήφο του «αιώνιου» αντιπάλου του (όχι που δε θα τα έβρισκαν αυτοί οι δύο…). Εδώ η συνέντευξη του κ. Χαλιαμπάλια, όπου αναφέρεται , μεταξύ άλλων, και σε αυτή την ιστορία.

Ο Χαλιαμπάλιας όμως, πέρα από την ποδοσφαιρική του αξία, κουβαλούσε ένα χαρακτηριστικό επίθετο από αυτά που δύσκολα ξεχνιούνται (όπως Λινοξυλάκης, Σκευοφύλαξ, Μπατσινίλας, Σκροπολίθρας κ.α.). Έτσι μπορεί η γενιά μου να μην τον πρόλαβε ως παίχτη, όμως το όνομα του της έγινε γνωστό από τις αναφορές της γενιάς των πατεράδων μας. Και το χρησιμοποιούσαμε με υποτιμητική χροιά στην καθημερινότητα μας : «Ρε χαλιαμπάλια πάλι άκυρο σου έριξε το γκομενάκι;», «Έσκασε μύτη ένας χαλιαμπάλιας με μαύρο δερμάτινο, σπορτέξ και άσπρη κάλτσα», κ.λπ. τέτοια ωραία.

Ήμουν που λέτε χθες στο αμάξι και γύριζα από τας εξοχάς (τι ωραία, στη φύση χωρίς ίντερνετ και καμία ενημέρωση για δύο ημέρες…) και βάζω το ραδιόφωνο και πέφτω πάνω στην ανακοίνωση του ανασχηματισμού.

Καταρχήν, το όνομα του Γκίκα Χαρδούβελη με ξάφνιασε. Ευχάριστα, είναι η αλήθεια. Ευτυχώς, κάποιος γνώστης διαδέχεται το Στουρνάρα. Ένα Στουρνάρα που ναι μεν δεν ενθουσίασε (ακόμα και εμάς που από την αρχή στηρίξαμε την επιλογή του) όμως έβγαλε πολλή «βρώμικη» δουλεία και βοήθησε να σωθεί μία δύσκολη παρτίδα για τη χώρα, παίζοντας μπάλα στα ευρωπαϊκά τερέν. Ναι, από την άλλη δε θα διαφωνήσω με τις μομφές πολλών: φορομπηξία κατά δικαίων και αδίκων, μικρή πρόοδος όσον αφορά την πάταξη της φοροδιαφυγής και τη λεγόμενη διεύρυνση της φορολογικής βάσης, μικρή πρόοδος όσον αφορά ζητήματα που άπτονται του κοινού αισθήματος περί δικαίου (λίστα Λαγκάρντ). Όμως μη ξεχνάμε πως κινήθηκε σε πολυ στενά όρια ανάμεσα στον κρατισμό των κυβερνώντων και στις δημοσιονομικές απαιτήσεις της τρόικας. Για να ξαναρθούμε στο σήμερα όμως, ο κ. Χαρδούβελης είναι ένας έμπειρος τεχνοκράτης με γνώση του ιδιωτικού τομέα, αυτού που τόσο έχει χτυπηθεί από τις πολιτικές των τελευταίων ετών. Οι δεξιοί έχουν λυσσάξει που πάλι στο τιμόνι της οικονομίας τοποθετείται κάποιος με προϋπηρεσία επί κυβερνήσεων Σημίτη. Τι να κάνουμε όμως, αυτή είναι η αλήθεια: ο Σημίτης, πέρα από τα φίδια που είχε στο κόμμα του, ήξερε στα καίρια πόστα να επιλέγει τους σωστούς ανθρώπους. Μία ικανότητα που, δυστυχώς, δεν είχε άλλος πρωθυπουργός μετά από αυτόν

Από εκεί και μετά όμως, ακούγοντας τα υπόλοιπα ονόματα, αυθόρμητα μου ξέφυγε: «Ρε σεις, που τους βρήκατε πάλι αυτούς τους χαλιαμπάλιες;»

Ο παλιός μπασκετμπολίστας της ΑΕΚ Βασίλης Κικίλιας διαδέχεται τον, κατά γενική ομολογία επιτυχημένο, Νίκο Δένδια στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη. Ο κ. Κικίλιας έχει σπουδάσει Ιατρική και έχει διατελέσει δημοτικός σύμβουλος στο πλευρό του…Νικήτα Κακλαμάνη αλλά και επικεφαλής αντιπολιτευόμενου συνδυασμού στην περιφέρεια Αττικής. Να’ ταν όμως ο Κικίλιας μόνο το πρόβλημά μας, θα ήμασταν σήμερα ευτυχείς…

Ποτέ δεν ήμουν φαν του Άδωνι Γεωργιάδη. Δεν πιστεύω πως οι επιτυχημένοι μεταρρυθμιστές γίνονται με τα λόγια και τις παρουσίες στα πάνελς. Η απομάκρυνση του όμως από του υπουργείο Υγείας και η αντικατάσταση του από τον κ. Βορίδη με βάζει σε σκέψεις. Ο κ. Βορίδης είναι ένας από τους πιο σιχαμερούς πολιτικούς της ελληνικής πολιτικής πιάτσας. Εξαιρετικός ομιλητής, με μετριοπαθές προφίλ και μοντέρνο περιτύλιγμα, ενώ από μέσα κρύβει έναν τυπικό πολιτευτή παλιάς κοπής. Μη ξεχνάμε τον «αγώνα» του να ικανοποιήσει τους ταξιτζήδες και να αναιρέσει το νομοσχέδιο Ραγκούση για την απελευθέρωση του επαγγέλματος. Τελικά, τα κατάφερε. Προφανώς ο κ. Σαμαράς θορυβήθηκε βλέποντας τον κ. Λουράντο σε εκδήλωση υποστήριξης της κ. Ρένας Δούρου και θέλει να αποκαταστήσει σχέσεις με την πάλαι ποτέ αγαπημένη συντεχνία όπως και με άλλα κλαδικά και οικονομικά συμφέροντα του χώρου της υγείας.

Μια που είμαστε στο υπουργείο Υγείας, κάποιοι λένε πως ένας από τους λόγους που «κόπηκε» η υφυπουργός υγείας Ζέτα Μακρή ήταν η εμμονή της στην εφαρμογή του αντικαπνιστικού νόμου, που θεωρήθηκε πως ήταν μία αιτία απώλειας ψήφων στις πρόσφατες εκλογές. Eθνικές εκλογές πλησιάζουν παίδες, ώρα για χατίρια, επιστροφή στην καπνιστική ασυδοσία που απολάμβαναν γενιές Ελλήνων…Στη θέση της μία παλιά γνώριμη παρουσία, που δε μας είχε λείψει καθόλου είναι η αλήθεια: η κα. Κατερίνα Παπακώστα.

Στο υπουργείο του πολιτισμού, η σύζυγος Βοσκόπουλου ανταμείφθηκε με τη θέση της υφυπουργού. Γιατί ανταμείφθηκε; Για την αποστασιοποιημένη στάση της σε σχέση με τον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου, στον οποίο εθεωρείτο ό,τι πρόσκειται. Είπαμε, ο κ. Βενιζέλος κινείται αποκλειστικά με γνώμονα το εθνικό συμφέρον…

Για τον ίδιο λόγο και ο κ. Ντόλιος κερδίζει τη θέση του υφυπουργού εσωτερικών. Ο κ. Ντόλιος είναι κλασική περίπτωση «βαρύμαγκα» πασόκου των 80s, αυτό το είδος που, δυστυχώς, ακόμα επιβιώνει στην εποχή μας (εδώ έχει πρωινή εκπομπή ο Πέτρος Κωστόπουλος…).

Ε αντάμειψε τόσους φιλο-παπανδρεϊκούς ο Βαγγέλης, να μη βάλει και ένα δικό του; Έτσι «ου Πάρς ου Κουγκουλούπολους» (έτσι προφέρεται στα «σούρδικα» που λένε στο νομό Κοζάνης) είδε τον εαυτό του αναπληρωτή υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης.

Από τη θέση του υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης απομακρύνεται ο ακαδημαϊκός κ. Τσαυταρής. Δε ξέρω κατά πόσο υπήρξε επιτυχημένη η θητεία του κ. Τσαυταρή, από όσα έχω διαβάσει μάλλον θετικές αποχρώσεις επικρατούν. Όμως δε μπορώ να κρίνω θετικά τον αντικαταστάτη του, ένα βουλευτή της Ν.Δ. από την Πέλλα, ο οποίος πρωτοστάτησε στην «υπέρ γάλατος αντίσταση», τότε που συζητούνταν το περίφημο πακέτο μέτρων του ΟΟΣΑ. Ανάμεσα σε άλλα, βλέπουμε στο βιογραφικό του πως είναι συγγραφεύς του, να υποθέσουμε μπεστ-σέλλερ, «Η Μάχη για το Ροδάκινο». Κάτι τέτοιες μάχες κερδίζαμε τόσα χρόνια, για αυτό κατέληξε η ελληνική γεωργία εκεί που κατέληξε. Με τι ασχολείσαι ρε αλεπουδράκουλα, να κλείσουμε τα μέτωπα με τους αγρότες και να εξασφαλίσουμε πως δε θα έχουμε άλλους κοινοβουλευτικούς αντάρτες, αυτές είναι οι έννοιες μας, εκλογές έρχονται…

Η γραφική λαϊκή δεξιά επιστρέφει. Παρά τις ιστορίες με το γηροκομείο, ο κ. Γιακουμάτος είναι ο νέος υφυπουργός Ανάπτυξης και Ανταγωνιστικότητας. Τελείως ακατάλληλος για τη θέση, άλλη μία επιλογή απλά για να εξασφαλισθούν οι πολυπόθητες εσωκομματικές ισορροπίες.

Τι ανάπτυξη έхουν να δούνε τα ματάκια μας...

Τι ανάπτυξη έхουν να δούνε τα ματάκια μας…

Στο αναχρονιστικό υπουργείο Μακεδονίας-Θράκης (που θυμίζει τους καιρούς που οι «παλαιοελλαδίτες» θέλανε να ελέγχουν καλύτερα τις «νέες χώρες») ένας παλιός γνώριμος από τις αλήστου μνήμης κυβερνήσεις Κωστάκη Καραμανλή: ο Γιώργος Ορφανός. Τεράστιο κεφάλαιο για τη Βόρεια Ελλάδα και αυτός, ειδικά τώρα που μας στέρησε η δικαιοσύνη έναν Παναγιώτη Ψωμιάδη…

Στο υπουργείο Παιδείας, η παρουσία του παλαιού αθλητή στίβου Κώστα Κουκοδήμου στη θέση του υφυπουργού, είναι μία απτή απόδειξη του πόσο χεσμένο έχουν το συγκεκριμένο τομέα οι κυβερνήσεις μας.

Don't worry for Helliniki Paideia, o Koukodimos einai edo dynato yfypoyrgo...

Don’t worry for Helliniki Paideia, o Koukodimos einai edo dynato yfypoyrgo…

Το σύνολο συμπληρώνεται πολύ ταιριαστά με τη δεξιά κυράτσα που ακούει στο όνομα Βούλτεψη στη θέση της εκπροσώπου τύπου. Μπλιάχ….

Να πούμε και τα λίγα καλά: επιτέλους μας τελείωσε ο απαράδεκτος Αρβανιτόπουλος από το Παιδείας. Διάδοχος του ο Λοβέρδος (ε να βάλουμε και λίγη Ελιά ε;), ο οποίος έδειξε δραστηριότητα στο υπουργείο Υγείας επί ΓΑΠ, με αμφιλεγόμενα αποτελέσματα όμως. Επίσης τέλος ο Μιχελάκης και ο Πάνος Παναγιωτόπουλος. Ο πρώτος αντικαθίσταται από το δημοσιογράφο και γνωστό πρήχτη στα πάνελς (για αυτόν είπε το περίφημο «όταν γαμάς τη συζήτηση τι να κάνω» ο Χαλβατζής του ΚΚΕ) Αργύρη Ντινόπουλο, οπότε μικρό το όφελος. Ο δεύτερος από τον κ. Τασιούλα, ο οποίος τουλάχιστον είναι ένας άνθρωπος με χιούμορ, προσόν απαραίτητο νομίζω για να παριστάνεις με πετυχημένο τρόπο τον υπουργό Πολιτισμού στα χρόνια της κρίσης. Τέλος, το αξιόλογο έργο του Δένδια ανταμείφθηκε με το υπουργείο Ανάπτυξης, από το οποίο έφυγε ο κ. Χατζηδάκης, με προοπτική Κομισιόν στον ορίζοντα.

Σύνολο 19 υπουργοί, 5 αναπληρωτές υπουργοί και 19 υφυπουργοί. Άλλο ένα…μικρό και ευέλικτο κυβερνητικό σχήμα δηλαδή. Μόνο το υπουργείο Εργασίας έχει…τρεις υφυπουργούς! Το Πασόκ σαφώς ενισχυμένο, ο κ. Βενιζέλος κεφαλαιοποιεί τις σωστές τακτικές του κινήσεις και την επιτυχία (!) του 8% στις ευρωεκλογές.

Συνολικά, σαφώς αρνητικές εντυπώσεις. Ένας ανασχηματισμός με καθαρά προεκλογική σκοπιμότητα και σαφή αποστασιοποίηση από την προώθηση των απαραίτητων για τον τόπο μεταρρυθμίσεων. Προτεραιότητα σε αυτή τη φάση είναι η διατήρηση των εύθραυστων ενδοκομματικών ισορροπιών και το άνοιγμα σε συντεχνίες και κοινωνικές ομάδες με ισχύ. Πλην του κυρίου  Χαρδούβελη, το ίδιο κουρασμένο πολιτικό προσωπικό περιορισμένης ευθύνης.

Φαίνεται πως έτσι νομίζει ο κ. Σαμαράς πως μπορεί να ψαλιδίσει τη διαφορά με το Σύριζα και να βγει νικητής στις επόμενες εκλογές. Όπως το ξαναγράψαμε, ο Μεσσήνιος κομματάρχης δεν κατάφερε να κάνει την υπέρβαση ώστε να γίνει ο πρωθυπουργός των μεταρρυθμίσεων και της διασφάλισης της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας. Η κυβέρνηση βυθίζεται σε ένα τέλμα ανακύκλωσης των γνωστών προσώπων και των γνωστών παλαιοκομματικών τακτικών. Το κακό για τον κ. Σαμαρά είναι πως δε νομίζω πως θα έχει εκλογικά κέρδη με τη στάση του αυτή. Οι πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις μαρτυρούν πως ο κόσμος δε γουστάρει τους αμφίθυμους που είναι με το ένα πόδι εδώ και με το άλλο εκεί. Οι περιπτώσεις Κουβέλη και Καρατζαφέρη είναι ενδεικτικές, το αντιπαράδειγμα της στιβαρής Χρυσής Αυγής επίσης.  Ή όπως γράφει πολύ εύστοχα ο κ. Μανδραβέλης στη σημερινή «Κ» : «Αν η κυβέρνηση επέμενε στον δρόμο των μεταρρυθμίσεων, κι έδινε την πολιτική και ιδεολογική μάχη υπέρ αυτών, είχε μια ελπίδα επιβράβευσης. Όταν δια του ανασχηματισμού τις συκοφαντούν, όλο και περισσότεροι θα επιλέγουν τον αυθεντικό λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ, από τα φτιασιδώματα της λαϊκής Δεξιάς…»

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

 

Υ.Γ. Και μία θέση για τη συμπάθεια μου τη Φωτεινή την Πιπιλή δεν περίσσευε δηλαδής ρε μαστόρια της τακτικής της μεγάλης συντηρητικής παρατάξεως;

Τακιμιάζω, το ρήμα από το ουσιαστικό τακίμι. Όπου τακίμι, όπως μας πληροφορεί το cult διαδικτυακό λεξικό της αργκό slang.gr, είναι ο κολλητός, ο καλός φίλος. Ο χρήστης Μιτζνούρ μας πληροφορεί πως προέρχεται από το αλβανικό takim = συνάντηση. Εγώ πάλι, με τουρκομερίτικη καταγωγή, είχα την αίσθηση πως προέρχεται από το τούρκικο takim που σημαίνει, μεταξύ άλλων, ομάδα, κλίκα.

«Και πως σου ‘ρθε τώρα αυτό αλεπουδράκουλα μου; Εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ είπες να το ρίξεις στη γλωσσολογία;»

Να, που λέτε, έβλεπα χθες στα τηλεοπτικά δελτία τα ψευτό-τσαμπουκαλίκια των χρυσαυγιτών. Πρέπει να παραδεχτούμε πάντως, πως οι τύποι δίνουν στο κοινό τους αυτό που θέλει . Όταν ρωτάω όλους αυτούς τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, τον περιπτερά, τον τεχνίτη στο συνεργείο, τον οδηγό λεωφορείου, τον ταβερνιάρη που ανερυθρίαστα μου λένε πως θα ψηφίσουν ή ψήφισαν χρυσή αυγή, «καλά και περιμένεις αυτοί οι άνθρωποι να λύσουν τα προβλήματα της χώρας;» η απάντηση που έρχεται είναι πλέον τυποποιημένη: «Όχι, αλλά μία δυνατή χρυσή αυγή είναι απαραίτητη, για να φοβούνται οι άλλοι. Ναι, να μπουν και στο κοινοβούλιο να τους ρίξουν και καμιά. (σ.σ. και ας δείχνουν τι θρασύδειλοι είναι μόλις πεταχτεί ένας Πύρρος Δήμας – επιτέλους δικαιώνεται σε κάτι και μία επιλογή Βενιζέλου…) Τι άλλο να ψηφίσουμε, όλοι το ίδιο σύστημα εξυπηρετούν».

Πολλά μπορείς να πει κανείς για τη στάση των ανθρώπων αυτών. Για την ελλειμματική τους παιδεία, για την έλλειψη πολιτικής γνώσης για την κοινωνική ανευθυνότητα τους. Όμως, από την άλλη όταν βλέπουν την κοροϊδία, την ατιμωρησία και τη φαυλότητα του παλιού πολιτικού κατεστημένου, καταλαβαίνεις αυτή την ενστικτώδη (και βλακώδη να προσθέσω) τους αντίδραση. Γιατί πρόκειται καθαρά για αντίδραση. Λίγοι είναι οι στρατευμένοι που πιστεύουν πως η χρυσή αυγή μπορεί να κυβερνήσει και να αλλάξει τον τόπο. Οι περισσότεροι είναι στη φάση, «τώρα θα σας δείξω εγώ ρε γαμιόληδες». Να νιώσουν παραπάνω από πολιτική δε μπορούν κιόλας οι περισσότεροι τους.

Όμως ας γυρίσουμε στον τίτλο μας φίλε αναγνώστη, τα τακιμιάσματα που λες. Μεταξύ των διαφόρων γελοιοτήτων που εκστόμισε χθες η συμμορία Μιχαλολιάκου, κεντρική θέση είχαν οι εκμυστηρεύσεις για τις “off the record” προσεγγίσεις από το κόμμα της ΝΔ. Κλήσεις στο κινητό του από το διευθυντή του πολιτικού γραφείου του πρωθυπουργού Γιώργο Μουρούτη, μας αποκάλυψε ο αρχηγός. Με το Μπαλτάκο γνωρίζονται από τα πρώτα τους βήματα στον εθνικιστικό χώρο το 1973. Ο δε Άδωνις εξομολογείται στον Παππά «Καλύτερα ο 16-χρονος γιός μου να γίνει χρυσαυγίτης, παρά συριζαίος και κομμουνιστής». Ο πρόεδρος της βουλής τον αποκαλεί Χρηστάρα και τον παροτρύνει σε φιλικό ύφος να κατευνάσει τον Κασιδιάρη.

Από τη μία ακούγεται αστεία η τακτική αυτή των χρυσαυγιτών, θυμίζει μικρά παιδάκια που κάνανε μία αταξία και μετά λένε «ναι μα ο μπαμπάς μου είπε δεν πειράζει». Από την άλλη όμως, δεν πιστεύετε και εσείς πως λένε αλήθεια για τα τακιμιάσματα αυτά; Τα οποία μόνο τυχαία δεν είναι.

Ο «μεταρρυθμιστής» πρωθυπουργός μας και το επιτελείο του (χρύσανθοι, σταμάτηδες, μουρούτηδες και λοιπές τέτοιες μορφές), μπορεί να μας λένε ωραία παραμύθια περί «μεγάλης ευρωπαϊκής παράταξης», όμως είναι φανερό πως πως αλλού είναι η πολιτική τους στόχευση. Στο ψηφοφόρο που κινείται στα δεξιά της Ν.Δ. και βρίσκεται μεταξύ χ.α. , Αν. Ελ.  και Λα.Ο.Σ. Όπως έγραφα (να βλογήσουμε και λίγο τα γένια μας, ε;) σχεδόν ένα χρόνο πριν, με αφορμή την υπόθεση Σακκά:

«(…) Δε νομίζω πως οι παραπάνω εκφράσεις «ξέφυγαν» από το κέντρο τύπου της ΝΔ. Αντίθετα, ήταν καλά στοχευμένες στο κοινό το οποίο θέλει να κερδίσει. Ένα κοινό το οποίο βρίσκεται στο χώρο δεξιά της ΝΔ και το οποίο την εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό, μετά τη «μνημονιακή» της στροφή επί κυβερνήσεως Παπαδήμου. Ένα κοινό που είναι φορέας ενός κλειστοφοβικού «πατριωτισμού», του οποίου τις εκφάνσεις βλέπουμε όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια. Το κοινό αυτό περιλαμβάνει αυτούς που δεν άφησαν τον Οδυσσέα Τσενάι να σηκώσει την ελληνική σημαία, αυτούς που κριτικάρουν το βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση χωρίς να το έχουν διαβάσει, αυτούς που θεωρούν το Μπουτάρη προδότη του έθνους, επειδή θέλει να εκμεταλλευθεί το οθωμανικό και εβραϊκό παρελθόν της Θεσσαλονίκης για να προσελκύσει τουρίστες.

Ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται να γνοιαστεί αν καταπατήθηκαν τα δικαιώματα κάποιου, όταν αυτός είναι «διαφορετικός» (αναρχικός, μετανάστης, ομοφυλόφιλος, αιρετικός ή οτιδήποτε άλλο του είναι απεχθές). Δεν τον πειράζει ο αυταρχισμός και η έλλειψη δικαιοσύνης, αρκεί να υπάρχει «τάξη και ασφάλεια» για αυτόν και την οικογένεια του. Και να σου τώρα, η ΝΔ του κλείνει πονηρά το ματάκι και του υπόσχεται το τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια» σε νέα συσκευασία «2013»»

Μη ξεχνάμε επίσης πως η χ.α. άρχισε να διευρύνει το κοινό της μέσα από τις πλατείες των «αγανακτισμένων». Και ένας από τους πρωταίτιους της γιγάντωσης αυτών των φαινομένων του «αντι-μνημονιακού» λαϊκισμού, ήταν ο πρωθυπουργός μας. Ποιος ξεχνά τα «Ζάππεια» και τις ανέξοδες υποσχέσεις περί κατάργησης του μνημονίου; Αντίθετα με την εγχώρια δεξιά, στην Πορτογαλία, η δεξιά αντιπολίτευση υπερψήφισε το μνημόνιο ως αναγκαίο και στήριξε τον πολιτικό της λόγο στην καλύτερη εφαρμογή του από τους κυβερνώντες σοσιαλιστές. Αντίθετα με εμάς, η ακροδεξιά παραμένει σήμερα περιθωριακή στην Πορτογαλία. Τυχαίο;

Εν κατακλείδι, όπως έχουμε πολλάκις ξαναγράψει, ο μεσσήνιος κομματάρχης δεν κατάφερε να κάνει την υπέρβαση και να γίνει ο πρωθυπουργός με μεταρρυθμιστικό έργο και ευρωπαϊκό όραμα. Αντί να στηρίξει Καμίνη και Μπουτάρη και να προσπαθήσει να ανοιχτεί στο χώρο του κέντρου, προτίμησε τις υπόγειες συγκοινωνίες με τον εθνικιστικό έως ακροδεξιό χώρο. Έτσι δεν ξεκίνησε κιόλας; Ως υπέρμαχος μίας άκαμπτης γραμμής στο «μακεδονικό», που μόνο ζημία προκάλεσε στα εθνικά μας συμφέροντα. Έ στην ίδια ρότα συνεχίζει, δυστυχώς. Και αναιρεί τα όποια καλά έκανε αυτή η κυβέρνηση (και δεν είναι ευκαταφρόνητα). Και να ‘ταν μόνο αυτό; Είναι και η προσκόλληση στον έλεγχο του κράτους με τις γνωστές παλαιοκομματικές τακτικές. Είχαμε την παραίτηση Θεοχάρη σήμερα. Μετά από Αμπατζόγλου, Παπαθανασίου και Ζαγορίτη, ποιος έχει σειρά;

Το τραγικό είναι πως, αυτή τη στιγμή, η εναλλακτική στη Ν.Δ. του κ. Σαμαρά είναι το συνονθύλευμα που λέγεται Σύριζα, με ένα περιορισμένων ικανοτήτων παιδί του κομματικού σωλήνα στο τιμόνι του. Και ο χώρος ανάμεσα στο θλιβερό αυτό δίπολο, κατακερματισμένος αναλώνεται σε ατελείωτες συζητήσεις, διαβουλεύσεις και τακτικισμούς, που έχουν κουράσει τον κόσμο. Για αυτό το χώρο όμως θα μιλήσουμε σε επόμενο post…