Αρχείο για Νοέμβριος, 2013

Πράσινη-Άδωνις

syriza farmakoviomianies

Να χαιρετίσουμε ως ιστολόγιο την κίνηση της Δέσποινας Βανδή να αποχωρήσει από το σχήμα με το Νότη Σφακιανάκη, μετά τις εμετικές δηλώσεις του τελευταίου υπέρ της Χρυσής Αυγής.

Θα ήθελα όμως να διαχωρίσω τη θέση μου από την πλειοψηφία των ευαισθητοποιημένων συνανθρώπων μας που έσπευσαν να επαινέσουν τη στάση της κυρίας Μαλέα (το πραγματικό επίθετο της Δέσποινας από την Καβάλα), αφού όμως πρώτα μας διαβεβαιώσαν πως αυτοί δεν εκτιμούν τη Βανδή ως καλλιτέχνη και δεν ακούνε σκυλάδικα και  α πα πα αυτοί δεν κάνουν τέτοια πράγματα.

Εγώ με αφορμή τη θαρραλέα στάση της Δέσποινας, θα ήθελα πρώτη φορά να εξομολογηθώ δημόσια πως τη βρίσκω με τα τραγούδια της. Χρόνια τώρα, όταν μένω μόνος μου μες στο σαλόνι μου, έρχονται στιγμές που παρατάω το Zappa, τους Pink Floyd και τις λοιπές ψαγμενιές και θέλω να ακούσω τραγούδια σαν το παρακάτω :

 

Αγαπητοί αναγνώστες να με συμπαθάτε για το παρόν άρθρο, μα τόσο χρόνια closeted (να δανειστώ ορολογία  από το gay-lesbian λεξιλόγιο) fan της Δέσποινας, νιώθω μία τεράστια ανακούφιση που επιτέλους μοιράστηκα με κάποιους το κρυφό μου αυτό πάθος …

Χθες το βράδυ, κάθισα παρέα με ένα φίλο να δούμε το ματς της εθνικής μας ομάδας εναντίον της Ρουμανίας. Μετά το τέλος του ματς και το ευτυχές αποτέλεσμα, γέμισα ξανά τα ποτήρια και έβαλα μουσική. Άφησα όμως ανοιχτή την τηλεόραση, χωρίς ήχο, στην αθλητική εκπομπή που ακολουθούσε. Τα πρόσωπα του πολυπληθούς πάνελ (μεταξύ των καλεσμένων και οι κ.κ. Σαββόπουλος και Ζουγανέλης. Όσο και αν τους εκτιμώ ως καλλιτέχνες, από μπάλα δε νιώθουν, για αυτό και δε βλέπω τέτοιες πανηγυρτζίδικες εκπομπές) έλαμπαν από χαρά για τη μεγάλη πρόκριση, ενώ σε μεγάλο μέρος της εκπομπής βλέπαμε στο κάτω μέρος της οθόνης με μεγάλα γράμματα τη φράση : «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!».

Τι ωραία ε; Να νιώσουμε και εμείς λίγο γαμάτοι βρε αδερφέ, μετά από 4 χρόνια που είμαστε το μαύρο πρόβατο της ηπείρου και ο προσφιλής στόχος κριτικής των βορειο-ευρωπαίων εταίρων μας. Είναι όμως έτσι, αντικατοπτρίζει δηλαδή η χθεσινή εμφάνιση της εθνικής μας  αυτό που είμαστε ως κοινωνία γενικότερα;

Για να απαντήσω θα κάνω μία ιστορική αναδρομή, η οποία θα περιλαμβάνει πολλή…μπάλα.

Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι) τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Τον Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του Σαμαρά-Τσίπρα π.χ.;

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του αντίστοιχου Σαμαρά-Τσίπρα;

Τι σχέση όμως έχει η σκληρή δουλειά, η πειθαρχία και η συλλογική λειτουργία των ομάδων του Ρεχάγκελ τότε και του Σάντος τώρα, με :

–         Αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα από τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή;

–         Αυτά που βλέπουμε να γίνονται στα πανεπιστήμια μας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στη δημόσια διοίκηση της χώρας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε (πλην λίγων εξαιρέσεων) στην τοπική μας αυτοδιοίκηση;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στο συνδικαλιστικό μας κίνημα;

–         Αυτά που βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο ανάλγητες συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, δημοσιογράφοι κ.λπ.) προσπαθούν να διατηρήσουν τα, παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων, προνόμια τους;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στην καθημερινότητα μας : που πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, που περνάμε για πλάκα με κόκκινο, που σιγά μη σταματήσουμε στις διαβάσεις, που παρκάρουμε σε θέσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες, που δεν ανακυκλώνουμε, που «ξεχνάμε» να κόψουμε απόδειξη, που,  που…

Όχι αγαπητοί κύριοι του MEGA, μπορεί να είναι βολικό να χαϊδεύουμε τα αυτιά του κοσμάκη με αφορμή μία ποδοσφαιρική επιτυχία, η πικρή αλήθεια είναι όμως  πως οι περισσότεροι τομείς στη χώρα καμία σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου.

Όσο για τους πολιτικούς μας, καιρός είναι να αναλογιστούν το παράδειγμα του Ρεχάγκελ και του Σάντος. Δυστυχώς, καμία σχέση σε σοβαρότητα και υπευθυνότητα με τους δύο καλούς προπονητές. Αλλά και εμείς οι απλοί πολίτες, αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και γλεντήσαμε τη χθεσινή νίκη, ας σκεφτούμε γιατί, σε αντίθεση με την εθνική μας ομάδα, ως κοινωνία δε μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά και έχουμε αυτά τα χάλια…

Τα γκολ του συμπαθή "Κάγκουρα" είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Τα γκολ του συμπαθή «Κάγκουρα» είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Πλήθος αντιδράσεων προκάλεσε το περιβόητο σκίτσο του Δημήτρη Χαντζόπουλου στα ΝΕΑ με τη Ζωή και τη Ραχήλ. Άθλιος σεξιστής (http://left.gr/news/synehizei-ti-sexistiki-athliotita-o-hantzopoylos-ton-neon) και αυλικός του Ψυχάρη ο γνωστός σκιτσογράφος (http://www.koutipandoras.gr/46903/ο-κ-δ-χαντζόπουλος-και-το-χιούμορ-του-α.html ) , αποφάνθηκαν πλείστα τα, φίλα προσκείμενα προς το Σύριζα, μέσα ενημέρωσης.

Στρατευμένη σάτιρα ή αλλιώς πόλεμος στα υπαλληλάκια του ΔΟΛ με τα ίδια τους τα όπλα

Στρατευμένη σάτιρα ή αλλιώς πόλεμος στα υπαλληλάκια του ΔΟΛ με τα ίδια τους τα όπλα

Και εκεί που βάλαμε στη θέση του τον Χαντζόπουλο, και τον κάθε εν δυνάμει Χαντζόπουλο, ξάφνου πετιέται σαν πορδή ο γνωστός συγγραφεύς και βουλευτής του Σύριζα  κ. Τατσόπουλος, προς υπεράσπιση του ασεβή γελοιογράφου. Μετά τις αρχικά αμήχανες αντιδράσεις από πλευράς Σύριζα, ευτυχώς βρέθηκε κάποιος να βάλει στη θέση του και το λαλίστατο συγγραφέα (περισσότερο αξιομνημόνευτου βέβαια για τη δράση του όσον αφορά τη μισή Αθήνα, παρά για το συγγραφικό του έργο). Δεν είναι άλλος από τον κ. Μουλόπουλο, συντονιστή της Γραμματείας Πολιτικής Επικοινωνίας του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ. Αντιγράφω από το χθεσινό του άρθρο στην «Αυγή» (μία εφημερίδα που διαβάζω καθημερινά, δε ξέρεις τι χάνεις αν δεν το κάνεις, φίλε αναγνώστη), με τον πιασάρικο τίτλο «Είμαστε όλοι Τατσόπουλοι»:

«Διαφωνώ με τις κριτικές εναντίον του Π. Τατσόπουλου για τις τοποθετήσεις του για την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, τον Π. Λαφαζάνη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, το σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου. Τη σάτιρα. Και υποψιάζομαι ότι όλοι αυτοί που του την πέφτουν υποκινούνται από το ποταπό αίσθημα του φθόνου απέναντι σε έναν Άνδρα και σε έναν Πολιτικό (παρακαλώ τη διόρθωση, με Α και Π κεφαλαία), που κατά δήλωσή του έχει «γαμήσει τη μισή Αθήνα». Ποιος από όλους αυτούς μπορεί να επιδείξει μια τέτοια επίδοση; Ποιος μπορεί να καυχηθεί ότι έχει πάει με 200.000 γυναίκες (τόσο είναι περίπου το 50% του ενεργού σεξουαλικά γυναικείου πληθυσμού της πρωτεύουσας). Και ταυτόχρονα να μιλάει καθημερινά στα μισά ραδιοτηλεοπτικά μέσα της Ελλάδας; Ποιος, ζηλιάρηδες, ποιος;

Εγώ είμαι στο πλευρό του. Τον θαυμάζω, τον τιμώ.»

Δυνατή εισαγωγή από τον καλό αρθρογράφο που κερδίζει με τη μία τον αναγνώστη. Είναι αλήθεια πως πένες σαν την παρούσα, που βουλιάζουμε στον ωκεανό της μετριότητας, πολύ θα θέλαμε να γράφουμε τέτοιες εισαγωγές στα άρθρα μας. Ίσως τότε να μπορούσαμε να κρατήσουμε και κανέναν από τους επισκέπτες των ιστολογίων μας που βρέθηκαν κατά τύχη λόγω του αλγορίθμου αναζήτησης του google. Ναι φθονώ τον κ. Μουλόπουλο και σπεύδω να το ξεκαθαρίσω φίλε αναγνώστη. Γιατί μπορεί να στερούμεθα ταλέντου αλλά ουχί και ειλικρίνειας, αδελφέ. Συνεχίζουμε με περισσότερο Μουλόπουλο, από το ίδιο άρθρο πάντα:

«Και υπακούοντας στη σκέψη του (είναι καθήκον της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ να εκδώσει ένα βιβλιαράκι με τίτλο «Η σκέψη του Πέτρου»), όπως τη διατύπωσε στο (ελεύθερο) «Βήμα FM» την περασμένη Πέμπτη, προχωρώ με την «ελευθερία του συνειρμού», «να κάνω αναγωγές που θα σας βάλουν να σκεφτείτε».

Όταν ο Πέτρος, που πάει παντού (εδώ πάει ένα καλό σατιρικό σκίτσο που να τον παρουσιάζει ως βιζιτού), δήλωνε «είμαστε όλοι χρυσαυγίτες», έκανε μια ιδιοφυή πολιτική κίνηση που οι μαοσταλινικοί του ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσαν να κατανοήσουν: έκανε τη μεγάλη υπέρβαση των διαχωριστικών γραμμών, έβαλε τη βάση για ένα παλλαϊκό μέτωπο σωτηρίας της χώρας χωρίς αποκλεισμούς.

Η ιδέα μιας «Χρυσής Αυγής με ανθρώπινο πρόσωπο», ήταν μια ιδιοφυής πολιτική κίνηση που υπονόμευε το φλερτ του Φ. Κρανιδιώτη με τη βάση της Χ.Α. Συντρόφισσες και σύντροφοι, ακόμη και αν δεν υπήρχε ο Π. Τατσόπουλος, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Στις δύσκολες ώρες που ζούμε χρειάζεται και κάποιος με πηγαία αίσθηση της σάτιρας για να «κάνει το χειλάκι μας να σκάσει».

Κάθε κόμμα θα πρέπει να έχει τον γελωτοποιό του. Η Ν.Δ. έχει τον Άδωνι, το ΠΑΣΟΚ τον Πάγκαλο κι εμείς τον Τατσόπουλο. Ήγγικεν η ώρα να αναγνωρίσουμε τα χαρίσματα του Ανδρός, να τον στηρίξουμε να αντιμετωπίσει της αήθεις επιθέσεις που δέχεται και να αναφωνήσουμε: «Είμαστε όλοι Τατσόπουλοι».

ΥΓ.: Προειδοποίηση προς σοβαροφανείς μαρξιστές, λενινιστές, τροτσκιστές, σοσιαλιστές, φεμινιστές υπεύθυνους κεντροαριστερούς κ.λπ.: το κείμενο είναι σατιρικό και σας απαγορεύω να με στοχοποιήσετε. Αλλιώς θα βάλω το Mega να σας καταγγείλει!»

Μοναδικός συνδυασμός χιούμορ, ειρωνείας και γνήσιας αριστερής λεβεντίας από το κ. Μουλόπουλο. Η λεπτότητα του χιούμορ του και η προχωρημένη αισθητική του, μου έφεραν στο νου άλλους δύο τιτάνες της σάτιρας, που ποτέ τους δεν προσκύνησαν κανένα αφεντικό σε αντίθεση με τον υπαλληλίσκο του Ψυχάρη:

 

 

Μη ξεχνάμε πως ο Βασίλης Μουλόπουλος είναι γνωστός για την αντιστασιακή του δράση κατά της χούντας στην πλέον δύσκολη μορφή της, αυτή της αντίστασης από το εξωτερικό. Με πύρινα άρθρα του στην εφημερίδα της Lotta Continua συνέβαλε δραστικά στην ταχύτερη κατάρρευση  του καθεστώτος. Επίσης, έχει διατελέσει διευθυντής σύνταξης του Βήματος, μία θέση που πιθανώς κάποιοι τη θεωρήσουν ασύμβατη με τις τωρινές του απόψεις. Όμως, για να προλάβω τυχόν κακόβουλα σχόλια, πρέπει πρώτα να γνωρίσεις καλά τον εχθρό εκ των έσω (και αν σε πληρώνει, ακόμα καλύτερα), για να μπορέσεις να τον κατατροπώσεις αργότερα.

 

Κάποιοι λένε πως οι συμβουλές του κ. Μουλόπουλου, βοήθησαν στο να "ανοίξουν τα μάτια" του νεαρού αρχηγού του Σύριζα

Κάποιοι λένε πως οι συμβουλές του κ. Μουλόπουλου, βοήθησαν στο να «ανοίξουν τα μάτια» του νεαρού αρχηγού του Σύριζα

Χθες βράδυ δεν ήμουν καθόλου στα καλά μου και κάθισα και είδα το τσίρκο live.

τα κεφάκια του πρωθυπουργού (εδώ η χώρα καίγεται και…) και τις ειρωνείες του προς το μικρό Αλέξη

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

το συγκλονιστικό «ΝΑΙ» μίας μεγάλης Ελληνίδας, της Θεοδώρας Τζάκρη (για παρόμοιες περιπτώσεις κοινοβουλευτικών «ανταρτών» έχω γράψει εδώ και εδώ)

Η στυλιστική προυπήρξε της πολιτικής επανάστασης...

Η στυλιστική προηγήθηκε της πολιτικής επανάστασης…

μα πιο πολύ μ’άρεσε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ του Υπ. Οικ. και του Αλέξη Τσίπρα, ιδίως η απάντηση του τελευταίου:

Όπως λέει και ο Σοπενχάουερ στο (βαθιά σαρκαστικό για τους…κολπατζήδες ρήτορες) «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» :

«Αν παρατηρήσετε πως ο αντίπαλος σας έχει υιοθετήσει μία επιχειρηματολογία που θα οδηγήσει στην ήττα σας. μην τον αφήσετε να καταλήξει στο συμπέρασμα του. Διακόψτε τη ροή του διαλόγου έγκαιρα ή σταματήστε την αντιπαράθεση ή  στρέψτε το θέμα αλλού. Με άλλα λόγια μετατοπίστε τη συζήτηση.»

Μετατοπίστε την οπουδήποτε. Από το κακό μνημόνιο (αν είναι δυνατόν το πιο σοβαρό πολιτικό κείμενο σα δε ντρέπεται ο δωσίλογος, να του δώσω να διαβάσει το κόκκινο βιβλίο του Μάο να ξεστραβωθεί…) μέχρι και τα πρόσφατα «παράπονα» των 70 βουλευτάδων της ΝΔ (Κακλαμάνης, Κοντος και λοιποί αστέρες) προς τον κ. Στουρνάρα.

Τρατζίκ…