Αρχείο για Ιουνίου, 2013

«Λευτεριά στο Δαπέργολα». Κοντά 20 χρόνια μετά, ακόμα θυμάμαι εκείνο το σύνθημα που είχε γεμίσει τους τοίχους της Θεσσαλονίκης, στα μέσα δεκαετίας του 90’. Ήμουν, βλέπεις, και πρωτοετής φοιτητής από την επαρχία, οπότε όλα αυτά μου φαίνονταν πολύ ενδιαφέροντα. Με τα χρόνια έπαψα να δίνω σημασία στα επαναλαμβανόμενα συνθήματα για φυλακισμένους συντρόφους, στα οποία άλλαζε μόνο το όνομα.  Τελευταίο όνομα που συγκράτησα, ήταν αυτό της Χριστίνας Τονίδου, πάλι από τοίχο της Θεσσαλονίκης. Μετά από μια δεκαετία περίπου, ασχολούμαι με κάποιον από τη νέα γενιά αντιεξουσιαστών, με αφορμή την πολιτική αντιπαράθεση που προκάλεσε. Για τον Κωνσταντίνο Σακκά, φυσικά, ο λόγος.

Ο Σακκάς κρατείται από το Δεκέμβριο του 2010, όταν συνελήφθη κατά την έξοδο του από αποθήκη-οπλοστάσιο, με την κατηγορία για συμμετοχή σε ένοπλη οργάνωση. Συμπλήρωσε το ανώτατο όριο προφυλάκισης (18 μήνες), χωρίς καν η δίκη του να έχει ξεκινήσει. Πριν λήξει το 18μηνο του ασκήθηκε νέα ποινική δίωξη για παρεμφερή υπόθεση, με αποτέλεσμα να παραταθεί ο χρόνος προφυλάκισης του για άλλο ένα χρόνο. Όταν έληξε και αυτός ο χρόνος, η προφυλάκιση του παρατάθηκε άλλο ένα εξάμηνο, σύμφωνα με βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών. Ο Σακκάς, μετά την απόρριψη του αιτήματος του για αποφυλάκιση, έχει ξεκινήσει απεργία πείνας και νοσηλεύεται στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας.

Leyteria sto Sakka

Ο Σύριζα, με ανακοίνωση του, επιτέθηκε στη ΝΔ, υποδεικνύοντας την ως ηθικό αυτουργό δικαστικής αυθαιρεσίας εις βάρος του κ. Σακκά. Από εκεί και πέρα στήθηκε το γνωστό θεατράκι «νοικοκυραίοι» vs «έχοντες δημοκρατικές ευαισθησίες», προς τέρψιν του κοινού του κάθε κόμματος. Η ΝΔ στην ανακοίνωση της ανέφερε χαρακτηριστικά : «Ας αφήσει ο ΣΥΡΙΖΑ τα μαθήματα Δημοκρατίας και τις υποδείξεις στη Δικαιοσύνη για προστασία κατηγορουμένων για τρομοκρατία. Ας σεβαστεί, έστω και για μία φορά, τους θεσμούς και ας πάψει να υπερασπίζεται κάθε λογής κατηγορούμενο για αναρχία και τρομοκρατία».

Βέβαια, μου προξενεί εντύπωση πως μπορούμε να επικαλούμαστε τους θεσμούς, όταν αυτοί, κατά πως φαίνεται, ήδη έχουν καταπατηθεί (υπέρβαση μέγιστου χρονικού ορίου προφυλάκισης). Επίσης, δε γνώριζα πως κινδυνεύουμε να μας μπουζουριάσουν με τη γενική και αόριστη κατηγορία για «αναρχία». Να προσέχω να μην κυκλοφορώ με βιβλία του Μπακούνιν, δηλαδή;

Δε νομίζω πως οι παραπάνω εκφράσεις «ξέφυγαν» από το κέντρο τύπου της ΝΔ. Αντίθετα, ήταν καλά στοχευμένες στο κοινό το οποίο θέλει να κερδίσει. Ένα κοινό το οποίο βρίσκεται στο χώρο δεξιά της ΝΔ και το οποίο την εγκατέλειψε σε μεγάλο βαθμό, μετά τη «μνημονιακή» της στροφή επί κυβερνήσεως Παπαδήμου. Ένα κοινό που είναι φορέας ενός κλειστοφοβικού «πατριωτισμού», του οποίου τις εκφάνσεις βλέπουμε όλο και πιο έντονα τα τελευταία χρόνια. Το κοινό αυτό περιλαμβάνει αυτούς που δεν άφησαν τον Οδυσσέα Τσενάι να σηκώσει την ελληνική σημαία, αυτούς που κριτικάρουν το βιβλίο ιστορίας της Ρεπούση χωρίς να το έχουν διαβάσει, αυτούς που θεωρούν το Μπουτάρη προδότη του έθνους, επειδή θέλει να εκμεταλλευθεί το οθωμανικό και εβραϊκό παρελθόν της Θεσσαλονίκης για να προσελκύσει τουρίστες.

Ο κόσμος αυτός δεν πρόκειται να νοιαστεί αν καταπατήθηκαν τα δικαιώματα κάποιου, όταν αυτός είναι «διαφορετικός» (αναρχικός, μετανάστης, ομοφυλόφιλος, αιρετικός ή οτιδήποτε άλλο του είναι απεχθές). Δεν τον πειράζει ο αυταρχισμός και η έλλειψη δικαιοσύνης, αρκεί να υπάρχει «τάξη και ασφάλεια» για αυτόν και την οικογένεια του. Και να σου τώρα, η ΝΔ του κλείνει πονηρά το ματάκι και του υπόσχεται το τρίπτυχο «Πατρίς, Θρησκεία και Οικογένεια» σε νέα συσκευασία «2013». Όσο για κάποιους που έχουν ψευδαισθήσεις, λόγω των γεγονότων στην ΕΡΤ, πως ο κ. Σαμαράς θα μας προκύψει μέγας «μεταρρυθμιστής», θα τους συνιστούσα να μη βιάζονται να βγάλουν συμπεράσματα. Οι επώδυνες μεταρρυθμίσεις που χρειάζεται η χώρα, δεν είναι αγώνας σπριντ αλλά αντοχής. Ένα «πυροτέχνημα» (ΕΡΤ), που έγινε χωρίς την απαραίτητη προεργασία, δεν αρκεί για να πείσει για την ειλικρίνεια των «μεταρρυθμιστικών» προθέσεων του κ. Σαμαρά.

Αυτά που λέτε με τη ΝΔ. Από την άλλη μεριά, ο Σύριζα πιθανότατα έχει δίκιο από νομικής πλευράς (δεν είμαι ειδικός, οπότε η άποψη διατυπώνεται με κάθε επιφύλαξη). Πως όμως να πειστώ για την ειλικρίνεια των προθέσεων του Σύριζα όσον αφορά την τήρηση των νόμων; Όταν στελέχη του υποστήριξαν ανοιχτά τους φοροφυγάδες της Ύδρας; Όταν ο αρχηγός του περηφανεύεται που δεν πλήρωσε το χαράτσι; Όταν ως κόμμα δε βγήκε να καταδικάσει τις ανομίες σε Κερατέα (καταστροφή κομματιού της λεωφόρου Λαυρίου, το οποίο θα πληρώσουν τα κορόιδα που πληρώνουμε φόρους σε αυτή τη χώρα) και Σκουριές (καταστροφή εξοπλισμού της εταιρίας «Ελληνικός Χρυσός»); Αλλά βλέπετε αυτά είναι λαϊκά κινήματα αντίστασης, οπότε εκεί νόμος είναι το δίκιο του εργάτη (αδιάφορο αν ο «εργάτης» είναι πλέον φραγκάτος ιδιοκτήτης καφετέριας στην Ύδρα ή κάτοχος αυθαιρέτων στην Κερατέα).

Ας μη γελιόμαστε, η καταστρατήγηση των νόμων ενοχλεί μόνο επιλεκτικά το Σύριζα. Στην ουσία και αυτός, όπως η ΝΔ, με τέτοιες ανακοινώσεις θέλει να κάνει το κομμάτι του στο δικό του ακροατήριο. Και τον τελευταίο καιρό γίνεται ολοένα και πιο ξεκάθαρο πως η ηγεσία του Σύριζα ενδιαφέρεται για τη συντήρηση του στενού πυρήνα της εκλογικής του βάσης και όχι για τη διεύρυνση της. Τρανή απόδειξη των παραπάνω και η «τελετή ονοματοδοσίας» του …Ορφέα-Ερνέστο στο δημαρχείο.  Προς αποφυγήν παρεξήγησης, προσωπικά δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να μη βαφτίσει κάποιος το παιδί του, εξάλλου δεν νιώθω καμία συμπάθεια προς την οργανωμένη θρησκεία κάθε είδους. Αλλά, θα μπορούσε κάλλιστα ο κ. Τσίπρας να μη  βαφτίσει το μικρό και να του δώσει όνομα στο ληξιαρχείο και κανείς να μη μάθει τίποτα (όπως έχουν κάνει αρκετοί άθεοι φίλοι μου). Γιατί να το διατυμπανίσει με γελοίες τελετές ονοματοδοσίας; Μα φυσικά για να κερδίσει τις εντυπώσεις στο αριστερό ποίμνιο. Και δεν τον πειράζει καθόλου που θα χάσει ψήφους από τη μεγάλη δεξαμενή των θρησκευόμενων Ελλήνων. Στόχος, τουλάχιστον για το προσεχές μέλλον, είναι η παραμονή στην ασφάλεια της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Που να μπλέκεις τώρα με ευθύνες;

Καταλήγοντας με το Σύριζα, για να ελαφρύνει ακόμα περισσότερο το κλίμα, παραθέτω κάποιες από τις προτάσεις που αποκάλυψαν ο κ. Τσίπρας μαζί με τον πρόεδρο της «επιτροπής σοφών» κ. Κωνσταντόπουλο, προχθές στο Ηράκλειο (πηγή: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_2_29/06/2013_525101) :

i)  Οι πολίτες, σε περίπτωση συγκέντρωσης 60.000 υπογραφών, να έχουν το δικαίωμα a) υποβολής νόμων, b) αναπομπής νόμου, с) να υποχρεώσουν την πολιτεία να  κηρύξει δημοψήφισμα!

ii)  Κατάργηση του Καλλικράτη και αντ’ αυτού θεσμοθέτηση λαϊκών συνελεύσεων και δημοψηφισμάτων!

Αρκετά ευθυμήσαμε όμως, και σήμερα, με τα φαιδρά της εν Ελλάδι πολιτικής αντιπαράθεσης. Ασχολούμενοι με όλα όσα πυροδότησε η υπόθεση Σακκά, ξεχάσαμε μια- βασική- «λεπτομέρεια». Ο Σακκάς ξεπέρασε το ανώτατο όριο προφυλάκισης των 18 μηνών και ακόμα δεν είχε ξεκινήσει η δίκη του! Για την ουσία λοιπόν, για το αργό, αναχρονιστικό και άδικο δικαιικό μας σύστημα, θα μιλήσουμε σε επόμενο post…

Επιτρέψτε μου σήμερα να πιαστώ, αρχικά, με κάποια θέματα που διαφεύγουν της προσοχής μας, σε μια επικαιρότητα που κυριαρχείται από το ρήγμα στην τρικομματική κυβέρνηση και τον πρόσφατο ανασχηματισμό.

Ας ξεκινήσουμε από μια έκθεση που δημοσιοποίησε πρόσφατα το ΔΝΤ και αφορά το φορολογικό σύστημα στην Ελλάδα. Η έκθεση μας λέει το αυτονόητο : πως είναι παράλογο να είσαι συνεπής φορολογούμενος στην Ελλάδα. Το ενδιαφέρον όμως είναι οι αιτίες, σύμφωνα με το ΔΝΤ, που γιγαντώνουν τη φοροδιαφυγή, πέρα από την υποτιθέμενη βαλκανική ροπή μας στην απειθαρχία και την παραβατικότητα. Έχουμε και λέμε λοιπόν :

  1. Η πληρωμή προστίμων για την απασχόληση ανασφάλιστων εργαζομένων είναι πιο συμφέρουσα σε σχέση με την πληρωμή εισφορών. Η διαφορά στην επιβάρυνση είναι εντυπωσιακή. Μια συνεπής φορολογικά επιχείρηση, επιβαρύνεται με συνολικό εργατικό κόστος για φόρους & εισφορές ύψους 43% των ακαθαρίστων αποδοχών των εργαζομένων. Αντίθετα, μία επιχείρηση που απασχολεί ανασφάλιστο προσωπικό, σύμφωνα με υπολογισμούς που βασίζονται στους ρυθμούς ελέγχων των ελεγκτικών φορέων, θα επιβαρυνθεί με πρόστιμο 500 ευρώ/ανασφάλιστο, μία φορά τη δεκαετία! Πρέπει να είσαι κορόιδο για να μην πάρεις το ρίσκο!
  2. Συμφέρει να φοροδιαφύγεις, παρά να είσαι συνεπής στη φορολογική σου δήλωση και να δηλώσεις αδυναμία καταβολής των φόρων. Μας παρουσίασαν, από το Υπ. Οικονομικών, σαν μεγάλη επιτυχία τη σύλληψη των φορολογικών οφειλετών. Με τους φοροφυγάδες όμως τι γίνεται; Αφού στα περισσότερα επαγγέλματα είναι απίθανο να σε εντοπίσουν τα ελεγκτικά σώματα με τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν. Αλλά και αν σε «τσιμπήσουν» , σου δίνεται δυνατότητα να κάνεις συμβιβασμό με την εφορία  για να πληρώσεις πολύ λιγότερα από τα πρόστιμα που σου αντιστοιχούν, ενώ παύει και η ποινική σου δίωξη.
  3. Όταν δεν είσαι συνεπής στην καταβολή των φόρων σου, αυξάνεις την πιθανότητα να υπαχθείς σε κάποια μεταγενέστερη ευεργετική ρύθμιση, που φυσικά θα χάσει ο «μαλάκας» που έχει πληρώσει στην ώρα του.
  4. Καρασυμφέρει να καταφύγεις στη Δικαιοσύνη παρά να πληρώσεις τους φόρους ή πρόστιμα που σου αναλογούν μετά τη διενέργεια φορολογικού ελέγχου. Με τους ρυθμούς που κινείται το δικαστικό μας σύστημα, αυτός που θα προσφύγει στα δικαστήρια ευνοείται σαφώς, αφού η εκδίκαση μίας υπόθεσης μπορεί να πάρει μέχρι και 10 χρόνια!

Είναι η βασική επιχειρηματολογία της έκθεσης του ΔΝΤ, που δικαιώνει πανηγυρικά τον Έλληνα φοροφυγά. Τα ξέραμε θα μου πεις. Ναι, αλλά καλό είναι να μην τα ξεχνάμε. Πως το σύστημα είναι δομημένο να ευνοεί το φοροφυγά και όχι το συνεπή. Αντί να υπάρχει μικρή φορολογία και μεγάλες ποινές για τους παραβάτες, υπάρχει μεγάλη φορολογία και ποινές-χάδια ή παραθυράκια για τους ασυνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Αντί να προχωρήσουμε γρήγορα στη δημιουργία νέων ελεγκτικών σωμάτων κατά της φοροδιαφυγής και της μαύρης εργασίας, ακόμα δεν έχουμε συγκροτήσει ούτε το 20% του σώματος 2000 νέων ελεγκτών του ΣΔΟΕ, όπως μας υποχρέωνε το μνημόνιο-2 να έχουμε κάνει πριν το τέλος του 2012!

Που τα θυμήθηκες αυτά ρε αλεπουδράκουλα, θα μου πεις φίλε αναγνώστη. Τα θυμήθηκα γιατί τα θεωρώ πολύ σοβαρότερα από το όλο σκηνικό με την ΕΡΤ. Προφανώς για τον Κουβέλη και το κόμμα του όμως δεν ήταν και τόσο σοβαρά, αφού δεν τον είδα να συγκινείται αντίστοιχα για τα παραπάνω, ούτε διαπίστωσα ιδιαίτερη δραστηριότητα από τους υπουργούς του (Ρουπακιώτη για το 4, Μανιτάκη για τη «μεταρρύθμιση» του Δημοσίου, ειδικά τις δομικές αλλαγές που αφορούν  την Εφορία). Αντίστοιχα, δεν είδα τον κ. Κουβέλη να είναι αμετακίνητος και ανένδοτος για:

  1. Τους απαράδεκτους χειρισμούς της Ν.Δ. όσον αφορά την απομάκρυνση Κικίλια από τον ΟΑΕΔ και το διορισμό του (διοικητή του ΙΚΑ την περίοδο του μεγάλου φαγοποτιού 2004-209) κ. Αμπατζόγλου. Εν όψει του προγράμματος χρηματοδότησης από την ΕΕ 400.000 θέσεων εργασίας για μέλη οικογενειών χωρίς κανένα εργαζόμενο,  η ΝΔ φρόντισε να έχει τον πλήρη έλεγχο της διαδικασίας με ένα δικό της άνθρωπο στη διοίκηση του μηχανισμού. Είναι πολλά τα ρουσφέτια Αντώνη του είπαν οι βουλευτές του, τώρα που δε μας αφήνουν οι ξένοι να βάλουμε στο δημόσιο, κάτι είναι και οι θεσούλες του ΟΑΕΔ στην αναβροχιά. Ο κ. Κουβέλης αντέδρασε με μια χλιαρή δήλωση, μετά σιώπησε.
  2. Τη στασιμότητα στην απελευθέρωση των λεγόμενων «κλειστών επαγγελμάτων». Ειδικά των προνομιούχων : συμβολαιογράφοι, δικηγόροι, φαρμακοποιοί. Όχι μόνο δεν είδα καμία όχληση του κ. Κουβέλη για το μεταρρυθμιστικό τέλμα, αντίθετα ο «εκλεκτός» του κ. Ρουπακιώτης έκανε ό,τι μπορούσε για να προασπιστεί τα δικαιώματα δικαστικών και δικηγόρων, δρώντας περισσότερο σαν συνδικαλιστής παρά σαν υπουργός που οφείλει να σκεφτεί το γενικότερο κοινωνικό καλό.
  3. Τις τραγικές επιδόσεις μας όσον αφορά τα deadlines των μνημονίων. Ειδικά στις προτεινόμενες δράσεις που είχαν να κάνουν με δομικές αλλαγές στο μεγάλο ασθενή: το Ελληνικό Δημόσιο. Αντίθετα, ο κ. Μανιτάκης έβαλε τα δυνατά του για να μην απολυθεί ούτε ένας από το Δημόσιο. Την ίδια ώρα λοιπόν που προστατεύουμε επίορκους, κηφήνες και ανθρώπους χωρίς γνώση, το καλύτερο κομμάτι της γενιάς 25-35 ετών φυλλοροεί προς τις σοβαρές καπιταλιστικές χώρες της Δύσης.
  4. Τον καρκίνο της γραφειοκρατίας που σκοτώνει την έλευση νέων επενδύσεων αλλά και την εγχώρια επιχειρηματικότητα.
Μύθος απεδείχθη ο "Έλληνας Μπερλιγκουέρ"

Ο»Έλληνας Μπερλινγκουέρ» απεδείχθη μύθος…

Ελπίζαμε πως η Δημ. Αρ. , με τη συμμετοχή της στο κυβερνητικό σχήμα, θα μπορούσε να δράσει ως καταλύτης ώστε να προχωρήσουν αναγκαίες για τον τόπο μεταρρυθμίσεις. Τελικά όχι μόνο δεν το έκανε, αλλά αποδείχθηκε ο πιο φοβικός στις αλλαγές εταίρος της συγκυβέρνησης.

Θα πει κανείς, ο Σαμαράς στρίμωξε ύπουλα το Μπαρμπά-Φώτη τόσο στο αντί-ρατσιστικό όσο και στον τρόπο που κινήθηκε στο θέμα ΕΡΤ. Δε διαφωνώ, έχει δίκιο ο Κουβέλης να νιώθει ριγμένος και να μη θέλει να συμμετέχει στη συγκυβέρνηση πια. Όμως, το θέμα είναι πως με τη μέχρι τώρα παρουσία του δε συνέβαλε καθόλου στην προώθηση των αλλαγών που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος. Αντίθετα, «κατσικώθηκε» σε υποτιθέμενες αριστερές θέσεις, αριστερές περισσότερο ως προς το συμβολισμό τους, απηχώντας τις αντιλήψεις μιας αριστεράς που έχει μείνει στη δεκαετία του 70.

Το φθινόπωρο, για να μη φανεί ο «κακός» που ψήφισε τα μέτρα του λεγόμενου «μνημονίου 3», έθεσε βέτο στα εργασιακά. Την ίδια ώρα όμως, κρατούσε σε εφεδρεία ως την τελευταία στιγμή τον Οικονόμου και το Ψαριανό, ώστε να υπερψηφίσουν σε περίπτωση «ατυχήματος» με τον αριθμό «ανταρτών» από ΝΔ-Πασόκ. Για τόσο μαλάκες μας περνάς κ. πρόεδρε; Με τέτοια κόλπα πίστευες πως μπορείς να αποφύγεις το πολιτικό κόστος;

Μετά, το μεγάλο του πρόβλημα ήταν το αντι-ρατσιστικό του Ρουπακιώτη, που η ΝΔ μπλοκάρισε φοβούμενη απώλειες προς Χρυσή Αυγή και Καμμένους Έλληνες. Δε λέω, καλό το νομοσχέδιο ειδικά τώρα με την άνοδο τη Χ.Α. , αλλά ρε μπαρμπά-Φώτη αυτό ήταν το μεγάλο πρόβλημα της Ελληνικής Δικαιοσύνης; Μια ματιά στο ενδιαφέρον link για τα προβλήματα που ποτέ δεν απασχόλησαν τον πρώην συνδικαλιστή  κ. Ρουπακιώτη, «εκλεκτό» του κ. Κουβέλη: http://www.tanea.gr/news/greece/article/4672423/?iid=2 .

Έτσι το άδοξο τέλος της συγκυβέρνησης με τη φυγή της Δημ. Αρ. μετά τη «βόμβα» Σαμαρά για την ΕΡΤ ήταν μια μάλλον αναμενόμενη εξέλιξη. Η Δημ. Αρ. δεν άντεξε ως το τέλος την επιλογή της να γίνει η «αριστερά της ευθύνης» σε αντιδιαστολή με το λαϊκίστικο Σύριζα. Τώρα έχει όλο την άνεση να ηθικολογεί, να θεωρητικολογεί, να κριτικάρει τους κυβερνώντες και να πουλάει αριστεροσύνη εκ τους ασφαλούς. Αυτό περίμεναν οι ψηφοφόροι της από αυτή;

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Δεν αντιλέγω πως ο 65-χρονος Κουβέλης είναι ένας έντιμος άνθρωπος. Όμως, δε μου αρκεί. Η γάτα, πάνω από όλα, πρέπει να πιάνει ποντίκια. Και ο κ. Κουβέλης και το κόμμα του δεν έδειξαν ιδιαίτερη αποτελεσματικότητα κατά τη συμμετοχή τους στην κυβέρνηση. Με τη στάση του μετά το «επεισόδιο» ΕΡΤ, έδειξε ανίκανος να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις της εποχής. Το χάσμα κοινωνίας-πολιτικών είναι μεγαλύτερο από ποτέ. Ο κ. Κουβέλης είναι ένας από αυτούς του πολιτικούς δεινοσαύρους, που θα εξαφανιστούν συντομότατα στην εποχή των θηλαστικών που έρχεται. Ας ελπίσουμε πως τα θηλαστικά θα είναι χορτοφάγα, και όχι σαρκοφάγα…

Υ.Γ. Για το ανασχηματισμό δε θα γράψεις ρε αλεπουδράκουλα; Για τον Άδωνι, το Χρυσοχοϊδη και τον Κυριάκο Μητσοτάκη; Μπα, δεν έχω όρεξη να ασχολούμαι με θλιβερά πράγματα, καλοκαιράκι γαρ. Ας σταθούμε στα ευχάριστα βρε παιδιά : η κα. Βούλτεψη, τελικά δε θα συμμετέχει στην κυβέρνηση!

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Λοιπόν, περί ΕΡΤ ο αλεπουδράκουλας δεν ομίλησε, οπότε δικαιούται να πει και αυτός τη μαλακία του. Ίσως τα γράψω λίγο χύμα, λίγο ασυνάρτητα, βλέπετε παρά τη ψυχρούλα, το μυαλό μου είναι ήδη σε summer mode – ελπίζω τουλάχιστον πως μέσα σε όλη αυτή την ανακατωσούρα θα βρείτε και κάτι που να αξίζει.

Στα καλά καθούμενα, ενώ ως έθνος ασχολούμαστε με το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, αν θα πάει ο Κρίτων Αρσένης στη Δημ. Αρ. ή αν ο Μαρκόπουλος θα επιστρέψει στη ΝΔ (οι πολιτικοί μας φελλοί επιπλέουν σε κάθε κατάσταση…) και λοιπά σοβαρά, σκάει ο πρώτος Μαύρος Κύκνος (αντιγράφω την ορολογία του γνωστού best-seller του κ. Taleb) : ναυάγησε η αναμενόμενη εξαγορά της ΔΕΠΑ από την Gazprom! Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι των άρθρων για το φιάσκο της αποκρατικοποίησης της ΔΕΠΑ, να σου και δεύτερος Μαύρος Κύκνος : ο πρωθυπουργός προαναγγέλλει το κλείσιμο της ΕΡΤ, με σκοπό την εξυγίανση & επαναλειτουργία της! Εκεί που φαινόταν πως μετά τη σαχλαμαρο-κουβέντα για το αντιρατσιστικό θα πέσουν οι τόνοι, ώστε να αφεθεί απερίσπαστος ο λαός στα μπάνια του μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου, ξαφνικά το πολιτικό σκηνικό έχει πάρει φωτιά!

Μετά τα ορεκτικά και τους προλόγους, ώρα να μπαίνω στο ψητό φίλε αναγνώστη. Ως μεθόδευση, η κίνηση του κ. Σαμαρά είναι χοντρό φάουλ. Χωρίς συμφωνία με τους εταίρους, ανοίγει ένα πολύ σοβαρό μέτωπο, με απρόβλεπτες συνέπειες για την πολιτική κατάσταση στον τόπο. Από την άλλη, η ουσία της κίνησης, βλέπε κατάργηση και  επανίδρυση ενός δημόσιου φορέα, είναι κάτι που θα έπρεπε να είχε γίνει από καιρό στο Ελληνικό Δημόσιο (π.χ. φοροελεγκτικοί μηχανισμοί, όποιος έχει διαβάσει το μνημόνιο-2 ξέρει καλά πως οι ξένοι ζήτησαν τομές που οι δικοί μας δεν έκαναν). Θα μου πείτε όμως, τώρα το θυμήθηκε ο Σαμαράς;

Δεν υπήρχε το Σχέδιο Αναδιοργάνωσης της ΕΡΤ από το 2011, επί υπουργού Μοσιαλου και με την εποπτεία του συνταγματολόγου κ. Αλεβιζάτου (στο οποίο βασίζεται εν πολλοίς και η νέα κατάσταση που προτείνει η ΝΔ); Τι έλεγε τότε η ΝΔ; Μήπως στη γενικότερη κουλτούρα των Ζαππείων, έπαιζε τη γνωστή αντιπολιτευτική τακτική των ελληνικών κομμάτων;

Δεν είναι υπεύθυνη για τα σημερινά χάλια της ΕΡΤ η παράταξη της ΝΔ; Ξαφνικά, ξέχασαν τα ρουσφέτια και τα βολέματα και τους έπιασε ο πόνος για μια δημόσια, όχι κρατική-κομματική τηλεόραση;

Επί ένα σχεδόν χρόνο, βαρεθήκαμε να βλέπουμε τα κόμματα της κυβέρνησης (όλα, με χειρότερη τη Δημ. Αρ.) και τον υπουργό κ. Μανιτάκη, να παίζουν κρυφτούλι με την Τρόικα όσον αφορά την απόλυση έστω και λίγων δημοσίων υπαλλήλων. Τώρα, στα ξαφνικά, τους ήλθε η θεία φώτιση να ξεσπάσουν στην ΕΡΤ;;;

Δε χρειάζεται να παραθέσω και άλλα επιχειρήματα (μπορείτε να βρείτε ουκ ολίγα στο άρθρο : http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/πολιτικη/ερτ-ποιος-πιστεύει-τον-κ-σαμαρά ) για την υποκρισία του επιτελείου του κ. Σαμαρά. Όμως η πολιτική είναι dirty game, θέλει τακτικισμούς, παρασκηνιακές κινήσεις και λοιπά πράγματα που δεν είναι καθόλου ωραία και ηθικά, όμως έχει πολύ ενδιαφέρον να τα αναλύεις. Όπως θα αναλύαμε την τακτική της Ρεάλ εναντίον της Μπαρτσελόνα, ας το δούμε έτσι από εδώ και πέρα και ας αφήσουμε στην άκρη ηθικές και δημοκρατικές ευαισθησίες. Ακολουθεί μια σειρά ερωτημάτων, άστοχων ή μη θα το κρίνεις εσύ, φίλε αναγνώστη.

ert kipoi

«Με 88 κηπουρούς η ΕΡΤ θα έπρεπε να είναι κάπως έτσι.» Από τη σελίδα στο fb Παρατηρητήριο Δηλώσεων Τσίπρα – Κανέλλη και λοιπών παρανοικών

Έπαιξε ρόλο η αναποδιά στην υπόθεση ΔΕΠΑ- Gazprom; Δεν αποκλείω καθόλου, η συγκεκριμένη εξέλιξη να καθόρισε το timing που ο κ. Σαμαράς διάλεξε να «κλείσει» την ΕΡΤ. Όμως, ακόμα και αν είναι έτσι, προφανώς υπήρχε και από πριν κάποια προετοιμασία. Ανεπαρκής όπως φάνηκε, πράγμα λογικό όμως, αν όντως εκ των εξελίξεων επιταχύνθηκε η εφαρμογή του πλάνου.

Στοχεύει η ΝΔ στον έλεγχο ενός καπετανάτου του Σύριζα, για να ενισχύσει τον έλεγχο της στα ΜΜΕ; Με δεδομένη τη τηλεθέαση της ΕΡΤ και της γενικότερης επιρροής της στον κόσμο, το αποκλείω να άνοιξε ένα τόσο καυτό μέτωπο μόνο για αυτό.

Θέλει ο Σαμαράς να δείξει πυγμή και να παραστήσει στον κόσμο τον μεταρρυθμιστή που δε μασάει από αντιδράσεις; Προφανώς, ναι. Έχει φανεί από τη γενικότερη στρατηγική του ως τώρα να πηγαίνει κόντρα σε συντεχνίες και να νικά : πρώτα με τους απεργούς του Μετρό, πιο πρόσφατα με την εκβιαστική απεργία των εκπαιδευτικών. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, είπε να ανεβάσει τον πήχη και να παίξει το χαρτί της ΕΡΤ. Ένα χαρτί που περιέχει πολύ δυνατό συμβολισμό, αφού η ΕΡΤ είναι από τα παραδείγματα κακοδιαχείρισης & σπατάλης του Δημοσίου, που μπορεί να τα νιώσει ο κοσμάκης. Όλοι ξέρουμε πόσα πληρώνουμε μέσω του λογαριασμού της ΔΕΗ, οι περισσότεροι έχουμε ακούσει πόσα παίρνουν κάτι τύποι σαν τον Σπύρο Παπαδόπουλο για τις απερίγραπτες εκπομπές τους! Συνεπώς, μεγάλο κομμάτι του κόσμου θα ταυτιστεί με την κίνηση, ο δε Σαμαράς θα προβάλλει σαν ο πρωθυπουργός  που χρειάζεται η χώρα, μια έκδοση Θάτσερ για τα δεδομένα της Ελλάδας του 2013. Αντίθετα, αν κάναμε σταδιακά καταργήσεις άχρηστων οργανισμών (π.χ. οργανισμός Κωπαϊδας και λοιπά ευφάνταστα που έφτιαχναν οι κυβερνήσεις μας για να βολεύουν ημετέρους), θα είχαμε αντίστοιχα πολλές μικρές αντιδράσεις «αριστερών» και «Καμμένων», όμως ο κοσμάκης δε θα μπορούσε να αντιληφθεί το έργο του μεγάλου μεταρρυθμιστή Αντωνίου Σαμαρά. Τι να κάνουμε μάστορες (& μαστόρισσες, ας είμαστε προσεχτικοί στην εποχή του politically correct) μου, η πολιτική είναι πάνω από όλα επικοινωνία.

Επιδιώκει το πολιτικό επιτελείο του πρωθυπουργού να εκμεταλλευθεί την πολιτική συγκυρία και να στριμώξει τους αντιπάλους του; Προφανέστατα. Γιατί, πλην Χρυσής Αυγής, κανείς δε θέλει τώρα εκλογές. Μετά το θέατρο σκιών Δημ. Αρ – Πασόκ με σημαία το μεταναστευτικό, ήρθε η ώρα λοιπόν να καταλάβουν ποιος είναι ο άρχοντας του παιχνιδιού. Και αυτός, με τις παρούσες δημοσκοπικές τάσεις, είναι η ΝΔ και ο αρχηγός της. Δε συμφέρει καθόλου ούτε το Πασόκ ούτε τη Δημ. Αρ. να πάμε σε πρόωρες εκλογές τώρα: οι δύο τους μαζί, με το ζόρι θα ξεπεράσουν το ποσοστό της Χρυσής Αυγής. Από την άλλη το… αντίπαλο δέος, ο Σύριζα, έχει χάσει τη δυναμική του και φαντάζει, με τα σημερινά δεδομένα, ως αουτσάιντερ σε μια ενδεχόμενη εκλογική αναμέτρηση. Φυσικά προσπαθεί να εκμεταλλευτεί όσο μπορεί το γεγονός επικοινωνιακά και να συσπειρώσει το μεγάλο ποσοστό Ελλήνων που ακόμα πιστεύουν σε ξεπερασμένες αριστερές δοξασίες. Έχουν πλάκα οι ρετρό αντιδράσεις τους, που θυμίζουν έντονα δεκαετία 70. Θηβαίος, Μαρίζα Κωχ, Κότσιρας, Φωτεινή Δάρρα, Σαββίνα Γιαννάτου και λοιποί προλετάριοι της τέχνης κατέθεσαν το αγωνιστικό τους μήνυμα. Παρακάτω video & links, για να διασκεδάσετε ή να προβληματιστείτε, ανάλογα με τη διάθεση σας.

http://prezatv.blogspot.co.uk/2013/06/blog-post_7079.html

http://www.lifo.gr/team/prosklitirio_nekron/39049

Τι θα γίνει από εδώ και στο εξής; Λογικά, το πολιτικό μας σύστημα θα παίξει άλλη μία παρτίδα πόκερ πάνω από το κρεβάτι της εντατικής στο οποίο βρίσκεται η χώρα. Οι παίχτες θα επιδιώξουν το μέγιστο όφελος ο καθένας, προσπαθώντας να αποφύγουν το ενδεχόμενο εκλογών. Ένα ατύχημα όμως δεν είναι κάτι που πρέπει να αποκλειστεί. Οδεύοντας προς το τέλος του post, σε αυτό το σκηνικό των τακτικισμών και του επικοινωνιακού παιχνιδιού, ο αλεπουδράκουλας δεν πρόκειται να πάρει θέση υπέρ του ενός ή του άλλου. Όπως έχω ξαναγράψει, κρίνω τα γεγονότα με βάση τη λογική μου και μόνο, αφού δεν έχω καθόλου inside information. Η λογική μου λέει λοιπόν πως ζούμε άλλο ένα θέατρο πολιτικού παραλόγου στη χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας. Το έλλειμμα κουλτούρας συνεργασίας των κομμάτων μας και η ροπή τους σε κινήσεις τακτικής εις βάρος του έργου που χρειάζεται η χώρα, προκαλούν απογοήτευση. Για άλλη μία φορά η ουσία θα θαφτεί πίσω από συμβολισμούς και φτηνά επικοινωνιακά τρικ. Θα χυθούν τόνοι μελάνι και θα γίνουν άπειρες συζητήσεις για την ΕΡΤ, σαν λαός μας αρέσουν οι τζερτζελέδες και νομίζω με αυτό που γίνεται είμαστε στο στοιχείο μας. Όμως, εμένα με ενδιαφέρει περισσότερο η ρότα του καραβιού σε βάθος χρόνου. Μια ρότα που πρέπει να είναι προσανατολισμένη προς το σπάσιμο των «κοτζαμπάσικων» δομών και τη δημιουργία σύγχρονου καπιταλιστικού κράτους. Η ιστορία με την ΕΡΤ είναι ένα μόνο επεισόδιο του μακρινού αυτού ταξιδιού. Έχουμε πολύ δρόμο ακόμα σύντροφοι και ποιος ξέρει τι ακόμα θα δουν τα μάτια μας…

Υ.Γ. Και μια πολύ σημαντικότερη είδηση για την ανθρωπότητα, από ότι το «κλείσιμο» της ΕΡΤ : http://www.capital.gr/News.asp?id=1816214 . Επειδή ο εθισμός μας στους τζερτζελέδες, που μας προσφέρουν απλόχερα τα εγχώρια ΜΜΕ, δε μας αφήνει να προσέξουμε κάτι τέτοιες «ειδησούλες»…

 

Άστραψε και βρόντηξε ο κ. Τσίπρας, σαν βγήκε στον πηγαιμό για τις Σκουριές. « Όπως πριν ενάμισι χρόνο έσπασαν τα μούτρα τους στην Κερατέα, έτσι και τώρα θα φάνε τα μούτρα τους στη Χαλκιδική» (ρεπορτάζ από τα ΝΕΑ). Λόγια σταράτα, από έναν ηγέτη που, μη ξεχνάμε, γαλουχήθηκε με τον Κομαντάντε Μάρκος και τους Ζαπατίστας στη δεκαετία του 90’ (όπως και ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;).

Εδώ θα γίνει της Κερατέας...

Εδώ θα γίνει της Κερατέας…

Για να πω την αλήθεια, δε ξέρω ποιος έχει δίκιο όσον αφορά την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές. Έχω διαβάσει επιχειρήματα και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και νιώθω εξαιρετικά συγχυσμένος. Αν και «μεταρρυθμιστής» και «υπέρ των επενδύσεων», δεν είμαι από αυτούς που η «ιδεολογία» τους καθοδηγεί τυφλά υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Αντίθετα με την περίπτωση των Σκουριών, η άποψη μου σχετικά με το προηγούμενο αντίστοιχο κίνημα που επικαλείται ο κ. Τσίπρας, αυτό της Κερατέας, είναι σαφώς πιο ξεκάθαρη.

Όσον αφορά την Κερατέα λοιπόν, μάλλον με εκνεύρισε παρά με συγκίνησε η «ηρωική» αντίσταση των κατοίκων της. Μου θύμισε εκείνο το κλασσικό νεοελληνικό : ναι να γίνει το έργο, άλλα όχι σε μας ρε παιδιά, να γίνει κάπου άλλου.

Για να τα λέμε όλα, όμως, νομίζω πως ο δήμαρχος της περιοχής είχε κάνει αντιπρόταση να γίνει σε κοντινή περιοχή ο ΧΥΤΑ. Δε ξέρω γιατί η τότε κυβέρνηση του Πασόκ δεν τη δέχτηκε και τελικά μπήκε σε μια κόντρα, από την οποία βγήκε τελείως χαμένη. Ξέρω όμως πως αφού οι Κερατιώτες (αστείο δεν ακούγεται;) κατάφεραν να ακυρώσουν τη δημιουργία του ΧΥΤΑ, δεν πολυνοιάστηκαν ούτε έκαναν τον ίδιο θόρυβο για να γίνει αυτός στην τοποθεσία που είχαν αντιπροτείνει. Ξέρω επίσης πολύ καλά πως η χώρα θάβει μεγάλο ποσοστό των απορριμμάτων της σε παράνομες χωματερές, και πως πληρώνει μεγάλα πρόστιμα για αυτό. Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το ρεπορτάζ . Πέραν των προστίμων της ΕΕ όμως , δε θα έπρεπε οι ίδιοι να νοιαστούμε για το κλείσιμο των παράνομων χωματερών που μολύνουν υπέδαφος και υδροφόρο ορίζοντα; Καρφί δε μας καίγεται για το τι θα αφήσουμε στους απογόνους μας; Σταρχιδιστάν τελείως;

Αλλά, ας δεχτώ πως έχει δίκιο ο κ. Τσίπρας και η εγχώρια αριστερά, τόσο για τις Σκουριές, όσο και για την Κερατέα. Είναι όμως κάτι άλλα θεματάκια μικρά, που εμένα με βασανίζουν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας, μια που τον κ. Τσίπρα δε φαίνεται να τον απασχολούν.

Ζω σε μια επαρχιακή πόλη. Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά συνειδητοποιημένο σε περιβαλλοντικά θέματα. Προσπαθώ να καταναλώνω λιγότερη ενέργεια, γουστάρω δενδροφυτεύσεις και προσπαθώ να ανακυκλώσω. Έλα όμως που στην πόλη μου το τελευταίο δεν είναι καθόλου εύκολο.

Οι μπλε κάδοι για ανακύκλωση χαρτιού (μόνο!) υπάρχουν σε αρκετά σημεία, δε λέω. Πρόσφατα όμως έμαθα πως επειδή για κάποιο λόγο δε λειτουργεί η ανακύκλωση, το περιεχόμενο τους το παίρνει η κοινή σκουπιδιάρα του Δήμου.

Όσον αφορά τα κουτάκια αλουμινίου δεν υπάρχει κανένα σημείο αποκομιδής. Ευτυχώς, πρόσφατα άνοιξε έξω από την πόλη μας σουπερμάρκετ μεγάλης αθηναϊκής αλυσίδας. Εκεί υπάρχει μηχάνημα που μπορείς να ανακυκλώσεις τα κουτάκια, αντί μικρού αντιτίμου.

Δυστυχώς, όσον αφορά το γυαλί δεν υπήρξαμε το ίδιο τυχεροί. Ρωτήσαμε σε σούπερ-μάρκετ, σε κάβες ποτών, αλλά κανείς δεν ήξερε να μας βοηθήσει. Μοναδική εξαίρεση, φυσικά, τα μπουκάλια της μπύρας που τα επιστρέφεις στο σουπερμάρκετ αλλά με τα υπόλοιπα τι γίνεται; Τελικά μάθαμε πως σε γειτονική μας πόλη υπάρχουν σημεία συλλογής γυαλιού για ανακύκλωση. Έτσι μαζεύουμε τα γυάλινα μπουκάλια σε σακούλες, και όταν πάμε στη γειτονική μας πόλη, τα φορτώνουμε στο αμάξι και τα ρίχνουμε στους εκεί κάδους.

Στο πλαστικό ατυχήσαμε τελείως. Δε μπορούμε να τα μαζεύουμε και αυτά μέχρι να επισκεφτούμε τη γειτονική πόλη, οπότε πηγαίνουν απευθείας στον κάδο των σκουπιδιών.

Θα πει κάποιος, το πρόβλημα είναι στο δήμο σας. Δυστυχώς, δεν είμαστε ο μόνος τέτοιος δήμος. Αλλά ακόμη και στους δήμους που λειτουργεί καλύτερα το πρόγραμμα της ανακύκλωσης, η συμμετοχή δεν είναι τόσο μεγάλη. Αρκετά διαφωτιστικό το παρακάτω άρθρο : http://www.kerdos.gr/default.aspx?id=1893781&nt=103 . Αν ψαχτείτε σοβαρότερα σε sites της ΕΕ (π.χ. Eurostat), θα βρείτε αποκαρδιωτικές για τη χώρα μας στατιστικές.

Και δεν είναι μόνο η ανακύκλωση που την έχουμε ψιλοχεσμένη στην Ελλάδα. Εξίσου, αν όχι παραπάνω, σοβαρό είναι το θέμα που θίγει το παρακάτω link : http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5.html .

Γιατί ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, δε δείχνουν για τα παραπάνω «θεματάκια», το ίδιο ενδιαφέρον που έδειξαν για την Κερατέα και τις Σκουρίες; Είναι τα «θεματάκια» αυτά λιγότερο σημαντικά;

Σαφώς και όχι. Όμως τα «θεματάκια» αυτά δεν είναι επικοινωνιακά, δεν πουλάνε βρε αδερφέ, όπως τα «κινήματα λαϊκής αντίστασης». Για αυτό και όταν καμιά φορά κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν μαζί τους (π.χ. : http://www.irodioti.gr/content/δημόσια-ασύμφορες-οι-κυβερνητικές-επιλογές-στη-διαχείριση-απορριμμάτων ), σαφώς και δε γίνεται με το ίδιο πάθος με το οποίο προβάλλουν κινήματα, όπως των Σκουριών και της Κερατέας.

Όμως υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος, πιο βαθύς, για τον οποίο «θεματάκια» όπως η ανακύκλωση δεν απασχολούν ιδιαίτερα την αριστερά μας. Η αριστερά στην Ελλάδα, μετά από χρόνια διωγμών και αποκλεισμών, κουβαλάει πλέον στο πολιτικό της DNA το «γονίδιο» της αντίστασης. Ένα «γονίδιο» που, όπως ακριβώς το βιολογικό, έχει κληρονομηθεί στους σημερινούς αριστερούς και ας μην έχουν περάσει ούτε το 0,1% από όσα τράβηξαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους, σε σκοτεινές για τη δημοκρατία εποχές. Έτσι, παρατηρούμε σήμερα τα αριστερά μας κόμματα να έχουν υιοθετήσει έναν πολιτικό λόγο, που κατά κανόνα εστιάζει στην υπεράσπιση κεκτημένων. Κεκτημένα που στην πλειοψηφία τους κερδήθηκαν τις δεκαετίες 70’ και 80’ και πολλά είναι αναχρονιστικά στην εποχή μας. Ως αποτέλεσμα των διεργασιών αυτών, η ελληνική αριστερά έχει πάψει εδώ και καιρό  να είναι προοδευτική. Έχει μεταβληθεί σε μια βαθιά συντηρητική πολιτική δύναμη,  φοβική απέναντι στο καινούριο και στην αλλαγή, εκτός από τις περιπτώσεις που αφορούν συγκεκριμένα διαχρονικά αιτήματα της (κατά κανόνα ουτοπικά). Ο πολιτικός της λόγος βασίζεται στην άρνηση, ενώ η πρόταση και η δημιουργία περνάνε σε δεύτερο πλάνο. Και όταν λέω πρόταση, σύντροφοι, δεν εννοώ το «1500 ευρώ κατώτατο μισθό» ή το «φορολογήστε τους πλούσιους», αλλά ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες προτάσεις (που να έχουν και plan b σε περίπτωση που δε μας βγει, όπως με την ανώδυνη κατάργηση των μνημονίων που μας υπόσχεται ο κ. Τσίπρας).

Είναι τόσο βαθιά ποτισμένοι οι Έλληνες αριστεροί με την κουλτούρα της άρνησης, που αν διαβάσουν το παρόν post, θα πουν πως γράφω ανοησίες, όπως ο τρελός αρνείται κατηγορηματικά την τρέλα του. Η κουλτούρα της άρνησης σε συνδυασμό με τη μεσσιανική λογική που υπάρχει στη μαρξιστική αριστερά και το λαϊκισμό που άφησε κληρονομιά ο Α. Παπανδρέου, είναι το τρίπτυχο που οδήγησε τον Σύριζα σε μια βασική του πολιτική γραμμή : το ΟΧΙ στο Μνημόνιο. Ούτε καν σκέφτηκαν οι σύντροφοι τι λέει αυτό το μνημόνιο, μήπως περιέχει και μέτρα ωφέλιμα για τους αδυνάτους και τους νέους, μήπως πρέπει να απαιτήσουμε να εφαρμοστούν αυτά και να παλέψουμε να αλλάξουμε τα άλλα, μήπως πρέπει να διαπραγματευθούμε στα πλαίσια των συνθηκών που επικρατούν στην ΕΕ. Ένα μεγάλο ΟΧΙ έγινε η σημαία της πολιτικής τους. Κάτω από αυτό το ΟΧΙ, δειλά δειλά προβάλλουν προτάσεις-ευχολόγια : ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη, δημόσια δωρεάν υγεία & παιδεία (σ.σ. : λες και είναι «δωρεάν» όπως ο αέρας και δεν τις πληρώνουμε μέσω φόρων), δημόσιο έλεγχο τραπεζών (σ.σ. : αυτό δεν είναι ευχολόγιο, είναι ανοησία), καμία απόλυση στο Δημόσιο και λοιπά τέτοια ωραία.

Ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται πως δε μπορεί η αλλαγή να έλθει από αυτούς που εν πολλοίς μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση : τη ΝΔ και το Πασόκ. Θα συμφωνήσω μαζί του. Μόνο που η πολυπόθητη αλλαγή δε μπορεί να έλθει από μια δύναμη τόσο βαθιά βουτηγμένη στην κουλτούρα της άρνησης. Και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται αισθητό στον κόσμο που γοητεύτηκε από το λόγο του Σύριζα στις περασμένες εκλογές. Για αυτό και όσο και αν δε μας τα λέει καλά η παρούσα κυβέρνηση, ο Σύριζα δε λέει να πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις. Για αυτό και προβλέπω το 27% του Ιουνίου να αποτελέσει μια στιγμή χωρίς συνέχεια, όπως το 24,5% της ΕΔΑ το 1958 ή το 13% του Συνασπισμού το 1989. Και μετά,  η γνωστή εσωστρέφεια και ηττοπάθεια της ελληνικής αριστεράς θα επανέλθουν πάλι στο προσκήνιο. Με εμάς τους έρμους να δούμε τι θα γίνει…

Υ.Γ. Στο άρθρο καταπιάνομαι κυρίως με τον Σύριζα, αλλά η κουλτούρα της άρνησης πιάνει όλο το φάσμα της ελληνικής αριστεράς. Από τα κομμουνιστικά απολιθώματα (ΚΚΕ,Ανταρσύα κ.λπ.) μέχρι και την έλλογη-εκσυγχρονιστική έκφραση της ελληνικής αριστεράς, όπως καμώνεται πως είναι η Δημ. Αρ.

Τι γίνεται στην Τουρκία; Χάνει τον έλεγχο ο πάλαι ποτέ στιβαρός ηγέτης Ερντογάν; Θα είναι μια εξέγερση που θα περάσει, ή βγαίνουν στην επιφάνεια διεργασίες που συντελούνται χρόνια στην τουρκική νεολαία (μη ξεχνάμε πως δημογραφικά η Τουρκία, είναι μια πολύ «νέα» χώρα!);

Και όλα ξέσπασαν , όπως και σε αντίστοιχα μεγάλα γεγονότα της ιστορίας, για μια φαινομενικά ασήμαντη αφορμή: το κόψιμο δέντρων ενός πάρκου για να «ανοίξει χώρος» για το χτίσιμο άλλου ενός μεγάλου εμπορικού κέντρου…

Ο χρόνος θα δείξει, προς το παρόν παρακολουθούμε με αμείωτο ενδιαφέρον και ψάχνουμε για πληροφορία στη μεγάλη θάλασσα του διαδικτύου.

https://www.youtube.com/watch?feature=player_embedded&v=T7VlIL5YyUM

περισσότερα βίντεο διαδηλωτών στο site : http://www.resistturkey.com

Ωραία ήταν στην Αθήνα, η πόλη ήταν πολύ πιο ευχάριστη σε σχέση με πριν 3 χρόνια, παρά τα βαθιά σημάδια της ύφεσης. Όμως, δε θα γράψω για την Αθήνα σήμερα, αλλά για τη Θεσσαλονίκη, την οποία είχα τη χαρά να την επισκεφτώ τα τελευταία δύο Σαββατοκύριακα (δεν έχω παράπονο, αλλάζω συχνά παραστάσεις σε σχέση με την καθημερινότητα του βίου στην επαρχιακή μου πόλη.)

Καμία σχέση με τη Θεσσαλονίκη που είχα ήξερα πριν 10-15 χρόνια ως φοιτητής. Σίγουρα πολύ φτωχότερη αν κρίνεις από τις βιτρίνες, τα αυτοκίνητα, τις ενδυμασίες των γυναικών και λοιπά σημάδια πλούτου. Και όμως, η βόλτα στο κέντρο έχει γίνει πολύ πιο ευχάριστη. Και όμως, η πόλη δείχνει επιτέλους να βγαίνει από το τέλμα δεκαετιών και επιτέλους κάτι να κινείται.

Καταλύτης της αλλαγής αυτής είναι σίγουρα ο τολμηρός δήμαρχος της, Γιάννης Μπουτάρης. Εξαιρετικά εύστοχες οι πεζοδρομήσεις στο κέντρο, με χαρακτηριστικότερη αυτή της οδού Αγ. Σοφίας. Η ανάπλαση της παραλίας  έχει ήδη δείξει τους πρώτους καρπούς της, προοιωνίζοντας λαμπρό περιπατητικό μέλλον για κατοίκους και επισκέπτες. Οι επισκέπτες που φέρνει η Ryanair, οι Τούρκοι που έρχονται να δουν την πόλη που γεννήθηκε ο Κεμάλ αλλά και τουρίστες από Ευρώπη, Ρωσία, Ασία και αλλού, κάνουν σαφώς εντονότερη την παρουσία τους σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν. Συναυλίες, πολιτιστικές εκδηλώσεις, φεστιβάλ, θέατρο δρόμου, απαντώνται ολοένα και συχνότερα στην πάλαι ποτέ «συμπρωτεύουσα»  της «γιορτή των αγγέλων» και της Πύλης Αξιού. Τέλος, οι κάδοι ανακύκλωσης βρίσκονται παντού, ενώ και το πρόβλημα με την αποκομιδή των σκουπιδιών φαίνεται να έχει αποκατασταθεί. Μόνο μελανό σημείο, οι τρομερές καθυστερήσεις των έργων του Μετρό – ειδικά η Εγνατία έχει πληγεί ιδιαίτερα από αυτή την μεταβατική περίοδο που μοιάζει δίχως τέλος.

Βέβαια, η παλιά Θεσσαλονίκη της μιζέριας, του τέλματος, της στείρας γκρίνιας κατά του αθηναϊκού κράτους, των ρουσφετιών σε δήμο & νομαρχία, των Παπαγεωργόπουλων, των Παπαθεμελήδων και των Ψωμιάδηδων, αντιστέκεται. Και γκρινιάζει συνέχεια, με την παραμικρή αφορμή. Έτσι και τώρα βρήκαν να γκρινιάξουν για το gay pride. Καλά ο Άνθιμος, ως εκπρόσωπος των πιο σκοταδιστικών ρευμάτων μιας θρησκευτικής τάξης που σιχαίνεται την ελεύθερη σκέψη. Καλά ο κ. Παπαθεμελής, που τόσο χρόνια αντλεί τις ψήφους του από τους πιο συντηρητικούς κύκλους των πιστών. Αλλά από τον κ. Γκιουλέκα, λόγω ηλικίας θέλετε, λόγω επαγγέλματος, περιμέναμε να είναι πιο ανοιχτόμυαλος. Τέτοιος άντρας σαν τα κρύα τα νερά, που τραβάει τα μάτια των γυναικών, τι έχει να φοβηθεί από το θέαμα δύο αντρών που φιλιούνται;

Για όλους αυτούς που διαμαρτύρονται για την παρέλαση των gay-ηδων, γιατί το έχουν μέσα τους και το καταπιέζουν, για αυτούς να δεχτούμε κάποιο άλλοθι…

Υ.Γ. Μπορεί στην ποδοσφαιροκρατούμενη χώρα του ταβλιού να πέρασε απαρατήρητο, αλλά η διεθνής σκακιστική κοινότητα είχε επί δύο εβδομάδες τα μάτια της πάνω του. Ο λόγος για το πανίσχυρο Grand Prix της FIDE (η διεθνής ομοσπονδία σκακιού), ένα τουρνουά που περιλαμβάνει μερικούς από τους ισχυρότερους σκακιστές του κόσμου. Το τουρνουά έλαβε χώρα στο MAKEDONIA PALACE, του Ιβάν Σαββίδη πλέον. Πέρα από τις αμφιβολίες μας για το «μακρύ χέρι» του Πούτιν, που εισβάλλει σταδιακά στη Β. Ελλάδα, και το μοντέλο του «ρωσικού καπιταλισμού» γενικότερα, αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Σαββίδη για μια πραγματικά εξαιρετική διοργάνωση. Ένα βίντεο από τo site chessdom: