Αρχείο για Σεπτεμβρίου, 2012

Φίλε αναγνώστη, οι πιθανότητες συνηγορούν πως είσαι ένας και εσύ από τους πολλούς που ανησυχούν ή οργίζονται, βλέποντας την καταιγίδα των νέων μέτρων να έρχεται. Ίσως και να εκτόνωσες μέρος της οργής σου στην πορεία της Τετάρτης, χωρίς να ξέρεις τα αιτήματα πολλών φορέων από όσους συμμετείχαν, απλά για να δηλώσεις την αντίθεση σου σε αυτό που έρχεται.

Φίλε αναγνώστη, άσε με για λίγο να σε μεταφέρω στο χρόνο σε εποχές αλλιώτικες, γεμάτες υποσχέσεις. Δεν είναι και πολύ μακριά – μόλις 3-4 μήνες είναι αρκετοί :

Κακά τα ψέματα όμως, άλλη η μαγεία του παραμυθιού στο γραπτό, γιατί αφήνει τη φαντασία ελεύθερη:

«Σύμφωνα με όσα είπε ο κ. Σαμαράς θα επαναδιαπραγματευθεί:

  • Αποκατάσταση των πολύ χαμηλών συντάξεων στα επίπεδα που ήταν το 2009.
  • Επέκταση του επιδόματος ανεργίας κατά ένα χρόνο ακόμα, στα δύο χρόνια.
  • Έκτακτο επίδομα ανεργίας και για μη μισθωτούς.
  • Να ρυθμιστούν οι αλλεπάλληλες φορολογικές επιβαρύνσεις των επομένων μηνών.
  • Να μην πέσουν άλλο οι μισθοί στον ιδιωτικό τομέα.
  • Μόλις σταθεροποιηθεί η κατάσταση των εσόδων, σταδιακή άνοδος του αφορολόγητου ορίου από τις 5.000 σήμερα στις 8.000.
  • Αντικατάσταση του χαρατσιού από νέο διευρυμένο ΕΤΑΚ, υποφερτό για όλους.
  • Σταδιακή μείωση των φορολογικών συντελεστών.
  • Η περικοπή 11,7 δισεκατομμυρίων δημοσίων δαπανών για 2012-13 να επεκταθεί για δύο ακόμα χρόνια, ώς το 2016 τουλάχιστον.
  • Το πλεονάζον προσωπικό από οργανισμούς του δημοσίου να μην απολύεται, αλλά να μπαίνει σε ειδικό καθεστώς για τρία χρόνια τουλάχιστον.
  • Μέτρα για τους δανειολήπτες.
  • Αναστολή των συνεπειών εγγραφής στον Τειρεσία για όσους γράφτηκαν την τελευταία διετία.
  • Εξασφάλιση ρευστότητας στην πραγματική οικονομία και ειδικότερα στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
  • Εφαρμογή του αναγκαίου και δίκαιου συμψηφισμού οφειλών από και προς το Δημόσιο, που θα απελευθερώσει και ρευστότητα για την αγορά.
  • Άμεσες νομοθετικές πρωτοβουλίες για την αποδέσμευση της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου.
  • Προώθηση των αποκρατικοποιήσεων και πέρα από τις προβλέψεις της δανειακής σύμβασης.
  • Αποκατάσταση του αισθήματος ασφάλειας του πολίτη με ανακοπή της λαθρομετανάστευσης.
  • Ανακήρυξη της ΑΟΖ.»

( παρμένα από το link : http://tvxs.gr/news/ekloges-2012-enimerosi/oi-18-protaseis-samara-gia-tin-oikonomia )

Βέβαια, συχνά άλλαζε ο τίτλος αντί επαναδιαπραγμάτευση ας πούμε ήταν «απαγκίστρωση» , το παραμύθι όμως ήταν το ίδιο ή περισσότερο δελεαστικό :

«Δεν θα δώσουμε αριστερό άλλοθι σε πολιτικές που εξαθλιώνουν το λαό, θα κινηθούμε με βάση τις προγραμματικές μας δεσμεύσεις: απαγκίστρωση από το μνημόνιο και ευρωπαϊκός προσανατολισμός».

«Απαιτείται αλλαγή πολιτικής. Απαιτείται προοδευτική πολιτική με ανάπτυξη, με κοινωνικές προτεραιότητες, σύγχρονο και αποτελεσματικό κράτος, προστασία των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, δίκαιη κατανομή των βαρών»

(όλες οι δηλώσεις του κ. Κουβέλη εδώ )

Τα θυμήθηκες φίλε αναγνώστη; Λοιπόν, τώρα ξέχνα τα παραμυθάκια και back στην σκληρή πραγματικότητα πουλάκι μου, που πήγες να ξεχαστείς κιόλας:

«Συνολικά, το πακέτο αποτελείται -κατά τις πληροφορίες- από περικοπές δαπανών 10,5 δισ. ευρώ και νέους φόρους 3 δισ. Από τις δαπάνες, τα 7,2 δισ. προέρχονται από μισθούς, συντάξεις και προνοιακά επιδόματα.»

Θες να το αναλύσω παραπάνω, δε θες – αρκετά σε έχουν βομβαρδίσει κανάλια, εφημερίδες και sites και έχει μαυρίσει η ψυχή σου με όλα αυτά.

Οι προεκλογικές εξαγγελίες στην Ελλάδα, στην αντίληψη μου αποκτούν νόημα μόνο μετεκλογικά. Βέβαια, συνήθως ο μόνος που εκτίθεται μετεκλογικά είναι το κυβερνόν (ή τα κυβερνόντα στην περίπτωσή μας) κόμμα, όμως πλέον εδώ που έχει φτάσει η κατάσταση νομίζω πως μπορούμε να κρίνουμε και τις προεκλογικές εξαγγελίες των αντιπολιτευόμενων κομμάτων. Στην ανάλυση που θα ακολουθήσει θα εξαιρέσω το νεο-φασιστικό κόμμα της Χρυσής Αυγής γιατί είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, που χρήζει ξεχωριστής ανάλυσης και έχω ήδη διαβάσει μερικές πολύ εύστοχες αναλύσεις, οπότε λέω να μη γράψω άλλη μία, που δε θα έχει να πει κάτι καινούριο.

Ο κεντρικός πυρήνας της προεκλογικής αντιπαράθεσης ήταν σαφώς οι δημοσιονομικές δεσμεύσεις που επιβάλλει το Μνημόνιο στη χώρα. Βέβαια, το Μνημόνιο περιλαμβάνει και άλλες δεσμεύσεις πλην των δημοσιονομικών (π.χ. ηλεκτρονική συνταγογράφηση που κουτσά στραβά γίνεται, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων που δε γίνεται και άλλα πολλά), όμως αυτά δεν απασχόλησαν τα κόμματα μας πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Επειδή όμως ο μέσος Έλληνας δε ξέρει τι λέει το Μνημόνιο πέραν των δημοσιονομικών, αλλά ζει στο πετσί του τη λιτότητα και την ύφεση, προφανώς το έχει συνδέσει με κάτι κακό. Κατά συνέπεια, είναι εύλογη η τακτική των κομμάτων να αποφεύγουν τη συσχέτιση τους με το Μνημόνιο . Έτσι ο «δημοκρατικός» (εκτός ΚΚΕ και ΧΑ δηλαδή) πόλος των αντιμνημονιακών, ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητοι Έλληνες, έκανε λόγο για «Κατάργηση του μνημονίου» με ταυτόχρονη παραμονή στο ευρώ όμως! Στην εύλογη απορία πως θα πείσουμε ειδικά τους βόρειους δανειστές μας, ο κ. Τσίπρας μας είπε για τα πυρηνικά που έχουμε στα χέρια μας! Έτσι βέβαια, χάιδεψε και την πληγωμένη περηφάνια του Έλληνα που νιώθει πως τρώει σφαλιάρες από τους βορειοευρωπαίους και δη τους Γερμανούς και, προβάλλοντας μια ομιχλώδη ελπίδα στον απογοητευμένο κόσμο, έφτασε τον Ιούνιο στο εντυπωσιακό 27%!

Από την άλλη το παιχνίδι ήταν πιο δύσκολο για τους καθεστωτικούς «μνημονιακούς» Πασόκ-ΝΔ καθώς και για τον «ήξεις-αφήξεις» μελίρρυτο ηγέτη της ΔΗΜΑΡ. Οι πρώτοι κάνανε λόγο για «επιμήκυνση» (δημιουργώντας πολλούς αστείους συνειρμούς με επέμβαση σε συγκεκριμένο σημείο του ανδρικού σώματος) και επαναδιαπραγμάτευση, ο δε μελίρρυτος εφηύρε την «απαγκίστρωση».

Τα αποτελέσματα μερικούς μήνες μετά τα βλέπουμε όλοι μας. Με ποια δεδομένα όλοι αυτοί οι μπαγλαμάδες (συγχωρήστε μου την έκφραση, αλλά είναι πολύ ταιριαστή με τους πολιτικούς μας) μας παρουσίαζαν ως σίγουρο ότι θα μπορέσουμε να επιτύχουμε βελτίωση των όρων του μνημονίου, όταν όποια εφημερίδα του εξωτερικού και να διαβάσεις κάνει λόγο για αναξιόπιστες ελληνικές κυβερνήσεις, που δεν τηρούν όσα δεσμεύονται να κάνουν; Όταν, η μόνη κυβέρνηση που, εν μέσω λυσσαλέων αντιδράσεων, προσπάθησε να παράξει ουσιαστικό έργο (αναφέρομαι στην κυβέρνηση του κ. Παπαδήμου), δεν αφέθηκε να προχωρήσει λόγω της πρεμούρας του κ. Σαμαρά να γίνει πρωθυπουργός; Όταν, επί 4 σχεδόν μήνες, η χώρα κινούνταν σε προεκλογικούς ρυθμούς και το κυβερνητικό έργο έμεινε μήνες πίσω;

Για να μην είμαστε άδικοι υπήρξαν κάποια κόμματα, που είπαν την αλήθεια ή να το πω πιο προσεκτικά, δε μας είπαν χοντρά ψέμματα. Θα αναφέρω δύο από αυτά, γιατί επί της ουσίας δύο είναι και οι βασικοί δρόμοι, από τους οποίους είχαμε να διαλέξουμε:

Το ένα λοιπόν ήταν το ΚΚΕ, με σαφέστατο στόχο την αποδέσμευση από το μνημόνιο και φυσικά την αυτονόητη επιστροφή στη δραχμή. Δε μας λέει βέβαια πόσο παραδεισένιος θα ήταν ο «σοσιαλισμός», που θα οικοδομούσαμε σε μια χρεοκοπημένη χώρα με χαμηλή παραγωγικότητα, αλλά οφείλουμε να παραδεχτούμε πως ήταν ξεκάθαρο στις θέσεις του.

Το άλλο κόμμα που δεν είπε ψέμματα στον ελληνικό λαό, ήταν η Δράση. Υπέρ των περισσότερων μέτρων του μνημονίου , δεσμεύτηκε ότι θα το τηρήσει, δίνοντας βάρος στις διαρθρωτικές αλλαγές που αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι ΝΔ και Πασοκ (άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, ουσιαστική πάταξη φοροδιαφυγής με χρήση ηλεκτρονικών συστημάτων, μείωση γραφειοκρατίας και διευκόλυνση επιχειρηματικότητας κ.λπ.). Δε δίστασε επίσης να πει πως θα προχωρήσει σε απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων. Ωραία όλα αυτά βέβαια, αλλά στην παρούσα κατάσταση πόσο εύκολο είναι να γίνουν όλα αυτά με μια κοινωνία έτοιμη να εκραγεί και ένα δημόσιο τομέα σε παράλυση; Οφείλουμε όμως να παραδεχτούμε τη Δράση για τη ξεκάθαρη θέση της, καθώς και για το ότι προτείνει κάποιες ριζικές λύσεις που, στα χαρτιά τουλάχιστον, είναι εφικτές. Γιατί, όπως λέει εύστοχα ο Φώτης Γεωργελές σε άρθρο του: «το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να διατηρήσει το πλαίσιο άθικτο, απλώς σε χαμηλότερο επίπεδο. Ελπίζει ότι θα διατηρήσει το ίδιο χρεοκοπημένο μοντέλο, έστω φτωχότερο.». Αποτέλεσμα:  παρατεταμένη ύφεση, διογκούμενη ανεργία, με άλλα λόγια αυτός ο αργός θάνατος που ζούμε, μέχρι να έλθει η επόμενη δόση και να ανακάμψουμε για λίγο.

Για να επανέλθουμε στο σήμερα, το καλό με όλα αυτά τα επώδυνα που φαίνεται να πλησιάζουν είναι πως ξεσκεπάστηκαν πλήρως οι ανακολουθίες και τα ψέματα του πολιτικού κόσμου. Πλέον ζούμε την εποχή του τέλους των ψευδαισθήσεων, που καλλιεργούνταν επιμελώς από τα κόμματα μας. Ακόμα και ο γυαλιστερός κ. Τσίπρας, έχει εκτεθεί, ακόμα και από τα ίδια του τα στελέχη (από τρελό και λαφαζάνη μαθαίνεις την αλήθεια!) :

Το ερώτημα είναι πώς μπορεί ο «μη τρέφων ψευδαισθήσεις» ψηφοφόρος να διοχετεύσει αποτελεσματικά τη ψήφο του; Αξιόλογα άτομα ή ομάδες υπάρχουν ακόμα στο Πασόκ (και απορώ γιατί κάθονται και ανέχονται των αυτοκρατορικό ηγέτη του), στη Δημ. Αρ. αλλά και σε μικρότερα κόμματα όπως οι Οικολόγοι, η Δράση ή ακόμα η Δημιουργία, Ξανά (αν και ο κ. Τζήμερος μάλλον αποδείχθηκε πως δεν έχει νευρικό σύστημα που να κάνει για πολιτική). Έτσι όμως, κατακερματισμένες και ασύνδετες όλες αυτές οι πολιτικές συνιστώσες (ναι υπάρχουν και εκτός σύριζα!), πολύ λίγα μπορούν να προσφέρουν στη χώρα.

Για να επικαλεστώ εκ νέου το κ. Γεωργελέ, και το πολύ ωραίο πρόσφατο άρθρο του στην Athens Voice, «είναι καιρός να εμφανιστούν πολιτικές δυνάμεις που θα ’χουν στόχο μια καινούργια, καλύτερη Ελλάδα και όχι τη διατήρηση της παλιάς». Το πολιτικό κενό είναι τεράστιο. Αν δεν καλυφθεί από νέες πολιτικές δυνάμεις , είτε από πολιτικές διεργασίες εντός υπαρχόντων κομμάτων είτε από νέα κόμματα, που θα ανταποκριθούν στα αιτήματα της εποχής,  φοβούμαι πως , μετά από ένα μικρό «αριστερό» μεσοδιάστημα, ο κακός λύκος της φωτογραφίας θα φάει την κοκκινοσκουφίτσα….

Συνελήφθη εκ της Ηλεκτρονικής Δίωξεως ο 27-χρονος δημιουργός του βλάσφημου group του facebook «Γέροντας Παστίτσιος». Καταρχάς, αποκομίσαμε εξαιρετικάς εντυπώσεις  από την ταχύτητα αποκρίσεως της Διώξεως στο δίκαιο αίτημα του ευσεβούς κόμματος της Χρυσής Αυγής (μολονότι είναι σαφές πως η σοφή Δικαιοσύνη οφείλει να σκεφθεί και να επανασκεφθεί προτού κάνει οτιδήποτε με περιπτώσεις όπως του κ. Λαυρεντιάδη η άλλων τινών εκ του λαμπρού επιχειρηματικού και πολιτικού μας κόσμου). Δευτερευόντως, οφείλουμε να διαφωνήσουμε καθέτως με τους κάθε λογής αναρχικούς, κομμουνιστάς, αθεϊστές, διεθνιστούληδες, ανθέλληνες, σατανιστές, νεο-φιλελεύθερους και λοιπά μιάσματα, που διαμαρτύρονται για τη σύλληψη του νεαρού και κάνουν λόγο για θεοκρατικά καθεστώτα και λοιπά φαιδρά.

Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα μπει ποτέ στο group του Γέροντα Παστίτσιου. Αλλά έχοντας γνώση της οξείας μαλακιστηρίασης που δέρνει τη νέα γενιά των 25-30 καθώς και της εξόχως βλακώδους  μόδας των trolls, είμαι σχεδόν βέβαιος για το επίπεδο του χιούμορ του group (όπως π.χ δε χρειάζεται να δεις τον άρχοντα των Δακτυλιδιών ή το Twilight για να καταλάβεις ότι πρόκειται περί βλακωδεστάτων δημιουργημάτων).

Έτσι, κατανοώ απολύτως γιατί συνέλαβε η δίωξη τον 27-χρονο από την Εύβοια. Ο σοφός Γέρων Παΐσιος είχε από μόνος του φοβερό χιούμορ, για το λόγο αυτό νομίζω πως  η Δίωξη, άνθρωποι με εξαιρετικά ανεπτυγμένη την αίσθηση του χιούμορ (όπως άλλωστε και οι δημοκρατικοί αντιπρόσωποι στη Βουλή των Ελλήνων του κόμματος Χρυσή Αυγή), συνέλαβε τον 27-χρονο για χαμηλής ποιότητας χιούμορ και κακόγουστη απομίμηση του μεγάλου χιουμορίστα Γέροντα Παϊσιου.

Για του λόγου το αληθές παραθέτω μερικές από τις φοβερότερες ατάκες του Γέροντα Παΐσιου, που σκορπάνε απλόχερα το γέλιο, κάτι που διάφορα trolls, ονόματι Παστίτσιος ή Παρίσιος ή δε ξέρω και εγώ πώς, ουδέποτε θα καταφέρουν όσο και αν ζορίσουν το κουφιοκέφαλο τους. So come ‘n’ taste the real thing:

Διδαχές του Γέροντα Παΐσιου (the very best of)


Άμυνα κατά του Διαβόλου
Να κλείνετε τις πόρτες και τα παράθυρα να μην μπαίνει απ’ εκεί ο Διάβολος. Εκεί είναι τα αδύνατα σημεία. Εάν αφήσεις μια σχισμή, μπορεί να μπει και να σου κάνει ζημιά. Εγώ αγωνίζομαι όλο το εικοσιτετράωρο, για να κλείσω όλες τις πόρτες του Σατανά.


Η ευχή αγιάζει
Όταν η νοικοκυρά λέει την ευχή, κάνοντας τις δουλειές του σπιτιού, όλα αγιάζονται. Και το φαγητό της και αυτοί που τρώνε το φαγητό της.

Δεν αγιάζονται όλα
Μόνον αυτά που δέχονται αγιασμό, αυτά μόνο αγιάζονται. Όπως το νερό, δέχεται αγιασμό και γίνεται Αγιασμός τα ούρα δεν δέχονται αγιασμό. Η πέτρα με θαύμα γίνεται ψωμί. Η ακαθαρσία δεν δέχεται αγιασμό.

Οι Ευαγγελικοί δεν έχουν πνεύμα αλλά οινόπνευμα

Κάποια παρέα πιστών σύχναζε σε καφενείο, όπου επίσης σύχναζε και κάποιος ευαγγελικός που τους ενοχλούσε με τις θεωρίες του. Είπαν στο Γέροντα:
Γέροντα, στο καφενείο που πάμε έχουμε πρόβλημα.
Τι; Έρχεται ένας ευαγγελικός και μας λέει διάφορα. Πίνει αυτός;
Πίνει Γέροντα. Μπύρες και άλλα ποτά.
Να του μεταφέρετε ότι ένας Γέροντας είπε πως εσείς οι Ευαγγελικοί δεν έχετε μέσα σας πνεύμα, αλλά οινόπνευμα…

Το κόψιμο του τσιγάρου με στραγάλια
Για να κόψεις το τσιγάρο πρέπει να κάνεις πολλή προσευχή. Επίσης να γεμίσεις στραγάλια ένα άδειο πακέτο και κάθε φορά που θα αισθάνεσαι την ανάγκη να καπνίσεις, να βάζεις ένα στραγάλι στο στόμα σου.

Οι ενοχλήσεις από τους Αλβανούς
Γέροντα, οι Αλβανοί μας ενοχλούν.
Όταν μια γίδα θέλει να φάει ξύλο, πάει και ξύνεται στη γκλίτσα του τσοπάνου. Έτσι κάνουν και οι Αλβανοί τώρα. Ας τους. Μην τους λογαριάζεις. Μη τους φοβάσαι.

Να μη μπερδεύουμε το άυλον με το νάυλον.  (σ.σ. κορυφαία ατάκα, απείρως καλύτερη από την αντίστοιχη με τη βούρτσα και την…)

Η ΕΟΚ είναι φτιαγμένη από χαλιά
Στην ΕΟΚ οι χώρες που μπαίνουν είναι έτοιμα χαλιά. Τα χαλιά, όσο και να τα ενώσεις, το ένα πάει από δω και το άλλο από κει. «Έτσι μη φοβάσθε για δυσμενείς συνέπειες από την ΕΟΚ. Δεν πρόκειται ποτέ οι χώρες της Ευρώπης να ενωθούν πλήρως ώστε να μας βλάψουν. Στην ΕΟΚ υπάρχουν διαπλεκόμενα συμφέροντα.

Ο Γέροντας προτιμούσε τις «φθηνές» θέσεις
Στην Εκκλησία ό Γέροντας, καθόταν πάντοτε στο τελευταίο στασίδι. Κάποιος μοναχός που τον ευλαβείτο του είπε:
Γέροντα γιατί δεν έρχεστε μπροστά;
Εδώ είναι πιο φθηνές οι θέσεις!!!

Το ιατρείο του Γέροντα
Σε γιατρό που τον επισκέπτεται συχνά:
Πάλι εδώ είσαι, ρε γιατρέ; Γιατί ήρθες, αφού δε σε κάλεσα; Καλά, αφού ήρθες τώρα, θα αρρωστήσω για να μη φύγεις χωρίς δουλειά! (Έδειξε το κουτί με τα λουκούμια): Αυτό είναι το εξωτερικό ιατρείο το δικό μου! Έχει φάρμακα μέσα. Πάρε ένα. Έχεις εσύ τόσο γλυκά φάρμακα;

Στα γεράματα κρυώνουμε εύκολα
Όσο κανείς είναι νέος, πρέπει να αγωνίζεται, διότι, όσο γερνά, δε μπορεί να κάνει τίποτα. Τότε, στα γεράματα, τον πειράζει ακόμα και το ρεύμα που δημιουργείται από την κλειδαρότρυπα!


Ο γιατρός του Γέροντα
Ο δικός μου ο γιατρός είναι στη Δράμα και είναι κτηνίατρος.


Τα αυθάδη παιδιά δέχονται δαιμονικές επιδράσει; 
Τα παιδιά πρέπει να προσέχουν πάρα πολύ το θέμα του σεβασμοί προς τους γονείς. «Όταν τα παιδιά αντί μιλούν και ασεβούν, γίνονται πρώτον αιτία να φύγει η χάρη από αυτά και δεύτερον γίνονται δεκτικά των δαιμονικών επιδράσεων και ενεργειών.


Η αιτία των ψυχοσωματικών ανωμαλιών των νέων
Η μαλθακότητα των σημερινών νέων είναι μία από τις κύριες αιτίες των ψυχοσωματικών ανωμαλιών


Οι αντιλέγοντες έχουν γέροντα τον Διάβολο
Γέροντα, πως γίνεται μερικοί σε κάθε λόγο να βρίσκουν αντίλογο;
Ω, Είναι φοβερό να συζητάς με έναν άνθρωπο που συνήθισε να δικαιολογείται! Είναι σαν να μιλάς με έναν δαιμονισμένο! «Όσοι δικαιολογούνται -ο Θεός να με συγχωρέσει- έχουν γέροντα το Διάβολο. Είναι βασανισμένοι άνθρωποι. Δεν έχουν μέσα τους ειρήνη. Το έχουν κάνει επιστήμη αυτό.

Όταν η μάνα δεν θέλει το παιδί
Όταν η γυναίκα που είναι έγκυος δε θέλει το παιδί, αυτό, πολλές φορές το καταλαβαίνει, τυλίγεται με τον ομφάλιο λώρο και πεθαίνει.


Προσευχή πριν το φαγητό
(Ο Γέροντας θυμάται τα παιδικά του χρόνια).
Στο τραπέζι καθόμασταν όλοι μαζί. Κάναμε πρώτα προσευχή και υστέρα αρχίζαμε να τρώμε. Αν άρχιζε κανείς να τρώει, πριν ευλογηθεί το τραπέζι, λέγαμε: «αυτός πόρνευσε». Την έλλειψη εγκράτειας την θεωρούσαμε πορνεία. Είναι διάλυση της οικογενείας να έρχεται ο καθένας στο σπίτι, οποία ώρα θέλει, και να τρώει μόνος του χωρίς να υπάρχει λόγος.


Το διαβατήριο του Παραδείσου
Για να πάει κανείς στον γλυκό Παράδεισο πρέπει να φάει πολλά πικρά εδώ, να έχει το διαβατήριο των δοκιμασιών στο χέρι.
Κτήματα στον ουρανό
Ο Θεός μας έχει εξασφαλισμένα κτήματα εκεί στον ουρανό .Όταν όμως ζητούμε να μας απαλλάξει από μία δοκιμασία, δίνει αυτά τα κτήματα σε άλλους και τα χάνουμε. Ενώ, αν κάνουμε υπομονή, θα μας δώσει και τόκο.

Αυτές είναι μερικές από τις χαριέστερες διαδαχές του σοφού γέροντα, που καταφέραμε να αλιεύσουμε από τον ωκεανό γνώσης του διαδικτύου. Όπως καταλαβαίνετε πρόκειται περί χιουμορίστα ολκής, που ουδείς θνητός μπορεί να τον πλησιάσει (αν εξαιρέσουμε ίσως το Ζάχο Χατζηφωτίου, ο οποίος και πάλι όμως υπολείπεται του γέροντα).

Καλούμε λοιπόν τα ελληνόπουλα να διαβάζουν τα βιβλία του Γέροντα Παΐσιου και να μην παρασύρονται από τα ειδεχθή trolls του διαδικτύου, γνωστούς εντεταλμένους της μασονίας, του διεθνούς σιωνισμού, των νεο-ταξιτών και λοιπών σκοτεινών δυνάμεων που τρέμουν την αφύπνιση του ελληνικού γένους.

Υ.Γ. Μετά τη σύλληψη του χαμερπούς ανθρωπαρίου από την Εύβοια, πληροφορούμεθα πως ξεφυτρώνουν, ως κεφαλές της Λερναίας Ύδρας, νέοι fake γέροντες . Δε διστάζουν δε, να αναρτούν τα απειλητικά, γεμάτα μίσος video τους στο δημοφιλή εις τη νεολαίαν  ιστότοπο του youtube:

Ελπίζομεν πως η Ηλεκτρονική Δίωξη θα παύσει να ασχολείται με ατοπήματα όπως π.χ. παιδική πορνογραφία (προσφιλής συνήθεια άλλωστε αρκετών εν χριστώ αδελφών), και να κυνηγήσει αδυσώπητα τις βλάσφημες και ασεβείς απομιμήσεις (ή τρολιές όπως τις αποκαλούν τα μειράκια) του σοφού Γέροντα….

Όχι δεν αναφέρομαι στο, γνωστό από τη δράση του κατά τα πρώτα χρόνια της επανάστασης του 21′ ,Ιμπραήμ Πασά. Μιλάω για το Σουδανό μεγιστάνα των τηλεπικοινωνιών Mohammed Ibrahim. Η επιχειρηματική του πορεία αποτελεί ένα ενδιαφέρον success story ενός ανθρώπου που πίστεψε  στα τέλη της δεκαετίας του 90 στις δυνατότητες της αγοράς κινητής τηλεφωνίας στην ήπειρο της Αφρικής. Το 2005, η εταιρία του Celtel έφτασε να έχει μερίδιο αγοράς άνω του 20% στην αφρικανική ήπειρο,πριν πωληθεί σε εταιρία του Κουβέιτ. Από το 1998 έως σήμερα, οι χρήστες κινητών στην Αφρική από λιγότερο από 1% του πληθυσμού, έχουν ξεπεράσει το 50%. Σίγουρα το ποσοστό φαντάζει μικρό συγκρινόμενο με άλλες ηπείρους, όμως αν σκεφτούμε αντίστοιχα πόσο λίγοι Αφρικανοί είχαν πρόσβαση στη σταθερή τηλεφωνία, αποτελεί μια αξιοσημείωτη μεταβολή.

Όμως, δεν είναι αυτός ο λόγος που ασχολούμαι με τον κ. Ibrahim. Αυτό που θα μας απασχολήσει στο παρόν post είναι ο οργανισμός που ίδρυσε το 2006 (Mo Ibrahim Foundation). Σκοπός του η καταγραφή της ποιότητας της διακυβέρνησης στις χώρες της Αφρικανικής ηπείρου και η οικονομική επιβράβευση (!) των ηγετών που επέδειξαν αποτελεσματική και με χαμηλές επιδόσεις στη διαφθορά, ηγεσία.

Βασικό εργαλείο για την αξιολόγηση των αφρικανικών ηγεσιών αποτελεί ο περίφημος δείκτης (index) Ibrahim, ο οποίος αξιολογεί σε ετήσια βάση την επίδοση των αφρικανικών κυβερνήσεων με βάση 86 δείκτες ομαδοποιημένους σε τέσσερις κύριες κατηγορίες : i) Ασφάλεια και ισχύς του Νόμου ii) Δημοκρατική συμμετοχή & ανθρώπινα δικαιώματα iii) Βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη με ευκαιρίες για όλους iv) Ανάπτυξη με επίκεντρο των άνθρωπο. Αυτοί οι τέσσερις βασικοί τομείς υποδιαιρούνται σε 14 υποκατηγορίες. Τον καταμερισμό των δεικτών σε κατηγορίες & υποκατηγορίες μπορούμε να δούμε στο σχήμα στις σελίδες 6-7 του απολογισμού για το έτος 2011 (διαθέσιμος στο link : http://www.moibrahimfoundation.org/downloads/2012-IIAG-summary-report.pdf).

Οι δείκτες υπολογίζονται με τη χρήση στατιστικών μεθόδων με βάση δεδομένα που παρέχονται από 23 διαφορετικές βάσεις δεδομένων.

Όπως και στο προηγούμενο post μου για τον Li-Ka Shing αλλά και σε αυτό για την «απώλεια εθνικής κυριαρχίας», εύλογα αναλογίζεται κανείς την τραγική έλλειψη αντιστοίχων πρωτοβουλιών εκ μέρους της ελληνικής πλουτοκρατίας στα δύο και βάλε χρόνια, κατά τα οποία η κρίση ταλανίζει τη χώρα.

Δε θα ήταν ωραίο να υπήρχε αντίστοιχος οργανισμός και με αντίστοιχα εργαλεία να αξιολογεί βάσει μετρήσιμων μεγεθών τις επιδόσεις των ελληνικών κυβερνήσεων; Αντί να αναλωνόμαστε σε κενές ρητορείες και αβάσιμες υποσχέσεις (επαναδιαπραγμάτευση ή απαγκίστρωση από το μνημόνιο οι κυβερνητικοί, κατάργηση του μνημονίου χωρίς καταστροφικές συνέπειες οι αντιπολιτευόμενοι), θα μπορούσε να γίνει μια πολύ πιο ουσιαστική πολιτική συζήτηση, σε μία χώρα όπου (με τη συνδρομή των ΜΜΕ) ο πολιτικός διάλογος δε φημίζεται για το επίπεδο του.

Αλλά το πιο ωραίο είναι ότι ο Ibrahim, σε προσπάθεια αντιμετώπισης της πανταχού παρούσας κυβερνητικής διαφθοράς στα αφρικανικά κράτη, συνοδεύει τις ετήσιες κατατάξεις του οργανισμού (εδώ μπορείτε να δείτε τον απολογισμό για το 2011) με σημαντικά οικονομικά βραβεία για τις πιο επιτυχημένες ηγεσίες. Τα ποσά ανέρχονται σε 5 εκατομμύρια δολάρια σε διάστημα δέκα ετών, και μετά τo πέρας των δέκα ετών προβλέπονται 200,000 δολάρια ετησίως εφ’ όρου ζωής.

Μήπως, αν υπήρχαν αντίστοιχα βραβεία και στη χώρα μας, θα ωθούσε τους πολιτικούς μας να διοχετεύσουν τη δημιουργικότητά τους στην επίτευξη στόχων και όχι σε μίζες και off-shore;

Πηγή έμπνευσης για το παρόν post αποτέλεσε συνέντευξη του κ. Ibrahim στην εφημερίδα Wall Street Journal, φύλλο της 10ης Σεπτεμβρίου 2012. Το πλήρες κείμενο της πολύ ενδιαφέρουσας συνέντευξης, μπορείτε να το βρείτε εδώ. Παραθέτω, ένα απόσπασμα της, το σημείο όπου ο κ. Ibrahim μιλάει για την παρακμή του καπιταλισμού και την απογοήτευση του από τη πορεία του δυτικού μοντέλου :

«The demise of the Soviet Union was probably the worst thing that could have happened to capitalism,» which until the 1990s «had been under pressure, with the presence of a competing system, to demonstrate that it can deliver what is best for the people.»

Mr. Ibrahim says Western governments have since relaxed into a cronyism of business loopholes and selective bailouts. «We now see a very strange phenomenon where we have capitalist institutions—companies—that have been allowed to privatize profits and socialize their losses. Is that capitalism?»

Μήπως, ο κορεσμένος δυτικός κόσμος πρέπει να αρχίσει να αναζητεί έμπνευση σε ηπείρους όπως η Αφρική; Όπως ο συμπαθής πρωταγωνιστής της ταινίας The Visitor

Διαβάζοντας τη φετινή λίστα των δισεκατομμυριούχων του Forbes («κοίτα τον αλεπουδράκουλα με τι ασχολείται, ενώ εδώ ο κόσμος καίγεται», θα πει κάποιος, και θα έχει και δίκιο) αυτός που μου έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση δεν ήταν ούτε ο Μεξικάνος μεγιστάνας των τηλεπικοινωνιών (φημισμένος για την παροιμιώδη τσιγκουνιά του- με κιμπαρλίκια λεφτά δε γίνονται), που έχει εκτοπίσει τον B. Gates τα τελευταία 3 χρόνια από τη 1η θέση, ούτε η νέα ελληνική είσοδος -κάποιος Τέλης Μυστακίδης (μεγαλομέτοχος της Glencore, οι άλλοι δύο Έλληνες της λίστας είναι οι «παραδοσιακές» παρουσίες Λάτσης & Νιάρχος)- αλλά ένας τελείως άγνωστος σε μένα (όπως και στους περισσότερους Έλληνες φαντάζομαι) Κινέζος, ο οποίος φιγουράρει στο νο 9 της λίστας.

Το όνομα του Li Ka-Shing , ο οποίος στα 84 του χρόνια είναι αυτή τη στιγμή ο πλουσιότερος άνθρωπος της Ασίας. Γεννήθηκε στην Κίνα, όμως ο σινο-ιαπωνικός πόλεμος οδήγησε την οικογένεια του στο Χονγκ-Κονγκ, όταν ο Li ήταν ακόμα παιδί. Έχασε πολύ νωρίς τον πατέρα του, γεγονός που τον ανάγκασε να δουλεύει από τα 14 του σε έναν έμπορο πλαστικών. Με την εμπειρία που αποκομίζει, θα ξεκινήσει το 1950 τη δική του επιχείρηση κατασκευής πλαστικών παιχνιδιών & καθημερινών ειδών. Η επιχείρηση αποδεικνύεται εξαιρετικά κερδοφόρος και από τη δεκαετία του 60′ αρχίζει να επεκτείνει τις δραστηριότητες του στον εμπορικό, κατασκευαστικό και το βιομηχανικό τομέα. Το 1987 τον βρίσκει να είναι  στην πρώτη λίστα δισεκατομμυριούχων του Forbes, όπου θα παραμείνει σταθερά για τα επόμενα 26 χρόνια.

“So what?” , θα μου πείτε; Μια τυπική ιστορία επιτυχημένου αυτοδημιούργητου επιχειρηματία – τι σου έκανε τόση εντύπωση;

Ότι ο τύπος, τα τελευταία χρόνια, δεν έχει μείνει προσκολλημένος στις παραδοσιακές του δραστηριότητες, αλλά επενδύει (μέσω του ιδιωτικού σχήματος Horizon Ventures) σε νέες ψηφιακές τεχνολογίες, όταν αυτές είναι ακόμα στα πρώτα τους βήματα.

Έτσι, το 2005 θα επενδύσει στην τότε ζημιογόνα Skype, για να ακολουθήσει το 2007 η αγορά μεριδίου 0.8% του Facebook, μερίδιο που θα αυξηθεί σημαντικά τα επόμενα χρόνια.

Αυτές είναι και οι πιο γνωστές ψηφιακές επενδύσεις του Li Ka-shing, επενδύσεις οι οποίες έγιναν πολύ πριν οι συγκεκριμένες τεχνολογίες κυριαρχήσουν παγκοσμίως.

Κατόπιν θα ακολουθήσουν επενδύσεις σε τεχνολογίες, που οι περισσότεροι ακόμα αγνοούν πλήρως στην Ελλάδα (όπως και η αφεντιά μου φυσικά, πριν διαβάσει το άρθρο για τον Li – είδατε; όλο και  κάτι χρήσιμο μαθαίνεις διαβάζοντας τη λίστα του Forbes!). Μεταξύ αυτών, η έξυπνη εφαρμογή για το i-phone Siri, η εφαρμογή (δημιούργημα ενός 16-χρονου, πάλι για το διαολεμένο το i-phone!) Summly που κάνει «έξυπνες περιλήψεις» των διαδικτυακών κειμένων ώστε να διευκολύνεται το web searching, το μουσικό site Spotify καθώς και η  “fun, community-based GPS traffic and navigation app” Waze και το σύστημα αδιαβροχοποίησης ηλεκτρονικών συσκευών HzO.

Δε ξέρω αν οι τελευταίες του επενδύσεις θα καταφέρουν να είναι τόσο πιασάρικες όσο το facebook & το skype (μάλλον πολύ δύσκολο), όμως είναι εντυπωσιακό πως ένας άνθρωπος στη δύση της καριέρας του, έστρεψε το ενδιαφέρον του σε έναν τομέα που θα φοβόντουσαν πολλοί «παραδοσιακοί» επιχειρηματίες, κατά πολύ νεότεροι του.

Επίσης, τα κέρδη της Horizons διοχετεύονται στο ίδρυμα Li Ka- shing, το οποίο έχει κάνει δωρεές που ξεπερνούν τα $1,6 δις. , κατά κύριο λόγο στην εκπαίδευση (με σημαντικότερη δωρεά αυτή για την ανέγερση πανεπιστημίου στη γενέτειρα του).

Λογικά, αποκλείεται να μην υπάρχει και η «σκοτεινή» πλευρά της οικονομικής ανόδου του, που περιοδικά όπως το Forbes αποφεύγουν να παρουσιάζουν στις «αγιογραφίες» τους (μόνη αναφορά οι εξαιρετικές σχέσεις που «φροντίζει να διατηρεί» ο Ka-Shing με τους υψηλόβαθμους αξιωματούχους του Πεκίνου). Και πάλι όμως, διαβάζοντας για τον Ka-Shing, δε γινόταν να μη μου έλθει στο μυαλό η σύγκριση με τα καθ’ ημάς.

Μπορείτε να σκεφθείτε εγχώριο μεγαλο-επιχειρηματία στις ημέρες μας, με παρόμοια διάθεση για επένδυση σε καινοτομίες και κοινωνική προσφορά, όπως ο 84χρονος Ka Shing;

Αλλά γιατί να ασχολούνται με τέτοια οι δικοί μας; Κρατικοδίαιτοι από κλάδους όπως οι κατασκευές, τραπεζίτες που εκμεταλλεύθηκαν την έλλειψη διαφανών διαδικασιών και την υπο-λειτουργία  ελεγκτικών μηχανισμών, εφοπλιστές φορολογικά ανέγγιχτοι,  μπαταχτσήδες που εκμεταλλεύτηκαν την ασυλία που τους χάριζε το περιβόητο άρθρο 99 – έχουν κανένα λόγο όλοι οι παραπάνω να έχουν ανησυχίες όπως του κ. Ka-Shing;

Φυσικά και υπάρχουν αρκετοί αξιόλογοι επιχειρηματίες στη χώρα, που ο τρόπος λειτουργίας του ελληνικού κράτους (ο οποίος  βόλευε επί τόσα χρόνια την εγχώρια πλουτοκρατία, αλλιώς δε θα είχε αλλάξει λέτε;) τους κάνει τη ζωή δύσκολη. Ας ελπίσουμε η κρίση, η αναγκαστική κατάρρευση του κρατικοδίαιτου μοντέλου επιχειρηματικότητας, η στροφή στις εξαγωγές και η διευκόλυνση ξένων επενδύσεων στη χώρα, να οδηγήσουν σε ανακατατάξεις και στον επιχειρηματικό κόσμο, που θα βοηθήσουν να απελευθερωθεί το επί χρόνια «εγκλωβισμένο» δυναμικό εντός της χώρας. Γιατί εκτός της χώρας, το ελληνικό «δαιμόνιο» τα καταφέρνει μια χαρά…

Λέτε να ξέρει το Summly ;