Αρχείο για Νοέμβριος, 2012

Τι γίνεται με τον  κ. Ψυχάρη; Ξαφνικά ανακάλυψε πως κινδυνεύουμε να γίνουμε αποικία και γράφει άρθρα που θυμίζουν έντονα την πατριωτική δημαγωγία του κόμματος του κ. Καμμένου. Η αρχή έγινε με το άρθρο στις 18 Νοεμβρίου με τον βαρύγδουπο τίτλο «Η ΕΛΛΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΙΚΙΑ (μπορείτε να το διαβάσετε εδώ).  Κεντρικό του θέμα ο επαπειλούμενος αφελληνισμός των ελληνικών τραπεζών, όπως θεωρεί την έξωθεν εποπτεία του εγχώριου τραπεζικού συστήματος, και οι συνέπειες του.  Σήμερα, επανέρχεται στο ίδιο θέμα με ένα άρθρο με τον τίτλο «ΟΤΑΝ ΓΑΒΓΙΖΟΥΝ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΟΣΚΥΛΑ» .  Στο άρθρο, μετά από μια αναφορά στην ιστορική διαδρομή του Βήματος, ως «εφημερίδας της δημοκρατικής παράταξης», ο κ. Ψυχάρης καταλήγει :

«Είναι ευεξήγητον, λοιπόν, γιατί κρώζουν κόρακες τινές της πολιτικής ζωής. Τους ενοχλεί Το Βήμα όταν γράφει ότι η Ελλάδα δεν είναι αποικία. Τους φέρνει σε κατάσταση αμόκ η αποκαλυπτική, άμεση και επιθετική, όταν χρειάζεται, δημοσιογραφία. Και… γνωμοδοτούν, διαβλέποντες… πολιτική στροφή! Κομματόσκυλα που κρώζουν μη δυνάμενα να αντιληφθούν τι συμβαίνει γύρω τους. Συνειδητοί πολιτικοί μεταπράτες, τα περιτρίμματα της πολιτικής διαδικασίας που περιφέρονται από αφεντικό σε αφεντικό, λαθρεπιβάτες της δημόσιας ζωής, που επιβιώνουν από συμφέροντα που λάθρα εγεννήθησαν, λείχοντα ανεπτύχθησαν και προκλητικώς αναμειγνύονται στον πολιτικό βίο. Δεν θα τους περάσει. Τα σκυλιά γαβγίζουν, το καραβάνι προχωρεί.»

Ο αλεπουδράκουλας ως ταπεινό ιστολόγιο με ιστορική διαδρομή μικροτέρα τους ενός έτους και χωρίς να εκπροσωπεί καμία παράταξη –  δημοκρατική ή μη- αναπόφευκτα δε γνωρίζει πολλά για τα παιχνίδια εξουσίας που λαμβάνουν χώρα στο παρασκήνιο. Συνεπώς, δε μπορεί να γνωρίζει σε ποιους αναφέρεται ο κ. Ψυχάρης. Τα μοναδικά εργαλεία του ιστολογίου ετούτου είναι η κοινή λογική και τα δεδομένα που έχει στη διάθεση του. Με τον όρο δεδομένα κυρίως έχω κατά νου στατιστικές και αριθμητικά δεδομένα, τα οποία είναι υπεράνω υποκειμενικών θεωρήσεων (όπως π.χ. οι θεωρίες συνωμοσίας που έχουν κατακλύσει το ελληνόφωνο διαδίκτυο).

Και ένα μέρος όπου μπορεί κανείς να ξετρυπώσει αριθμούς και στατιστικές που κρύβουν πολύ πιο χρήσιμη πληροφορία από ότι οι βαρύγδουποι τίτλοι, είναι τα φύλλα των οικονομικών εφημερίδων. Σε χθεσινό άρθρο οικονομικού φύλλου υπάρχει αναλυτικός πίνακας όπου μπορεί να δει κανείς τα ποσά τραπεζικών δανείων που έλαβαν διάφοροι τομείς της εγχώριας οικονομίας. Πέρα από τη θλιβερή διαπίστωση πως το μεγαλύτερο ποσοστό δανεισμού κατέληξε σε καταναλωτικά δάνεια και όχι στην ενίσχυση παραγωγικών τομέων, ήταν και κάτι άλλο που μου «χτύπησε» στο μάτι. Το συνολικό ποσό για δάνεια σε μέσα μαζικής ενημέρωσης ήταν κοντά διπλάσιο από το αντίστοιχο ποσό των δανείων που δόθηκαν για την ανάπτυξη της γεωργίας…

Δε ξέρω ποια είναι τα σκυλιά που γαβγίζουν, για οποία γράφει ο κ. Ψυχάρης στο σημερινό του άρθρο. Ξέρω όμως πως ο κ. Ψυχάρης είναι ένας εκ των σύγχρονων κοτζαμπάσηδων που κραυγάζουν γιατί χάνουν τα προνόμια τους.

Όπως ο κ. Τράγκας όταν χάθηκε η κονόμα από την κρατική διαφήμιση (μπορείτε να τον καμαρώσετε στο βίντεο στο τέλος του άρθρου) το γύρισε στον αντιμνημονιακό αγώνα, έτσι και ο κ. Ψυχάρης τώρα που κινδυνεύει να χάσει το μέλι των τραπεζικών δανείων και εξυπηρετήσεων, ανακαλύπτει τη γοητεία του αντιμνημονιακού πατριωτισμού. Η ρήση του Samuel Johnson «Patriotism is the last refuge of a scoundrel» («ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο ενός παλιάνθρωπου») έχει διαχρονική ισχύ…

Υ.Γ. 1 : Έχοντας στο νου κάτι τέτοιους πατριώτες, αναφωνήσαμε τον Ιούλιο από το ιστολόγιο ετούτο «Απώλεια εθνικής κυριαρχίας; Καλή φάαση!»

Υ.Γ.2 : Και το βίδεο για τον Τράγκα , από παλιά εκπομπή του οσιομάρτυρα της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς Κ. Βαξεβάνη

Το τίμημα της ανομίας

Posted: Νοέμβριος 22, 2012 in Uncategorized

 

Ήμουν τις προάλλες καλεσμένος στο σπίτι ενός καλού μου φίλου από τη Σερβία για τον εορτασμό της οικογενειακής Σλάβα. Σλάβα λένε οι Σέρβοι τη γιορτή του προστάτη αγίου της κάθε οικογένειας και είναι η μεγαλύτερη γιορτή για τους Σέρβους (πως έχουμε εμείς π.χ. το δεκαπενταύγουστο). Μετά από αρκετή plum rakija ή slivovitz (η περίφημη ρακή από δαμάσκηνο που πίνουν στη Σερβία), η κουβέντα είχε ανάψει (μιλώντας σε τρεις γλώσσες ελληνικά, σέρβικα και αγγλικά!) και φυσικά άγγιξε και πολιτικά θέματα.

Στην παρέα ήταν και ένας 60άρης Σέρβος που ήρθε στην Ελλάδα μετά τον πόλεμο στην πρώην Γιουγκοσλαβία και δεν έχασα την ευκαιρία να τον ρωτήσω διάφορα πράγματα για την εποχή του Τίτο. Αναφέρθηκε με νοσταλγία σε μια εποχή όπου η ζωή ήταν πολύ καλή για το μέσο Γιουγκοσλάβο, σαφώς καλύτερη από την Ελλάδα προ δεκαετίας κατά τη γνώμη του. Πιθανότατα υπερέβαλλε, όμως σίγουρα δεν τα έβγαλε από το μυαλό του τελείως: χάρη στην πολιτική του Τίτο η Γιουγκοσλαβία δεν αφέθηκε να την απομυζήσει ο αχόρταγος σοβιετικός γίγαντας, όπως π.χ. τη Βουλγαρία ή τη Ρουμανία .

Μετά η κουβέντα πήγε και στα δικά μας. Τον ρώτησα πως του φάνηκε η Ελλάδα σε σχέση με τη Σερβία, τι ήταν αυτό που του έκανε τη μεγαλύτερη εντύπωση. Μου απάντησε χωρίς δεύτερη σκέψη « Εδώ στην Ελλάδα έχετε καπιταλισμό χωρίς νόμους. Αν είχατε νόμους η Ελλάδα θα ήταν τώρα πολύ καλά».

Αυτό που προφανώς εννοούσε δεν ήταν πως δεν έχουμε νόμους, αλλά πως οι νόμοι δεν εφαρμόζονται σε αυτή τη χώρα. Δεν είπε κάτι πρωτότυπο φυσικά, όμως η παρατήρηση δεν προήλθε από κάποιο βορειοευρωπαίο, αλλά από έναν βαλκάνιο, γεγονός που την καθιστούσε ακόμα πιο επώδυνη.

Η Σερβία μπορεί να είναι μια βαλκανική χώρα όπως εμείς, αυτό δε σημαίνει όμως πως έχουμε τόσο κοντινή νοοτροπία όσο νομίζουμε. Φέτος πήγα στο Βελιγράδι και έπαθα πλάκα που παντού σου κόβανε απόδειξη (περίπτερα, μπαρ, ακόμα και ταξιτζήδες! Μόνο σε ένα υπαίθριο αναψυκτήριο θυμάμαι να μη μας δίνουν απόδειξη), που όταν το φανάρι ήταν κόκκινο οι πεζοί δεν περνούσαν και μας κοιτούσαν παράξενα όταν εμείς περνούσαμε με άνεση (μετά έμαθα πως θα μπορούσαμε να είχαμε φάει ένα γερό πρόστιμο), οι οδηγοί σταματούσαν στις διαβάσεις και λοιπές τέτοιες λεπτομέρειες της καθημερινότητας που μαρτυρούν όμως πολλά.

Αντίθετα, εμείς σε κάθε μικρή πτυχή της καθημερινότητας φροντίζουμε να συντηρούμε τη φόρμα μας στο εθνικό σπορ της παραβατικότητας. Για σκεφτείτε την οδική μας συμπεριφορά. Για σκεφτείτε τι απέγινε η περιβόητη απαγόρευση του καπνίσματος. Για σκεφθείτε την αγάπη μας να κρύβουμε εισοδήματα («τι να κόψω απόδειξη με 23% φπα, να κάνω συνεταίρο το κράτος;» μου λέει ο ταβερνιάρης, γιατί ρε μάγκα όταν ήταν 13% έκοβες; ). Για σκεφθείτε την ευκολία με την οποία κάνουμε καταλήψεις και κλείνουμε δρόμους. Για, για , για….

Είναι στο DNA μας να είμαστε απείθαρχοι και να μην αγαπάμε το νόμο; Δε ξέρω. Είναι στημένο το σκηνικό, ώστε οι μεγάλοι να μπορούν να ασυδοτούν και οι μικροί & μεσαίοι να μην αντιδρούν γιατί η εξουσία τους έχει πετάξει ένα ξεροκόμματο; Σε μεγάλο βαθμό ναι. Δε θέλω να πω πως ήταν κάποιο σατανικό σχέδιο της εγχώριας πλουτοκρατίας (δε μου αρέσουν τα συνομωσιολογικά), όμως προφανώς η εγχώρια πλουτοκρατία προσαρμόστηκε σε κάθε εποχή: κατοχή, εμφύλιο, δεξιό αυταρχισμό, χούντα, πασοκική ασυδοσία. Και η γενικευμένη ανομία ήταν κάτι που τη βόλευε στο κλειστό, κρατικά εξαρτώμενο, νόθο καπιταλισμό που είχαμε σε αυτή τη χώρα.

Το αποτέλεσμα το βλέπουμε σήμερα. Τώρα που ήλθε ο λογαριασμός. Αυτοί που την πληρώνουν είναι οι μικροί και οι μεσαίοι. Φυσικά, όλοι θα θέλαμε να υπάρχει κράτος δικαίου στη χώρα, να τιμωρηθούν πολιτικοί, επιχειρηματίες και λοιποί που βούτηξαν τα δάχτυλα στο μέλι και παραμένουν ατιμώρητοι. Μερικοί το δείχνουν με δυναμικές εκδηλώσεις όπως αποδοκιμασίες και γιαουρτώματα. Όμως, την ίδια ώρα δεν καταλαβαίνουμε πως πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία. Πως το να τηρείται ο νόμος σε συμφέρει. Χωρίς διακρίσεις και εξαιρέσεις. Πως οι μικροαπατεωνίες μας τελικά μόνο μαγκιά δεν ήταν. Γιατί ενώ βάλαμε το χέρι σε ξένη τσέπη και πήραμε κάτι χιλιάρικα, μετά από λίγο μας μπήκαν ξένα χέρια στις δικές μας τσέπες και μας πήραν πολλαπλάσια. Αρκετοί ανάμεσά μας ήταν βέβαια τόσο μάγκες και πρόλαβαν και άρπαξαν περισσότερα από όσα τους παίρνει τώρα πίσω το καταρρέον κράτος. Βέβαια, το ότι τώρα τα ξοδεύουν για να ταΐζουν τα άνεργα παιδιά τους, τα οποία στην ηλικία των 30 και βάλε ζουν μια πρωτοφανή (σε σχέση με το πώς μεγάλωσαν) μιζέρια και μια απότομη προσγείωση στην σκληρή πραγματικότητα, δεν τους πειράζει;

Υ.Γ. Σε μια συζήτηση που έγινε στην επαρχιακή μας πόλη με καλεσμένο το κ. Σταύρο Λυγερό (με αφορμή το βιβλίο του περί «κλεπτοκρατίας») είχα διαφωνήσει μαζί του, στο ότι αυτός πίστευε πως η αλλαγή μπορεί να έλθει μόνο από πάνω και πως φταίνε μόνο οι πολιτικοί μας που διαμόρφωσαν το καθεστώς «κλεπτοκρατίας» και οι πολλοί απλά προσαρμοστήκαμε. Σαφώς και ένας πολιτικός φέρει μεγαλύτερη ευθύνη από το μέσο πολίτη, όμως η σχέση πολίτη-πολιτικού είναι μια αμφίδρομη διαδικασία. Οι μορφωμένοι νέοι αστοί π.χ. είναι ένα δυναμικό κομμάτι κάθε κοινωνίας, από το οποίο μπορούν να προκύψουν αλλαγές που να αναγκάσουν το πολιτικό σύστημα να αλλάξει ρότα.

Και πάνω που στην Ελλάδα πήγε να δημιουργηθεί σοβαρή αστική τάξη από μια νέα γενιά μορφωμένων 30άρηδων, ξαφνικά το καλύτερο κομμάτι της γενιάς αυτής εξαναγκάζεται από την κρίση να ξενιτευτεί. Και εμείς που μένουμε (ως πότε;) θα δώσουμε μια μάχη που προς το παρόν μοιάζει χαμένη…μα τώρα θυμήθηκα πάλι το άλλο που μου είπε στη Σλάβα ο 6οάρης νοσταλγός του Τίτο : «‘Ομως χώρα σαν εσάς δεν πάει χαμένη. Αυτή η θάλασσα, αυτή η ομορφία, είναι μεγάλη υπόθεση». Αχ και να ξέραμε να τα εκτιμάμε φίλε Μπράνιμιρ…

Τις ημέρες μετά τη ψήφιση του νέου πακέτου μέτρων πολλοί από τους ανθρώπους με τους οποίους συναναστρέφομαι ήταν απογοητευμένοι, λες και είχαν μια κρυφή ελπίδα πως τελικά δε θα περάσει το λεγόμενο «3ο μνημόνιο». Άνθρωποι διαφόρων ηλικιών και κατά κύριο λόγο μεσαίοι ή μικρομεσαίοι όσον αφορά τις οικονομικές των δυνατότητες. Άνθρωποι που στην πλειοψηφία τους δεν τους έχουν δελεάσει οι σειρήνες του αντιμνημονιακού λαϊκισμού. Αρκετοί από αυτούς μάλιστα δεν πλήττονται ιδιαίτερα από τα νέα μέτρα.

Στην κουβέντα που έκανα με ορισμένους, υποστήριξα την άποψη πως έπρεπε να ψηφιστούν τα νέα μέτρα παρά το γεγονός ότι σε πολλά σημεία δε με βρίσκουν σύμφωνο (οριζόντιες περικοπές και φορολόγηση, φορολογική επιβάρυνση όσων έχουν παιδιά, όχι ιδιαίτερα τολμηρά μεταρρυθμιστικά βήματα). Η αλήθεια είναι πως από την αντίδραση τους κατάλαβα πως δεν έγινα ιδιαίτερα πειστικός (ας ελπίσω πως κάποιοι δε θα μου κόψουν την καλημέρα ως «μνημονιακό» γουρούνι). Επανέρχομαι λοιπόν δριμύτερος, με νέα όπλα στην φαρέτρα μου, στην προσπάθεια να υποστηρίξω την άποψη πως καλά-κακά, τα μέτρα έπρεπε να ψηφιστούν στις 7 Νοεμβρίου (και θα ήταν καλύτερα να είχαν ψηφιστεί με ευρύτερη πλειοψηφία – τ’ ακούς μπαρμπά-Φώτη;).

Ένα παιχνίδι λογικής, όπως είναι το σκάκι, θα με βοηθήσει στο παρόν άρθρο να χτίσω μια ενδιαφέρουσα και ελπίζω εύστοχη -αυτό θα το κρίνεις εσύ αναγνώστη-  αναλογία.

Στο σκάκι ο παίχτης καλείται με κάθε κίνηση του να λάβει κρίσιμες αποφάσεις όσον αφορά την τροπή του παιχνιδιού. Μετά από κάθε κίνηση το τοπίο στην σκακιέρα αλλάζει. Η επιλογή κάθε κίνησης πολύ συχνά περιλαμβάνει τελείως διαφορετικά δεδομένα σε σχέση με τη θέση δύο ή τρεις κινήσεις πριν. Ο σκακιστής πρέπει να αποφασίσει για την καλύτερη κίνηση με κριτήριο τη θέση που έχει μπροστά του και μόνο, χωρίς να επηρεαστεί από τη συναισθηματική φόρτιση που προκαλούν οι εναλλαγές της υπεροχής ανάμεσα σε αυτόν και τον αντίπαλό του. Η μνήμη των προηγούμενων θέσεων δεν παίζει ρόλο στην απόφαση του, όπως σε έναν παίχτη μπριτζ ή πρέφας που πρέπει να θυμάται τι φύλλα έχουν περάσει στους προηγούμενους γύρους. Ας αφήσουμε όμως να μας τα διηγηθεί ένας παλιός παγκόσμιος πρωταθλητής, ο Alexander Alekhine (στην απάντηση του στο 1:45 περίπου)

Κατ’ αναλογία με έναν σκακιστή που βρίσκεται σε δίλημμα ανάμεσα σε δύο υποψήφιες κινήσεις, ο Έλληνας βουλευτής, έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στο ΝΑΙ και στο ΟΧΙ, άντε και το παρών μπαρμπά-Φώτη.

Το ΝΑΙ σήμαινε αποδοχή ενός δύσκολου πακέτου μέτρων, άδικου σε αρκετά σημεία αλλά και με δίκαιες περικοπές (μην ακούω αρχιερείς, διπλωμάτες και δικαστικούς να κλαίγονται..) και απαραίτητες μεταρρυθμίσεις. Ένα πακέτο μέτρων που θα οδηγήσει  στην πολυπόθητη ρευστότητα που χρειάζεται η ελληνική οικονομία. Και αν από τα 31,5 δις το μεγαλύτερο μέρος θα πάει στην ανακεφαλαίωση των τραπεζών (βέβαια οικονομία χωρίς τραπεζικό σύστημα δε λειτουργεί, όσο και αν μας τη δίνουν οι κακοί τραπεζίτες), ακολουθούν  άλλες δύο δόσεις (των 5 και 7,2 δισεκατομμυρίων) που προβλέπονταν για το τρίτο και το τέταρτο τρίμηνο του έτους (τι ωραία που τα καταφέραμε με τις διαδοχικές εκλογές ε;). Από την άλλη μεριά, ένα πακέτο μέτρων που φέρνει σε ακόμα πιο οριακό σημείο την ελληνική κοινωνία και που διαιωνίζει την ύφεση. Ένα πακέτο μέτρων που θα μπορούσε να ήταν καλύτερο και δικαιότερο αν οι πολιτικοί μας δεν είχαν παίξει ένα σωρό άσχημες κινήσεις στις προηγούμενες θέσεις.

Και οι άσχημες κινήσεις παίζονταν σε μια παρτίδα που κρατάει πολλά χρόνια. Αν πάρουμε τα τελευταία 2-3 χρόνια, θα δούμε τον κ. Παπανδρέου και την κυβέρνηση του να καθυστερεί να αναλάβει δράση. Κατόπιν να προχωράει σε οριζόντιες περικοπές. Να μπλοκάρονται από το ράθυμο πολιτικό μας σύστημα οι μεταρρυθμίσεις που προέβλεπε το μνημόνιο 1. Μετά είχαμε μια σύντομη ανάπαυλα με την κυβέρνηση Παπαδήμου, όπου λιγόστεψαν οι κακές κινήσεις. Όμως στη συνέχεια το πολιτικό μας σύστημα επανήλθε στο γνωστό κακό του εαυτό. Τορπιλισμός της κυβέρνησης Παπαδήμου από τον wannabe prime minister κ. Σαμαρά, αλλεπάλληλες εκλογές που τσάκισαν την οικονομία, χάσιμο χρόνου με παραμύθια περί «απαγκιστρώσεων» και «επαναδιαπραγματεύσεων». Τέλος, η σύνδιαμόρφωση του νέου πακέτου μέτρων, που δεν ενθουσίασε.

Μετά από όλες αυτές τις κινήσεις, κατά κύριο λόγο κακές, το πολιτικό μας σύστημα έφτασε στη δύσκολη θέση της ψηφοφορίας της 7ης Νοεμβρίου. Ας σκεφτούμε όμως και τη δεύτερη επιλογή, να καταψηφιστούν τα νέα μέτρα.

Τότε, αρχικά το πολιτικό σύστημα θα ικανοποιούσε μεγάλο κομμάτι του λαού, που είτε πραγματικά δοκιμάζεται από την κρίση, είτε απλά έχει χάσει τη βόλεψη των προηγούμενων ετών.

Και μετά; Σε πρώτη φάση, όσον αφορά την οικονομική δραστηριότητα θα συνεχιζόταν το μαρτύριο της έλλειψης ρευστότητας, με συνέπεια και άλλες επιχειρήσεις να κλείνουν, και άλλες δουλειές να χάνονται, περισσότεροι ελεύθεροι επαγγελματίες να μην μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους.

Από εκεί και πέρα μπαίνουμε σε terra incognita. Κάποιοι όπως ο κ. Βαρουφάκης πιστεύουν πως έχουμε να κερδίσουμε, κάποιοι άλλοι όπως ο κ. Προκοπάκης πως δεν έχουμε διαπραγματευτική ισχύ και είμαστε χαμένοι από χέρι. Μπορείτε να διαβάσετε τις δύο αντίθετες απόψεις : http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.8emata&id=19508 , http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.post&id=19650 .

Για όποιον έχει διαβάσει το ιστολόγιο ετούτο ξέρει πως ο αλεπουδράκουλας βρίσκεται σαφώς εγγύτερα στις απόψεις του κ. Προκοπάκη, τις οποίες και θεωρώ σαφώς ρεαλιστικότερες από αυτές του κ. Βαρουφάκη. Αλλά ας δεχτούμε πως είναι 50-50%  οι πιθανότητες να έχει δίκιο ο καθένας τους.

Αν λοιπόν δικαιωθεί ο κ. Βαρουφάκης, ναι θα πάρουμε μια ανάσα. Δε ξέρω βέβαια κατά πόσο το πολιτικό μας σύστημα θα την εκμεταλλευτεί, ή θα γυρίσει στη γνωστή του αδράνεια, οπότε μικρό το όφελος.

Αν όμως έχει δίκιο ο Προκοπάκης, τότε τι γίνεται; ΧΑΟΣ. Η πολιτική αστάθεια, η ασφυκτική έλλειψη ρευστότητας , η διογκούμενη ανεργία, η αδυναμία κάλυψης του πρωτογενούς ελλείμματος ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (εισαγωγή φαρμάκων, καυσίμων κ.λπ.) και η αναπόφευκτη στάση πληρωμών του δημοσίου (πληρωμή μισθών-συντάξεων) θα οδηγούσαν αναπόφευκτα σε κοινωνική έκρηξη. Το μέλλον της χώρας θα κρέμονταν πλέον από μια κλωστή, με ελάχιστες πιθανότητες να μη σπάσει η κλωστή. Άξιζε τον κόπο ένα τέτοιο ρίσκο;

Ένας έμπειρος σκακιστής σε μια ανάλογη θέση θα διάλεγε the lesser of the two evils, που λένε και οι αγγλοσάξονες. Κατ’ αναλογία λοιπόν με το βουλευτή που είναι ανάμεσα σε ΝΑΙ και ΟΧΙ (και ΠΑΡΩΝ αν είσαι μπαρμπά-Φώτης), ο σκακιστής θα είχε να διαλέξει ανάμεσα σε ένα δύσκολο φινάλε (ΝΑΙ) με πιθανότητες επιβίωσης και σε μια κίνηση πυροτέχνημα (ΟΧΙ), με κάποιες πιθανότητες να βελτιώσει τη θέση, αλλά με τεράστιο κίνδυνο να γίνει ο βασιλιάς του ματ στη μέση της σκακιέρας.

Και το lesser of two evils, είναι σαφώς η πρώτη επιλογή, το δύσκολο φινάλε (ΝΑΙ).

Βέβαια, ωραίο το εφέ με το σκακιστή ρε  αλεπουδράκουλα (λέτε να καταντήσω εφετζής σαν το Βαρουφάκη;), αλλά δεν έλαβες υπόψη σου κάτι βασικό: οι βουλευτές μας καμία σχέση με σκακιστές. Και μετά τη ψήφιση των μέτρων, έστω με το ζόρι, μας περιμένουν και άλλες κρίσιμες κινήσεις, που δε θέλει και πολύ για να τα θαλασσώσουν…

Βρείτε τις ομοιότητες 1 :

Βρείτε τις ομοιότητες 2 :

«Η επερχόμενη Βουλή θα είναι η χειρότερη της Μεταπολίτευσης. Θα εκλεγούν λαμόγια, ψώνια, ανέντιμοι και καιροσκόποι»

Βαγγέλης Παπαχρήστος, πρώην βουλευτής ΚΚΕ και Πασόκ, πριν τις εκλογές του Μαΐου. Οι εξελίξεις τον δικαιώνουν…(όχι πως τα προηγούμενα χρόνια το προσωπικό της Βουλής των Ελλήνων διεκδικούσε δάφνες ποιότητας, αλλά ο…σοφός ελληνικός λαός διοχέτευσε την…όψιμη οργή του σε ακόμα χειρότερους)

του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Τσουτσέκι : «Ο μικρός, το μικρό. Το λέμε για να υποβιβάσουμε κάποιον». O ορισμός από το cult διαδικτυακό λεξικό της αργκό http://www.slang.gr  . Στα σχόλια των αναγνωστών του site βρίσκουμε και μερικές περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες :

«Σύμφωνα με το Μ. Τριανταφυλλίδη από το τουρκικό cuce που σημαίνει νάνος» , μας πληροφορεί ο χρήστης  vip  , ενώ μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία δίνει ο χρήστης Nakas:

«Τα τσουτσέκια ήταν μέλη θιάσων που περιλάμβαναν ακροβάτες, νάνους καθώς και θεατρίνους. Οι τελευταίοι ήταν όλοι άντρες, οι οποίοι έπαιζαν και τους γυναικείους ρόλους. Όσο για την τουρκική λέξη cuce (τζουτζέ) έχει περάσει και στην Ελλάδα ως τζουτζές.»

Ας αφήσουμε όμως τους θιάσους επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ας ασχοληθούμε με ένα θίασο των ημερών μας, τον οποίο έχουμε την ατυχία να «απολαμβάνουμε» σε καθημερινή βάση από τα δελτία ειδήσεων και τα λοιπά μέσα ενημέρωσης. Μιλάμε φυσικά για το θίασο των πολιτικών μας, που στις ημέρες που διανύουμε παίζει ίσως μία από τις χειρότερες των παραστάσεων του.

Πρωταγωνιστής ο πρωθυπουργός  κ. Σαμαράς, ο οποίος – όπως μας τον παρουσιάζουν «έγκριτα μέσα ενημέρωσης» – δείχνει σοβαρότητα, έχει αναλογισθεί τις ευθύνες του ρόλου του και κάνει ό,τι μπορεί για να βγει η χώρα από το λάκκο που είναι βαθιά χωμένη. Μόνο που ο κ. Σαμαράς μέχρι πριν να του δώσουν το ρόλο του πρωταγωνιστή, έχωσε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά με τους βεντετισμούς και τα νάζια του.

Αυτός είναι που, με την ανεύθυνη αντιπολίτευση του από την αρχή της κρίσης, κατασκεύασε τον Φρανκεστάιν του «αντιμνημονιακού» παραμυθιού. Έναν Φρανκεστάιν που μακροπρόθεσμα ωφέλησε κόμματα που στηρίζονται στην αδιέξοδη «καταγγελία του μνημονίου», χωρίς να διαθέτουν καμία ρεαλιστική αντιπρόταση. Αντίθετα, στην επίσης δοκιμαζόμενη από την κρίση Πορτογαλία η δεξιά αντιπολίτευση παραδέχτηκε την αναγκαιότητα του Μνημονίου και κέρδισε τις εκλογές από τους Σοσιαλιστές, υποσχόμενη πως θα το εφαρμόσει καλύτερα. Για σκεφτείτε: αν δεν είχε καλλιεργήσει ο κ. Σαμαράς φρούδες ελπίδες στην ελληνική κοινωνία πως υπάρχει «σχετικά ανώδυνη» λύση για την έξοδο από την κρίση, θα γνώριζε την ίδια έξαρση όσο σήμερα ο αντι-μνημονιακός λαϊκισμός; Τώρα, ως πρωθυπουργός πλέον, περιμένει να ξεχάσουμε τα Ζάππεια και τις δηλώσεις του πριν τις εκλογές του Μαΐου  ότι είναι ο «αρχιτέκτονας του αντιμνημονιακού αγώνα».

Αλλά και η συνέχεια της πορείας του προς την πρωθυπουργία κάθε άλλο παρά ωφέλιμη για τη χώρα ήταν. Τυφλωμένος από τη λαχτάρα του για τον πρωθυπουργικό θώκο και επιδιδόμενος στους πάγιους τακτικισμούς που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες πολιτικούς, δεν έδωσε στην κυβέρνηση Παπαδήμου τον απαραίτητο χρόνο ώστε να προχωρήσει τις αλλαγές που προέβλεπε το Μνημόνιο 2. Πρέπει να τονιστεί πως πέρα από τα επώδυνα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής το Μνημόνιο2 περιλάμβανε και πολλές «καλές» δράσεις ,όπως π.χ. η δημιουργία νέου σώματος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής από 2000 άτομα, τις οποίες δεν  προώθησε το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Αν είχε δοθεί τότε χρόνος στην κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός της δρομολόγησης θετικών για τη χώρα διαρθρωτικών αλλαγών, θα είχαμε πάρει εδώ και μήνες τη δόση που «αγωνιζόμαστε» να πάρουμε τώρα. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, που έχει «στραγγίξει» από τη στάση πληρωμών του δημοσίου, δε θα είχαν φτάσει ποτέ στη σημερινή οριακή κατάσταση. Και φυσικά, η επόμενη κυβέρνηση (δηλαδή κατά πάσα πιθανότητα, η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά!) θα είχε σαφώς ευκολότερο έργο από αυτό που έχει η τωρινή.

Μπορεί να τον καταδίκασε το Εφετείο, το νομάρχη της καρδιάς μας, αλλά σε έναν προεκλογικό αγώνα όλοι είναι χρήσιμοι

Τα πράγματα όμως δε βελτιώθηκαν ιδιαίτερα, ούτε όταν ο  κ. Σαμαράς πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διακαώς επιθυμούσε. Έχασε την ευκαιρία να λάβει μέτρα το πρώτο διάστημα μετά την ανάληψη κυβέρνησης, παγιδευμένος ακόμα στην μπαρούφα της «επαναδιαπραγμάτευσης». Τώρα, αφού πέρασε το καλοκαίρι άπραγος, η καθυστέρηση φαίνεται να διογκώνει όλο και περισσότερο τη δυσφορία της ελληνικής κοινωνίας για το νέο πακέτο μέτρων. Ένα πακέτο μέτρων που σε πολλά σημεία είναι απογοητευτικό, πράγμα που οφείλεται λιγότερο στις δημοσιονομικές εμμονές των Τροικανών και περισσότερο στο φόβο ή απροθυμία του πολιτικού συστήματος να τα βάλει με συντεχνίες και κατέχοντες.

Ήταν στραβός ο γιαλός, τον έφαγε και ο γάιδαρος (ξέρω είναι λάθος, αλλά ακούγεται σουρεαλιστικό και μου αρέσει περισσότερο από εκείνο με το κλήμα), Και ο γάιδαρος έχει δύο κεφάλια, το ένα λέγεται Πασόκ και το άλλο ΔΗΜΑΡ.

Στο πάλαι ποτέ μεγάλο σοσιαλιστικό μας κίνημα επικρατεί το «σώζων εαυτώ σωθείτο» , ενώ ο αυτοκρατορικός ηγέτης του μοιάζει ανήμπορος να αναστρέψει τη διάλυση του. Ο Σκανδαλίδης, η Τζάκρη  και μερικοί ακόμα που δεν τους ήξερε κανείς πλην της εκλογικής τους περιφέρειας (ανάμεσα τους και ο πρόεδρας της ιστορικής Δόξας Κρανούλας), έχουν αρχίσει να διαλαλούν πως θα καταψηφίσουν τα νέα μέτρα. Όταν το πλοίο βουλιάζει, πρώτοι φεύγουν οι ποντικοί. Και τα κίνητρα των δεν είναι τόσο ευγενή όσο θέλουνε να μας τα παρουσιάζουν. Από τη μία εμφανίζονται έτσι ως φιλολαϊκοί, για να παριστάνουν και ολίγον τον «αντιμνημονιακό επαναστάτη» στην εκλογική τους περιφέρεια Από την άλλη ξέρουν πως  θα τους χρειαστεί ο αρχηγός και πριν τις εκλογές θα ανακληθεί η διαγραφή τους, ενώ εναλλακτικά είναι πάντα διαθέσιμη η φιλόξενη αγκαλιά του Σύριζα που υπόσχεται πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες επανεκλογής. Βέβαια αν τα πράγματα φθάσουν σε οριακό σημείο για την υπερψήφιση των μέτρων , τότε θα το σκεφθούν διπλά , αφού η πράξη τους θα έχει άμεσες επιπτώσεις για τη χώρα.

Παλιά πουτανίτσα της πολιτικής ο Σκανδαλίδης, λέει να καταψηφίσει και αυτός τα μέτρα, ώστε να πίνει τα ουζάκια του στην Κω χωρίς το φόβο να του την πέσουν αγανακτισμένοι και λοιποί περίεργοι..

Η συντρόφισσα Μαριλίζα σε άλλη μια μια βαρυσήμαντη συνέντευξη μας μιλάει για αυτά που ποτέ δεν έκανε στο Υπουργείο Υγείας…

Εμφανώς photosopiasmenos ο πρόεδρος της ιστορικής Δόξης Κρανούλας και πρώην βουλευτής Πασόκ κ. Κάσσης…τώρα που ιδιωτικοποιήθηκε η βιομηχανία που κανόνιζε τα ρουσφετάκια του (Δωδώνη) και ο συνεταιρισμός που κατείχε ιθύνουσα θέση κατηγορείται για καρτέλ, ε…δεν άντεξε και αυτός και άρχισε τα αντάρτικα!

Η ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα που δε φέρει τα «προμνημονιακά» αμαρτήματα των δύο εταίρων της, ήταν μια αχτίδα ελπίδας στην τρικομματική κυβέρνηση. Ελπίδας πως θα λειτουργούσε ως μοχλός πίεσης προς μια δικαιότερη κατανομή του βάρους των μέτρων, και ως καταλύτης για την προώθηση μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να είχαν γίνει προ ετών, σε μια χώρα που θέλει να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλάζει παρατάξεις, καταψηφίζει μνημόνια και μέτρα, αλλά τον προπηλακισμό δεν το γλίτωσε

Αφού στην αρχή χάθηκε χρόνος για να απαγκιστρωθεί ο κ. Κουβέλης από το φοβερό concept της «απαγκίστρωσης» , στη συνέχεια φάνηκε να αρχίζει να αντιλαμβάνεται την ζοφερότητα της κατάστασης. Έδειξε σαφώς σοβαρότερος ως εταίρος από τον κ. Βενιζέλο (που άρχισε να κάνει τα παιχνιδάκια που έκανε ο κ. Σαμαράς επί Παπαδήμου), ώσπου έφτασε η ώρα της αλήθειας : η τελική διαμόρφωση και υπερψήφιση του νέου πακέτου μέτρων. Ειλικρινά δε ξέρω ποια ήταν, αν υπήρχε , η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στη διαμόρφωση του. Δε ξέρω αν πίεσε προς τις δύο κατευθύνσεις που ελπίζαμε (δικαιότερη κατανομή του βάρους των μέτρων και προώθηση μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα).

Το μόνο που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι πως ο κ. Κουβέλης «κατσικώθηκε» στην άρνηση του για εργασιακά. Τα οποία εργασιακά ήταν το επίδομα γάμου (δεν υπάρχει σε άλλη χώρα της ΕΕ), το ύψος των αποζημιώσεων εργαζομένων άνω της 16ετίας, η επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων και… δε μπορώ να θυμηθώ αν υπήρχαν άλλα, όμως ούτε η ΔΗΜΑΡ η ίδια φρόντισε να μας αναλύσει τις επιμέρους διαφωνίες της και να τις αιτιολογήσει επαρκώς (πέρα από γενικό & αόριστο πως θίγονται τα δικαιώματα των εργαζομένων). Δε μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως τα σημεία διαφωνίας της ΔΗΜΑΡ είναι αμελητέα , όμως όταν :

–          Η ανεργία στους νέους έχει ξεπεράσει το 50%, με αποτέλεσμα το δυναμικότερο κομμάτι της κοινωνίας είτε να έχει ξενιτευτεί είτε να το συντηρεί ο μπαμπάς.

–          Ο ιδιωτικός τομέας  βρίσκεται στο κόκκινο, λόγω της παρατεταμένης στάσης πληρωμής του δημοσίου που έχει προκαλέσει η καθυστέρηση εκταμίευσης της δόσης.

–          Η φοροδιαφυγή που δεν πιάνεται, οδηγεί σε μέτρα που έχουν γονατίσει μισθωτούς-συνταξιούχους  αλλά και ελεύθερους επαγγελματίες με πραγματικά χαμηλά εισοδήματα.

–          Η απορρόφηση των πόρων του ΕΣΠΑ να γίνεται με βραδύτατους ρυθμούς

ε τότε κυρ-Φώτη μου απλά αναζητάς αριστερό άλλοθι για να νίψεις τας χείρας σου. Ψήφισε τα μέτρα να τελειώνουμε, αφού δε μπόρεσες να συμβάλεις σε ένα καλύτερο πακέτο μέτρων και κοίτα στο μέλλον να κάμεις πιο ουσιαστική την παρουσία σου στην κυβέρνηση. Με τακτικισμούς και προσπάθειες αποφυγής του πολιτικού κόστους, μάλλον περισσότερο χαμένος θα βγεις στο τέλος: θα κερδίσεις ελάχιστα από Σύριζα μεριά ενώ  θα χάσεις από το σοσιαλδημοκρατικό κομμάτι των ψηφοφόρων σου. Εν τω μεταξύ μπορεί και να καταρρεύσει η χώρα, αλλά οι μικροπολιτικοί υπολογισμοί δε σταματούν ούτε την ύστατη στιγμή.

Ο «Έλληνας Μπερλιγκουέρ» απεδείχθη Μύθος

Τώρα τι; Ψηφίστε τα μέτρα, γιατί πλέον δεν έχει πισωγύρισμα. Μάλλον θα γίνει, έστω και με οριακή πλειοψηφία. Και μετά; Μετά εφαρμόστε τα, ιδίως αυτά που αφορούν σε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό να αρχίσει η χώρα να λειτουργεί ως ευρωπαϊκό και ουχί μετα-οθωμανικό κράτος. Με πυγμή και συνοχή, κόντρα στη λαϊκίστικη αντιπολίτευση, στις αντιδρώσες συντεχνίες και στο λεγόμενο «λόμπι της δραχμής».

Ο βούδας της Ραφήνας ψηφίζει το πακέτο μέτρων, που σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος και η κυβέρνηση του προκάλεσε, και περιμένει τη στιγμή που θα ανακατευτεί η τράπουλα της εσωκομματικής εξουσίας

Και η συνέχεια των παραστάσεων; Ελπίζουμε σε επιτυχία του πρωταγωνιστή του θιάσου, συγχωρώντας τον για όλα τα ως τώρα αμαρτήματα του (και δεν είναι και λίγα ε;). Γιατί δυστυχώς οι εναλλακτικοί πρωταγωνιστές που διαθέτει ο θίασος προδιαθέτουν για ακόμα χειρότερες παραστάσεις. Από τη μία μεριά ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που ηγείται ενός ετερόκλητου αριστερίστικου και λαϊκίστικου πολτού, στον οποίο έχει ενσωματωθεί ένα από τα πιο σάπια κομμάτια του παλαιού συστήματος (για το βαθύ πασόκ μιλάμε). Από την άλλη ένα εξτρεμιστικό κόμμα που επιθυμεί την επιστροφή σε σκοτεινές εποχές, που είχαμε εδώ και χρόνια ξεχάσει.

Και εμείς; Ωραία τα λέμε στα blogs μας, σε αυτή τη μαλακία το facebook, σε sites, twitter & forums. Όμως αυτό το θλιβερό θίασο (που μερικά από τα τσουτσέκια του κοσμούν με τις φωτογραφίες τους το post ετούτο) εμείς τoν εκλέξαμε. Μήπως πρέπει να σκεφτόμαστε σοβαρότερα ποιους ψηφίζουμε, όχι μόνο ως κόμματα αλλά και ως πρόσωπα;

Μα αυτοί ασχολούνται με την πολιτική σε αυτή τη χώρα, θα πουν ορισμένοι. Ε, τότε ας ασχοληθούμε επιτέλους με τα κοινά και εμείς οι κριτές των πάντων. Ειδικά η γενιά των 30+. Μια γενιά σαφώς περισσότερο μορφωμένη και περισσότερο «παγκοσμιοποιημένη» από την αντίστοιχη των 50άρηδων και 60άρηδων που κάνει κουμάντο στη χώρα. Από την άλλη, μια γενιά καλομαθημένη, απολίτικη, άβουλη και άτολμη. Ήλθε η ώρα για τη γενιά αυτή. Δυστυχώς, ακόμα είναι παγιδευμένη στους φόβους και την ηττοπάθεια της…