Αρχείο για Ιανουαρίου, 2014

Έτσι ξεκίνησε η σημερινή ημέρα. Μόνο που δεν ήταν μία συνηθισμένη ήσυχη χειμωνιάτικη Κυριακή, όπου «φεύγει όλη η ζωή μας στο φαΐ και στη σιωπή» καθώς λένε οι επόμενοι στίχοι του τραγουδιού των Χειμερινών Κολυμβητών.

Κλούβες των ΜΑΤ γέμισαν το, συνήθως άδειο τέτοιες Κυριακές, κεντρικό πάρκινγκ. Σε κάθε γωνιά έβλεπες πολυάριθμες ομάδες ανδρών των σωμάτων ασφαλείας. Αυξημένα μέτρα προστασίας, γιατί σήμερα είχαμε δύο χάπενιγκς στην επαρχιακή μας πόλη. Τη συγκέντρωση χρυσαυγιτών και συμπαθούντων για την «επέτειο» του επεισοδίου στα  Ίμια από τη μία, και την αντι-φασιστική συγκέντρωση αναρχικών και λοιπών προοδευτικών δυνάμεων από την άλλη.

Οι χρυσαυγίτες είχαν ήδη αρχίζει να μαζεύονται στο μέρος που θα λάμβανε χώρα η «τελετή» και η κατάθεση στεφάνων για τους νεκρούς. Καθώς περνούσα φορτωμένος με την Καθημερινή και την Εφημερίδα των Συντακτών, σκέφτηκα πως και τα δύο στρατόπεδα θα μπορούσαν να τα «βρούνε», και παρεούλα να σαπίσουν στο ξύλο  έναν αστό ευρωπαϊστή σαν και του λόγου μου. Όπως στις αφίσες τους, όπου και οι δύο τα «χώνουν» στον τότε πρωθυπουργό Κ. Σημίτη που είπε το «κατάπτυστο» ευχαριστώ στους «φονιάδες των λαών, αμερικάνους».

Γύρισα στη ζεστούλα του σαλονιού μου. Έβαλα καφέ, άνοιξα τις εφημερίδες και λέω «δε βάζω και το δίσκο των Χειμερινών να έχουμε ωραίο σάουντρακ;». Στο τραγούδι του τίτλου, πρόσεξα τους στίχους :

«Κυριακή στην επαρχία, με βροχή απ’ το πρωί
φεύγει όλη η ζωή μας στο φαΐ και στη σιωπή

Γύρω στο νεκροταφείο, εργοστάσια σωρό (σ.σ. σήμερα έχουν μείνει μόνο δύο, και αυτά με σοβαρά προβλήματα επιβίωσης)
τα καλά τα κόμματά μας, θα φροντίσουν και γι’ αυτό

Μονιμότητα, θεά μας, άδυτο προσωρινό
έχεις γίνει της ζωής μας φάντασμα αλληγορικό

Υγιαίνουμε λιγάκι, το ίδιο ευχόμαστε για σας
κι όταν έχουμε επισκέψεις, είμαστε πλοίο της χαράς

Αν θα πάς στον Αϊ Γιάννη, πολυκατοικίες σωρό (σ.σ. ως τα σήμερα ζούμε τις συνέπειες της αντιπαροχής & της άναρχης δόμησης, που ξεκίνησαν επί «εθνάρχη» μας)
οι νεοαριστοκράτες, πάνε τώρα στον Ποτό

Κι όταν δώδεκα σημαίνει, ραντεβού στο Κολιμπρί
ιδεολόγοι και αριβίστες, ευτυχία μαζική»

Πόσο εύστοχη αποτύπωση της μαζικής αφασίας της δεκαετίας του 80′. Μίας αφασίας που, αφού διάβρωσε σε βάθος την ελληνική κοινωνία, έχασε την αστεία πλευρά της, όταν κοντά 30 χρόνια μετά διαπιστώσαμε ξαφνικά πως ο βασιλιάς ήταν γυμνός.

Μετά από λίγες ώρες πληροφορηθήκαμε  τα γεγονότα στο Κερατσίνι. Ευτυχώς, δεν είχαμε θύματα. Ο Σάββας Ξηρός σε σημερινή συνέντευξη του στην Εφ. των Συντακτών, όταν ερωτάται αν μετάνιωσε για κάτι, απαντά : «Αυτό που θα άλλαζα από όλη αυτή την ιστορία θα ήταν να μην έχω αφαιρέσει ζωή. Αυτό θα με κυνηγάει για πάντα και δε μπορώ να κάνω και τίποτα για να το αλλάξω»

Ναι, σε σένα μιλάω φιλαράκο. Δε σε γνωρίζω, όμως μπορώ να μαντεύω αρκετά από αυτά που έχεις στο μυαλό σου και αρκετές από τις συνήθειες σου. Σου αρέσει να ενημερώνεσαι από sites όπως το Unfollow και το Κουτί της Πανδώρας, από tweets, chain-mails & αναρτήσεις φίλων στο facebook. Σιχαίνεσαι το νέο-φιλελεύθερο Μανδραβέλη και το «φιλομνημονιακό»(??) Πρετεντέρη. Έχεις διαβάσει το τελευταίο βιβλίο της Naomi Klein όπως και το Μινώταυρο του Γιάνη (ένας αυτός και ένας ο Κορδάτος!)  Βαρουφάκη.

Δε γουστάρεις το σύστημα. Για την κρίση στην Ελλάδα φταίει ο διεθνής καπιταλισμός και οι νέο-φιλελεύθερες πολιτικές. Εμείς υπήρξαμε αθώα και  άμοιρα ευθυνών θύματα ενός ανθρωποφάγου συστήματος. Σου αρέσουν ηγέτες όπως ο Ούγκο Τσάβες και θα ήθελες να ακολουθήσουμε το δρόμο της Αργεντινής. Πιστεύεις στην ανάπτυξη μέσω ενός ισχυρού παρεμβατικού κράτους και στις μικρές επιχειρήσεις και τους αυτό-απασχολούμενους. Δε γουστάρεις τις τράπεζες, τις μεγάλες εταιρίες και τις πολυεθνικές.

Και να που τώρα μία τέτοια μεγάλη εταιρία του εξωτερικού, η Ryanair, από 1η Απριλίου επεκτείνει τη δράση της στη χώρα μας, εκτελώντας και δρομολόγια εσωτερικού . Η Ryanair ξεκίνησε από την Ιρλανδία, μία χώρα όπου εφαρμόστηκαν νέο-φιλελεύθερες πολιτικές,  έχει μικρό κράτος και χαμηλή φορολογία για τις επιχειρήσεις. Ιδρύθηκε το 1985 από την οικογένεια Ryan με κεφάλαιο μόνο μιας λίρας και προσωπικό που ανερχόταν στα 25 άτομα. Στη χώρα μας λειτουργεί εδώ και λίγα χρόνια για πτήσεις μόνο εξωτερικού. Τώρα προσφέρει τιμές για δρομολόγια εσωτερικού που ξεκινάνε από 12 ευρώ, αν κάνεις έγκαιρα κράτηση. Οι τιμές πτήσης σε σχέση με αυτές που πρόσφερε ως τώρα η ελληνική Aegean, είναι κατά πολύ φθηνότερες.

Θα απαντήσει κάποιος, μα η Ryanair σου προσφέρει ελάχιστα και χρυσοπληρώνεις ό,τι θελήσεις έξτρα. Δεκτό, και εμένα δεν είναι η αγαπημένη μου αεροπορική εταιρία. Αν η διαφορά είναι μικρή, συνήθως προτιμώ μια «κανονική» αεροπορική εταιρία που έχεις αριθμημένη θέση, βάζεις τις αποσκευές σου κάτω και πίνεις το καφέ σου ή τρως το γεύμα σου. Όμως, η low-cost Ryanair θα ανοίξει την αγορά και θα αναγκάσει τη μονοπωλιακή Aegean να ρίξει τις τιμές της.

Άλλοι θα πουν «είναι κακό μονοπώλιο η Aegean, γιατί είναι ιδιωτικό μονοπώλιο». Εμείς είμαστε αριστεροί και πιστεύουμε στα κρατικά μονοπώλια. Όπως ήταν η Аэрофлот ή η δικιά μας Ολυμπιακή. Και θα σας ρωτήσω εγώ, πόσοι σοβιετικοί πολίτες είχαν τη δυνατότητα να ταξιδεύουν συχνά με την Аэрофлот; Και τα λεφτά που έβαλε μέσα το ελληνικό κράτος η Ολυμπιακή, ποιος νομίζετε τα πλήρωσε;

Πού θέλω να καταλήξω; Στο αυτονόητο για τους πολίτες των περισσοτέρων αναπτυγμένων χωρών: πως η ελεύθερη αγορά είναι αυτή που προσφέρει στον καταναλωτή επιλογές, χαμηλότερες τιμές, καλύτερη ποιότητα. Και πρέπει να είμαστε χαρούμενοι που ξένες εταιρίες έρχονται στην Ελλάδα και μεγαλώνει ο ανταγωνισμός, γιατί είναι προς όφελος μας. Και όχι να πιστεύουμε την αριστερά της μπαρούφας  (στο κόμμα του κ. Τσίπρα αναφέρομαι) που μας λέει πως πρέπει να στηρίξουμε την εγχώρια φαρμακοβιομηχανία (τους κύριους Γιαννακόπουλους και λοιπούς τέτοιους) και για αυτό πρέπει να μην ανοίξει η αγορά με φτηνά ξένα γενόσημα, τις τιμές των οποίων δε μπορούν να ανταγωνιστούν οι δικοί μας. Να πληρώνουμε δηλαδή με το στανιό τα ακριβότερα ελληνικά για να μη χαθούν θέσεις εργασίας στις ελληνικές φαρμακοβιομηχανίες. Μήπως θα ήταν ορθολογικότερο να βοηθήσει το κράτος (χαμηλότερη φορολογία, χαμηλότερη τιμή ρεύματος/πετρελαίου/ΦΑ, λιγότερη γραφειοκρατία κ.λπ.) τις επιχειρήσεις μας να είναι ανταγωνιστικές; Ώστε να πουλάμε και στο εξωτερικό και να μην στηριζόμαστε μόνο στην εγχώρια κατανάλωση; Μήπως πρέπει να αποκτήσει κάποτε η χώρα νομοθετικό και φορολογικό πλαίσιο που να συμβάλλει στη δημιουργία των ελληνικών Ryanair και όχι στις γνωστές κρατικοδίαιτες επιχειρήσεις των «μεγάλων» του ελληνικού κεφαλαίου;

Αυτά που λες, φίλε αριστερέ. Όχι δεν είμαι νέο-φιλελεύθερος, όπως ίσως νόμισες. Έχω πολλές ενστάσεις για τον ασύδοτο χρηματο-πιστωτικό καπιταλισμό των τελευταίων 30 χρόνων και δεν κάνω γαργάρα το γεγονός πως όταν το σύστημα κατέρρευσε, πέρασε το λογαριασμό στους φορολογούμενους. Στα νιάτα μου διάβασα Μαρξ (ευτυχώς τότε δεν ήταν γνωστοί η Naomi Klein & ο Βαρουφάκης!) και έχει επηρεάσει την πολιτική μου σκέψη σε μεγάλο βαθμό. Όμως, τώρα, πες μου με το χέρι στην καρδιά, εσύ δε θα κάνεις κράτηση στη Ryanair;

««Ο ελληνικός λαός πρέπει να γνωρίζει σε τι πιστεύει ο κ. Τσίπρας» αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ΝΔ, με αφορμή τις δηλώσεις του υπευθύνου Θρησκευμάτων του ΣΥΡΙΖΑ Γιώργου Αμανατίδη στον ΣΚΑΪ και τον Σπύρο Μάλλη ότι ο κ. Τσίπρας είναι άθεος.

«Ο υπεύθυνος Θρησκευμάτων ΣΥΡΙΖΑ κ. Ι. Αμανατίδης αποκάλυψε σήμερα το πρωί (ΣΚΑΪ TV) ότι ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης Αλέξης Τσίπρας είναι άθεος. Δικαίωμα του. Όμως, ο Ελληνικός λαός, πρέπει να γνωρίζει σε τι πιστεύει ο κ. Τσίπρας, γι’ αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει άμεσα να επιβεβαιώσει ή να διαψεύσει το βουλευτή του» αναφέρεται χαρακτηριστικά στην ανακοίνωση.

«Υπενθυμίζουμε ότι το επίσημο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ προβλέπει τη φορολόγηση όσων δηλώνουν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, όπως πρόσφατα το παρουσίασε στον Ελληνικό λαό ο κ. Τ. Κουράκης. Ευχόμαστε η αντιπαλότητα του ΣΥΡΙΖΑ με τους Χριστιανούς Ορθοδόξους να μην οφείλεται στο γεγονός ότι ο κ. Τσίπρας είναι άθεος» προσθέτει η Συγγρού.»

(Πηγή: http://www.skai.gr/news/politics/article/250179/nd-o-ellinikos-prepei-na-gnorizei-an-o-tsipras-einai-atheosd/#ixzz2qrdKwqKH )

«Το Τριμελές Πρωτοδικείο Αθηνών καταδίκασε τον Γέροντα Παστίτσιο, ή κατά κόσμον Φίλιππο Λοΐζο, σε δέκα μήνες φυλάκιση με αναστολή, για εξύβριση θρησκεύματος κατ’ εξακολούθηση.

Ο Φ.Λοΐζος άσκησε έφεση κατά της απόφασης και αφέθηκε ελεύθερος.

Υπενθυμίζεται ότι η δίωξη για εξύβριση των θείων του είχε ασκηθεί ύστερα από ερώτηση στην Βουλή του πλέον προφυλακισμένου για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, χρυσαυγίτη βουλευτή, Χρήστου Παππά.

Η υπόθεση ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2012 όταν ο κ. Παππάς, είχε καταθέσει την ερώτηση για τη σατιρική σελίδα «Γέροντας Παστίτσιος », στην οποία υποστήριζε ότι «ο χρήστης υβρίζει, ειρωνεύεται και προσπαθεί να εξευτελίσει την ιερή μορφή της Ελληνορθοδοξίας, τον Γέροντα Παΐσιο».

Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι ο εισαγγελέας πρότεινε χαμηλότερη ποινή από αυτήν που τελικά επιβλήθηκε στον 27χρονο.»

(Πηγή: http://news.in.gr/greece/article/?aid=1231287695 )

Ή όπως εύστοχα γράφει στο fb γκρουπ  του Γέροντα Παστίτσιου : «Ιράν – Ελλαδιστάν ένα Παστίτσιο δρόμος«

 

Ας κάνουμε σήμερα ένα διάλειμμα από τα πολιτικά και τη γνωστή μιζέρια που αναπαράγεται στη χώρα τα τελευταία χρόνια. Ειλικρινά, έχω βαρεθεί να βλέπω ανθρώπους ικανούς και υγιέστατους να γκρινιάζουν συνεχώς και να αφήνονται σε μία μοιρολατρία («σιγά μην αλλάξει τίποτα στην Ελλάδα…») όσον αφορά το μέλλον της χώρας και κατ’ επέκταση το δικό τους και των παιδιών τους. Ναι, είναι δύσκολα τα πράγματα αλλά ας εκμεταλλευθούμε τα καλά που έχουμε σήμερα, ώστε να μη φτάσουμε να τα τα εκτιμήσουμε όταν είναι αργά.

Ο Sam έπασχε από τη γέννηση του από μία σπάνια γενετική ασθένεια που λέγεται προγηρία ή σύνδρομο Hutchinson-Gilford. Αποτέλεσμα της ασθένειας η πρόωρη γήρανση των κυττάρων, έτσι ώστε ο ασθενής να μοιάζει σας ένα περίεργο υβρίδιο παιδιού και γέρου. Θεραπεία ακόμα δεν υπάρχει και το προσδόκιμο ζωής είναι γύρω στα 12-13 χρόνια. Ο Sam όχι μόνο το ξεπέρασε (έφυγε πριν λίγες ημέρες στα 17 του) αλλά κατόρθωσε να κάνει στα χρόνια που έζησε πολλά από τα θέλω του (όπως να παίξει τύμπανα με την ορχήστρα για παρελάσεις, κάτι που ήταν δύσκολο λόγω της αδυναμίας του) αλλά και να συγκινήσει τον κόσμο για αυτή τη σπάνια ασθένεια . Ο οργανισμός Progeria Research Foundation, που ίδρυσαν οι γονείς του (οι οποίοι στάθηκαν με απίστευτη προσήλωση δίπλα στο Sam), προωθεί την έρευνα για την ασθένεια, ώστε να βρεθεί στο μέλλον η θεραπεία. Το σημαντικότερο όμως είναι το μήνυμα που αφήνει πίσω του μέσω της ομιλίας του στη σκηνή του TED στο παραπάνω βίντεο. Ένα μήνυμα για τη δύναμη της ανθρώπινης θέλησης αλλά και για το πόσο μικροί είμαστε μπροστά στο τυχαίο. Ένα μήνυμα για τη χαρά της ζωής με ό,τι έχουμε. Ιδιαίτερα χρήσιμο να το θυμόμαστε όταν μιζεριάζουμε και γκρινιάζουμε για πράγματα και καταστάσεις (συνήθως) δευτερευούσης σημασίας.

Για το τέλος η σύνοψη της φιλοσοφίας ζωής του Sam, όπως την παρουσίασε στην ομιλία του στο TEDxMidAtlantic 2013:

My Philosophy for a happy life

  1. Be OK with what you ultimately can’t do, because there is so much you CAN do.
  2. Surround yourself with people you want to be with.
  3. Keep moving forward.

α, και τελευταίο αλλά όχι μικρότερης σημασίας !

4. Never miss a party if you can help it!

Τον καιρό που η χώρα άρχιζε να συνειδητοποιεί πως το πάρτι τελείωσε και ήρθε η ώρα του (πικρού) λογαριασμού (γύρω στα μέσα του 2010), ήταν στο peak της εκείνη η τρέλα των chain emails, τα οποία παρείχαν απλοϊκές εξηγήσεις για τα αίτια της κακοδαιμονίας μας και πρότειναν εξίσου απλοϊκές λύσεις.

Για όλα έφταιγαν λοιπόν οι «δωσίλογοι», οι «σύγχρονοι Τσολάκογλου και γερμανοτσολιάδες», ο «νόθος Έλληνας» ΓΑΠ, οι εβραιομασόνοι, ο Σόρος, ο Κισιντζερ, οι νεφελίμ, οι ψεκασμοί και δε θυμάμαι πια τι άλλο. Οι λύσεις ήταν πάντα υπερήφανες, θεαματικές και (αυτό βέβαια δε γινόταν από όλους αντιληπτό) αυτοκαταστροφικές. Πράγμα όχι παράλογο για ένα λαό που έχει διδαχθεί με τρόπο αποσπασματικό την Ιστορία του και τον έχουν μπουκώσει με τη παραμύθα των μεγάλων «ΟΧΙ».

Εγώ που δε γρικάω από αυτά και που δεν κατέχω ο αφελής από ιστορίες συνωμοσίας, από διαπλοκή, μεγάλα συμφέροντα και λοιπά τέτοια, λέγω να γράψω σήμερα μία πιο απλή αφήγηση του γιατί είμαστε σήμερα εδώ (και βλέπω να αργούμε να ξεκολλήσουμε).

Χθες λοιπόν, η χώρα ανέλαβε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Θα πουν αρκετοί, και τι με αυτό, θα αλλάξει κάτι στη χώρα; Πιθανώς όχι, πάντως είναι μία ευκαιρία για τη χώρα και όσο και αν δε γουστάρουμε την κυβέρνηση Σαμαρά, ευχόμαστε να καταφέρει ό,τι καλύτερο. Σε μια τέτοια  στιγμή οφείλουμε να δείξουμε προς τα έξω ομοψυχία και ενότητα πέρα από μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Ναι, καλά καταλάβατε, στους κ. Τσίπρα και Κουβέλη  αναφέρομαι, οι οποίοι δε μας τίμησαν με την παρουσία τους στη χθεσινή τελετή.

Και τι έγινε ρε αλεπουδράκουλα, θα πει κάποιος, δηλαδής αν παρευρίσκοντο εψές οι λεγάμενοι θα είχαν σώσει τη χώρα; Προφανώς και όχι, όμως η απουσία τους ως συμβολισμός ήταν ενδεικτική της λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος και, δυστυχώς, μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας.

Και επειδή κάποιοι θα σπεύσουν να με χαρακτηρίσουν «φιλοκυβερνητικό» (έτσι έχουν μάθει οι μανιχαϊστές αριστεροί μας: όποιος δεν συμφωνεί μαζί τους είναι νέο-φιλελεύθερος, εκπρόσωπος συμφερόντων και λοιπά όμορφα), θα ομιλήσω και για το σημερινό πρωθυπουργό. Που σήμερα κατηγορεί την αξιωματική αντιπολίτευση (και πιθανότατα επόμενη κυβερνητική δύναμη) για σχέσεις με τρομοκρατικές ομάδες και μετά περιμένει να έρθουν επενδύσεις στη χώρα. Που δεν άφησε την κυβέρνηση Παπαδήμου να παράγει μεταρρυθμιστικό έργο για το γινάτι του να γίνει πρωθυπουργός. Και έβαλε τη χώρα σε μία περίοδο αστάθειας, ενώ η πολυπόθητη δόση καθυστέρησε κανά εξάμηνο με την οικονομία να έχει «στραγγίξει» από ρευστότητα. Που πρώτος πρώτος, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου ανέλαβε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά (με όποιον τρόπο το έκαμε τελοσπάντων…), αυτός σήκωνε τη σημαία του «αντι-μνημονιακού» αγώνα. Και επί δύο χρόνια μας τάραξε στις «εναλλακτικές λύσεις» και στα Ζάππεια, για να μας ‘ξηγηθεί μία από τα ίδια από την κυβέρνηση Παπαδήμου και μετά.

Την ίδια ώρα στην Πορτογαλία, η κεντροδεξιά αντιπολίτευση δεν έταζε λαγούς με πετραχήλια: παραδεχόταν πως το μνημόνιο ήταν αναγκαίο κακό και υποσχόταν καλύτερη εφαρμογή του από τους τότε κυβερνώντες Σοσιαλιστές. Τελικά θα κερδίσει τις εκλογές, χωρίς να κάμει τα καραγκιοζλίκια του κ. Σαμαρά. Και, το σημαντικότερο, χωρίς να έχει διχαστεί η χώρα σε «μνημονιακούς» και «αντι-μνημονιακούς» και χωρίς να χαθεί κρίσιμος χρόνος σε άσκοπες κουβέντες και ψεύτικες υποσχέσεις.

Την ίδια ώρα στην Ιρλανδία, το Εργατικό Κόμμα  ψηφίζει τη συμφωνία με την Ευρώπη και το ΔΝΤ. Το επόμενο χρονικό διάστημα, παρά την οργή, θα επικρατήσει μία ομόνοια μεταξύ των πολιτικών και κοινωνικών ομάδων που θα βοηθήσει τη χώρα να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την κρίση. Λιγότερο από τέσσερα χρόνια μετά, η Ιρλανδία βγαίνει πανηγυρικά στις αγορές.

Την ίδια ώρα στην Ισλανδία, ο αριστερός υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης συνεργασίας Steingrímur J. Sigfússon αναλαμβάνει τις διαπραγματεύσεις με τους εκπροσώπους του ΔΝΤ. Όταν θα ερωτηθεί από δημοσιογράφο «Και τι δουλειά έχεις ένας αριστερός σε αυτή τη θέση;» θα απαντήσει χαρακτηριστικά: «Όταν σβήνεις μία φωτιά, δεν κοιτάς τι χρώμα έχει ο κουβάς με το νερό, απλώς προσπαθείς να σώσεις το σπίτι».

Εδώ όμως δε πα’ να καίγεται το σπίτι. Δεν πειράζει. Αρκεί να σωθεί το δωμάτιο μας ή κάποια αγαπημένα μας αντικείμενα.

Οι πολιτικοί μας συνεχίζουν να παίζουν παιχνίδια τακτικής στην πλάτη της χώρας. Οι τακτικισμοί σταματάνε μόνο την ύστατη ώρα, όταν κινδυνεύει να κοπεί η χρηματοδότηση. Όμως μέχρι τότε πολύτιμος για τη χώρα χρόνος έχει χαθεί.

Οι κοινωνικές αντιδράσεις κατά κύριο λόγο περιορίζονται σε συντεχνιακό επίπεδο. Κατά κανόνα οι πιο δυνατοί (γιατροί, δικαστές, φαρμακοποιοί κ.λπ.) που μπορούν να εκβιάσουν, είναι αυτοί που γλιτώνουν τις περικοπές. Τους αδύναμους ποιος τους γαμεί, αφού δε μπορούν να παραλύσουν το σύστημα. Οι νέοι; Ας τους ταΐσει ο μπαμπάς ή άμα δε γουστάρουν να σηκωθούν να φύγουν στο εξωτερικό τα καλομαθημένα.

Αυτό είναι με πολύ λίγα λόγια το ρεζουμέ του γιατί δε μπορούμε να σηκώσουμε κεφάλι. Εξαιρέσεις υπάρχουν : άνθρωποι ή ομάδες που βοηθάνε συνανθρώπους τους που έχουν ανάγκη, λίγοι πολιτικοί με εντιμότητα και ικανότητες, συλλογικότητες με όραμα που παρεμβαίνουν σε δημόσιους χώρους και ομάδες συμπολιτών μας που κάνουν ενδιαφέροντα επιχειρηματικά start-ups. Όμως παραμένουν εξαιρέσεις. Ακόμα σαν κοινωνία δυσκολευόμαστε να βρούμε μία φόρμουλα ή ένα είδος κοινωνικού συμβολαίου για την καλύτερη λειτουργία μας ως σύνολο. Γιατί;

Ίσως μια σε βάθος ιστορική αναδρομή να μπορεί να εξηγήσει τις αιτίες αυτής της δυστοκίας μας. Το μόνο σίγουρο είναι πως η κουλτούρα συνεργασίας δεν είναι, ούτε ήταν όσο με θυμάμαι, από τα δυνατά σημεία αυτής της χώρας. Και αυτό ξεκινά (ή αν θέλετε αναπαράγεται) από το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα. Όπου, στις περισσότερες περιπτώσεις,  τα παιδιά  μέχρι τα 18 τους μαθαίνουν να παπαγαλίζουν για να πάρουν το μεγαλύτερο βαθμό από τα άλλα. Και γνωρίζουν την ομορφιά και την αποτελεσματικότητα της συλλογικής εργασίας στο πανεπιστήμιο, συνήθως μετά το 2ο έτος. Αφού έχουν χάσει τα πιο σημαντικά χρόνια για την ανάπτυξη της προσωπικότητας τους. Αλλά περισσότερα για αυτό και το πονεμένο θέμα του εθνικού εκπαιδευτικού μας συστήματος σε επόμενη ανάρτηση…