Θίχτηκε η ξανθιά κυράτσα

Posted: Φεβρουαρίου 26, 2016 in Uncategorized

Χωρίς παραπάνω αναφορές σε πρόσωπα και κατάστασεις. Μη μου έρθει καμία μήνυση, δε ξέρεις ποτέ τι γίνεται.

Σήμερα λέω να πιαστούμε με δύο γεγονότα που απασχόλησαν έντονα την ελληνική κοινή γνώμη στην εβδομάδα που μας πέρασε. Δύο γεγονότα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους, όμως οι αντιδράσεις που προκάλεσαν είναι ενδεικτικές της ελληνικής κοινωνίας και εκεί μπορούμε να βρούμε κοινό τόπο.

Γεγονός 1ον:

Η απαράδεκτη ατάκα του προπαγανδιστή τηλεπαρουσιαστή Λάκη που βάσισε την «σάτιρα» του στον κ. Σόιμπλε στην αναπηρία του δεύτερου. Η ατάκα προκάλεσε δικαιολογημένα πολλές αντιδράσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ενώ ξεσηκώθηκαν και σύλλογοι ατόμων με ειδικές ανάγκες εναντίον του λαϊκιστή τηλεπαρουσιαστή. Από την άλλη πλευρά, κάποιοι υπερασπίστηκαν το «χιούμορ» του Λάκη ενάντια στο «ναζί υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας που ευθύνεται για τόσους θανάτους από τη λιτότητα που επέβαλλε στη χώρα μας». Ευτυχώς αυτοί οι κάποιοι φαίνεται πως, για την ώρα, αποτελούν μία καλά οριοθετημένη μειονότητα. Η αντίδραση του Λάκη του σιχαμερούλη; Ζήτησε χίλια συγγνώμη (γλοιωδία…) από τους ΑΜΕΑ και για να δικαιολογηθεί είπε πως η κακεντρέχεια που εκστόμισε προφανώς δεν αφορούσε το σύνολο των ΑΜΕΑ, παρά μόνο επικεντρωνόταν στον κ. Σόιμπλε. Προφανώς για τον κ. Λαζόπουλο η εμπάθεια και τα χτυπήματα σε ευαίσθητα σημεία, όπως είναι η αναπηρία ενός ανθρώπου, είναι μέρος του κράματος που αποτελεί πυρήνα της «σάτιρας» του. Εμένα αυτό δε μου φαίνεται ούτε αστείο, ούτε σοβαρό, παρά μόνο άνανδρο. Αλλά δεν περίμενα και τίποτα καλύτερο από τον απόλυτο άρχοντα του τηλε-λαϊκισμού στη χώρα μας.

Αλλού όμως θέλω να σταθώ. Αφού έγινε ο σχετικός τζερτζελές και ξεχαρμανιάσαμε στα facebookια και τα twitterια, υπέρμαχοι και κατήγοροι του Λαζόπουλου, το θέμα θα ξεχαστεί και οι άνθρωποι με κινητικά προβλήματα θα συνεχίσουν να ζουν τη δύσκολη πραγματικότητα μίας αφιλόξενης για αυτούς χώρας. Και δε φτάνουν μόνο οι κακοχτισμένες ελληνικές πόλεις (πολύτιμη κληρονομιά του «εθνάρχη» μας και της εποχής της αντιπαροχής…), η καθημερινή συμπεριφορά των Ελλήνων οδηγών και η ατιμωρησία από τις αρχές κάνουν τα πράγματα τραγικά. Κάθε μέρα βλέπω συμπολίτες μας παρκαρισμένους σε ράμπες και πεζοδρόμια, για να βολευτούν και να μην πληρώσουν parking ή περπατήσουν λίγο παραπάνω. Σπανίως κόβονται πρόστιμα και η κατάργηση της δημοτικής αστυνομίας από το «μεταρρυθμιστή» πρωθυπουργό Σαμαρά έκανε τα πράγματα χειρότερα όσον αφορά την ασυδοσία στην παράνομη στάθμευση. Το να περιορίσουμε αυτά τα κακώς κείμενα στο δημόσιο χώρο, θεωρώ πως είναι το χρέος μας απέναντι στους συμπολίτες μας με κινητικά προβλήμα και όχι να αντιδράμε οργισμένα στο λαζοπούστικο χιούμορ του σενιόρ Λάκη.

Γεγονός 2ον:

Θάνατος σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα του δημοφιλούς λαϊκού βάρδου Παντελή Παντελίδη. Εννοείται πως ακολούθησε τρελός χαμός από υστερικές αντιδράσεις θαυμαστών του ειδώλου από τη μία και κάποιων κακεντρεχών «ψαγμένων» από την άλλη που έσπευσαν να κατακρίνουν το νεκρό είτε για την προσωπική του ευθύνη του για το τροχαίο είτε για την κακής ποιότητας μουσική του (λες και τώρα που πέθανε θα γλιτώσουμε από το σκυλό-ποπ που βασιλεύει στη χώρα ρε κρετίνοι…). Και σε αυτή την περίπτωση, μετά από λίγο καιρό όλα θα ξεχαστούν και θα απομείνει μόνο ο βαρύς πόνος των συγγενών του δημοφιλούς τραγουδιστή.

Συμπωματικά, λίγες ημέρες πριν το δυστύχημα του Παντελή Παντελίδη, μίλησε στην Μόνιμη Επιτροπή Οδικής Ασφάλειας στη Βουλή ο γνωστός οδηγός αγώνων ταχύτητας Ιαβέρης. Τα στοιχεία που παρουσίασε ο κ. Ιαβέρης για τα τροχαία ατυχήματα στη χώρα μας είναι συγκλονιστικά. Σύμφωνα με αυτά, μέσα σε ένα χρόνο είχαμε 1600 νεκρούς και 20.000 τραυματίες από τροχαία ατυχήματα. Άνω του 60% των θυμάτων είναι ηλικίας 15-29 ετών. Ας αφήσουμε τον ίδιο τον Ιαβέρη να μας τα πει με τον τρόπο του:

«Τον καρκίνο του δρόμου στη χώρα μας τον αντιμετωπίζουμε με παυσίπονο αντί χειρουργείου. Ενώ σε όλες τις χώρες έχουν μειωθεί τα τροχαία ατυχήματα από 20% – 99,5%, όπως στην Σουηδία, στην Ελλάδα είχαμε αύξηση ως και 60%. Το αυτοκίνητο γίνεται όπλο, όταν μπαίνει ένα βλήμα. Μέσα στα τελευταία 100 χρόνια, στην Ελλάδα που πέρασε και δύο πολέμους, έχασαν την ζωή τους σε ώρα μάχης 70.000 ελληνόπουλα. Στα 60 τελευταία χρόνια με το αυτοκίνητο έχασαν τη ζωή τους 140.000 άνθρωποι, δηλαδή τα θύματα ήταν τετραπλάσια, ενώ 350.000 έμειναν ανάπηροι.»

Ο θάνατος του κ. Παντελίδη είναι άλλος ένας από μία σειρά άδικων θανάτων νέων ανθρώπων στην άσφαλτο. Φταίει το οδόστρωμα, η μέθη, η υπερβολική ταχύτητα, η μη χρήση της ζώνης – σύντομα θα μάθουμε ποιο ή ποια από τα παραπάνω ευθύνονται. Για μένα το ζητούμενο δεν είναι αν φορούσε ζώνη ή ήταν σουρωμένος ο Παντελίδης, αλλά τι κάνουμε ως κοινωνία για να περιορίσουμε αυτά τα φαινόμενα. Τι κάνουμε για τη βελτίωση των δρόμων και της σήμανσης από τη μία και τον περιορισμό των παραβατικών συμπεριφορών που προκαλούν ατυχήματα από την άλλη. Δυστυχώς ελάχιστα, και αυτό ίσχυε και τους παλιούς καλούς καιρούς που «λεφτά υπήρχαν». Έχουμε για τα τυπικά κάποιες επιτροπές σαν την επιτροπή οδικής ασφάλειας της Βουλής, που πολύ αμφιβάλλω για το παραγόμενο έργο τους, ενώ κάποιοι μεμονωμένοι Δον-Κιχώτηδες τύπου Ιαβέρη δίνουν γενναίες μάχες, οι οποίες όμως δεν αρκούν για να επηρεάσουν μεγάλο κομμάτι του πληθυσμού.

Το συμπέρασμα από τις δύο ιστορίες; Ότι το μότο «Τζερτζελές να γίνεται και τα προβλήματα ας διαιωνίζονται» έχει γίνει πια τρόπος ζωής. Και αυτό νομίζω πως είναι μέρος της εξήγησης γιατί μετά από έξι χρόνια κρίσης δε μπορούμε να ανακάμψουμε, παρά βουλιάζουμε σε όλο και βαθύτερο τέλμα. Από κάτι τέτοια απλά πραγματάκια της καθημερινότητας, επιτρέψτε μου να νομίζω πως μπορούμε να βγάλουμε πιο αξιόπιστα συμπεράσματα παρά από βαθυστόχαστες γεωπολιτικές αναλύσεις, απίθανα σενάρια συνομωσίας και λοιπά τραγελαφικά που έχουν πέραση σε πολλούς συμπατριώτες μας.

Καταλήγοντας, όπως έχουμε ξαναπεί πλειστάκις, η μεγαλύτερη ευθύνη για αυτήν την κατάσταση ανήκει στις ελίτ της χώρας. Αυτές είναι που δίνουν τον τόνο και το παράδειγμα για να ακολουθήσει και η κοινωνία στο σύνολο της. Όμως τι να κάνουμε είναι τόσο απασχολημένες οι καημένες οι ελίτ μας με άλλες σημαντικότερες μάχες αυτή τη την στιγμή. Δείτε ας πούμε το Συμβούλιο της Επικρατείας που πασχίζει σθεναρά να επαναφέρει τις συντάξεις (και κυρίως τις υψηλές, αυτές που θίχθηκαν πιο βάναυσα από τα αντισυνταγματικά μνημόνια) στα παλιά των επίπεδα. Με δευτερεύοντα πράγματα όπως την ελευθερία κίνησης των ΑΜΕΑ και το φόρο του αίματος στην άσφαλτο θα ασχολούνται τώρα;

ilithios

 

Το έχω γράψει αρκετές φορές στο ιστολόγιο αυτό, άλλη μία προς εμπέδωση δεν πειράζει. Οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται με ανυποχώρητες στάσεις και επιθετικές τακτικές αλλά με σωστή διάγνωση των διεθνών συσχετισμών και κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς. Μία ανασκόπηση της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος είναι η καλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού.  Όσες φορές συνάψαμε τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες, κερδίσαμε εδάφη (βαλκανικοί πόλεμοι, Α’ & Β’ παγκόσμιος) ή περάσαμε εποχές κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης (ψυχρός πόλεμος, είσοδος στην Ε.Ε.). Αντίθετα όσες φορές κινηθήκαμε επιθετικά χωρίς τα κατάλληλα διεθνή στηρίγματα, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες (ήττα του 1897, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό).

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης Συριζανέλ, η χώρα φαίνεται να βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η “σκληρή διαπραγμάτευση” του πρώτου εξαμήνου του 2015. Μία διαπραγμάτευση που στηρίχθηκε στην κεντρική ιδέα πως οι Ευρωπαίοι τρέμουν στην ιδέα ενός grexit και για αυτό αν δείξουμε ανυποχώρητη στάση, στο τέλος θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε. Η ακολουθούμενη τακτική εκπορευόταν εν πολλοίς  από την αντίληψη περί θεωρίας παιγνίων του οικονομολόγου-κονφερασιέ Γιάνη Βαρουφάκη. Μαθημένος σε θεωρητικά μοντέλα και αναλύσεις επί χάρτου, ο Γιάνης μας, δε δίστασε διόλου να εφαρμόσει τις θεωρίες στον πραγματικό κόσμο με πειραματόζωο τη χώρα μας και τους πολίτες της! Αυτό που βέβαια δεν έλαβε υπόψη του ο υπερφίαλος οικονομολόγος-performer είναι πως σε τέτοια real-life παίγνια οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις συνυπολογίζοντας και άλλα στοιχεία εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα βασικό στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις. Π.χ. είναι δυνατόν ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν να μην καταρρεύσει, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά, στο τέλος να κερδίσει αυτά που ζητάει; Στα papers και τη φαντασία του Γιάνη μπορεί, στην πραγματικότητα όμως όχι, όπως φάνηκε περίτρανα το δραματικό εκείνο Ιούλιο του 2015.

Το κακό είναι πως η βλακώδης επιθετικότητα που έδειξε η ελληνική αντιπροσωπεία στα όργανα της Ε.Ε. θα στοιχίσει στη χώρα μας και επιπλέον των άμεσων συνεπειών της (capital controls, τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο). Οι απειλές για εκπαραθύρωση μας από τη ζώνη Schengen είναι μία από τις έμμεσες συνέπειες της παντελούς άστοχης στρατηγικής που ακολουθήθηκε στην εξωτερική πολιτική το 2015.

Ναι, μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να χειρίστηκε τελείως άστοχα (και) το μεταναστευτικό. Σταμάτησε τους αυστηρούς ελέγχους ταυτοποίησης των προσφύγων & μεταναστών που γίνονταν επί κυβέρνησης Σαμαρά και έδωσε το σινιάλο σε κάθε καρυδιάς καρύδι να μαζευτεί στην Ελλάδα ώστε από εκεί να συνεχίσει για άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Πιθανότατα, κάποιοι στην κυβέρνηση το έβλεπαν ως ένα άλλο μέσο πίεσης προς την Ευρώπη, τόσο καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν από διεθνή πολιτική. Όμως δε νομίζω πως τα παραπάνω δικαιολογούν από μόνα τους την εξαιρετικά αυστηρή στάση της πλειοψηφίας των κρατών της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα. Όταν οι προσφυγικές ροές έχουν αυξηθεί και από την αντίδραση της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δείξει διάθεση για συνεργασία και συμμόρφωση τους τελευταίους μήνες. Όταν την ίδια στιγμή η Τούρκια απέσπασε μία τεράστια οικονομική ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει, για να παραφράσω τον ποιητή.

Η σημερινή απειλή εξόδου από τη ζώνη Schengen δεν οφείλεται μόνο στις αστοχίες μας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αλλά στη συνολική διεθνή «διπλωματία» της ελληνικής πλευράς κατά το 2015. Με τα πεπραγμένα τους, οι κυβερνήσεις Τσίπρα κατάφεραν να απομονώσουν πλήρως τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν κέρδισαν τίποτα από τις υποτιθέμενες συμμαχίες που παρουσίαζαν σαν εναλλακτικές (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και …Βενεζουέλα). Ας ελπίσουμε πως θα περάσουμε και αυτόν τον κάβο αλλά για να γυρίσει η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου που έχει  σχηματιστεί για τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, θα χρειαστεί χρόνος και δουλειά πολλή. Ποιος ξέρει πόσο υψηλός θα μας βγει ο λογαριασμός των «λεονταρισμών» του 2015. Τουλάχιστον θα αποτελέσει διδαχή για εκείνο το πλήθος που, παρασυρμένο από τα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού, ψήφισε ΟΧΙ και καμάρωνε πριν μερικούς μήνες;

Δεν τον λες και τον πιο συμπαθή άνθρωπο στον κόσμο τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Έχει και αυτή την τάση να τα λέει χοντροκομμένα χωρίς κανένα διπλωματικό τακτ (ένα θεματάκι όσον αφορά τη διεθνή διπλωματία το έχουν διαχρονικά οι Γερμανοί …), οπότε γίνεται ακόμα πιο αντιπαθής. Όμως, δε μπορεί κανείς να του καταλογίσει έλλειψη ειλικρίνειας, ορισμένες φορές οι δηλώσεις του αποτυπώνουν την πραγματικότητα με τον πιο ωμό τρόπο. Τέτοια ήταν η παλαιότερη δήλωση του πως για την αποτυχία της Ελλάδας φταίνε οι ελίτ της αλλά και η τελευταία του ατάκα-μπηχτή προς τον κ. Τσίπρα «Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε!».

Η εφαρμογή ποτέ δεν ήταν δυνατό σημείο του κ. Τσίπρα, αν εξαιρέσεις θέματα κομματικών συσχετισμών και προεκλογικών εκστρατειών. Μαθημένος μία ζωή σε καταλήψεις, πορείες, υποστήριξη κάθε συντεχνιακού αιτήματος, υποσχέσεις προς πάσα κατεύθυνση από την ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης δε χρειάστηκε ποτέ του να ζήσει το καθημερινό άγχος της διοίκησης, της διαχείρισης, της κατάρτισης στόχων και της προσπάθειας για την επίτευξη τους εν μέσω των εμποδίων μίας πολύπλοκης πραγματικότητας.  Πρώτη φορά του συνέβησαν τα παραπάνω όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός στα 40 του. Πολύ αργά για να μπορέσει να καλύψει τα κενά των προηγούμενων χρόνων.

Ο κ. Τσίπρας μαθαίνει σήμερα στην πράξη πόσο ανέφικτα ήταν αυτά που ευαγγελίζονταν τόσα χρόνια. Θυμίζει φοιτητή που μαθημένος να ζει από τα λεφτά του μπαμπά, ξαφνικά αποκόπτεται από τον ομφάλιο λώρο της πατρικής υποστήριξης, ξεκινά να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος από όσο νόμιζε. Με τη βασική διαφορά πως ο καλοζωισμένος φοιτητάκος πληρώνει ο ίδιος την παρατεταμένη ανεμελιά του όταν ξαφνικά αποφασίζει να γίνει αυτόνομο άτομο. Ενώ την απότομη προσαρμογή του κ. Τσίπρα από τη χαβαλεδιάρικη και ανεύθυνη αντιπολίτευση στην κυβερνητική ευθύνη θα την πληρώσει συλλογικά η ελληνική κοινωνία. Μία κοινωνία που, δυστυχώς,  ακόμα δεν έχει καταφέρει να μετουσιώσει σε μαθήματα τα παθήματα των έξι χρόνων κρίσης και κατακερματισμένη προσπαθεί σήμερα να περισώσει ό,τι μπορεί από τα «μεγαλεία» του παρελθόντος. Ανάμεσα στις συμπληγάδες των δανειστών και των αντιδρώντων κοινωνικών ομάδων δε βρίσκεται μόνο ο κ. Τσίπρας αλλά το μέλλον τη χώρας. Τα πράγματα δείχνουν δυσκολότερα από ποτέ.

Έγραφα, λίγο καιρό πριν, σε ανάρτηση με τίτλο «Η Αριστερά της τζάμπα μαγκιάς», τα παρακάτω:

«Ήταν, λοιπόν, το 1981 η χρονιά σταθμός για την ελληνική αριστερά. Μπορεί το ΚΚΕ να νομιμοποιήθηκε το 1974, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έπαψε να είναι εχθρικός προς τους Έλληνες αριστερούς. Αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά κατά την πρώτη οκταετία του Πα.Σο.Κ. Αναγνωρίζεται η Εθνική Αντίσταση, αποκαθίσταται το κοινωνικό κύρος των αριστερών και παύει ο έλεγχος «κοινωνικών φρονημάτων» για όσους προσλαμβάνονται στον (ή παίρνουν δουλειές από τον) κρατικό μηχανισμό.

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη χώρα μας, η μετάβαση στη νέα κατάσταση γίνεται με υπερβολικό τρόπο. Οι κυνηγημένοι του παρελθόντος, γίνονται οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι στο νέο σκηνικό. Η ελληνική αριστερά εξαργυρώνει τις διώξεις του παρελθόντος με την πλήρη ασυλία της στο καθεστώς ασυδοσίας που εγκαθιδρύει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πλέον οι αριστεροί έχουν δικαιώματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όποιος τους κάνει κριτική ή επιχειρεί να τους ελέγξει κατηγορείται για ολίσθηση σε αυταρχικές πρακτικές.

Δεν είναι τυχαίο πως το Πασοκ εκτός από τους «πρασινοφρουρούς» θα φροντίσει τη δεκαετία του 80′ να διορίσει μεγάλο αριθμό μελών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Παράλληλα, το παλιό αυταρχικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. Οι σχολικοί επιθεωρητές και άλλα όργανα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων καταργούνται με το σκεπτικό πως μέχρι τώρα έκριναν με κομματικά κριτήρια. Οι συνδικαλιστές αποκτούν πρωτόγνωρα και προκλητικά προνόμια.

Έτσι, εντός του πλαισίου της Πασοκικής ασυδοσίας των 80s συντελέστηκε ο πλήρης ηθικός εκμαυλισμός της ελληνικής αριστεράς. Από μία παράταξη που είχε συνηθίσει στην παρανομία και στην υποστήριξη των outsiders του δεξιού αυταρχικού καθεστώτος, μετατράπηκε σε μία παράταξη που άρχισε να απολαμβάνει τους πόρους του συστήματος με τρόπο εντελώς αναξιοκρατικό. Έγινε και αυτή μέρος του πελατοκεντρικού συστήματος, κρατώντας όμως τις ιδεολογικές αναφορές της και τον καταγγελτικό της λόγο για να διατηρεί ξεχωριστό πολιτικό στίγμα από τα δύο μεγάλα κόμματα.»

 

Ευχαριστώ λοιπόν τον σύντροφο Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλο που με την οργίλη σημερινή του ανακοίνωση κατά του «Πρώτου Φλέματος» δικαιώνει με τον πιο πειστικό τρόπο τα γραφόμενα μου. Οι διορισμοί της μαμάς του Ιάσονα, του αδερφού του Ιάσονα και της φίλης του Ιάσονα αποτελούν το κερασάκι σε μία τεράστια τούρτα διορισμών συγγενών, συντρόφων (φιλενάδων, όχι κομματικών συντρόφων) και φίλων κομματικών στελεχών του Σύριζα. Όμως αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η απάντηση του γραμματέα της νεολαίας του Σύριζα στο δημοσίευμα του Πρώτου Θέματος.

Ο σύντροφος Ιάσονας λοιπόν όχι μόνο δε νιώθει καμία ανάγκη να απολογηθεί για το βόλεμα της οικογένειας του αλλά μας το παρουσιάζει ως θυσία για την ιδεολογία και το κόμμα, το οποίο αναφέρει πως τους ζήτησε να «βάλουν πλάτη». Για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα μας αραδιάζει όλη την ιστορία των αγώνων της οικογένειας από τον αντάρτη παππού και την επονίτισσα γιαγιά μέχρι τα κατορθώματα του ιδίου και του αδελφού του το «Δεκέμβρη» του 2008. Μας λέει δηλαδή ρε παιδί μου τόσα χρόνια αγώνων δικαιούμεθα και εμείς μία θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αδιάφορο αν έχουμε το υπόβαθρο για να προσφέρουμε ουσιαστικές υπηρεσίες στο κυβερνητικό έργο από αυτή τη θέση – αφού το κόμμα μας ζήτησε να βάλουμε πλάτη και εμείς έχουμε πιστοποιητικά αγώνων, έληξε το θέμα.  Έτσι, ο σύντροφος Ιάσων δεν καταδέχεται καν να απαντήσει στις κατηγορίες του ρεπορτάζ του Πρώτου Φλέματος, το οποίο  το χαρακτηρίζει ως πόνημα «ρουφιάνων». Άλλη μία κλασική τακτική των σημερινών αριστερών: όταν τους στριμώχνεις πολιτικά, τότε αμέσως ανασύρουν μία ταμπέλα (ρουφιάνος, νέο-φιλελεύθερος, πρόβατο της Συγγρού, πληρωμένο τρολ κ.λπ) να σου κολλήσουν. Αφού είσαι «ρουφιάνος» (ή όποια άλλη ταμπέλα βρουν βολική)  τελείωσε, δε χρειάζεται να μπουν σε δύσκολες διαδικασίες όπως το να κάνουν διάλογο με επιχειρήματα.

Μετά το 1981 δημιουργήθηκε ένα τέρας στην Ελλάδα. Μία αριστερά η οποία, πατώντας στους αγώνες και τις διώξεις των προηγούμενων χρόνων, κέρδισε με την εύνοια του πασοκικού καθεστώτος το δικαίωμα να έχει υπέρμετρα δικαιώματα, χωρίς τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Παιδί αυτής της νοοτροπίας είναι ο σύντροφος Ιάσονας. Και είναι τόσο βαθιά ποτισμένος από αυτήν, που και να διαβάσει την κριτική που του ασκούν δεν πρόκειται να νιώσει την παραμικρή εσωτερική αμφισβήτηση. Το αστείο είναι πως, αν εξαιρέσεις το ιδεολογικό περιτύλιγμα, η ουσία των αντιλήψεων της ελληνικής αριστεράς για τη δημόσια διοίκηση είναι ταυτόσημη με αυτή του Πασόκ και της Ν.Δ.. Βλέπει δηλαδή τη δημόσια διοίκηση ως ένα όχημα για το διορισμό ημετέρων. Όσο παραμένει αυτή η νοοτροπία, η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τους δικούς της, για να τους αντικαταστήσει η επόμενη με τους δικούς της, η ελληνική δημόσια διοίκηση θα συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνέχειας και αποτελεσματικότητας. Η «πρώτη φορά αριστερά» έφερε νέα πρόσωπα, όχι όμως νέες νοοτροπίες.

Την ίδια ώρα που εμείς ασχολούμαστε με τον Ιάσονα και τους λοιπούς διορισμούς ημετέρων της κυβέρνησης, οι Βούλγαροι μας κοροϊδεύουν ευχαριστώντας μας για τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στη χώρα τους από τη φυγή ελληνικών επιχειρήσεων μετά τα capital controls. H Eldorado Gold, μετά από ταλαιπωρίες χρόνων, ανακοίνωσε την απόσυρση της από τη χώρα αφήνοντας εκατοντάδες ανέργους. Η Softex κλείνει και αυτή το εργοστάσιο της στην Ελλάδα. Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης;  Ο κ. Σκουρλέτης  μας είπε πως η Eldorado Gold δεν πλήρωνε φόρους (ψέμα) και πως οι εργαζόμενοι της «Ελληνικός Χρυσός» έχουν χάσει την ταξική τους συνείδηση (την οποία έχει αυτός, σύζυγος γόνου εφοπλιστού και κάτοικος Εκάλης…) και το υπουργείο Εργασίας υποσχέθηκε την επαναλειτουργία της Softex με κάθε νόμιμο μέσο, προφανώς ακόμα και αν αυτό γίνει με επιβάρυνση των δημοσιονομικών της χώρας, όπως στην ΕΒΖ.

Το σκηνικό μου θυμίζει πολύ τα όσα διάβασα στο βιβλίο του Tony Judt “Postwar – A history of Europe since 1945” για τη δεκαετία του 80’ στα πάλαι ποτέ «σοσιαλιστικά» κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Το κόμμα ελέγχει πλήρως το κράτος, όμως ο κρατικός έλεγχος δεν επαρκεί για να υπάρξει οικονομική άνοδος – το αντίθετο, συνιστά τροχοπέδη. Το σημερινό ελληνικό κράτος πλεονεκτεί σε σχέση με τα σοσιαλιστικά του παρελθόντος στο ότι  η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, είναι σε καλύτερη κατάσταση από την ΕΣΣΔ των μέσων της δεκαετίας του 80. Από την άλλη όμως, οι σημερινοί Έλληνες είναι πολύ πιο καλοζωισμένοι συγκριτικά με τους κατοίκους των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης πριν 30 χρόνια. Αν η επερχόμενη επιδείνωση ξεπεράσει κάποιο κατώφλι, η λαϊκή οργή θα εκφραστεί με μεγάλη ένταση. Συνεπώς, τα χειρότερα που έρχονται καλό είναι να τα ζήσουμε με κυβέρνηση Σύριζα για να μη χρεωθεί αλλού ο λογαριασμός και έχουμε επαναφορά ενός αντιμνημονιακού Σύριζα-ζόμπι . Προσδεθείτε λοιπόν και ψυχραιμία…

Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός πολλών συντρόφων μεταρρυθμιστών στα σόσιαλ μύδια για την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. Υπήρχε μία αίσθηση στα γραφόμενα τους πως κάτι πολύ σημαντικό έγινε χθες και ξαφνικά η χώρα μπορεί να ελπίζει. Είναι έτσι; Ας τα βάλουμε κάτω ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις.

  • Ο Κυριάκος ήταν με διαφορά ο καλύτερος των τεσσάρων υποψηφίων. Μορφωμένος, κοσμοπολίτης, με κάποια εργασιακή εμπειρία πριν μπει στην πολιτική και με διοικητική εμπειρία σε υπουργείο, είχε ένα δυνατό πακέτο που δε διέθεταν οι εκπρόσωποι της παραδοσιακής ελληνικής δεξιάς Μεϊμαράκης και Τζιτζικώστας. Ο αυτοδημιούργητος Άδωνις θα μπορούσε να αποτελέσει μία ισάξια επιλογή, αν δεν τον κυνηγούσε η αμετροέπεια και το καρατζαφερικό παρελθόν του. Ο Κυριάκος αντίθετα είναι μετριοπαθής, ψύχραιμος και υποστηρίζει φιλελεύθερες θέσεις τόσο στα οικονομικά όσο και στα κοινωνικά.
  • Δεν έχω άποψη για το έργο που άφησε πίσω του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Το νομοσχέδιο του για αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων έπεσε πάνω στην αλλαγή κυβέρνησης και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ίσως έκανε σημαντική διοικητική δουλειά που δεν πρόλαβε να φανεί, ίσως πάλι ήταν μία μετριότητα που μας τον παρουσίαζαν ως σπουδαίο μεταρρυθμιστή συγκεκριμένα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Τώρα θα φανούν ξεκάθαρα τα διοικητικά του προσόντα. Πάντως, επειδή παρακολούθησα την καμπάνια του στο διαδίκτυο, έκανε μία αξιοπρόσεκτη προεκλογική εκστρατεία, πιασάρικη αλλά και καλόγουστη μαζί. Πράγμα που σημαίνει πως είχε γύρω του ένα δυνατό επιτελείο και αυτό είναι ένα καλό δείγμα, σκεφτείτε π.χ. το επικοινωνιακό βατερλώ του δημοσιογράφου-επικεφαλής του Ποταμιού.
  • Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να κέρδισε χθες την εσωκομματική μάχη, όμως ο πόλεμος μόλις άρχισε. Η Ν.Δ. δε μεταμορφώθηκε σε μία νύχτα σε ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα. Το καρκίνωμα που λέγεται Κώστας Καραμανλής Β’ μαζί με την αυλή του (Στυλιανίδηδες, Αντώναροι και κακό συναπάντημα) θα είναι εκεί και θα διεκδικεί το μερίδιο εξουσίας που του αναλογεί. Τα πελατειακά δίκτυα των βουλευτών του κόμματος είναι ζωντανά παρά τα έξι χρόνια κρίσης. Για παράδειγμα, στο νομό μου, επί κυβερνήσεων Συριζανέλ, πρώην (!) γαλάζιος βουλευτής καθορίζει σημαντικό αριθμό προσλαμβανομένων σε ιδιωτικές εταιρίες! Όλοι αυτοί οι «γαλάζιοι κοτζαμπάσηδες» θα αντιδράσουν σε φιλελεύθερες και αξιοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα περιορίσουν το ρόλο τους. Σε αυτή την ισορροπία τρόμου μεταξύ μεταρρυθμίσεων και απαιτήσεων των δανειστών από τη μία και απαιτήσεων της κομματικής βάσης από την άλλη, ο Α. Σαμαράς έγειρε ξεκάθαρα προς τη δεύτερη μεριά. Αποτέλεσμα να μη μπορέσει να δώσει κάποια διέξοδο από την κρίση και την αναπόφευκτη φθορά να την εκμεταλλευθεί το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ελπίζουμε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα σταθεί ξεκάθαρα στη μεριά των μεταρρυθμίσεων, όμως αν δεν προσέξει αυτό μπορεί να προκαλέσει την απώλεια του εσωκομματικού ελέγχου.
  • Σε συνέχεια του προηγούμενου, αν σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη σε ποιους υπουργούς θα στηριχθεί; Στο παρόν κοινοβουλευτικό σώμα της Ν.Δ. είναι ελάχιστες οι αξιόλογες υποψηφιότητες. Συνεπώς, αν θέλει να έχει αξιόλογο κυβερνητικό σχήμα είτε θα πρέπει να υπάρξει σημαντική ανανέωση των βουλευτών της Ν.Δ. με αξιόλογους νέους ανθρώπους, είτε θα πρέπει να στηριχτεί σε τεχνοκράτες και εξωκοινοβουλευτικούς. Το πρώτο το κόβω ιδιαίτερα χλωμό, το δεύτερο θα συναντήσει ισχυρές αντιδράσεις από τους βουλευτές-κοτζαμπάσηδες που θα συνωστιστούν για μία υπουργική θεσούλα.

Συμπέρασμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του ο Κυριάκος και αν τολμήσει τις απαιτούμενες ρήξεις θα βρει πολλές αντιδράσεις πρώτα από το ίδιο του το κόμμα. Ένα άνοιγμα στο φιλελεύθερο και κεντρώο χώρο (Ποτάμι, Δημιουργία Ξανά, Δράση και μέρος του Πασόκ) θα ήταν η ενδεδειγμένη κίνηση, εξάλλου πολλές από τις χθεσινες ψήφους προέρχονται από ψηφοφόρους των παραπάνω κομμάτων. Παράλληλα θα ήταν θετική μία περιθωριοποίηση της λαϊκής δεξιάς πτέρυγας του κόμματος, κάτι όμως που ενέχει σημαντικά ρίσκα.Σύντομα λοιπόν θα τον δούμε στα δύσκολα. Σίγουρα είναι ικανότερος των Κωστάκη, ΓΑΠ και Τσίπρα (αυτό δε θέλει και μεγάλες ικανότητες βέβαια…) και πιθανώς αποδειχθεί αποτελεσματικότερος του πατέρα και της αδερφής του. Πολύ δύσκολα όμως θα μπορούσα να πιστέψω πως μπορεί να φτάσει σε συγκρότηση και διαχειριστική επάρκεια έναν Σημίτη. Δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό που επικράτησε στο «μεταρρυθμιστικό διαδίκτυο», τον οποίο περισσότερο ερμηνεύω ως ανάγκη για ψυχολογική ανάταση μετά από αλλεπάλληλα απογοητευτικά εκλογικά αποτελέσματα, όμως αποτιμώ θετικά το χθεσινό αποτέλεσμα. Η νίκη του Κυριάκου ήταν ένας καλός οιωνός στη μάχη κατά του κρατισμού και του παλαιοκομματισμού.

«Μα καλά ο γιός του Μητσοτάκη και αδερφός τη Ντόρας θα καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό;» θα μου πεις και δε θα έχεις και άδικο. Από την άλλη μη ξεχνάς πως ήταν ο μόνος βουλευτής της Ν.Δ. που είχε το θάρρος να μην υπερψηφίσει την υποψηφιότητα του προέδρου Πάκη με σαφή αιτιολογία (τις πελατειακές πρακτικές του τελευταίου ως υπουργού όπως και την παρομοιώδη του αδράνεια όταν η Αθήνα καίγονταν το Δεκέμβρη του 08’). Έχουν πολλοί πολιτικοί μας αντίστοιχη παρρησία;

αρχηγός

Αρχές του 2016 και ζούμε άλλο ένα πολύκροτο επεισόδιο του σίριαλ «Η ελληνική κυβέρνηση αντιστέκεται στην τρόικα (ή θεσμούς ή κουαρτέτο)». Τίτλος του τελευταίου επεισοδίου «μεταρρύθμιση ασφαλιστικού».

Από το 2010 έχουμε ζήσει πολλά τέτοια επεισόδια. Θυμάστε το «Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων»; Το «Καταπολέμηση φοροδιαφυγής μέσω αποδείξεων»; Το «Ιδιωτικοποιήσεις»;   Το «Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων»;

Συνήθως κάθε χρονιά παρακολουθούμε αποσπασματικά τα επεισόδια του σίριαλ, βουλιάζοντας στις αυτοτελείς ιδιαιτερότητες του καθενός και χάνοντας τη μεγάλη εικόνα.

Αυτή τη μεγάλη εικόνα θα προσπαθήσω να αναδείξω με το σημερινό άρθρο το οποίο θα παρακολουθήσει μερικά από τα θέματα που μας απασχόλησαν τα χρόνια αυτά σε βάθος χρόνου…

Μεταρρύθμιση φορολογικού συστήματος – καταπολέμηση φοροδιαφυγής/λαθρεμπορίου

  • Δημιουργία Ανεξάρτητης Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων: Μετά από πολλές πιέσεις της Τρόικας η κυβέρνηση Σαμαρά υπέκυψε και προχώρησε σε δημιουργία Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, ανεξάρτητης από το υπουργείο Οικονομικών. Λίγο μετά ο επικεφαλής της ανεξάρτητης αρχής κ. Θεοχάρης καρατομήθηκε από την κυβέρνηση για να αντικασταθεί από την εκλεκτή της κα. Σαββαϊδου. Η κα. Σαββαϊδου είχε, με μικρές διαφοροποίησεις, την τύχη του κ. Θεοχάρη επειδή δεν τύγχανε να είναι αρεστή στην παρούσα κυβέρνηση. Για πολλή ανεξαρτησία μιλάμε…
  • Διασύνδεση ταμειακών μηχανών: Ετέθη ως στόχος επί υπουργίας Αλογοσκούφη (τον θυμάστε;). Προβλέφθηκε στον φορολογικό Νόμο του 2011 που πέρασε τον Μάρτιο 2011, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα μελετάει το ενδεχόμενο να την εφαρμόσει….
  • Ηλεκτρονική Τιμολόγηση: Ενώ είμαστε από τις πρώτες χώρες που υιοθετήσαμε την Κοινοτική Οδηγία για την ηλεκτρονική τιμολόγηση, από το 2001, εντούτοις επειδή δεν γίνεται υποχρεωτική η εφαρμογή της, ακόμα βρισκόμαστε σε εμβρυακό στάδιο. Και τα εικονικά τιμολόγια καλά κρατούν…
  • Προώθηση χρήσης πλαστικού χρήματος: Και αυτό το ακούμε εδώ και χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση μέσω του αναπληρωτή υπουργού κ. Αλεξιάδη έδειξε στην αρχή αποφασισμένη για την προώθηση των ηλεκτρονικών πληρωμών και κατάργηση του βλακώδους μέτρου των αποδείξεων. Μετά μας το γύρισε και είπε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε τις αποδείξεις επί πενταετία (!). Τώρα ακούμε πως θα συνδεθεί το αφορολόγητο με τις πληρωμές μέσω καρτών, χωρίς όμως να έχουν λυθεί βασικά προβλήματα (π.χ. προμήθεια τραπεζών για πληρωμές μέσω καρτών) οπότε αναμένουμε να είναι ιδιαίτερα προβληματική η εφαρμογή του μέτρου και με φτωχά αποτελέσματα στους τομείς με μεγάλη φοροδιαφυγή (ελεύθεροι επαγγελματίες).
  • Σύστημα Εισροών/Εκροών:Έχει εγκατασταθεί σε πολλά πρατήρια αλλά λείπει η επεξεργασία των δεδομένων που παράγονται ώστε να περιοριστεί το λαθρεμπόριο. Για να κλείσει πλήρως το κύκλωμα πρέπει να καλύψει και τα διυλιστήρια, πράγμα που φαίνεται να το αποφεύγουν επιμελώς οι κυβερνήσεις μας, ακόμα και η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση που δε μασάει από ολιγάρχες…

 

Αναβάθμιση & εκσυγχρονισμός Δημόσιας Διοίκησης:

  • Σύστημα Ηλεκτρονικών Προμηθειών Δημοσίου. Το θυμάμαι να αναφέρεται από το πρώτο μνημόνιο του 2010. Οι υποδομές (εξοπλισμός και λογισμικό) μετά από πολλά χρόνια που το τυραννάμε έχουν εγκατασταθεί και λειτουργούν στο αρμόδιο υπουργείο. Ακόμα όμως μικρό ποσοστό των προμηθειών του Δημοσίου γίνεται μέσω του συστήματος.
  • Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων: Τέσσερα χρόνια μετά από το πρώτο μνημόνιο και μετά από συνεχείς πιέσεις, καταφέραμε το 2014 να έχουμε έτοιμο νομοσχέδιο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Λόγω των πρόωρων προεδρικών εκλογών και των εκλογών που ακολούθησαν, το νομοσχέδιο του κ. Μητσοτάκη δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η νέα κυβέρνηση, όπως πάντα γίνεται στην Ελλάδα, το απέρριψε ολοκληρωτικά και φέτος αναμένεται να δούμε την δική της εκδοχή για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Κρατήστε μικρό καλάθι…
  • Κατάργηση/συγχώνευση δημοσίων οργανισμών: Ήταν το 2009 όταν με συντονιστή τον κ. Πάγκαλο ξεκίνησε η καταγραφή των οργανισμών και φορέων του Δημοσίου με στόχο την κατάργηση ή συγχώνευση των χωρίς αντικείμενο οργανισμών, όπως ας πούμε ο Οργανισμός Κωπαΐδας ή ο Σταθμός Ελέγχου… Κάπρων! Επτά χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή αλλά αγνοούνται 600 κρατικοί φορείς και οργανισμοί (!), όπως μας ενημερώνει άρθρο της Καθημερινής.
  • Κάρτα Πολίτη.Το ετοίμαζε ο Γ. Παπακωνσταντίνου το 2011. Ως συνήθως δεν έγινε τίποτα και τώρα η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα είναι έτοιμη το 2016. Ήμουν νιός και γέρασα που λένε….

 

Μέτρα για τη βελτίωση ανταγωνισμού/καλύτερη λειτουργία των αγορών

  • Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων: Εδώ γελάμε που λένε. Έγιναν κάποια ανοίγματα σε επαγγέλματα που δεν είχαν συντεχνιακή ισχύ και ήταν εύκολο να περάσει . Στις ισχυρές συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες) κάτι έγινε μόνο στους φορτηγατζήδες  στους υπόλοιπους δεν άνοιξε τίποτα παρά τους μειώσανε κάπως τα προνόμια. Περιμένουμε τώρα να δούμε τι ντρίμπλα θα κάνει η σημερινή κυβέρνηση για να μην εφαρμόσει όσα προβλέπει για τα φαρμακεία το 3ο μνημόνιο.
  • Εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ:Η κυβέρνηση Σαμαρά πέρασε ένα μέρος της περιβόητης εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ. Αγνόησε επιδεικτικά, για ψηφοθηρικούς λόγους, κάποια σημεία της όπως την κατάργηση του αγγελιοσήμου, την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος, το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή. Η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα εφαρμόσει την εργαλειοθήκη + την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος (για το αγγελιόσημο τσιμουδιά φυσικά…). Το αποτέλεσμα δεν κρίνεται βέβαια μόνο από τη ψήφιση νόμων αλλά κυρίως από την εφαρμογή τους και μέχρι στιγμής η βελτίωση που παρατηρείται δεν είναι αυτή που θα έπρεπε.

 

Διαχείριση Απορριμμάτων:

  • Παράνομες Χωματερές: Φοιτητής ακόμα γύρω στο 2000 θυμάμαι να διαβάζω στον τύπο για τα πρόστιμα που πλήρωνε κάθε χρόνο η χώρα μας στην Ε.Ε. για τις παράνομες χωματερές που βρίσκονταν στην επικράτεια της. Δεκαπέντε χρόνια μετά η κατάσταση ελάχιστα έχει βελτιωθεί , όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από το πρόσφατο άρθρο του site capital.
  • Λύματα, αποχετεύσεις, βιολογικοί καθαρισμοί: Τα ξεφτιλίκια μας (και τα πρόστιμα που μαντέψτε από ποιους πληρώνονται) στην Ευρώπη δεν περιορίζονται μόνο στις παράνομες χωματερές, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αν κλικάρετε στον σύνδεσμο.

 

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ήταν η μόνη που προχώρησε σε κάποιες μεταρρυθμίσεις από μόνη της και όχι με το ζόρι λόγω τροϊκανών πιέσεων. Μία από αυτές ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κας. Διαμαντοπούλου. Ο νόμος Διαμαντοπούλου προέβλεπε κάποιες γενναίες μεταρρυθμίσεις στα ελληνικά ΑΕΙ, με στόχο τη μείωση της παντοδυναμίας και του ανεξέλεγκτου των πανεπιστημιακών όπως και της ενίσχυσης της εξωστρέφειας των ελληνικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ο διάδοχος της κ. Αρβανιτόπουλος , εκλεκτό μέλος της συντεχνίας των πανεπιστημιακών, ευνούχισε το νόμο Διαμαντοπούλου περιορίζοντας την ισχύ των Συμβουλίων Διοίκησης σε όφελος αυτής των ήδη υπαρχόντων οργάνων των ΑΕΙ. Οι κυβερνήσεις Συριζανέλ φρόντισαν να ακυρώσουν ολοκληρωτικά αυτή τη soft version του νόμου Διαμαντοπούλου, επαναφέροντας την ελληνική παιδεία στο 1982 με την πλήρη έλλειψη λογοδοσίας του πανεπιστημιακού κατεστημένου, τη διαπλοκή καθηγητών-φοιτητών για την εκλογή πρυτάνεων και το «αριστερό» δικαίωμα των αιωνίων φοιτητών. Δύσμοιρο ελληνικό πανεπιστήμιο πόσο πιο χαμηλά θα πέσεις…

Η μεγάλη εικόνα των τελευταίων έξι χρόνων είναι πως οι ελληνικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις αποσπασματικά και ανόρεκτα, μόνο και μόνο για να πάρουν τις απαραίτητες δόσεις. Δεν υπήρξε από καμία κυβέρνηση ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης που να «τρέχει» παράλληλα με τις απαιτήσεις της Τρόικας. Το μόνο σχέδιο ήταν να τελειώνουμε με τα προαπαιτούμενα κακήν κακώς ώστε να βγούμε από την επιτήρηση και να γυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες. Η μεσοβέζικη εφαρμογή (σε πολλές περιπτώσεις απλά ψήφιση χωρίς εφαρμογή ή ψήφιση με αναίρεση μέσω μετέπειτα τροπολογιών…) των μεταρρυθμίσεων περιόρισε αισθητά την αποτελεσματικότητα αυτών. Έτσι δεν είναι περίεργο που σήμερα οι συνοδοιπόροι μας στην κρίση της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία) βγαίνουν από την κρίση και επιστρέφουν σε ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ εμείς βρισκόμαστε σε ακόμα μεγαλύτερο τέλμα.

Το χειρότερο είναι πως δεν είναι μόνο το πολιτικό μας σύστημα που δείχνει εγκλωβισμένο στο παρελθόν και φοβικό προς την αλλαγή, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, κρατικοδίαιτοι και αρπακολλατζήδες επιχειρηματίες, λαμόγια πάσης φύσεως, νέοι άνεργοι που έχουν βολευτεί με το να σιτίζονται από τα λεφτά του μπαμπά, αν αθροιστούν αποτελούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Από το 2010, εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό και συνεχίζουν να φεύγουν. Δυστυχώς θα φτάσουμε ακόμα πιο χαμηλά μέχρι να υπάρξει ανάταση. Μέχρι τότε κουράγιο και ο καθένας ας μας φροντίσει να προφυλάξει με τον καλύτερο τρόπο τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμο στη συγγραφή της παραπάνω ανάρτησης υπήρξε το παρακάτω άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη: Déjà vu

varoufakis_esquire

 

Μετά το άδοξο τέλος της υπερπαραγωγής των 1101, ο πολυαγαπημένος του ιστολογίου κονφερασιέ των οικονομικών Γιάνης ξαναχτυπά χριστουγεννιάτικα – διόλου τυχαίο τις μέρες που, σύμφωνα με την παράδοση, εμφανίζονται οι καλικάντζαροι.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο Γιάνης μας, που λέτε, ετοιμάζει του χρόνου ένα νέο κίνημα «πανευρωπαϊκού χαρακτήρα», το οποίο, όπως τόνισε θα είναι «μοναδικό» και «ριζοσπαστικό» (γουάου!), σημειώνοντας μάλιστα ότι θα έχει στόχο «τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το ιστολόγιο χαιρετίζει την κίνηση του Γιάνη, αφού χρόνια τώρα το λέμε πως ο Γιάνης μας είναι από την πάστα εκείνη των ανθρώπων που είναι γεννημένοι για μεγάλα πράγματα. Που στα μικρά, τα τετριμμένα, τα καθημερινά τα κάνουν θάλασσα γιατί ο νους τους είναι συνεχώς αλλού σε μεγαλεπήβολους και εξωπραγματικούς στόχους.

Τι και αν ο Γιάνης, σύμφωνα με τις φήμες, δεν μπόρεσε τόσους μήνες να καταθέσει μία στοιχειωδώς συγκροτημένη πρόταση στα Eurogroup και προκαλούσε τον γέλωτα με  «μεταρρυθμίσεις» όπως τις καλωδιωμένες νοικοκυρές που θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή. Τι και αν απορροφημένος από το τεράστιο project της «διαπραγμάτευσης» και την εφαρμογή σε αυτήν της τελευταίας λέξης της θεωρίας παιγνίων παραμέλησε τελείως τη διαχείριση των δημοσιονομικών και βούλιαξε την προσπάθεια των προηγούμενων ετών. Τι και αν με την σκληρή του διαπραγμάτευση και το chicken game τελικά συρθήκαμε σε capital controls, γονάτισε η επιχειρηματικότητα και το τραπεζικό σύστημα ξαναχρειάστηκε ανακεφαλοποίηση, μία ιστορία που μας κόστισε γύρω στα 40 δις. ευρώ .

Ο Γιάνης μας δε θα κριθεί από αυτά τα μικρά και ασήμαντα.Ο Γιάνης είναι εδώ για να αλλάξει τον κόσμο. Ο Γιάνης είναι εδώ για να διδάξει τους άχρωμους τεχνοκράτες που μαζεύονται στα Eurogroups. Ο Γιάνης πλέον μεταφράζεται σε ξένες γλώσσες, έπιασε τόπο το promotion που έκανε στον εαυτό του ως υπουργός-προβοκάτορας. Ο Γιάνης μοσχοπληρώνεται για διαλέξεις σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ο Γιάνης είναι γαμάτος, καλοντυμένος, ευφυής και, πάνω από όλα, αριστερός. Ο Γιάνης είναι τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του και τόσο εξαρτημένος με τη δημοσιότητα που δε θα πάψει να μας απασχολεί και το 2016.

Ευτυχώς, από μία θέση που δε θα μπορεί να επηρεάζει τις ζωές μας. Έτσι κάτι μου λέει πως θα το διασκεδάσουμε πολύ του χρόνου με την περίπτωση του. Και όσο περνάει η μπογιά του και γίνεται πιο απεγνωσμένη η προσπάθεια του για δημοσιότητα, τόσο πιο πολύ θα μας διασκεδάζει. Τόσο πολύ που μπορεί στο τέλος να του συγχωρήσουμε όσα περάσαμε φέτος και όσα μας φόρτωσε για το μέλλον με την ανερμάτιστη παρουσία του στην κρίσιμη θέση που του εμπιστεύθηκε ο κουτσαβάκης που παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας.

 

καλικαντζαράκι

Το Πασόκ είναι εδώ, μεταλλαγμένο αριστερό

«Λύση η αύξηση των εσόδων, όχι η περικοπή των συντάξεων» , έτσι δήλωσε η, φημισμένη για τις επιδόσεις της στο ζεϊμπέκικο, κυβερνητική μας εκπρόσωπος (για της γραφής το αληθές πατήστε εδώ).

«Και από που θα έρθουν τα έσοδα κα. Γεροβασίλη μου;», σε ρωτά ο αλεπουδράκουλας με αφέλεια μικρού παιδιού.

Μήπως από την αύξηση φόρων;  Όπως ας πούμε αυτόν που βάλατε στο κρασί γιατί δε σας βγήκε ο ΦΠΑ στα φροντιστήρια που θα έμπαινε για να μη μπει φόρος στο μοσχαρίσιο κρέας;

Μήπως από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων ή/και των εργοδοτών;

Θα μας πείτε να ξέρουμε κα. Γεροβασίλη, ποιο ισοδύναμο θα εφεύρετε πάλι για να «αντισταθείτε» στους ανάλγητους νεο-φιλελεύθερους δανειστές μας;

Ναι το ξέρουμε κα. Γεροβασίλη ο σκοπός σας είναι ιερός και, αν μη τι άλλο, αριστερός.

Να προστατεύσουμε τους καημένους συνταξιούχους ΔΕΚΟ-τραπεζών που τους έχουν ρίξει τις συνολικές αποδοχές κάτω από τα 3000 ευρώ.

Να προστατεύσουμε από τα νύχια των νεο-φιλελεύθερων αρπακτικών τον κιμπάρη 50-άρη συνταξιούχο του Δημοσίου.

Να προστατεύσουμε τις καημένες τις άγαμες θυγατέρες δημοσίων υπαλλήλων. Μείνανε που μείνανε στο ράφι, να τους κόψουμε και την αποζημίωση;

Η κα. Γεροβασίλη και το κυνικό παρεάκι που μας κυβερνά έχουν δώσει προτεραιότητα στους πελάτες τους: δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους του Δημοσίου. Έτσι εκλαμβάνουν το πολιτικό τους συμφέρον, και σπεύδουν να στηρίξουν τις ομάδες εκείνες που τους ψήφισαν με συντριπτικά ποσοστά.

Η κοιμισμένη γενιά των 30άρηδων πότε θα καταλάβει το δικό της συμφέρον; Πότε θα ξυπνήσει να πάρει με τις πέτρες καλοζωισμένους/ες πενηντάρ-ηδες/-ες που υποσκάπτουν το μέλλον της, όπως η μπουζουκόβια κυβερνητική εκπρόσωπος;

Κοιμάται ακόμα υπό την επήρεια των παραμυθιών που την τάισαν οι Βαξεβάνηδες, οι Χατζηστεφάνου, τα debtocracy και οι catastroikες; Ή μήπως έχει βολευτεί με το να σιτίζεται από τις συντάξεις του μπαμπά και της μαμάς και αυτή να κλαίγεται και να αμπελοφιλοσοφεί στα μπαράκια και στις καφετέριες;

Από τα πρώτα κιόλας δείγματα γραφής των κυβερνήσεων Συριζανέλ, είχα εκφράσει το φόβο μου πως η ζημιά που θα προκαλέσουν στην οικονομία δε θα είναι τίποτα μπροστά στη ζημιά που θα αφήσουν πίσω τους όσον αφορά τη θέση της χώρας στο γεωπολιτικό προσκήνιο.

Οι εξελίξεις, δυστυχώς, φαίνεται πως με δικαιώνουν. Πλέον έχουν πληθύνει επικίνδυνα ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε. οι φωνές που ζητάνε την έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη Schengen και δεν περιορίζονται στους συνήθεις κακούς, τον Jeroen Dijsselbloem και τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας. Η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τις προσφυγικές ροές από την ανατολή ως διαπραγματευτικό όπλο, όσο περνάει ο καιρός μοιάζει κακά υπολογισμένος λεονταρισμός, με απρόβλεπτες για τη χώρα συνέπειες.

Αντίθετα με εμάς, οι Τούρκοι φαίνεται πως εκμεταλλεύθηκαν πολύ καλύτερα τη θέση τους στο ζήτημα των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, όπως αποτυπώθηκε στην πρόσφατη συμφωνία με την Ε.Ε. Η Ελλάδα σε ρόλο θλιβερού κομπάρσου απλά συμμετείχε στις διαδικασίες σύναψης της συμφωνίας…

Σκυλί που δε δαγκώνει, γαβγίζει. Ο ολοένα και πιο απομονωμένος στο διεθνές πολιτικό τοπίο κ. Τσίπρας, επέλεξε να …γαβγίσει κατά της  Τουρκίας στο twitter. Τα tweets του απαντήθηκαν δηκτικά από τον Τούρκο πρωθυπουργό Ahmet Davutoğlu, έναν άνθρωπο με μακρά θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του και πλούσιο συγγραφικό έργο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Τελικά, κατέβηκαν οι αναρτήσεις από τον αγγλόφωνο λογαριασμό του πρωθυπουργού (στον ελληνόφωνο έμειναν, για τις ανάγκες της εγχώριας κατανάλωσης σε τζάμπα πατριωτική μαγκιά προφανώς…) με τη δικαιολογία πως έγιναν, χωρίς την έγκριση του πρωθυπουργού, από συνεργάτη του που ήταν παρών κατά τις συνομιλίες των δύο ηγετών. Μεγαλύτερη ποσότητα γελοιότητας σε μία παράγραφο δύσκολα να χωρέσει, δε φαντάζομαι να θέλετε να σχολιάσω τα παραπάνω, ε;

Τρομάζει κανείς, όταν αντιπαραβάλλει την ανεπάρκεια του πρωθυπουργού και του επιτελείου του με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας. Τυπικό παιδί του αριστερού κομματικού σωλήνα, ο Αλέξης γαλουχήθηκε με τις πορείες, τις καταλήψεις και τους κάθε φύσεως «αγώνες» εκ του ασφαλούς στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής ασυδοσίας. Ακολούθησε η κομματική ανέλιξη, τα μικροπολιτικά παιχνίδια και η εξοικείωση με τις αμοραλιστικές τακτικές που χρειάζονται στην πολιτική. Σε όλα τα παραπάνω ο Αλέξης έχει γίνει αυθεντία. Έλα όμως που δε φτάνουν όταν πρέπει να κυβερνήσεις μία χρεοκοπημένη χώρα σε αυτή τη δυσμενή διεθνή συγκυρία…

Ποτέ του δεν αγάπησε το διάβασμα ο Αλέξης, αν εξαιρέσεις την απομνημόνευση τσιτάτων από κάποια best-sellers της αριστερής βιβλιογραφίας. Ποτέ του δεν τον ενδιέφερε οποιαδήποτε γνώση που ξεπερνούσε το μικρόκοσμο δράσης του.  Ποτέ του δεν εργάστηκε, δεν πέρασε το ζόρι να συντηρεί τον εαυτό του από τα λεφτά του μόχθου του,  δεν είχε διοικητική εμπειρία εκτός του κόμματος. Τα περίπου δυόμισι χρόνια που μεσολάβησαν από την ανάδειξη του σε ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι την εκλογή του στη θέση του πρωθυπουργού, φάνηκε πως δεν ήταν αρκετά για να καλύψει τα παραπάνω κενά.

Το υπόβαθρο και η ικανότητα ενός ηγέτη φαίνεται πρωτίστως από την επιλογή συνεργατών. Με αυτόν τον αμόρφωτο άνθρωπο στο τιμόνι της χώρας  φτάσαμε στο σημείο να λαμβάνονται κρισιμότατες αποφάσεις για το μέλλον των επόμενων γενεών από τους Κοτζιάδες και ένα τσούρμο ακατάλληλων παρατρεχαμένων. Με τις τακτικές τους κατάφεραν, παρακάμπτοντας έμπειρους διπλωμάτες και γνώστες των διεθνών συσχετισμών, να φέρουν τη χώρα στη μεγαλύτερη διεθνή απομόνωση από τον καιρό της χούντας. Η ιστορία έχει δείξει πως όποτε η χώρα βρέθηκε για μεγάλο διάστημα διεθνώς απομονωμένη, ακολούθησαν εθνικές τραγωδίες.  Τραγωδίες οι οποίες  μένουν , μαζί με τους υπαίτιους τους, για πάντα στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας και δε μπορούν να σβηστούν όπως οι αναρτήσεις στο twitter…

υ.γ. Να συγχαρούμε για την φοβερά έγκαιρη παρέμβαση του τον Έλληνα επίτροπο Δ. Αβραμόπουλο, που φρόντισε χθες να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Κάτι τέτοιες στιγμές μελαγχολούμε που ο άνθρωπος αυτός δε βρίσκεται στη θέση που του ταιριάζει, αυτή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας…