Δεν τον λες και τον πιο συμπαθή άνθρωπο στον κόσμο τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Έχει και αυτή την τάση να τα λέει χοντροκομμένα χωρίς κανένα διπλωματικό τακτ (ένα θεματάκι όσον αφορά τη διεθνή διπλωματία το έχουν διαχρονικά οι Γερμανοί …), οπότε γίνεται ακόμα πιο αντιπαθής. Όμως, δε μπορεί κανείς να του καταλογίσει έλλειψη ειλικρίνειας, ορισμένες φορές οι δηλώσεις του αποτυπώνουν την πραγματικότητα με τον πιο ωμό τρόπο. Τέτοια ήταν η παλαιότερη δήλωση του πως για την αποτυχία της Ελλάδας φταίνε οι ελίτ της αλλά και η τελευταία του ατάκα-μπηχτή προς τον κ. Τσίπρα «Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε!».

Η εφαρμογή ποτέ δεν ήταν δυνατό σημείο του κ. Τσίπρα, αν εξαιρέσεις θέματα κομματικών συσχετισμών και προεκλογικών εκστρατειών. Μαθημένος μία ζωή σε καταλήψεις, πορείες, υποστήριξη κάθε συντεχνιακού αιτήματος, υποσχέσεις προς πάσα κατεύθυνση από την ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης δε χρειάστηκε ποτέ του να ζήσει το καθημερινό άγχος της διοίκησης, της διαχείρισης, της κατάρτισης στόχων και της προσπάθειας για την επίτευξη τους εν μέσω των εμποδίων μίας πολύπλοκης πραγματικότητας.  Πρώτη φορά του συνέβησαν τα παραπάνω όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός στα 40 του. Πολύ αργά για να μπορέσει να καλύψει τα κενά των προηγούμενων χρόνων.

Ο κ. Τσίπρας μαθαίνει σήμερα στην πράξη πόσο ανέφικτα ήταν αυτά που ευαγγελίζονταν τόσα χρόνια. Θυμίζει φοιτητή που μαθημένος να ζει από τα λεφτά του μπαμπά, ξαφνικά αποκόπτεται από τον ομφάλιο λώρο της πατρικής υποστήριξης, ξεκινά να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος από όσο νόμιζε. Με τη βασική διαφορά πως ο καλοζωισμένος φοιτητάκος πληρώνει ο ίδιος την παρατεταμένη ανεμελιά του όταν ξαφνικά αποφασίζει να γίνει αυτόνομο άτομο. Ενώ την απότομη προσαρμογή του κ. Τσίπρα από τη χαβαλεδιάρικη και ανεύθυνη αντιπολίτευση στην κυβερνητική ευθύνη θα την πληρώσει συλλογικά η ελληνική κοινωνία. Μία κοινωνία που, δυστυχώς,  ακόμα δεν έχει καταφέρει να μετουσιώσει σε μαθήματα τα παθήματα των έξι χρόνων κρίσης και κατακερματισμένη προσπαθεί σήμερα να περισώσει ό,τι μπορεί από τα «μεγαλεία» του παρελθόντος. Ανάμεσα στις συμπληγάδες των δανειστών και των αντιδρώντων κοινωνικών ομάδων δε βρίσκεται μόνο ο κ. Τσίπρας αλλά το μέλλον τη χώρας. Τα πράγματα δείχνουν δυσκολότερα από ποτέ.

Έγραφα, λίγο καιρό πριν, σε ανάρτηση με τίτλο «Η Αριστερά της τζάμπα μαγκιάς», τα παρακάτω:

«Ήταν, λοιπόν, το 1981 η χρονιά σταθμός για την ελληνική αριστερά. Μπορεί το ΚΚΕ να νομιμοποιήθηκε το 1974, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έπαψε να είναι εχθρικός προς τους Έλληνες αριστερούς. Αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά κατά την πρώτη οκταετία του Πα.Σο.Κ. Αναγνωρίζεται η Εθνική Αντίσταση, αποκαθίσταται το κοινωνικό κύρος των αριστερών και παύει ο έλεγχος «κοινωνικών φρονημάτων» για όσους προσλαμβάνονται στον (ή παίρνουν δουλειές από τον) κρατικό μηχανισμό.

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη χώρα μας, η μετάβαση στη νέα κατάσταση γίνεται με υπερβολικό τρόπο. Οι κυνηγημένοι του παρελθόντος, γίνονται οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι στο νέο σκηνικό. Η ελληνική αριστερά εξαργυρώνει τις διώξεις του παρελθόντος με την πλήρη ασυλία της στο καθεστώς ασυδοσίας που εγκαθιδρύει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πλέον οι αριστεροί έχουν δικαιώματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όποιος τους κάνει κριτική ή επιχειρεί να τους ελέγξει κατηγορείται για ολίσθηση σε αυταρχικές πρακτικές.

Δεν είναι τυχαίο πως το Πασοκ εκτός από τους «πρασινοφρουρούς» θα φροντίσει τη δεκαετία του 80′ να διορίσει μεγάλο αριθμό μελών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. Παράλληλα, το παλιό αυταρχικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. Οι σχολικοί επιθεωρητές και άλλα όργανα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων καταργούνται με το σκεπτικό πως μέχρι τώρα έκριναν με κομματικά κριτήρια. Οι συνδικαλιστές αποκτούν πρωτόγνωρα και προκλητικά προνόμια.

Έτσι, εντός του πλαισίου της Πασοκικής ασυδοσίας των 80s συντελέστηκε ο πλήρης ηθικός εκμαυλισμός της ελληνικής αριστεράς. Από μία παράταξη που είχε συνηθίσει στην παρανομία και στην υποστήριξη των outsiders του δεξιού αυταρχικού καθεστώτος, μετατράπηκε σε μία παράταξη που άρχισε να απολαμβάνει τους πόρους του συστήματος με τρόπο εντελώς αναξιοκρατικό. Έγινε και αυτή μέρος του πελατοκεντρικού συστήματος, κρατώντας όμως τις ιδεολογικές αναφορές της και τον καταγγελτικό της λόγο για να διατηρεί ξεχωριστό πολιτικό στίγμα από τα δύο μεγάλα κόμματα.»

 

Ευχαριστώ λοιπόν τον σύντροφο Ιάσονα Σχινά-Παπαδόπουλο που με την οργίλη σημερινή του ανακοίνωση κατά του «Πρώτου Φλέματος» δικαιώνει με τον πιο πειστικό τρόπο τα γραφόμενα μου. Οι διορισμοί της μαμάς του Ιάσονα, του αδερφού του Ιάσονα και της φίλης του Ιάσονα αποτελούν το κερασάκι σε μία τεράστια τούρτα διορισμών συγγενών, συντρόφων (φιλενάδων, όχι κομματικών συντρόφων) και φίλων κομματικών στελεχών του Σύριζα. Όμως αυτό που την κάνει να ξεχωρίζει είναι η απάντηση του γραμματέα της νεολαίας του Σύριζα στο δημοσίευμα του Πρώτου Θέματος.

Ο σύντροφος Ιάσονας λοιπόν όχι μόνο δε νιώθει καμία ανάγκη να απολογηθεί για το βόλεμα της οικογένειας του αλλά μας το παρουσιάζει ως θυσία για την ιδεολογία και το κόμμα, το οποίο αναφέρει πως τους ζήτησε να «βάλουν πλάτη». Για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα μας αραδιάζει όλη την ιστορία των αγώνων της οικογένειας από τον αντάρτη παππού και την επονίτισσα γιαγιά μέχρι τα κατορθώματα του ιδίου και του αδελφού του το «Δεκέμβρη» του 2008. Μας λέει δηλαδή ρε παιδί μου τόσα χρόνια αγώνων δικαιούμεθα και εμείς μία θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αδιάφορο αν έχουμε το υπόβαθρο για να προσφέρουμε ουσιαστικές υπηρεσίες στο κυβερνητικό έργο από αυτή τη θέση – αφού το κόμμα μας ζήτησε να βάλουμε πλάτη και εμείς έχουμε πιστοποιητικά αγώνων, έληξε το θέμα.  Έτσι, ο σύντροφος Ιάσων δεν καταδέχεται καν να απαντήσει στις κατηγορίες του ρεπορτάζ του Πρώτου Φλέματος, το οποίο  το χαρακτηρίζει ως πόνημα «ρουφιάνων». Άλλη μία κλασική τακτική των σημερινών αριστερών: όταν τους στριμώχνεις πολιτικά, τότε αμέσως ανασύρουν μία ταμπέλα (ρουφιάνος, νέο-φιλελεύθερος, πρόβατο της Συγγρού, πληρωμένο τρολ κ.λπ) να σου κολλήσουν. Αφού είσαι «ρουφιάνος» (ή όποια άλλη ταμπέλα βρουν βολική)  τελείωσε, δε χρειάζεται να μπουν σε δύσκολες διαδικασίες όπως το να κάνουν διάλογο με επιχειρήματα.

Μετά το 1981 δημιουργήθηκε ένα τέρας στην Ελλάδα. Μία αριστερά η οποία, πατώντας στους αγώνες και τις διώξεις των προηγούμενων χρόνων, κέρδισε με την εύνοια του πασοκικού καθεστώτος το δικαίωμα να έχει υπέρμετρα δικαιώματα, χωρίς τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Παιδί αυτής της νοοτροπίας είναι ο σύντροφος Ιάσονας. Και είναι τόσο βαθιά ποτισμένος από αυτήν, που και να διαβάσει την κριτική που του ασκούν δεν πρόκειται να νιώσει την παραμικρή εσωτερική αμφισβήτηση. Το αστείο είναι πως, αν εξαιρέσεις το ιδεολογικό περιτύλιγμα, η ουσία των αντιλήψεων της ελληνικής αριστεράς για τη δημόσια διοίκηση είναι ταυτόσημη με αυτή του Πασόκ και της Ν.Δ.. Βλέπει δηλαδή τη δημόσια διοίκηση ως ένα όχημα για το διορισμό ημετέρων. Όσο παραμένει αυτή η νοοτροπία, η κάθε κυβέρνηση να διορίζει τους δικούς της, για να τους αντικαταστήσει η επόμενη με τους δικούς της, η ελληνική δημόσια διοίκηση θα συνεχίζει να χαρακτηρίζεται από έλλειψη συνέχειας και αποτελεσματικότητας. Η «πρώτη φορά αριστερά» έφερε νέα πρόσωπα, όχι όμως νέες νοοτροπίες.

Την ίδια ώρα που εμείς ασχολούμαστε με τον Ιάσονα και τους λοιπούς διορισμούς ημετέρων της κυβέρνησης, οι Βούλγαροι μας κοροϊδεύουν ευχαριστώντας μας για τις θέσεις εργασίας που δημιουργήθηκαν στη χώρα τους από τη φυγή ελληνικών επιχειρήσεων μετά τα capital controls. H Eldorado Gold, μετά από ταλαιπωρίες χρόνων, ανακοίνωσε την απόσυρση της από τη χώρα αφήνοντας εκατοντάδες ανέργους. Η Softex κλείνει και αυτή το εργοστάσιο της στην Ελλάδα. Οι αντιδράσεις της κυβέρνησης;  Ο κ. Σκουρλέτης  μας είπε πως η Eldorado Gold δεν πλήρωνε φόρους (ψέμα) και πως οι εργαζόμενοι της «Ελληνικός Χρυσός» έχουν χάσει την ταξική τους συνείδηση (την οποία έχει αυτός, σύζυγος γόνου εφοπλιστού και κάτοικος Εκάλης…) και το υπουργείο Εργασίας υποσχέθηκε την επαναλειτουργία της Softex με κάθε νόμιμο μέσο, προφανώς ακόμα και αν αυτό γίνει με επιβάρυνση των δημοσιονομικών της χώρας, όπως στην ΕΒΖ.

Το σκηνικό μου θυμίζει πολύ τα όσα διάβασα στο βιβλίο του Tony Judt “Postwar – A history of Europe since 1945” για τη δεκαετία του 80’ στα πάλαι ποτέ «σοσιαλιστικά» κράτη της Ανατολικής Ευρώπης. Το κόμμα ελέγχει πλήρως το κράτος, όμως ο κρατικός έλεγχος δεν επαρκεί για να υπάρξει οικονομική άνοδος – το αντίθετο, συνιστά τροχοπέδη. Το σημερινό ελληνικό κράτος πλεονεκτεί σε σχέση με τα σοσιαλιστικά του παρελθόντος στο ότι  η σημερινή Ευρωπαϊκή Ένωση, παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζει, είναι σε καλύτερη κατάσταση από την ΕΣΣΔ των μέσων της δεκαετίας του 80. Από την άλλη όμως, οι σημερινοί Έλληνες είναι πολύ πιο καλοζωισμένοι συγκριτικά με τους κατοίκους των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης πριν 30 χρόνια. Αν η επερχόμενη επιδείνωση ξεπεράσει κάποιο κατώφλι, η λαϊκή οργή θα εκφραστεί με μεγάλη ένταση. Συνεπώς, τα χειρότερα που έρχονται καλό είναι να τα ζήσουμε με κυβέρνηση Σύριζα για να μη χρεωθεί αλλού ο λογαριασμός και έχουμε επαναφορά ενός αντιμνημονιακού Σύριζα-ζόμπι . Προσδεθείτε λοιπόν και ψυχραιμία…

Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός πολλών συντρόφων μεταρρυθμιστών στα σόσιαλ μύδια για την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. Υπήρχε μία αίσθηση στα γραφόμενα τους πως κάτι πολύ σημαντικό έγινε χθες και ξαφνικά η χώρα μπορεί να ελπίζει. Είναι έτσι; Ας τα βάλουμε κάτω ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις.

  • Ο Κυριάκος ήταν με διαφορά ο καλύτερος των τεσσάρων υποψηφίων. Μορφωμένος, κοσμοπολίτης, με κάποια εργασιακή εμπειρία πριν μπει στην πολιτική και με διοικητική εμπειρία σε υπουργείο, είχε ένα δυνατό πακέτο που δε διέθεταν οι εκπρόσωποι της παραδοσιακής ελληνικής δεξιάς Μεϊμαράκης και Τζιτζικώστας. Ο αυτοδημιούργητος Άδωνις θα μπορούσε να αποτελέσει μία ισάξια επιλογή, αν δεν τον κυνηγούσε η αμετροέπεια και το καρατζαφερικό παρελθόν του. Ο Κυριάκος αντίθετα είναι μετριοπαθής, ψύχραιμος και υποστηρίζει φιλελεύθερες θέσεις τόσο στα οικονομικά όσο και στα κοινωνικά.
  • Δεν έχω άποψη για το έργο που άφησε πίσω του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Το νομοσχέδιο του για αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων έπεσε πάνω στην αλλαγή κυβέρνησης και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ίσως έκανε σημαντική διοικητική δουλειά που δεν πρόλαβε να φανεί, ίσως πάλι ήταν μία μετριότητα που μας τον παρουσίαζαν ως σπουδαίο μεταρρυθμιστή συγκεκριμένα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Τώρα θα φανούν ξεκάθαρα τα διοικητικά του προσόντα. Πάντως, επειδή παρακολούθησα την καμπάνια του στο διαδίκτυο, έκανε μία αξιοπρόσεκτη προεκλογική εκστρατεία, πιασάρικη αλλά και καλόγουστη μαζί. Πράγμα που σημαίνει πως είχε γύρω του ένα δυνατό επιτελείο και αυτό είναι ένα καλό δείγμα, σκεφτείτε π.χ. το επικοινωνιακό βατερλώ του δημοσιογράφου-επικεφαλής του Ποταμιού.
  • Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να κέρδισε χθες την εσωκομματική μάχη, όμως ο πόλεμος μόλις άρχισε. Η Ν.Δ. δε μεταμορφώθηκε σε μία νύχτα σε ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα. Το καρκίνωμα που λέγεται Κώστας Καραμανλής Β’ μαζί με την αυλή του (Στυλιανίδηδες, Αντώναροι και κακό συναπάντημα) θα είναι εκεί και θα διεκδικεί το μερίδιο εξουσίας που του αναλογεί. Τα πελατειακά δίκτυα των βουλευτών του κόμματος είναι ζωντανά παρά τα έξι χρόνια κρίσης. Για παράδειγμα, στο νομό μου, επί κυβερνήσεων Συριζανέλ, πρώην (!) γαλάζιος βουλευτής καθορίζει σημαντικό αριθμό προσλαμβανομένων σε ιδιωτικές εταιρίες! Όλοι αυτοί οι «γαλάζιοι κοτζαμπάσηδες» θα αντιδράσουν σε φιλελεύθερες και αξιοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα περιορίσουν το ρόλο τους. Σε αυτή την ισορροπία τρόμου μεταξύ μεταρρυθμίσεων και απαιτήσεων των δανειστών από τη μία και απαιτήσεων της κομματικής βάσης από την άλλη, ο Α. Σαμαράς έγειρε ξεκάθαρα προς τη δεύτερη μεριά. Αποτέλεσμα να μη μπορέσει να δώσει κάποια διέξοδο από την κρίση και την αναπόφευκτη φθορά να την εκμεταλλευθεί το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ελπίζουμε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα σταθεί ξεκάθαρα στη μεριά των μεταρρυθμίσεων, όμως αν δεν προσέξει αυτό μπορεί να προκαλέσει την απώλεια του εσωκομματικού ελέγχου.
  • Σε συνέχεια του προηγούμενου, αν σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη σε ποιους υπουργούς θα στηριχθεί; Στο παρόν κοινοβουλευτικό σώμα της Ν.Δ. είναι ελάχιστες οι αξιόλογες υποψηφιότητες. Συνεπώς, αν θέλει να έχει αξιόλογο κυβερνητικό σχήμα είτε θα πρέπει να υπάρξει σημαντική ανανέωση των βουλευτών της Ν.Δ. με αξιόλογους νέους ανθρώπους, είτε θα πρέπει να στηριχτεί σε τεχνοκράτες και εξωκοινοβουλευτικούς. Το πρώτο το κόβω ιδιαίτερα χλωμό, το δεύτερο θα συναντήσει ισχυρές αντιδράσεις από τους βουλευτές-κοτζαμπάσηδες που θα συνωστιστούν για μία υπουργική θεσούλα.

Συμπέρασμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του ο Κυριάκος και αν τολμήσει τις απαιτούμενες ρήξεις θα βρει πολλές αντιδράσεις πρώτα από το ίδιο του το κόμμα. Ένα άνοιγμα στο φιλελεύθερο και κεντρώο χώρο (Ποτάμι, Δημιουργία Ξανά, Δράση και μέρος του Πασόκ) θα ήταν η ενδεδειγμένη κίνηση, εξάλλου πολλές από τις χθεσινες ψήφους προέρχονται από ψηφοφόρους των παραπάνω κομμάτων. Παράλληλα θα ήταν θετική μία περιθωριοποίηση της λαϊκής δεξιάς πτέρυγας του κόμματος, κάτι όμως που ενέχει σημαντικά ρίσκα.Σύντομα λοιπόν θα τον δούμε στα δύσκολα. Σίγουρα είναι ικανότερος των Κωστάκη, ΓΑΠ και Τσίπρα (αυτό δε θέλει και μεγάλες ικανότητες βέβαια…) και πιθανώς αποδειχθεί αποτελεσματικότερος του πατέρα και της αδερφής του. Πολύ δύσκολα όμως θα μπορούσα να πιστέψω πως μπορεί να φτάσει σε συγκρότηση και διαχειριστική επάρκεια έναν Σημίτη. Δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό που επικράτησε στο «μεταρρυθμιστικό διαδίκτυο», τον οποίο περισσότερο ερμηνεύω ως ανάγκη για ψυχολογική ανάταση μετά από αλλεπάλληλα απογοητευτικά εκλογικά αποτελέσματα, όμως αποτιμώ θετικά το χθεσινό αποτέλεσμα. Η νίκη του Κυριάκου ήταν ένας καλός οιωνός στη μάχη κατά του κρατισμού και του παλαιοκομματισμού.

«Μα καλά ο γιός του Μητσοτάκη και αδερφός τη Ντόρας θα καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό;» θα μου πεις και δε θα έχεις και άδικο. Από την άλλη μη ξεχνάς πως ήταν ο μόνος βουλευτής της Ν.Δ. που είχε το θάρρος να μην υπερψηφίσει την υποψηφιότητα του προέδρου Πάκη με σαφή αιτιολογία (τις πελατειακές πρακτικές του τελευταίου ως υπουργού όπως και την παρομοιώδη του αδράνεια όταν η Αθήνα καίγονταν το Δεκέμβρη του 08’). Έχουν πολλοί πολιτικοί μας αντίστοιχη παρρησία;

αρχηγός

Αρχές του 2016 και ζούμε άλλο ένα πολύκροτο επεισόδιο του σίριαλ «Η ελληνική κυβέρνηση αντιστέκεται στην τρόικα (ή θεσμούς ή κουαρτέτο)». Τίτλος του τελευταίου επεισοδίου «μεταρρύθμιση ασφαλιστικού».

Από το 2010 έχουμε ζήσει πολλά τέτοια επεισόδια. Θυμάστε το «Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων»; Το «Καταπολέμηση φοροδιαφυγής μέσω αποδείξεων»; Το «Ιδιωτικοποιήσεις»;   Το «Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων»;

Συνήθως κάθε χρονιά παρακολουθούμε αποσπασματικά τα επεισόδια του σίριαλ, βουλιάζοντας στις αυτοτελείς ιδιαιτερότητες του καθενός και χάνοντας τη μεγάλη εικόνα.

Αυτή τη μεγάλη εικόνα θα προσπαθήσω να αναδείξω με το σημερινό άρθρο το οποίο θα παρακολουθήσει μερικά από τα θέματα που μας απασχόλησαν τα χρόνια αυτά σε βάθος χρόνου…

Μεταρρύθμιση φορολογικού συστήματος – καταπολέμηση φοροδιαφυγής/λαθρεμπορίου

  • Δημιουργία Ανεξάρτητης Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων: Μετά από πολλές πιέσεις της Τρόικας η κυβέρνηση Σαμαρά υπέκυψε και προχώρησε σε δημιουργία Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, ανεξάρτητης από το υπουργείο Οικονομικών. Λίγο μετά ο επικεφαλής της ανεξάρτητης αρχής κ. Θεοχάρης καρατομήθηκε από την κυβέρνηση για να αντικασταθεί από την εκλεκτή της κα. Σαββαϊδου. Η κα. Σαββαϊδου είχε, με μικρές διαφοροποίησεις, την τύχη του κ. Θεοχάρη επειδή δεν τύγχανε να είναι αρεστή στην παρούσα κυβέρνηση. Για πολλή ανεξαρτησία μιλάμε…
  • Διασύνδεση ταμειακών μηχανών: Ετέθη ως στόχος επί υπουργίας Αλογοσκούφη (τον θυμάστε;). Προβλέφθηκε στον φορολογικό Νόμο του 2011 που πέρασε τον Μάρτιο 2011, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα μελετάει το ενδεχόμενο να την εφαρμόσει….
  • Ηλεκτρονική Τιμολόγηση: Ενώ είμαστε από τις πρώτες χώρες που υιοθετήσαμε την Κοινοτική Οδηγία για την ηλεκτρονική τιμολόγηση, από το 2001, εντούτοις επειδή δεν γίνεται υποχρεωτική η εφαρμογή της, ακόμα βρισκόμαστε σε εμβρυακό στάδιο. Και τα εικονικά τιμολόγια καλά κρατούν…
  • Προώθηση χρήσης πλαστικού χρήματος: Και αυτό το ακούμε εδώ και χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση μέσω του αναπληρωτή υπουργού κ. Αλεξιάδη έδειξε στην αρχή αποφασισμένη για την προώθηση των ηλεκτρονικών πληρωμών και κατάργηση του βλακώδους μέτρου των αποδείξεων. Μετά μας το γύρισε και είπε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε τις αποδείξεις επί πενταετία (!). Τώρα ακούμε πως θα συνδεθεί το αφορολόγητο με τις πληρωμές μέσω καρτών, χωρίς όμως να έχουν λυθεί βασικά προβλήματα (π.χ. προμήθεια τραπεζών για πληρωμές μέσω καρτών) οπότε αναμένουμε να είναι ιδιαίτερα προβληματική η εφαρμογή του μέτρου και με φτωχά αποτελέσματα στους τομείς με μεγάλη φοροδιαφυγή (ελεύθεροι επαγγελματίες).
  • Σύστημα Εισροών/Εκροών:Έχει εγκατασταθεί σε πολλά πρατήρια αλλά λείπει η επεξεργασία των δεδομένων που παράγονται ώστε να περιοριστεί το λαθρεμπόριο. Για να κλείσει πλήρως το κύκλωμα πρέπει να καλύψει και τα διυλιστήρια, πράγμα που φαίνεται να το αποφεύγουν επιμελώς οι κυβερνήσεις μας, ακόμα και η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση που δε μασάει από ολιγάρχες…

 

Αναβάθμιση & εκσυγχρονισμός Δημόσιας Διοίκησης:

  • Σύστημα Ηλεκτρονικών Προμηθειών Δημοσίου. Το θυμάμαι να αναφέρεται από το πρώτο μνημόνιο του 2010. Οι υποδομές (εξοπλισμός και λογισμικό) μετά από πολλά χρόνια που το τυραννάμε έχουν εγκατασταθεί και λειτουργούν στο αρμόδιο υπουργείο. Ακόμα όμως μικρό ποσοστό των προμηθειών του Δημοσίου γίνεται μέσω του συστήματος.
  • Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων: Τέσσερα χρόνια μετά από το πρώτο μνημόνιο και μετά από συνεχείς πιέσεις, καταφέραμε το 2014 να έχουμε έτοιμο νομοσχέδιο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Λόγω των πρόωρων προεδρικών εκλογών και των εκλογών που ακολούθησαν, το νομοσχέδιο του κ. Μητσοτάκη δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η νέα κυβέρνηση, όπως πάντα γίνεται στην Ελλάδα, το απέρριψε ολοκληρωτικά και φέτος αναμένεται να δούμε την δική της εκδοχή για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Κρατήστε μικρό καλάθι…
  • Κατάργηση/συγχώνευση δημοσίων οργανισμών: Ήταν το 2009 όταν με συντονιστή τον κ. Πάγκαλο ξεκίνησε η καταγραφή των οργανισμών και φορέων του Δημοσίου με στόχο την κατάργηση ή συγχώνευση των χωρίς αντικείμενο οργανισμών, όπως ας πούμε ο Οργανισμός Κωπαΐδας ή ο Σταθμός Ελέγχου… Κάπρων! Επτά χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή αλλά αγνοούνται 600 κρατικοί φορείς και οργανισμοί (!), όπως μας ενημερώνει άρθρο της Καθημερινής.
  • Κάρτα Πολίτη.Το ετοίμαζε ο Γ. Παπακωνσταντίνου το 2011. Ως συνήθως δεν έγινε τίποτα και τώρα η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα είναι έτοιμη το 2016. Ήμουν νιός και γέρασα που λένε….

 

Μέτρα για τη βελτίωση ανταγωνισμού/καλύτερη λειτουργία των αγορών

  • Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων: Εδώ γελάμε που λένε. Έγιναν κάποια ανοίγματα σε επαγγέλματα που δεν είχαν συντεχνιακή ισχύ και ήταν εύκολο να περάσει . Στις ισχυρές συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες) κάτι έγινε μόνο στους φορτηγατζήδες  στους υπόλοιπους δεν άνοιξε τίποτα παρά τους μειώσανε κάπως τα προνόμια. Περιμένουμε τώρα να δούμε τι ντρίμπλα θα κάνει η σημερινή κυβέρνηση για να μην εφαρμόσει όσα προβλέπει για τα φαρμακεία το 3ο μνημόνιο.
  • Εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ:Η κυβέρνηση Σαμαρά πέρασε ένα μέρος της περιβόητης εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ. Αγνόησε επιδεικτικά, για ψηφοθηρικούς λόγους, κάποια σημεία της όπως την κατάργηση του αγγελιοσήμου, την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος, το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή. Η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα εφαρμόσει την εργαλειοθήκη + την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος (για το αγγελιόσημο τσιμουδιά φυσικά…). Το αποτέλεσμα δεν κρίνεται βέβαια μόνο από τη ψήφιση νόμων αλλά κυρίως από την εφαρμογή τους και μέχρι στιγμής η βελτίωση που παρατηρείται δεν είναι αυτή που θα έπρεπε.

 

Διαχείριση Απορριμμάτων:

  • Παράνομες Χωματερές: Φοιτητής ακόμα γύρω στο 2000 θυμάμαι να διαβάζω στον τύπο για τα πρόστιμα που πλήρωνε κάθε χρόνο η χώρα μας στην Ε.Ε. για τις παράνομες χωματερές που βρίσκονταν στην επικράτεια της. Δεκαπέντε χρόνια μετά η κατάσταση ελάχιστα έχει βελτιωθεί , όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από το πρόσφατο άρθρο του site capital.
  • Λύματα, αποχετεύσεις, βιολογικοί καθαρισμοί: Τα ξεφτιλίκια μας (και τα πρόστιμα που μαντέψτε από ποιους πληρώνονται) στην Ευρώπη δεν περιορίζονται μόνο στις παράνομες χωματερές, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αν κλικάρετε στον σύνδεσμο.

 

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ήταν η μόνη που προχώρησε σε κάποιες μεταρρυθμίσεις από μόνη της και όχι με το ζόρι λόγω τροϊκανών πιέσεων. Μία από αυτές ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κας. Διαμαντοπούλου. Ο νόμος Διαμαντοπούλου προέβλεπε κάποιες γενναίες μεταρρυθμίσεις στα ελληνικά ΑΕΙ, με στόχο τη μείωση της παντοδυναμίας και του ανεξέλεγκτου των πανεπιστημιακών όπως και της ενίσχυσης της εξωστρέφειας των ελληνικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ο διάδοχος της κ. Αρβανιτόπουλος , εκλεκτό μέλος της συντεχνίας των πανεπιστημιακών, ευνούχισε το νόμο Διαμαντοπούλου περιορίζοντας την ισχύ των Συμβουλίων Διοίκησης σε όφελος αυτής των ήδη υπαρχόντων οργάνων των ΑΕΙ. Οι κυβερνήσεις Συριζανέλ φρόντισαν να ακυρώσουν ολοκληρωτικά αυτή τη soft version του νόμου Διαμαντοπούλου, επαναφέροντας την ελληνική παιδεία στο 1982 με την πλήρη έλλειψη λογοδοσίας του πανεπιστημιακού κατεστημένου, τη διαπλοκή καθηγητών-φοιτητών για την εκλογή πρυτάνεων και το «αριστερό» δικαίωμα των αιωνίων φοιτητών. Δύσμοιρο ελληνικό πανεπιστήμιο πόσο πιο χαμηλά θα πέσεις…

Η μεγάλη εικόνα των τελευταίων έξι χρόνων είναι πως οι ελληνικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις αποσπασματικά και ανόρεκτα, μόνο και μόνο για να πάρουν τις απαραίτητες δόσεις. Δεν υπήρξε από καμία κυβέρνηση ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης που να «τρέχει» παράλληλα με τις απαιτήσεις της Τρόικας. Το μόνο σχέδιο ήταν να τελειώνουμε με τα προαπαιτούμενα κακήν κακώς ώστε να βγούμε από την επιτήρηση και να γυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες. Η μεσοβέζικη εφαρμογή (σε πολλές περιπτώσεις απλά ψήφιση χωρίς εφαρμογή ή ψήφιση με αναίρεση μέσω μετέπειτα τροπολογιών…) των μεταρρυθμίσεων περιόρισε αισθητά την αποτελεσματικότητα αυτών. Έτσι δεν είναι περίεργο που σήμερα οι συνοδοιπόροι μας στην κρίση της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία) βγαίνουν από την κρίση και επιστρέφουν σε ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ εμείς βρισκόμαστε σε ακόμα μεγαλύτερο τέλμα.

Το χειρότερο είναι πως δεν είναι μόνο το πολιτικό μας σύστημα που δείχνει εγκλωβισμένο στο παρελθόν και φοβικό προς την αλλαγή, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, κρατικοδίαιτοι και αρπακολλατζήδες επιχειρηματίες, λαμόγια πάσης φύσεως, νέοι άνεργοι που έχουν βολευτεί με το να σιτίζονται από τα λεφτά του μπαμπά, αν αθροιστούν αποτελούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Από το 2010, εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό και συνεχίζουν να φεύγουν. Δυστυχώς θα φτάσουμε ακόμα πιο χαμηλά μέχρι να υπάρξει ανάταση. Μέχρι τότε κουράγιο και ο καθένας ας μας φροντίσει να προφυλάξει με τον καλύτερο τρόπο τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμο στη συγγραφή της παραπάνω ανάρτησης υπήρξε το παρακάτω άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη: Déjà vu

varoufakis_esquire

 

Μετά το άδοξο τέλος της υπερπαραγωγής των 1101, ο πολυαγαπημένος του ιστολογίου κονφερασιέ των οικονομικών Γιάνης ξαναχτυπά χριστουγεννιάτικα – διόλου τυχαίο τις μέρες που, σύμφωνα με την παράδοση, εμφανίζονται οι καλικάντζαροι.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο Γιάνης μας, που λέτε, ετοιμάζει του χρόνου ένα νέο κίνημα «πανευρωπαϊκού χαρακτήρα», το οποίο, όπως τόνισε θα είναι «μοναδικό» και «ριζοσπαστικό» (γουάου!), σημειώνοντας μάλιστα ότι θα έχει στόχο «τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το ιστολόγιο χαιρετίζει την κίνηση του Γιάνη, αφού χρόνια τώρα το λέμε πως ο Γιάνης μας είναι από την πάστα εκείνη των ανθρώπων που είναι γεννημένοι για μεγάλα πράγματα. Που στα μικρά, τα τετριμμένα, τα καθημερινά τα κάνουν θάλασσα γιατί ο νους τους είναι συνεχώς αλλού σε μεγαλεπήβολους και εξωπραγματικούς στόχους.

Τι και αν ο Γιάνης, σύμφωνα με τις φήμες, δεν μπόρεσε τόσους μήνες να καταθέσει μία στοιχειωδώς συγκροτημένη πρόταση στα Eurogroup και προκαλούσε τον γέλωτα με  «μεταρρυθμίσεις» όπως τις καλωδιωμένες νοικοκυρές που θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή. Τι και αν απορροφημένος από το τεράστιο project της «διαπραγμάτευσης» και την εφαρμογή σε αυτήν της τελευταίας λέξης της θεωρίας παιγνίων παραμέλησε τελείως τη διαχείριση των δημοσιονομικών και βούλιαξε την προσπάθεια των προηγούμενων ετών. Τι και αν με την σκληρή του διαπραγμάτευση και το chicken game τελικά συρθήκαμε σε capital controls, γονάτισε η επιχειρηματικότητα και το τραπεζικό σύστημα ξαναχρειάστηκε ανακεφαλοποίηση, μία ιστορία που μας κόστισε γύρω στα 40 δις. ευρώ .

Ο Γιάνης μας δε θα κριθεί από αυτά τα μικρά και ασήμαντα.Ο Γιάνης είναι εδώ για να αλλάξει τον κόσμο. Ο Γιάνης είναι εδώ για να διδάξει τους άχρωμους τεχνοκράτες που μαζεύονται στα Eurogroups. Ο Γιάνης πλέον μεταφράζεται σε ξένες γλώσσες, έπιασε τόπο το promotion που έκανε στον εαυτό του ως υπουργός-προβοκάτορας. Ο Γιάνης μοσχοπληρώνεται για διαλέξεις σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ο Γιάνης είναι γαμάτος, καλοντυμένος, ευφυής και, πάνω από όλα, αριστερός. Ο Γιάνης είναι τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του και τόσο εξαρτημένος με τη δημοσιότητα που δε θα πάψει να μας απασχολεί και το 2016.

Ευτυχώς, από μία θέση που δε θα μπορεί να επηρεάζει τις ζωές μας. Έτσι κάτι μου λέει πως θα το διασκεδάσουμε πολύ του χρόνου με την περίπτωση του. Και όσο περνάει η μπογιά του και γίνεται πιο απεγνωσμένη η προσπάθεια του για δημοσιότητα, τόσο πιο πολύ θα μας διασκεδάζει. Τόσο πολύ που μπορεί στο τέλος να του συγχωρήσουμε όσα περάσαμε φέτος και όσα μας φόρτωσε για το μέλλον με την ανερμάτιστη παρουσία του στην κρίσιμη θέση που του εμπιστεύθηκε ο κουτσαβάκης που παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας.

 

καλικαντζαράκι

Το Πασόκ είναι εδώ, μεταλλαγμένο αριστερό

«Λύση η αύξηση των εσόδων, όχι η περικοπή των συντάξεων» , έτσι δήλωσε η, φημισμένη για τις επιδόσεις της στο ζεϊμπέκικο, κυβερνητική μας εκπρόσωπος (για της γραφής το αληθές πατήστε εδώ).

«Και από που θα έρθουν τα έσοδα κα. Γεροβασίλη μου;», σε ρωτά ο αλεπουδράκουλας με αφέλεια μικρού παιδιού.

Μήπως από την αύξηση φόρων;  Όπως ας πούμε αυτόν που βάλατε στο κρασί γιατί δε σας βγήκε ο ΦΠΑ στα φροντιστήρια που θα έμπαινε για να μη μπει φόρος στο μοσχαρίσιο κρέας;

Μήπως από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών των εργαζομένων ή/και των εργοδοτών;

Θα μας πείτε να ξέρουμε κα. Γεροβασίλη, ποιο ισοδύναμο θα εφεύρετε πάλι για να «αντισταθείτε» στους ανάλγητους νεο-φιλελεύθερους δανειστές μας;

Ναι το ξέρουμε κα. Γεροβασίλη ο σκοπός σας είναι ιερός και, αν μη τι άλλο, αριστερός.

Να προστατεύσουμε τους καημένους συνταξιούχους ΔΕΚΟ-τραπεζών που τους έχουν ρίξει τις συνολικές αποδοχές κάτω από τα 3000 ευρώ.

Να προστατεύσουμε από τα νύχια των νεο-φιλελεύθερων αρπακτικών τον κιμπάρη 50-άρη συνταξιούχο του Δημοσίου.

Να προστατεύσουμε τις καημένες τις άγαμες θυγατέρες δημοσίων υπαλλήλων. Μείνανε που μείνανε στο ράφι, να τους κόψουμε και την αποζημίωση;

Η κα. Γεροβασίλη και το κυνικό παρεάκι που μας κυβερνά έχουν δώσει προτεραιότητα στους πελάτες τους: δημοσίους υπαλλήλους και συνταξιούχους του Δημοσίου. Έτσι εκλαμβάνουν το πολιτικό τους συμφέρον, και σπεύδουν να στηρίξουν τις ομάδες εκείνες που τους ψήφισαν με συντριπτικά ποσοστά.

Η κοιμισμένη γενιά των 30άρηδων πότε θα καταλάβει το δικό της συμφέρον; Πότε θα ξυπνήσει να πάρει με τις πέτρες καλοζωισμένους/ες πενηντάρ-ηδες/-ες που υποσκάπτουν το μέλλον της, όπως η μπουζουκόβια κυβερνητική εκπρόσωπος;

Κοιμάται ακόμα υπό την επήρεια των παραμυθιών που την τάισαν οι Βαξεβάνηδες, οι Χατζηστεφάνου, τα debtocracy και οι catastroikες; Ή μήπως έχει βολευτεί με το να σιτίζεται από τις συντάξεις του μπαμπά και της μαμάς και αυτή να κλαίγεται και να αμπελοφιλοσοφεί στα μπαράκια και στις καφετέριες;

Από τα πρώτα κιόλας δείγματα γραφής των κυβερνήσεων Συριζανέλ, είχα εκφράσει το φόβο μου πως η ζημιά που θα προκαλέσουν στην οικονομία δε θα είναι τίποτα μπροστά στη ζημιά που θα αφήσουν πίσω τους όσον αφορά τη θέση της χώρας στο γεωπολιτικό προσκήνιο.

Οι εξελίξεις, δυστυχώς, φαίνεται πως με δικαιώνουν. Πλέον έχουν πληθύνει επικίνδυνα ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε. οι φωνές που ζητάνε την έξοδο της Ελλάδας από τη ζώνη Schengen και δεν περιορίζονται στους συνήθεις κακούς, τον Jeroen Dijsselbloem και τον πρωθυπουργό της Σλοβακίας. Η τακτική της ελληνικής κυβέρνησης να χρησιμοποιήσει τις προσφυγικές ροές από την ανατολή ως διαπραγματευτικό όπλο, όσο περνάει ο καιρός μοιάζει κακά υπολογισμένος λεονταρισμός, με απρόβλεπτες για τη χώρα συνέπειες.

Αντίθετα με εμάς, οι Τούρκοι φαίνεται πως εκμεταλλεύθηκαν πολύ καλύτερα τη θέση τους στο ζήτημα των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, όπως αποτυπώθηκε στην πρόσφατη συμφωνία με την Ε.Ε. Η Ελλάδα σε ρόλο θλιβερού κομπάρσου απλά συμμετείχε στις διαδικασίες σύναψης της συμφωνίας…

Σκυλί που δε δαγκώνει, γαβγίζει. Ο ολοένα και πιο απομονωμένος στο διεθνές πολιτικό τοπίο κ. Τσίπρας, επέλεξε να …γαβγίσει κατά της  Τουρκίας στο twitter. Τα tweets του απαντήθηκαν δηκτικά από τον Τούρκο πρωθυπουργό Ahmet Davutoğlu, έναν άνθρωπο με μακρά θητεία στο υπουργείο Εξωτερικών της χώρας του και πλούσιο συγγραφικό έργο σε θέματα εξωτερικής πολιτικής. Τελικά, κατέβηκαν οι αναρτήσεις από τον αγγλόφωνο λογαριασμό του πρωθυπουργού (στον ελληνόφωνο έμειναν, για τις ανάγκες της εγχώριας κατανάλωσης σε τζάμπα πατριωτική μαγκιά προφανώς…) με τη δικαιολογία πως έγιναν, χωρίς την έγκριση του πρωθυπουργού, από συνεργάτη του που ήταν παρών κατά τις συνομιλίες των δύο ηγετών. Μεγαλύτερη ποσότητα γελοιότητας σε μία παράγραφο δύσκολα να χωρέσει, δε φαντάζομαι να θέλετε να σχολιάσω τα παραπάνω, ε;

Τρομάζει κανείς, όταν αντιπαραβάλλει την ανεπάρκεια του πρωθυπουργού και του επιτελείου του με τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει σήμερα η χώρα μας. Τυπικό παιδί του αριστερού κομματικού σωλήνα, ο Αλέξης γαλουχήθηκε με τις πορείες, τις καταλήψεις και τους κάθε φύσεως «αγώνες» εκ του ασφαλούς στα πλαίσια της μεταπολιτευτικής ασυδοσίας. Ακολούθησε η κομματική ανέλιξη, τα μικροπολιτικά παιχνίδια και η εξοικείωση με τις αμοραλιστικές τακτικές που χρειάζονται στην πολιτική. Σε όλα τα παραπάνω ο Αλέξης έχει γίνει αυθεντία. Έλα όμως που δε φτάνουν όταν πρέπει να κυβερνήσεις μία χρεοκοπημένη χώρα σε αυτή τη δυσμενή διεθνή συγκυρία…

Ποτέ του δεν αγάπησε το διάβασμα ο Αλέξης, αν εξαιρέσεις την απομνημόνευση τσιτάτων από κάποια best-sellers της αριστερής βιβλιογραφίας. Ποτέ του δεν τον ενδιέφερε οποιαδήποτε γνώση που ξεπερνούσε το μικρόκοσμο δράσης του.  Ποτέ του δεν εργάστηκε, δεν πέρασε το ζόρι να συντηρεί τον εαυτό του από τα λεφτά του μόχθου του,  δεν είχε διοικητική εμπειρία εκτός του κόμματος. Τα περίπου δυόμισι χρόνια που μεσολάβησαν από την ανάδειξη του σε ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης μέχρι την εκλογή του στη θέση του πρωθυπουργού, φάνηκε πως δεν ήταν αρκετά για να καλύψει τα παραπάνω κενά.

Το υπόβαθρο και η ικανότητα ενός ηγέτη φαίνεται πρωτίστως από την επιλογή συνεργατών. Με αυτόν τον αμόρφωτο άνθρωπο στο τιμόνι της χώρας  φτάσαμε στο σημείο να λαμβάνονται κρισιμότατες αποφάσεις για το μέλλον των επόμενων γενεών από τους Κοτζιάδες και ένα τσούρμο ακατάλληλων παρατρεχαμένων. Με τις τακτικές τους κατάφεραν, παρακάμπτοντας έμπειρους διπλωμάτες και γνώστες των διεθνών συσχετισμών, να φέρουν τη χώρα στη μεγαλύτερη διεθνή απομόνωση από τον καιρό της χούντας. Η ιστορία έχει δείξει πως όποτε η χώρα βρέθηκε για μεγάλο διάστημα διεθνώς απομονωμένη, ακολούθησαν εθνικές τραγωδίες.  Τραγωδίες οι οποίες  μένουν , μαζί με τους υπαίτιους τους, για πάντα στις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας και δε μπορούν να σβηστούν όπως οι αναρτήσεις στο twitter…

υ.γ. Να συγχαρούμε για την φοβερά έγκαιρη παρέμβαση του τον Έλληνα επίτροπο Δ. Αβραμόπουλο, που φρόντισε χθες να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Κάτι τέτοιες στιγμές μελαγχολούμε που ο άνθρωπος αυτός δε βρίσκεται στη θέση που του ταιριάζει, αυτή του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας…

Το πιο τραγικό για τη χώρα δεν είναι η ένδεια του προσωπικού του θίασου Συριζανέλ αλλά η πλήρης ανυπαρξία της αντιπολίτευσης. Γιατί, λες, κάποτε θα ξεμπερδέψουμε με αυτό το τουρλουμπούκι ιδεοληπτικών και αριβιστών που μας κυβερνά, ελπίζοντας πως δε θα έχουμε φτάσει σε συνθήκες ολοσχερούς κατάρρευσης πάντα, όμως δεν βλέπεις στον ορίζοντα διάδοχη κατάσταση που να γεννά έστω και κάποια ψήγματα αισιοδοξίας.

Η Ν.Δ. ακολουθώντας το δρόμο του παλαιοκομματισμού και του λαϊκισμού, ιδίως μετά τις ευρωεκλογές του 2014, με τις τελευταίες εκλογές-φιάσκο επιβεβαίωσε την πλήρη παρακμή της.

Την ίδια ώρα, ο χώρος της «κεντρο-αριστεράς» παραμένει διασπασμένος και πολιτικά άνευρος.

Το Ποτάμι του κ. Θεοδωράκη, εγκλωβισμένο στο γλυκερό στυλάκι και την πλήρη έλλειψη πολιτικού timing του επικεφαλής του, παρά το ότι έχει κάποια αξιόλογα στελέχη, αδυνατεί να αποκτήσει σεβαστή απήχηση στον κόσμο.

Το Πασόκ αναθάρρησε λίγο με τη μικρή αύξηση ποσοστών του Σεπτέμβρη (απόρροια κυρίως της μη συμμετοχής του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. στις εκλογές), όμως με τη λοβοτομημένη κληρονόμο του brand name Γεννηματά στο τιμόνι του, ασφαλώς και δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί ως σοβαρή αντιπολιτευτική δύναμη.

Που να το φανταζόμασταν στα νεανικά μας χρόνια τη δεκαετία του 90′  πως  ο γραφικός κύριος, του οποίου τις εκπομπές βλέπαμε για να σπάμε πλάκα, θα ήταν 20-25 χρόνια μετά ο σοβαρότερος ηγέτης κοινοβουλευτικού κόμματος στη χώρα…

Ο θεός της Ελλάδας να βάλει το χέρι του πατριώτες…

Ήμουν από εκείνη τη μικρή μερίδα Ελλήνων που αντιμετώπισε θετικά την υπογραφή του 1ου μνημονίου. Τα χρόνια της επαγγελματικής μου ενηλικίωσης ήταν μέσα στην πενταετία του Κώστα Καραμανλή του Β’, όπου διαπίστωσα την ασυδοσία που κυριαρχούσε στην ελληνική κοινωνία όπως και πολλές από τις παθογένειες του ελληνικού δημόσιου βίου. Παρά το σχετικά νεαρό της ηλικίας μου, ένιωθα πως αυτή η φούσκα δε θα κρατήσει πολύ. Το μνημόνιο που τη διαδέχθηκε, το είδα περισσότερο σαν μία ευκαιρία να συμμαζέψουμε τα κακώς κείμενα και λιγότερο σαν το πικρό ποτήρι που πρέπει να πιούμε. Δεν ήμουν άλλωστε από αυτούς που είχαν ευνοηθεί από το μεταπολιτευτικό μοντέλο, αν εξαιρέσεις τα καλά παιδικά-νεανικά χρόνια που έζησε η πλειοψηφία της γενιάς μου, οπότε δεν είχα και πολλά να χάσω.

Πέντε χρόνια μετά, γελάω με το πόσο αφελής και καλόπιστος ήμουν τότε. Που έλπιζα πως μπρος στην κρίση το ελληνικό πολιτικό σύστημα θα αναγκαστεί να αλλάξει. Πως θα εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις που προέβλεπαν τα μνημόνια. Μεταρρυθμίσεις που σε μεγάλο βαθμό θα έπλητταν τον πελατοκεντρικό χαρακτήρα του συστήματος. Το κυρίαρχο δομικό συστατικό του δηλαδή, αυτό που εξασφάλιζε την παντοδυναμία και τη διαιώνιση του.

Η “πίτα, μετά από περίπου επτά χρόνια ύφεσης, έχει μικρύνει, όμως ο τρόπος που μοιράζεται δεν έχει αλλάξει σημαντικά. Το πολιτικό σύστημα εξακολουθεί να ελέγχει την οικονομική δραστηριότητα και να φροντίζει για την επαγγελματική αποκατάσταση των “εκλεκτών” του ατόμων και ομάδων. Οι καθαρίστριες του Δημοσίου και οι υπάλληλοι της ΕΡΤ ήταν οι προνομιούχοι της “αριστερής” μας κυβέρνησης. Την ίδια ώρα οι διάφοροι κατά τόπους κοτζαμπάσηδες (και δε μιλάμε μόνο για τη σημερινή κυβέρνηση) βολεύαν και βολεύουν στα προγράμματα του ΟΑΕΔ, τα 5μηνα των δήμων, στα διόδια και ό,τι άλλο “παίζει” κάθε εποχή. Φτώχεια καταραμένη σε σχέση με όσα συνέβαιναν πριν 10-15 χρόνια, θα πει κανείς. Όμως στους δύσκολους αυτούς καιρούς η πελατεία θα βολευτεί και με αυτά τα ξεροκόμματα που της πετάει το πολιτικό σύστημα.

Το μέγεθος αυτό του αποστήματος δεν το είχα καταλάβει το 2010. Ήξερα για τους στρατούς που διορίζονταν στο Δημόσιο, όμως δεν είχα καταλάβει πως οι κομματάνθρωποι έκαναν κουμάντο και σε σημαντικό αριθμό προσλήψεων σε ιδιωτικές εταιρίες. Όπως δεν είχα καταλάβει πως στο αλισβερίσι αυτό δε συμμετείχαν μόνο τα δύο κόμματα που εναλάσσονταν μέχρι τότε στην εξουσία, αλλά και τα κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς, ΚΚΕ και (τότε) Συνασπισμός.

Στα παραπάνω από πέντε χρόνια που έχουν περάσει από την υπογραφή του 1ου μνημονίου, αποδείχθηκε πως το πολιτικό μας σύστημα ήταν ανίκανο να αλλάξει και να στραφεί εναντίον αυτού που το έθρεφε τόσα χρόνια. Υπάκουσε αναγκαστικά στις απαιτήσεις για δημοσιονομική προσαρμογή των μνημονίων και έκανε συστηματικό ανταρτοπόλεμο στις μεταρρυθμίσεις που υπέσκαπταν το υπάρχον πολιτικό-οικονομικό μοντέλο. Παράλληλα, τα κοινωνικά στρώματα τα οποία ευνοήθηκαν από το σύστημα της μεταπολίτευσης και έβλεπαν να απειλούνται τα κεκτημένα τους υπήρξαν οι κύριοι πυλώνες κοινωνικής αντίδρασης στις προτεινόμενες διαρθρωτικές αλλαγές. Το πολιτικό σύστημα, φοβισμένο από την οργή των καλύτερων πελατών του, έκανε ό,τι μπορούσε για να αποφύγει την εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων που θα ανέτρεπαν αυτό το ιδιότυπο κοινωνικό στάτους κβο.

Αποτέλεσμα αυτής της αποσπασματικής εφαρμογής των συμφωνιών με τους δανειστές είναι η κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει σήμερα. Αντί της συγκρότησης ενός εθνικού σχεδίου για την έξοδο της χώρας από την κρίση, οι ελληνικές κυβερνήσεις επιδόθηκαν σε ανελέητους τακτικισμούς έτσι ώστε να εξασφαλιστούν οι απαραίτητες δόσεις κάνοντας όσες λιγότερες αλλαγές γίνεται. Όπως και οι προηγούμενες κυβερνήσεις, έτσι και η σημερινή τρέχει να εφαρμόσει μέτρα στα οποία δεν πιστεύει για να ξεκλειδώσει η απαραίτητη δόση. Στον αγώνα τους αυτόν οι ηγεσίες μας δείχνουν να κοιτάνε επιμέρους δεντράκια και να χάνουν το δάσος (= η έξοδος της χώρας από την κρίση). Ενδεικτικό παράδειγμα η, πραγματικά γελοία, ιστορία με την αύξηση της φορολογίας στο μοσχαρίσιο κρέας, που μετακυλίσθηκε στα δίδακτρα των ιδιωτικών σχολείων για να καταλήξει, μετά τις αντιδράσεις, στα τυχερά παίγνια του ΟΠΑΠ. Το χειμώνα που έρχεται θα δούμε πως (και αν…) θα εφαρμοστούν η εργαλειοθήκη του ΟΟΣΑ, η μεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό και οι αλλαγές στη φορολόγηση των αγροτών. Φόβος μου πως, όπως και τις προηγούμενες φορές, θα γίνουν κάποια πασαλείμματα που όχι μόνο δε θα φέρουν αποτέλεσμα αλλά θα κάνουν και τις μεταρρυθμίσεις που θα χρειάζονται στο μέλλον ακόμα πιο επώδυνες.

Την ίδια στιγμή όλα τα ευρωπαϊκά κράτη που βρίσκονταν υπό επιτήρηση έχουν βελτιώσει τους οικονομικούς τους δείκτες και εμφανίζουν μικρή ή μεγάλη ανάκαμψη, εμείς λες και είμαστε πάλι στο 2010 (ή 2012) με μεγαλύτερο όμως χρέος και συσσωρευμένη κοινωνική κόπωση από τα χρόνια ύφεσης που μεσολάβησαν. Το γενικότερο κλίμα των ημερών μόνο απαισιοδοξία προκαλεί: ξυλοδαρμός βουλευτή έξω από τη Βουλή με τα ΜΑΤ να σφυρίζουν αδιάφορα επί ώρα, επίθεση στους αξιολογητές του ΕΚΠΑ από τις γνωστές ομάδες φοιτητών-τραμπούκων, επεισόδια σε βιβλιοπαρουσίαση στον Ιανό, καταγγελίες του πρώην υπουργού Προστασίας του Πολίτη για τους διαύλους επικοινωνίας κυβέρνησης-αντιεξουσιαστών και τις απειλές σε βάρος της ζωής του είναι μερικές από τις θλιβερές πτυχές της ελληνικής επικαιρότητας.

Αντίστοιχα στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα κυριαρχούν το προσφυγικό και η διαφαινόμενη νέα κρίση που απειλεί το οικοδόμημα της Ε.Ε. . Σε αυτούς τους γεμάτους κινδύνους καιρούς, το σουρρεαλιστικόν πλοίον «Η Ωραία Ελλάς» πορεύεται με κυβερνήτη ένα θλιβερό κουτσαβάκη, έναν αμόρφωτο τσιχλίμαγκα. Που για αυτόν η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι δύο διαφορετικά νησιά. Που “εκτίθει” τη χώρα διεθνώς, για να μιλήσουμε στη γλώσσα του. Που προσπαθεί, με τον πλέον ξεδιάντροπο τρόπο, να εκμεταλλευθεί τις ροές προσφύγων για να χαλαρώσουν οι Ευρωπαίοι τα συμφωνηθέντα μέτρα και να προσλάβουμε μερικούς ημετέρους. Που για τη λαϊκίστικη βιτρίνα της μη κατάσχεσης πρώτης κατοικίας απειλεί να τινάξει καταθέτες, τράπεζες και όλη την οικονομία στον αέρα. Πλήρωμα του πλοίου ένα τσούρμο ιδεοληπτικών, αριβιστών και ανίκανων που ασχολούνται με ό,τι παλαβομάρα τους έρθει (ο ένας βάλθηκε να μας εξηγήσει τη διαφορά της εθνοκάθαρσης από τη γενοκτονία, ο άλλος νοιάζεται για τα ραφτά των αγίων στις στρατιωτικές στολές, ω θεοί ας μη συνεχίσω άλλο…) ενώ το πλοίο βρίσκει ξέρα. Ο θεός της Ελλάδας να βάλει, για άλλη μία φορά, το χέρι του, γιατί δε μας βλέπω καθόλου καλά πατριώτες το χρόνο που μας έρχεται…

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Του Δημήτρη Χαντζόπουλου

Δεν άντεξε ο Πάκης, πως να μην ανάψει πουράκι σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για το έθνος; (photo: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ)

Δεν άντεξε ο Πάκης, πως να μην ανάψει πουράκι σε μία τόσο κρίσιμη στιγμή για το έθνος; (photo: ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ)

Η θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, όπως ορίζεται από το Σύνταγμα και διαμορφώνεται από την πολιτική παράδοση των τελευταίων ετών, είναι εν πολλοίς τυπική με λίγες δυνατότητες ουσιαστικής παρέμβασης στην πολιτική ζωή του τόπου.

Παρά τα παραπάνω όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι ο πρώτος τη τάξει πολίτης της χώρας και  από συμβολικής άποψης τα λεγόμενα και οι πράξεις του έχουν ιδιαίτερη σημασία.

Χθες, σε γεύμα στη λέσχη αξιωματικών Θεσσαλονίκης ο αγαπητός μας Πάκης δεν άντεξε και άναψε ένα πουράκι. Τον ακολούθησαν ο θεριακλής κ. Μπουτάρης και αρκετοί αξιωματικοί που ένιωσαν απελευθερωμένοι μόλις ο πρόεδρος έδωσε το σινιάλο.

Πολλές φορές έχουμε πει από αυτό το ταπεινό ιστολόγιο πως βασική αιτία για τη σημερινή κατάντια της χώρας είναι οι ελίτ της και όχι οι κακοί ξένοι ή ο άμυαλος λαός που ψηφίζει Σύριζα και Χρυσή Αυγή.

Ο πρόεδρος ο Πάκης μας το επιβεβαιώνει περίτρανα. Πως να γίνει σεβαστός ο αντικαπνιστικός νόμος από τους κάτω, όταν ο πρώτος πολίτης της χώρας τον γράφει στα παλιά του τα υποδήματα; Δυστυχώς, το ίδιο επιβεβαιώνεται για πολλές άλλες χειρότερες περιπτώσεις παραβατικών συμπεριφορών.

Τα παραπάνω δεν αφορούν μόνο τον Πάκη αλλά και τη θλιβερή κυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά». Επιλογή τους ήταν ο Πάκης της καταστρατήγησης του ΑΣΕΠ και των 700.000 διορισμών την πενταετία 2004-2009. Η επιλογή της αυτή έδειξε εξαρχής τον πολιτικό αμοραλισμό, τον κυνισμό, την πνευματική ένδεια και την έλλειψη οράματος αυτής της παρεούλας που κυβερνά γύρω από το «λαμπερό» Αλέξη με τις περιορισμένες ικανότητες. Οι ιστορικοί του μέλλοντος και οι Έλληνες αναγνώστες τους θα απορούν με το τραγικά χαμηλό επίπεδο του πολιτικού προσωπικού της χώρας σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο, όπως σήμερα απορούμε πως φτάσαμε στην ήττα του 1897, τη Μικρασιατική καταστροφή, τη Χούντα και την τραγωδία της Κύπρου.