Posts Tagged ‘Τσίπρας’

thanou2

Καιρό είχαμε να τα πούμε, ε;

Ήρθε η ώρα, εν μέσω θέρους, να μπούμε στο δεύτερο κύκλο του ιστολογίου, το χούι δεν κόβεται τελικά…

ilithios

 

Το έχω γράψει αρκετές φορές στο ιστολόγιο αυτό, άλλη μία προς εμπέδωση δεν πειράζει. Οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται με ανυποχώρητες στάσεις και επιθετικές τακτικές αλλά με σωστή διάγνωση των διεθνών συσχετισμών και κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς. Μία ανασκόπηση της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος είναι η καλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού.  Όσες φορές συνάψαμε τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες, κερδίσαμε εδάφη (βαλκανικοί πόλεμοι, Α’ & Β’ παγκόσμιος) ή περάσαμε εποχές κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης (ψυχρός πόλεμος, είσοδος στην Ε.Ε.). Αντίθετα όσες φορές κινηθήκαμε επιθετικά χωρίς τα κατάλληλα διεθνή στηρίγματα, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες (ήττα του 1897, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό).

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης Συριζανέλ, η χώρα φαίνεται να βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η “σκληρή διαπραγμάτευση” του πρώτου εξαμήνου του 2015. Μία διαπραγμάτευση που στηρίχθηκε στην κεντρική ιδέα πως οι Ευρωπαίοι τρέμουν στην ιδέα ενός grexit και για αυτό αν δείξουμε ανυποχώρητη στάση, στο τέλος θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε. Η ακολουθούμενη τακτική εκπορευόταν εν πολλοίς  από την αντίληψη περί θεωρίας παιγνίων του οικονομολόγου-κονφερασιέ Γιάνη Βαρουφάκη. Μαθημένος σε θεωρητικά μοντέλα και αναλύσεις επί χάρτου, ο Γιάνης μας, δε δίστασε διόλου να εφαρμόσει τις θεωρίες στον πραγματικό κόσμο με πειραματόζωο τη χώρα μας και τους πολίτες της! Αυτό που βέβαια δεν έλαβε υπόψη του ο υπερφίαλος οικονομολόγος-performer είναι πως σε τέτοια real-life παίγνια οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις συνυπολογίζοντας και άλλα στοιχεία εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα βασικό στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις. Π.χ. είναι δυνατόν ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν να μην καταρρεύσει, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά, στο τέλος να κερδίσει αυτά που ζητάει; Στα papers και τη φαντασία του Γιάνη μπορεί, στην πραγματικότητα όμως όχι, όπως φάνηκε περίτρανα το δραματικό εκείνο Ιούλιο του 2015.

Το κακό είναι πως η βλακώδης επιθετικότητα που έδειξε η ελληνική αντιπροσωπεία στα όργανα της Ε.Ε. θα στοιχίσει στη χώρα μας και επιπλέον των άμεσων συνεπειών της (capital controls, τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο). Οι απειλές για εκπαραθύρωση μας από τη ζώνη Schengen είναι μία από τις έμμεσες συνέπειες της παντελούς άστοχης στρατηγικής που ακολουθήθηκε στην εξωτερική πολιτική το 2015.

Ναι, μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να χειρίστηκε τελείως άστοχα (και) το μεταναστευτικό. Σταμάτησε τους αυστηρούς ελέγχους ταυτοποίησης των προσφύγων & μεταναστών που γίνονταν επί κυβέρνησης Σαμαρά και έδωσε το σινιάλο σε κάθε καρυδιάς καρύδι να μαζευτεί στην Ελλάδα ώστε από εκεί να συνεχίσει για άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Πιθανότατα, κάποιοι στην κυβέρνηση το έβλεπαν ως ένα άλλο μέσο πίεσης προς την Ευρώπη, τόσο καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν από διεθνή πολιτική. Όμως δε νομίζω πως τα παραπάνω δικαιολογούν από μόνα τους την εξαιρετικά αυστηρή στάση της πλειοψηφίας των κρατών της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα. Όταν οι προσφυγικές ροές έχουν αυξηθεί και από την αντίδραση της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δείξει διάθεση για συνεργασία και συμμόρφωση τους τελευταίους μήνες. Όταν την ίδια στιγμή η Τούρκια απέσπασε μία τεράστια οικονομική ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει, για να παραφράσω τον ποιητή.

Η σημερινή απειλή εξόδου από τη ζώνη Schengen δεν οφείλεται μόνο στις αστοχίες μας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αλλά στη συνολική διεθνή «διπλωματία» της ελληνικής πλευράς κατά το 2015. Με τα πεπραγμένα τους, οι κυβερνήσεις Τσίπρα κατάφεραν να απομονώσουν πλήρως τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν κέρδισαν τίποτα από τις υποτιθέμενες συμμαχίες που παρουσίαζαν σαν εναλλακτικές (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και …Βενεζουέλα). Ας ελπίσουμε πως θα περάσουμε και αυτόν τον κάβο αλλά για να γυρίσει η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου που έχει  σχηματιστεί για τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, θα χρειαστεί χρόνος και δουλειά πολλή. Ποιος ξέρει πόσο υψηλός θα μας βγει ο λογαριασμός των «λεονταρισμών» του 2015. Τουλάχιστον θα αποτελέσει διδαχή για εκείνο το πλήθος που, παρασυρμένο από τα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού, ψήφισε ΟΧΙ και καμάρωνε πριν μερικούς μήνες;

Τα λιμά στην αργκό των τεχνικών χαρτοπαιγνίων (πρέφα, μπιλότ, βίδα) είναι τα λιγότερο ισχυρά φύλλα της 32-άρας τράπουλας , το 7, το 8 και το 9.

Αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας τους  αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων που συμμετείχαν στο περιβόητο debate (ή ντιμπέη κατά τον ζώντα θρύλο της ελληνικής ποδοσφαιρικής προπονητικής).

Τυχαίνει κιόλας αυτήν την περίοδο να διαβάζω  δύο βιβλία που είχε εκδώσει η «Καθημερινή» στη σειρά «Ηγέτες» (επιμέλεια Θάνου Βερέμη) , ένα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ένα για τον Ιωάννη Μεταξά.

Μορφωμένοι αστοί και οι δυο τους, ήταν από τους καλύτερους της γενιάς τους. Ο πρώτος νομικός, ευρυμαθέστατος με κοσμοπολίτικο αέρα και εξαιρετικές επιδόσεις στους τομείς της διεθνούς διπλωματίας και της γεωστρατηγικής. Ο δεύτερος σπουδαγμένος στη φημισμένη στρατιωτική ακαδημία του Βερολίνου, ένας εξαιρετικός στρατιωτικός ο οποίος βοήθησε τη χώρα και σε άλλες κρίσιμες στιγμές πριν το έπος του 40′.

Δεν υπήρξαν αλάνθαστοι: μεγάλες οι ευθύνες αμφότερων για τον εθνικό διχασμό του 16’, αλλά και όταν ωρίμασαν δεν απέφευγαν πάντα την όξυνση των πολιτικών παθών. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Βενιζέλου το 35’ συνέβαλε με τον τρόπο του στη δικτατορία του Μεταξά την επόμενη χρονιά.

Όμως, αν δει κανείς τη συνολική εικόνα, επρόκειτο για εξαιρετικά ικανούς ηγέτες που προσέφεραν πολλά στην πατρίδα. Οι μεγάλες νίκες στους βαλκανικούς πολέμους, η σύναψη σωστών συμμαχιών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μεγάλες διπλωματικές επιτυχίες όπως η συνθήκη των Σεβρών του 1920, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα έργα εκσυγχρονισμού της περιόδου 1928-1932, πιστώνονται όλα στο μεγάλο ηγέτη των Φιλελευθέρων. Αντίστοιχα, η ίδρυση του ΙΚΑ (ο νόμος είχε ψηφιστεί επί Βενιζέλου, αλλά εφαρμόστηκε αργότερα), οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις και η θέσπιση κατώτατου ημερομισθίου, τα μεγάλα οχυρωματικά έργα στα βόρεια σύνορα της χώρας, η καθιέρωση της δημοτικής στη στοιχειώδη εκπαίδευση και η έκδοση της νέο-ελληνικής γραμματικής από το Μανόλη Τριανταφυλλίδη, φέρουν τη σφραγίδα του Ιωάννη Μεταξά.

Έχοντας φρέσκες στο μυαλό μου τις εντυπώσεις από το βίο και την πολιτεία των δύο αυτών μεγάλων ηγετών, καταλαβαίνετε πόσο έντονη ήταν η αντιθεση που ένιωσα βλέποντας ποιοι ζητάνε σήμερα τη ψήφο μας.

Ο θλιβερός Τσίπρας που «πάλεψε, αλλά δεν τα κατάφερε» , ο Βαγγέλας ο ΟΝΝΕΔίτης που το παίζει παιδί του λαού, η περιορισμένων πνευματικών δυνατοτήτων Φώφη, ο άχρωμος Σταύρος με τα φτωχά του ελληνικά, ο πατριδοκάπηλος λαϊκιστής Καμμένος και τα δύο απολιθώματα του σταλινισμού.

Δε χρειάζονταν το debate για να καταλάβουμε πόσο χαμηλού επιπέδου είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Όμως, βλέποντας τους όλους μαζεμένους, ήταν σαν να βλέπεις την κατάντια του πολιτικού (και όχι μόνο) συστήματος συμπυκνωμένη σε μία τηλεοπτική οθόνη.

Οι ηγέτες των ελληνικών πολιτικών κομμάτων είναι ζωντανές αποδείξεις ενός συστήματος που έχει σαπίσει και αργοπεθαίνει. Λαμβάνοντας υπόψη την ανεπάρκεια τους σε συνδυασμό με τις τρομακτικές απαιτήσεις των καιρών, πως να μην είμαι απαισιόδοξος για αυτά που μας περιμένουν; Όμως, λέω όμως, υπάρχει και κάτι θετικό σε όλη αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα (για να μην πάθουμε κατάθλιψη, είναι επικίνδυνος μήνας ο Σεπτέμβρης), η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση…

Ευτυχώς πέρασα την εφηβεία μου σε μια αθώα εποχή, στην οποία οι κοπέλες ήταν «ρουβίτσες» και όχι «βαρουφίτσες».

Τότε, ως ατίθασος έφηβος που άκουγε ροκ, εννοείται πως χλεύαζα τον Sakis που λάτρευαν τα κοριτσάκια και οι «φλώροι».

Όμως, καμιά 20αριά  χρόνια μετά, οφείλω να παραδεχτώ πως ως ποπ-σταρ έδειξε μία αξιοθαύμαστη αντοχή στο χρόνο, απόδειξη πως η επιτυχία του δεν οφείλονταν μόνο στην ωραία εμφάνιση του και τη διαφήμιση.

Όπως ο ποπ-σταρ δεν κρίνεται λοιπόν από μία επιτυχία, έτσι θαρρώ πως και ένας ηγέτης ή μία κυβέρνηση δε μπορούν να κριθούν από το αποτέλεσμα μίας «διαπραγμάτευσης».

Τώρα λοιπόν, μετά τη συμφωνία, συμβόλαιο, arrangement ή όπως αλλιώς θέλετε πείτε το με τους εταίρους μας, αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα για την κυβέρνηση Σύριζα-Ανεξαρτήτων Ελλήνων.

Γιατί όσο ασαφείς και αν είναι οι «μεταρρυθμίσεις» για να μπορέσουν οι κουτόφραγκοι να τις περάσουν στα κοινοβούλια τους και μετά εμείς να κάνουμε τα δικά μας (αγαπητέ Γιάνη, να σου θυμίσω πως δεν είσαι πια αρθρογράφος του protagon αλλά υπουργός Οικονομικών μίας χώρας που έχει προκαλέσει αναστάτωση στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα και ό,τι λες αναμεταδίδεται σε dt έξω), είναι σαφώς αντίθετες με αυτά που πιστεύει μεγάλη μερίδα της κοινοβουλευτικής ομάδας του Σύριζα.

Μέλη της Αριστερής Πλατφόρμας του κ. Λαφαζάνη, εκπρόσωποι κομμουνιστικών συνιστωσών, επαγγελματίες συνδικαλιστές, παλαιοπασόκοι αριβίστες συνιστούν ένα μείγμα το οποίο γίνεται όλο και εκρηκτικότερο όσο η ηγεσία του Σύριζα αναγκάζεται εκ των πραγμάτων να αφήσει τον προεκλογικό μαξιμαλισμό προς χάριν της στροφής στο ρεαλισμό.

Ένα μείγμα που εξυπηρετούσε προεκλογικά τον κ. Τσίπρα για ψηφοθηρικούς λόγους, για αυτό και δεν επεδίωξε να αλλοιώσει τη σύσταση του. Ως αντιπολίτευση σε μία βαλκανική  χώρα μπορείς βλέπετε να λες τη μία μέρα άσπρο και την άλλη μαύρο και να κρατάς τους πάντες ικανοποιημένους. Όταν φτάσει όμως η ώρα να κυβερνήσεις αυτή η …πολυσυλλεκτικότητα (για να το θέσω όσο πιο κομψά γίνεται) μπορεί να σε καταστρέψει.

Ήδη οι πρώτοι εσωκομματικοί τριγμοί ξεπέρασαν τις μεμονωμένες δηλώσεις: στην πρώτη μετεκλογική Κ.Ε. του κόμματος υπέρ του κειμένου απόφασης που κατατέθηκε από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ψήφισαν 92 μέλη της ΚΕ, υπέρ της πρότασης της Πλατφόρμας 68, ενώ λιγότερα από 10 ήταν τα λευκά.

Και να φανταστείτε πως είμαστε ακόμα στην αρχή.

Κλείνουμε όπως αρχίσαμε, με Sakis.

Αφιερωμένο speziale στον κ. Τσίπρα και το ηγετικό του team…

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο που πάει ως εξής :

Κάποιος πού ήταν μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που είχαν σχέση με τον Λένιν, πληροφορήθηκε ότι μια γριά στα βάθη της Σιβηρίας είχε στην κατοχή της έναν πίνακα ζωγραφικής που ονομαζόταν » Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ » και τον οποίο έψαχνε για χρόνια και δεν πίστευε ότι υπήρχε καν, και ήταν το μόνο κομμάτι που έλειπε από την συλλογή του για να την συμπληρώσει. Έτσι ξεκίνησε για την Σιβηρία, να βρει την γριά αυτή και να μάθει αν αληθεύει η πληροφορία που είχε σχετικά με τον πίνακα, ώστε να μπορέσει να τον αποκτήσει. Πράγματι έφτασε στην Σιβηρία, βρήκε την γριά και αφού συμφώνησε μαζί της πληρώνοντας όσο όσο για τον πίνακα, πήγε πίσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που είχε τον πίνακα και τον έφερε για να τον δείξει στον συλλέκτη. Ο πίνακας απεικόνιζε μια γυμνή γυναίκα ανάσκελα στο κρεβάτι με έναν γυμνό άντρα από πάνω της.

 

» Ποια είναι αυτή η γυναίκα ; » ρωτάει την γριά ο συλλέκτης .
» Η γυναίκα του Λένιν » απαντά αυτή .
» Και αυτός ο άντρας από πάνω της ποιος είναι ; » ξαναρωτά ο συλλέκτης .
» Ο εραστής της » απαντά ξανά η γριά .
» Καλά και ο Λένιν που είναι ; » απορεί ο συλλέκτης .
» Ε , δεν είπαμε ; Στην Βιέννη !

 

Αυτό το ανέκδοτο μου ήρθε στο μυαλό προχθές, όταν λάμβανε χώρα το παρακάτω debate και ο Αλέξης μας βρίσκονταν στην Πράγα για να μιλήσει σε εκδήλωση του  Κομμουνιστικού Κόμματος Βοημίας-Μοραβίας.

 

 

Προσπαθήστε να φανταστείτε τον Αλεξάκη μας σε αυτό το τόσο απαιτητικό debate, να προσπαθεί να απαντήσει στα αγγλικά σε ερωτήσεις που θα μισό-καταλάβαινε, στο ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο των 30 δευτερολέπτων.

Καλά έκανε και δεν εκτέθηκε. Αρκετές γκάφες έχει κάνει εκτός έδρας εδώ και δύο χρόνια. Όμως είναι δυνατόν να εμπιστευθούμε αυτόν τον άνθρωπο να μας κυβερνήσει σε τόσες κρίσιμες στιγμές; Έναν άνθρωπο μέτριας μόρφωσης, που δε γνωρίζει ξένες γλώσσες, που δεν έχει κοπιάσει στη ζωή του, που τα βρήκε όλα έτοιμα από το μπαμπά για να κάνει καταλήψεις και η επόμενη φάση της ζωής του ήταν να τον ταΐζει το κόμμα (ή το κράτος) για να κάνει ανούσια, τετριμμένα πράγματα, όπως ομιλίες στους εναπομείναντες κομμουνιστές της Βοημίας

Όσον αφορά το debate, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και ένιωσα για λίγο πως ήρθα πιο κοντά στις ανησυχίες των Ευρωπαίων συμπολιτών μας. Τις εντυπώσεις, κατ’ εμέ, τις έκλεψε ο Guy Verhofstadt.

Τέλος, όσον αφορά το Ποτάμι, δε θεωρώ σοβαρή τη θέση του «θα δούμε αφού μπούμε στο Ευρωκοινοβούλιο σε ποια ομάδα θα ενταχθούμε». Είναι μείζονος σημασίας απόφαση όσον αφορά το μέλλον της χώρας μας στην ΕΕ.  Πώς να το ψηφίσω (που, δεν το κρύβω, το σκέφτομαι) όταν δε με πληροφορεί για την, ίσως,  σημαντικότερη παράμετρο της συμμετοχής του στο Ευρωκοινοβούλιο;

Χθες το βράδυ, κάθισα παρέα με ένα φίλο να δούμε το ματς της εθνικής μας ομάδας εναντίον της Ρουμανίας. Μετά το τέλος του ματς και το ευτυχές αποτέλεσμα, γέμισα ξανά τα ποτήρια και έβαλα μουσική. Άφησα όμως ανοιχτή την τηλεόραση, χωρίς ήχο, στην αθλητική εκπομπή που ακολουθούσε. Τα πρόσωπα του πολυπληθούς πάνελ (μεταξύ των καλεσμένων και οι κ.κ. Σαββόπουλος και Ζουγανέλης. Όσο και αν τους εκτιμώ ως καλλιτέχνες, από μπάλα δε νιώθουν, για αυτό και δε βλέπω τέτοιες πανηγυρτζίδικες εκπομπές) έλαμπαν από χαρά για τη μεγάλη πρόκριση, ενώ σε μεγάλο μέρος της εκπομπής βλέπαμε στο κάτω μέρος της οθόνης με μεγάλα γράμματα τη φράση : «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!».

Τι ωραία ε; Να νιώσουμε και εμείς λίγο γαμάτοι βρε αδερφέ, μετά από 4 χρόνια που είμαστε το μαύρο πρόβατο της ηπείρου και ο προσφιλής στόχος κριτικής των βορειο-ευρωπαίων εταίρων μας. Είναι όμως έτσι, αντικατοπτρίζει δηλαδή η χθεσινή εμφάνιση της εθνικής μας  αυτό που είμαστε ως κοινωνία γενικότερα;

Για να απαντήσω θα κάνω μία ιστορική αναδρομή, η οποία θα περιλαμβάνει πολλή…μπάλα.

Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι) τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Τον Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του Σαμαρά-Τσίπρα π.χ.;

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του αντίστοιχου Σαμαρά-Τσίπρα;

Τι σχέση όμως έχει η σκληρή δουλειά, η πειθαρχία και η συλλογική λειτουργία των ομάδων του Ρεχάγκελ τότε και του Σάντος τώρα, με :

–         Αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα από τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή;

–         Αυτά που βλέπουμε να γίνονται στα πανεπιστήμια μας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στη δημόσια διοίκηση της χώρας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε (πλην λίγων εξαιρέσεων) στην τοπική μας αυτοδιοίκηση;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στο συνδικαλιστικό μας κίνημα;

–         Αυτά που βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο ανάλγητες συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, δημοσιογράφοι κ.λπ.) προσπαθούν να διατηρήσουν τα, παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων, προνόμια τους;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στην καθημερινότητα μας : που πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, που περνάμε για πλάκα με κόκκινο, που σιγά μη σταματήσουμε στις διαβάσεις, που παρκάρουμε σε θέσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες, που δεν ανακυκλώνουμε, που «ξεχνάμε» να κόψουμε απόδειξη, που,  που…

Όχι αγαπητοί κύριοι του MEGA, μπορεί να είναι βολικό να χαϊδεύουμε τα αυτιά του κοσμάκη με αφορμή μία ποδοσφαιρική επιτυχία, η πικρή αλήθεια είναι όμως  πως οι περισσότεροι τομείς στη χώρα καμία σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου.

Όσο για τους πολιτικούς μας, καιρός είναι να αναλογιστούν το παράδειγμα του Ρεχάγκελ και του Σάντος. Δυστυχώς, καμία σχέση σε σοβαρότητα και υπευθυνότητα με τους δύο καλούς προπονητές. Αλλά και εμείς οι απλοί πολίτες, αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και γλεντήσαμε τη χθεσινή νίκη, ας σκεφτούμε γιατί, σε αντίθεση με την εθνική μας ομάδα, ως κοινωνία δε μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά και έχουμε αυτά τα χάλια…

Τα γκολ του συμπαθή "Κάγκουρα" είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Τα γκολ του συμπαθή «Κάγκουρα» είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Χθες βράδυ δεν ήμουν καθόλου στα καλά μου και κάθισα και είδα το τσίρκο live.

τα κεφάκια του πρωθυπουργού (εδώ η χώρα καίγεται και…) και τις ειρωνείες του προς το μικρό Αλέξη

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

το συγκλονιστικό «ΝΑΙ» μίας μεγάλης Ελληνίδας, της Θεοδώρας Τζάκρη (για παρόμοιες περιπτώσεις κοινοβουλευτικών «ανταρτών» έχω γράψει εδώ και εδώ)

Η στυλιστική προυπήρξε της πολιτικής επανάστασης...

Η στυλιστική προηγήθηκε της πολιτικής επανάστασης…

μα πιο πολύ μ’άρεσε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ του Υπ. Οικ. και του Αλέξη Τσίπρα, ιδίως η απάντηση του τελευταίου:

Όπως λέει και ο Σοπενχάουερ στο (βαθιά σαρκαστικό για τους…κολπατζήδες ρήτορες) «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» :

«Αν παρατηρήσετε πως ο αντίπαλος σας έχει υιοθετήσει μία επιχειρηματολογία που θα οδηγήσει στην ήττα σας. μην τον αφήσετε να καταλήξει στο συμπέρασμα του. Διακόψτε τη ροή του διαλόγου έγκαιρα ή σταματήστε την αντιπαράθεση ή  στρέψτε το θέμα αλλού. Με άλλα λόγια μετατοπίστε τη συζήτηση.»

Μετατοπίστε την οπουδήποτε. Από το κακό μνημόνιο (αν είναι δυνατόν το πιο σοβαρό πολιτικό κείμενο σα δε ντρέπεται ο δωσίλογος, να του δώσω να διαβάσει το κόκκινο βιβλίο του Μάο να ξεστραβωθεί…) μέχρι και τα πρόσφατα «παράπονα» των 70 βουλευτάδων της ΝΔ (Κακλαμάνης, Κοντος και λοιποί αστέρες) προς τον κ. Στουρνάρα.

Τρατζίκ…

eklisia aristera

Πριν μία-δύο εβδομάδες εκεί που έψαχνα στις κυριακάτικες εφημερίδες, βλέπω προσφορά στην «Αυγή της Κυριακής» την «Ομιλία προς τους πλουτούντας» του Μέγα Βασιλείου. Έκλεισα τα μάτια, τα ξανάνοιξα, τσιμπήθηκα, τίποτα δεν άλλαξε. Η «Αυγή της Κυριακής» εκεί, με το βιβλίο του Μ. Βασιλείου να φιγουράρει μέσα στη ζελατίνα. Για δες είπα, ακόμα και οι σύντροφοι τα Χριστούγεννα το γυρνάνε στη θρησκευτική παράδοση.

Χθες εκεί που περιπλανιόμουν άσκοπα στο διαδίκτυο (φοβάμαι πως περίπου το 70-80% του χρόνου που δαπανώ χάνεται σε άσκοπα πράγματα), πέφτω πάνω σε συνέδριο που διοργανώνει η Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. με θέμα «Εκκλησία και Αριστερά». Ανάμεσα στους συμμετέχοντες ο αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, ο μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Άνθιμος, ο δημοσιογράφος κ. Κούλογλου, ο βουλευτής Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Τάσος Κουράκης, το μέλος του Π.Γ. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Χρήστος Λάσκος και το μέλος της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Ανδρέας Καριτζής (για όσους ενδιαφέρονται το πλήρες πρόγραμμα του συνεδρίου εδώ : http://leftpoliticaltheology.blogspot.gr/2013/01/blog-post.html)

Προφανώς δεν είναι ασυσχέτιστα τα δύο γεγονότα. Υπάρχει μια αμοιβαία διάθεση προσέγγισης μεταξύ Συριζα και Εκκλησίας, που ίσως δεν έγινε τόσο αντιληπτή (τουλάχιστο σε μένα σίγουρα) μέσα στον ορυμαγδό των εξελίξεων και των «πολεμικών ανακοινωθέντων» μεταξύ ΝΔ-Σύριζα των τελευταίων ημερών. Η Εκκλησία της Ελλάδος γιατί θέλει να διασφαλίσει τα συμφέροντα της σε πιθανή επικράτηση του κόμματος του κ. Τσίπρα στις επόμενες εκλογές. Ο Σύριζα, ή μάλλον το επιτελείο του Αλέξη, γιατί ξέρει πως στην Ελλάδα αν δεν τα έχεις καλά με την Εκκλησία δεν πας μπροστά.

Ο κ. Τσίπρας από το Γενάρη του 2012, όταν έκανε λόγο για «κυβερνώσα αριστερά», έδειξε πως τα καταφέρνει καλά στους τακτικισμούς και στο παιχνίδι εντυπώσεων εντός της χώρας (γιατί εκτός της χώρας αρχικά τα θαλάσσωσε!). Μη ξεχνάμε πως έχει κοντά του συμβούλους με μεγάλη εμπειρία στην εγχώρια πολιτική σκακιέρα, όπως ο πρώην συνεργάτης του κ. Τσοχατζόπουλου κ. Κοτσακάς. Όμως, έχει αρχίσει να φαίνεται πως η αύξηση της εκλογικής επιρροής μέσω τακτικισμών έχει πιάσει ταβάνι και ήρθε η ώρα η ηγεσία του Σύριζα να ξεκαθαρίσει τις θέσεις της σε μια σειρά ζητημάτων.

Γιατί γίνεται πλέον όλο και πιο φανερή η αντίθεση ανάμεσα στον πυρήνα εξουσίας του κόμματος γύρω από τον κ. Τσίπρα και τις κομμουνιστογενείς συνιστώσες, τους ακτιβιστές, τους αναρχικούς και τους «μονιμάδες» της κοινοβουλευτικής αριστεράς όπως οι κ.κ. Στρατούλης και Λαφαζάνης. Από τη μία λοιπόν βλέπουμε τον κ. Τσίπρα να ετοιμάζεται για τη συνάντηση με τον κ. Σόιμπλε και να μας πληροφορεί πως «Είμαστε και εμείς νοικοκυραίοι.» Από την άλλη ανακαλύπτουμε κοινοβουλευτικά «λουλούδια» όπως οι κ. Διαμαντόπουλος και Καραγιαννίδης σε δηλώσεις μάλλον περισσότερο φαιδρές παρά επικίνδυνες, σχετικά με την ανομία που καλύπτεται από το μανδύα μιας υποτιθέμενης αριστεροσύνης και επαναστατικής έκφρασης.

Φαίνεται λοιπόν ξεκάθαρα πως πλέον η ιδεολογική πολυσυλλεκτικότητα (για να το θέσω όσο πιο…κομψά γίνεται!) δε μπορεί να προσφέρει στο Σύριζα περαιτέρω αύξηση της εκλογικής του δύναμης. Καλείται σε αυτή την κρίσιμη στιγμή ο κ. Τσίπρας να ξεκαθαρίσει τη φυσιογνωμία του κόμματος του. Θα τα καταφέρει, όπως τα κατάφερε το πρώτο εξάμηνο του 2012 να καρπωθεί τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων από το δίπολο Πασόκ-ΝΔ και να φτάσει στο εντυπωσιακό 27% ;

Η άποψη μου είναι πως όχι. Έχει καλλιεργήσει τόσο υψηλές προσδοκίες ο κ. Τσίπρας, που όσο προσεγγίζει (αναγκαστικά) την πραγματικότητα τόσο θα απογοητεύει μέρος του ακροατηρίου και θα προκαλεί φυγόκεντρες δυνάμεις στην «αριστερή» πτέρυγα του κόμματος του. Επιπλέον, η ιδιαίτερα ετερόκλητη σύσταση του κόμματος του καθιστά δύσκολο να βρεθεί η συνισταμένη. Πως βλέπουν άραγε η Ρόζα και η ΔΕΑ τα συνέδρια με τον αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και την σταδιακή άμβλυνση της αντιμνημονιακής ρητορείας; Πως αντιμετωπίζουν οι Πασοκογενείς  ψηφόφοροι του Σύριζα, τις δηλώσεις τύπων όπως ο Ιφικράτης Αμυράς και ο  Βαγγέλης Διαμαντόπουλος;

Αλλά έστω πως το επιτελείο του Σύριζα καταφέρνει να ελέγξει τις ακραίες φωνές χωρίς σοβαρές απώλειες και να οδηγήσει το κόμμα σε μια εκλογική νίκη και το σχηματισμό κυβέρνησης (με ποιους εταίρους είναι ένα άλλο θέμα, ας το αφήσουμε στην άκρη προς το παρόν) . Πάλι μικρές πιθανότητες δίνω στην επιτυχία και τη μακροημέρευση του στην εξουσία, για δύο κυρίως λόγους.

Ο πρώτος είναι το στελεχιακό δυναμικό του Σύριζα. Ακόμα και οι «σοβαροί» όπως ο κ. Δραγασάκης, Τσακαλώτος, Σταθάκης και λοιποί δείχνουν λίγοι να χειριστούν την κρισιμότητα των στιγμών. Θα αντιτείνει κανείς γιατί δηλαδή ο Σταϊκούρας και ο Βρούτσης καλύτεροι είναι; Καθόλου καλύτεροι δεν είναι, όμως ο Σαμαράς δε δίστασε να εμπιστευθεί έμπειρους «συστημικούς» τεχνοκράτες όπως ο κ. Στουρνάρας. Ο Σύριζα δεν πιστεύω να τολμήσει να τσαλακώσει την υποτιθέμενη «αριστεροσύνη» του, τοποθετώντας σε κρίσιμη θέση κάποιον γνώστη των οικονομικών και των θεσμών της Ε.Ε. όπως π.χ. ο κ. Παπαδήμος ή ο κ. Στουρνάρας.

Ο δεύτερος λόγος είναι πως ο Σύριζα δεν έχει καμία ουσιαστική πρόταση για τη διέξοδο από την κρίση. Υποτίθεται πως θα καταργήσει μονομερώς το Μνημόνιο, μα δε μας έχει πει πως θα αντιδράσει αν οι Ευρωπαίοι μας γυρίσουν την πλάτη. Υποτίθεται πως θα φέρει ανάπτυξη, στηριζόμενος στο κράτος, ένα κράτος που τελεί υπό κατάρρευση. Όχι μόνο αρνείται τις ιδιωτικοποιήσεις, μα δε διστάζει να δηλώνει πως  θα κρατικοποιήσει ό,τι έχει ιδιωτικοποιηθεί από τις κυβερνήσεις των τελευταίων τριών ετών (δείτε π.χ. τις πρόσφατες δηλώσεις του κ. Βίτσα http://gr.news.yahoo.com/βίτσας–ο-συριζα-θα-προσπαθήσει-να-πάρει-πίσω-οτε–δεη-και-λιμάνι-πειραιά–095541467.html). Αναζητά μοντέλα σε μια χώρα (Αργεντινή) που καταρρέει ξανά μετά από δέκα χρόνια, παρά την εύνοια των συγκυριών για αυτή (άνοδος τιμής της σόγιας, ένα από τα βασικά εξαγωγικά της αγαθά). Ονειρεύεται το μέλλον σε ένα «νέο μετα-νεοφιλελεύθερο ορίζοντα» (η έκφραση από το άρθρο του κ. Δραγασάκη στα ΝΕΑ  http://www.tanea.gr/gnomes/?aid=4781277)  όπως υποτίθεται το χαράζει η Βραζιλία, την ίδια ώρα που στη Βραζιλία εκπονείται ένα τεράστιο πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, που η συνολική του αξία ξεπερνάει τα  40 δις δολάρια.

Associated Press/Silvia Izquierdo - Brazilians protest against the privatization of the Maracana stadium, in Rio de Janeiro, Brazil, Saturday, Dec. 1, 2012.   Ερώτημα Συντάκτη : Ποια είναι η θέση του Σύριζα για το "ξεπούλημα" του ιστορικού  Μαρακανά;

Associated Press/Silvia Izquierdo – Brazilians protest against the privatization of the Maracana stadium, in Rio de Janeiro, Brazil, Saturday, Dec. 1, 2012. (Απορία Συντάκτη : Ποια είναι η θέση του Σύριζα για το «ξεπούλημα» του ιστορικού Μαρακανά;)

Για να επανέλθω όμως στον τίτλο του άρθρου, μάλλον δεν προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση η «επίθεση» φιλίας του Σύριζα προς την Εκκλησία της Ελλάδος. Ήδη έχει στηρίξει: τις κινητοποιήσεις κάθε λογής συντεχνίας (δικαστικοί, φαρμακοποιοί κ.λπ.), τη διαμαρτυρία των προνομιούχων υπαλλήλων της Βουλής, τις διεκδικήσεις του κάθε Φωτόπουλου και Μπαλασόπουλου, το «αντάρτικο» της Κερατέας και γενικά κάθε αντιδραστική κίνηση εκείνης της Ελλάδας που δε θέλει να αλλάξει τίποτα. Γιατί όχι λοιπόν και με την παραδοσιακά «εχθρική» προς την αριστερά και την πρόοδο Εκκλησία της Ελλάδος;

Ο Σύριζα έχει δίκιο όταν λέει πως δε μπορεί η αλλαγή να έλθει από αυτούς που εν πολλοίς μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση : το Πασόκ και τη ΝΔ. Δεν έχει άδικο όταν κάνει λόγο για «τη διαχρονική ομερτά ΠΑΣΟΚ και ΝΔ για συγκάλυψη της διαφθοράς και διαιώνιση της διαπλοκής μεταξύ οικονομικής ολιγαρχίας και πολιτικής». Όμως, με τη γενικότερη πολιτική του στάση θυμίζει μια περίφημη ρήση από το μυθιστόρημα «Ο Γατόπαρδος». Όταν ο κεντρικός ήρωας πρίγκιπας Ντι Σαλίνα ρωτάει τον ανιψιό του γιατί αυτός, ένας αριστοκράτης, κατατάχθηκε εθελοντής στον επαναστατικό στρατό του Γκαριμπάλντι, ο τελευταίος του απαντάει :

«Αν θέλουμε να μείνουν όλα όπως είναι ,τότε πρέπει όλα ν΄αλλάξουν»

"Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να... κλείσεις φιλικό;"

«Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να… κλείσεις φιλικό;»

Μέρα που είναι σήμερα δεν ενδείκνυται για βαρυσήμαντες αναλύσεις, για θλιβερές διαπιστώσεις, για απαξιωτικά σχόλια, για σκληρή κριτική και όλα ετούτα που συνηθίζει η μοχθηρή διαδιακτυακή persona με το φαιδρό όνομα alepoudrakoulas.

Σήμερα έχει Αλέφαντο. Αφορμή το χθεσινό απολαυστικό άρθρο του στο site sportdog, ένα άρθρο που λέει αλήθειες με τον απλό λαϊκό τρόπο που ο κυρ-Νίκος ξέρει. Για όσους (-ες) δεν το διάβασαν :

«Μέρες γιορτής λέει. Τι μέρες γιορτής, εγώ βλέπω κόσμο που πεινάει. Εγώ, σαν Αλέφαντος, βλέπω μια φοβερή σύγχυση στον κόσμο. ‘Εχουν ματώσει δραματικά. Υπάρχουν τόσοι οικονομολόγοι, ουδείς μας λέει την αλήθεια για το πού πάμε και για το τι πρέπει να γίνει. Πες μας, ρε Τσίπρα, τι να κάνουμε! Πας στη Βραζιλία, τι πας να κάνεις εκεί; Οι Βραζιλιάνοι πεινάνε, έχουν γεμίσει τις χώρες της Ευρώπης με παίκτες. Βλέπεις Ευρωπαίους παίκτες να πηγαίνουν στη Βραζιλία; Οι Βραζιλιάνοι έρχονται στην Ευρώπη για τα λεφτά. Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία, να… κλείσεις φιλικό;

Εγώ κάνω ντιμπέιτ με όποιον θέλεις για ποδόσφαιρο, αυτοί οι πολιτικοί που έχουμε γιατί δεν κάνουν ένα ντιμπέιτ ανοικτό να μάθει ο λαός την αλήθεια; Χάνουμε 8-0 και πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες! Αφήστε τα πανηγύρια ρε για τη δόση, βγάζετε τις μούρες σας στις κάμερες κάτι υπουργοί που θα έπρεπε να είστε κρυμμένοι σε κανένα λαγούμι, αλλά δεν υπάρχει ντροπή πάνω σας. 8-0 χάνουμε και εσείς μας λέτε ότι θα ισοφαρίσουμε! Πότε, το… 2030; Εξαθλιώνεται η χώρα μας και μας λέτε όλα καλά!

Ο Σαμαράς φώναζε εναντίον του μνημονίου για να γίνει πρωθυπουργός και μόλις ανέβηκε στην καρέκλα, πήρε ακόμα πιο σκληρά μέτρα εναντίον του κοσμάκη. Όποιος ανεβαίνει πάνω ξεσκίζει τον κοσμάκη. Πάρε χαράτσια, πάρε φόρους, πάρε απολύσεις, πάρε μειώσεις μισθών.

Και ενώ έκοψε το πετρέλαιο ο κόσμος για να γλιτώσει από τη φοβερή αύξηση της τιμής, του ανεβάζουν και τη ΔΕΗ τώρα! Τι κάνετε, ρε τομάρια, πάτε να πεθάνετε τον κόσμο; Τι… σώσιμο είναι αυτό; Έτσι μας σώνετε; Έπρεπε να πουν οι ξένοι «αφού έχουν κάνει τόσες θυσίες οι Έλληνες, να τους ανακουφίσουμε λίγο». Σου δίνουν τώρα τη δόση, ρε Σαμαρά, αλλά ο κοσμάκης από αυτά τι θα πάρει; Και με την επόμενη δόση τι θα γίνει, πάλι τα ίδια θα έχουμε με σκληρά μέτρα; Τον έχουν ξετινάξει το λαό.

Γεμίσαμε συνταξιούχους και ανέργους, ποιος θα δουλεύει σε αυτή τη χώρα; Ποιος θα φέρνει τα λεφτά; Δεν βγαίνει αυτό το πράγμα, εγώ αυτό πιστεύω, θα έχουμε μνημόνιο για άλλα 20 χρόνια.

Να μας πει όμως και η αντιπολίτευση τι προτείνει συγκεκριμένα. Όχι μόνο κριτική, το βλέπουμε ότι είναι χάλια η κατάσταση, και ένα μικρό παιδί το βλέπει.

Πού είστε, ρε οικονομολόγοι, να μας πείτε τι πρέπει να γίνει. Εγώ βλέπω τον Ζαρντίμ, του λέω «δεν μου αρέσει η ομάδα σου» αλλά προτείνω «βάλε μέσα και Τζιμπούρ και Μήτρογλου». Εσείς τι προτείνετε;

Και ευρώ και αυτά που λέτε εσείς, δεν γίνεται! Μην κοροϊδεύετε, εδώ βλέπουμε την Ευρώπη να ξεσκίζει τον Στουρνάρα με μέτρα, που είναι το «παιδί» τους. Τα «παιδιά» τους είναι αυτοί, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας. Και θα πας εσύ Τσίπρα με τον Καμένο να κάνετε αυτά που λέτε; Ούτε που θα σας δεχτούνε να μιλήσουνε μαζί σας! Καλώς τα παιδιά καλώς τα, 3-0, θα σας πούνε!

Πείτε την αλήθεια στο λαό, να ξέρουμε τι μας γίνεται, πείτε ότι θα πεινάσουμε, θα περάσουμε αυτά τα δεινά έξω από το ευρώ, θα υποτιμηθεί τόσο η δραχμή, πείτε και για πόσο καιρό θα ταλαιπωρηθούμε, να ξέρει ο λαός να αποφασίσει. Να πούμε «θα κάνουμε υπομονή, είμαστε μαζί σου Τσίπρα, ανέβα πάνω και προχώρα» ή να πει ο λαός «δεν θέλουμε, δεν συμφέρει». Πείτε την αλήθεια να ξέρουμε πού πάμε.

Αυτός που παίρνει τώρα το 500ρικο και δεν βγαίνει, αργότερα με τη δραχμή θα παίρνει 500 ή 200; Και το κόστος ζωής θα πέσει τόσο ώστε να βγαίνει; Ή θα κλείσουν οι τράπεζες με τους τσαμπουκάδες σας, θα γίνει μπάχαλο και θα τρώμε ο ένας τον άλλο;

Πείτε μας ρε Πρετεντέρηδες, ρε Τράγκες, πείτε μας ρε Βαρουφάκηδες και οικονομολόγοι, τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια και τι πρέπει να γίνει. Εσείς έχετε τα λεφτά σας, εμείς τι θα κάνουμε; Δεν βγαίνουμε.

Πες μας, ρε Καμένε, όταν μας τσαμπουνούσες ότι έγινε προδοσία που δεν πήραμε δάνειο από τη Ρωσία και την Κίνα, πού είναι η Ρωσία και η Κίνα τώρα για τη μικρή Κύπρο που χρειάζεται πολύ λιγότερα λεφτά απ’ την Ελλάδα, αλλά δεν της τα δανείζουν και αναγκάζεται να μπει και αυτή στο μνημόνιο!

Κόλλησε στη λάσπη το κάρο, βάλτε ένα χεράκι όλοι να μας ξεστραβώσετε να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση.

Εγώ βλέπω ότι τους Ευρωπαίους δεν τους νοιάζει η Ελλάδα γι’ αυτό ξεσκίζουν τον κόσμο, αν ξεσηκωθεί ο κόσμος δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο η Ιταλία και η Ισπανία τους νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Και που είσαι, ρε κράτος μπουρδ…, να πληρώσεις τα δικά σου χρωστούμενα στη ΔΕΗ; Είδα τον πρόεδρο της ΔΕΗ που έλεγε ότι το κράτος χρωστάει 170 εκ. ευρώ στη ΔΕΗ! Αλλά δεν κάνει διακοπή ρεύματος εκεί, μόνο σε κάτι φουκαράδες που δεν έχουν να πληρώσουν τους κόβει το ρεύμα και παγώνουν! Σε ποια άλλη χώρα ρε κόβουν το ρεύμα από τον κοσμάκη; Ντροπή, μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…

Καλά Χριστούγεννα σου λέει μετά…»

Ωραίος; Παρακάτω ακολουθεί περισσότερος Αλέφαντος, είτε ο πραγματικός είτε όπως τον ενσάρκωσε ο Μητσικώστας σαν μια λαϊκή περσόνα που σχολιάζει την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ταλαντούχος Μητσικώστας φανερά αυτοσχεδιάζει πάνω στα υπέροχα κείμενα του Λάκη Μπέλλου και του υπόλοιπου team της καλής σειράς, που τόσο λείπει από την ελληνική τηλεόραση…