Posts Tagged ‘Το Ποτάμι’

stauro_ksypna

“Πρόεδρος της Βουλής με ρεκόρ ψήφων αναδείχθηκε η Ζωή Κωνσταντοπούλου μετά την ψηφοφορία που διεξήχθη στη Βουλή. Την κ. Κωνσταντοπούλου ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ, Ν.Δ., Ποτάμι, Ανεξάρτητοι Έλληνες και ΠΑΣΟΚ. Ειδικότερα η κ. Κωνσταντοπούλου συγκέντρωσε 235 ψήφους επί 298 βουλευτών, ενώ στην κάλπη βρέθηκαν ακόμη 61 λευκά και δύο άκυρα ψηφοδέλτια.”

Το παραπάνω ρεπορτάζ από τη Ναυτεμπορική στις 06/02/2015.

Περίπου ένα μήνα μετά, διαβάζουμε στο «Βήμα»:

«(…)

«H πρόεδρος της Βουλής κ. Ζωή Κωνσταντοπούλου αυτή τη φορά έθεσε ζήτημα συνταγματικότητας των νόμων που ψηφίστηκαν από την προηγούμενη Βουλή.

Από την τοποθέτησή της αυτή προκύπτουν τα εξής ερωτήματα:

– Από πότε η πρόεδρος της Βουλής ασκεί αρμοδιότητες συνταγματικού δικαστή, που κρίνει και την αντισυνταγματικότητα των νόμων;

– Πώς είναι δυνατόν και με ποια αρμοδιότητα, η πρόεδρος της παρούσας Βουλής θα κρίνει τη νομιμότητα του νομοθετικού έργου της προηγούμενης Βουλής;» ,

αναφέρει στην ανακοίνωση του το Ποτάμι.»

Σωπάτε ρε παιδιά εκεί στο Ποτάμι δεν τη ξέρατε την κα. Κωνσταντοπούλου όταν τη ψηφίζατε για πρόεδρο του κοινοβουλίου; Περιμένατε κάτι πολύ διαφορετικό από αυτήν, με βάση τον πρότερο κοινοβουλευτικό της βίο; Και στην τελική με τη δική σας ψήφο σας βγήκε το ανισόρροπο αυτό άτομο πρόεδρος, τώρα τι μας τα λέτε τα παραπάνω;

Δυστυχώς εκεί στο Ποτάμι κοιμούνται ύπνο βαθύ. Αυτό με την Κωνσταντοπούλου είναι δευτερεύον, μα ενδεικτικό. Το πρωτεύον είναι πως έχουμε μία κυβέρνηση η οποία έχει απομονώσει τελείως τη χώρα στην Ευρώπη, έχει οδηγήσει την οικονομία σε περαιτέρω μαρασμό και το τραπεζικό σύστημα σε ασφυξία με την αδικαιολόγητη καθυστέρηση να τα βρει με τους Ευρωπαίους, ενώ συνεχώς κάνει… τσαλίμια για να ικανοποιήσει το εσωτερικό ακροατήριο. Μία κυβέρνηση που ενδιαφέρεται για τους απολυμένους της ΕΡΤ, τις καθαρίστριες του Υπ. Οικ. , τους συνδικαλιστές της ΔΕΗ και έχει χεσμένη τη μερίδα του πληθυσμού που στηρίζει την παραγωγική βάση της χώρας. Μία κυβέρνηση που, ενώ Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία ανακάμπτουν και εκμεταλλεύονται την ευνοϊκή συγκυρία (ποσοτική χαλάρωση, μείωση τιμών πετρελαίου), οριστικοποιεί την εικόνα μας ως «μαύρο πρόβατο» της Ευρωζώνης.  Μία κυβέρνηση που λειτουργεί τελείως ασυντόνιστα και αλλοπρόσαλλα οδηγώντας τη χώρα στα βράχια ενός Greхit, ενός ενδεχομένου που κάθε ημέρα μοιάζει όλο και πιθανότερο.

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία χρειάζεται ένας ηγέτης με στιβαρό λόγο που δε θα διστάσει ενώ η κυβέρνηση απολαμβάνει ποσοστά δημοτικότητας ύψους 70%, να καταγγείλει τα πεπραγμένα της και να πει στο λαό δυσάρεστες αλήθειες. Όπως ακριβώς έκανε, για παράδειγμα, ο Τσώρτσιλ στη Μ. Βρετανία στα τέλη της δεκαετίας του 30. Τότε που ο πρωθυπουργός Τσάμπερλεν με την ενδοτική του στάση προς τον Χίτλερ άφηνε τη Γερμανία να αλωνίζει, ο Τσώρτσιλ αποτέλεσε την πηγή αφύπνισης της βρετανικής κοινής γνώμης. Αν και θεωρούνταν ένας ξεπερασμένος  συντηρητικός πολιτικός, τελικά κατάφερε να συσπειρώσει το βρετανικό λαό γύρω του. Και αυτό γιατί αντιλήφθηκε την κρισιμότητα των στιγμών και δε δίστασε να γίνει μάντης δεινών, κάτι που εκτιμήθηκε μετέπειτα.

Έναν αντίστοιχο ηγέτη δε θα περιμέναμε να τον βρούμε στο πρόσωπο των φθαρμένων και κουρασμένων ηγετών της προηγούμενης συγκυβέρνησης. Αυτοί άλλωστε έχουν τα εσωκομματικά τους τώρα, η χώρα είναι κάτι δευτερεύον μπροστά σε αυτά. Ελπίζαμε όμως πως ίσως θα μπορούσαμε να τον βρούμε σε ένα νέο κόμμα που προσπαθεί να αρθρώσει σύγχρονο μεταρρυθμιστικό πολιτικό λόγο. Δηλαδή στο Ποτάμι, δεν υπάρχει άλλο πια τέτοιο στην Ελλάδα. Αντί αυτού, βλέπουμε ένα κόμμα που κάνει πολιτική λες και βρισκόμαστε στις καλές εποχές προ δεκαετίας. Που δεν τολμάει να κάνει στιβαρή κριτική στην κυβέρνηση, γιατί φοβάται να πάει κόντρα στο πρόσκαιρο ρεύμα που αυτή έχει σε μία αποβλακωμένη από την κρίση κοινωνία. Που προσπαθεί εναγωνίως να πασάρει το μήνυμα πως όταν ο Σύριζα… σοβαρευτεί, εκείνο θα είναι εκεί για τον βοηθήσει να περάσει τα δύσκολα νομοσχέδια που θα καταψηφίσει η εσωκομματική αντιπολίτευση των λαφαζάνηδων, συνιστωσών και λοιπών ημι-παραφρόνων.

Ο «επικεφαλής» του Ποταμιού τόλμησε πέρσι να μπει για τα καλά στα βαθιά της πολιτικής ζωής του τόπου. Δε μας ενθουσίασε είναι η αλήθεια η στάση του «ήρθα τώρα να σας σώσω». Όμως, στις τελευταίες εκλογές το κόμμα του αποτέλεσε μία επιλογή για πολλούς από αυτούς που ελπίζουν πως κάποτε η Ελλάδα θα γίνει ένα «κανονικό» ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς, φαίνεται πως ο «επικεφαλής» είναι λίγος για τις απίστευτα δύσκολες στιγμές που περνάμε. Και, ακόμα χειρότερα, συνεχίζει να κυβερνά αυτοκρατορικά, με ένα καταστατικό που εξασφαλίζει συγκεντρωτική εξουσία στον ίδιο, αποκλείοντας πρωτοβουλίες που ίσως να έδιναν άλλο τόνο στη παρουσία του Ποταμιού σε αυτές τις κρίσιμες στιγμές…

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο που πάει ως εξής :

Κάποιος πού ήταν μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που είχαν σχέση με τον Λένιν, πληροφορήθηκε ότι μια γριά στα βάθη της Σιβηρίας είχε στην κατοχή της έναν πίνακα ζωγραφικής που ονομαζόταν » Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ » και τον οποίο έψαχνε για χρόνια και δεν πίστευε ότι υπήρχε καν, και ήταν το μόνο κομμάτι που έλειπε από την συλλογή του για να την συμπληρώσει. Έτσι ξεκίνησε για την Σιβηρία, να βρει την γριά αυτή και να μάθει αν αληθεύει η πληροφορία που είχε σχετικά με τον πίνακα, ώστε να μπορέσει να τον αποκτήσει. Πράγματι έφτασε στην Σιβηρία, βρήκε την γριά και αφού συμφώνησε μαζί της πληρώνοντας όσο όσο για τον πίνακα, πήγε πίσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που είχε τον πίνακα και τον έφερε για να τον δείξει στον συλλέκτη. Ο πίνακας απεικόνιζε μια γυμνή γυναίκα ανάσκελα στο κρεβάτι με έναν γυμνό άντρα από πάνω της.

 

» Ποια είναι αυτή η γυναίκα ; » ρωτάει την γριά ο συλλέκτης .
» Η γυναίκα του Λένιν » απαντά αυτή .
» Και αυτός ο άντρας από πάνω της ποιος είναι ; » ξαναρωτά ο συλλέκτης .
» Ο εραστής της » απαντά ξανά η γριά .
» Καλά και ο Λένιν που είναι ; » απορεί ο συλλέκτης .
» Ε , δεν είπαμε ; Στην Βιέννη !

 

Αυτό το ανέκδοτο μου ήρθε στο μυαλό προχθές, όταν λάμβανε χώρα το παρακάτω debate και ο Αλέξης μας βρίσκονταν στην Πράγα για να μιλήσει σε εκδήλωση του  Κομμουνιστικού Κόμματος Βοημίας-Μοραβίας.

 

 

Προσπαθήστε να φανταστείτε τον Αλεξάκη μας σε αυτό το τόσο απαιτητικό debate, να προσπαθεί να απαντήσει στα αγγλικά σε ερωτήσεις που θα μισό-καταλάβαινε, στο ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο των 30 δευτερολέπτων.

Καλά έκανε και δεν εκτέθηκε. Αρκετές γκάφες έχει κάνει εκτός έδρας εδώ και δύο χρόνια. Όμως είναι δυνατόν να εμπιστευθούμε αυτόν τον άνθρωπο να μας κυβερνήσει σε τόσες κρίσιμες στιγμές; Έναν άνθρωπο μέτριας μόρφωσης, που δε γνωρίζει ξένες γλώσσες, που δεν έχει κοπιάσει στη ζωή του, που τα βρήκε όλα έτοιμα από το μπαμπά για να κάνει καταλήψεις και η επόμενη φάση της ζωής του ήταν να τον ταΐζει το κόμμα (ή το κράτος) για να κάνει ανούσια, τετριμμένα πράγματα, όπως ομιλίες στους εναπομείναντες κομμουνιστές της Βοημίας

Όσον αφορά το debate, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και ένιωσα για λίγο πως ήρθα πιο κοντά στις ανησυχίες των Ευρωπαίων συμπολιτών μας. Τις εντυπώσεις, κατ’ εμέ, τις έκλεψε ο Guy Verhofstadt.

Τέλος, όσον αφορά το Ποτάμι, δε θεωρώ σοβαρή τη θέση του «θα δούμε αφού μπούμε στο Ευρωκοινοβούλιο σε ποια ομάδα θα ενταχθούμε». Είναι μείζονος σημασίας απόφαση όσον αφορά το μέλλον της χώρας μας στην ΕΕ.  Πώς να το ψηφίσω (που, δεν το κρύβω, το σκέφτομαι) όταν δε με πληροφορεί για την, ίσως,  σημαντικότερη παράμετρο της συμμετοχής του στο Ευρωκοινοβούλιο;

Πριν περίπου 40 χρόνια, κάποιος άνθρωπος (πως τον λένε να δεις…) έγραψε ένα βιβλίο, μία συλλογή αφορισμών επί της ουσίας, με τον τίτλο «Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας».

Ελαφρώς παραφρασμένος ο παραπάνω τίτλος, τίτλος του σημερινού μας ποστ.

Και δε χρειάζεται να γράψω παρά ελάχιστα τη φορά ετούτη, απλά παράθεση της πασχαλινής ειδησεογραφίας.

“Στο αίμα βάφτηκε εφέτος το Πάσχα εις το όνομα των διαφόρων τοπικών «εθίμων» αλλά και εξαιτίας της εγκληματικής αμέλειας πολλών συμπατριωτών μας. Στο Ρέθυμνο της Κρήτης, ένας 25χρονος έχασε τη ζωή του και ένας 23χρονος τραυματίστηκε από μπαλωθιές σε πασχαλινό γλέντι, ενώ η Σαντορίνη παραμένει ακόμη συγκλονισμένη από τον σοβαρό τραυματισμό τριών αμερικανών τουριστών και ενός Ελληνα από βαρελότο που πέταξαν κάποιοι ανεγκέφαλοι.” (από Τα Νέα).

“Με την ζωή του πλήρωσε το έθιμο του ρουκετοπόλεμου ένας 51χρονος στον Βροντάδο Χίου. Σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες ο άτυχος άνδρας τραυματίστηκε θανάσιμα από έκρηξη την ώρα που προετοίμαζε αυτοσχέδια βεγγαλικά για το βράδυ της Ανάστασης. Οι έρευνες για τα ακριβή αίτια του θανάτου του 51χρονου συνεχίζονται στο λιμάνι της Χίου με το λιμενικό να εξετάζει τον δυναμίτη που εντοπίστηκε στο αλιευτικό καταφύγιο όπου βρέθηκε νεκρός ο 51χρονος.” (enikos.gr)

Αλλά ποιος είμαι εγώ να κατακρίνω τα πατροπαράδοτα έθιμα αυτού του μοναδικού λαού;

Εξάλλου συμβαίνουν και αυτά, του χρόνου θα ‘μαστε πιο προσεχτικοί βρε παιδιά.

Αυτός ο άνθρωπος όμως,  ο σκατόψυχος, ο άθεος, ο ανθέλληνας, να μαζέψει τα λόγια του για το Άγιο Φως μας.

Γιατί είμαστε Έλληνες εμείς και δε μπορούμε τέτοιους μίζερους στις γιορτές μας.

Ερωτήσανε πονηροί δημοσιογράφοι τον πρώην συνάδελφό τους και νυν επίδοξο σωτήρα μας, τι έχει να μας πει για τις δηλώσεις του ανθρώπου ετούτου.

Είπε αυτός :

 

«Δεν είναι σωστό οι πολιτικοί να παίζουν με το θρησκευτικό συναίσθημα. Δεν πάω για Μητροπολίτης, πάω για πολιτικός. Υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι της εκκλησίας και κάποια πράγματα που είναι της πολιτείας. Υπάρχει ένας άνθρωπος ο οποίος έχει αυτές τις απόψεις και τις οποίες τις έχει υποστηρίξει πολύ συχνά στην ελληνική κοινωνία. Αυτός ο άνθρωπος είπε απλώς κάποια στιγμή ότι «εγώ στηρίζω την προσπάθεια του Θεοδωράκη και το Ποτάμι».

 

Αυτός ο άνθρωπος αυτός, που έλεγε και η Ρίτα Σακελλαρίου.

Κάποια στιγμή, σαν το λάθος το «στιγμιαίο» του αειθαλούς ποπ-σταρ μας Πασχάλη Αρβανιτίδη.

Μύρισε Ελλάδα το Ποτάμι μας…

venizelos_kouvelis_xeirapsia_aftodioikisi

Να το ξεκαθαρίσω από την αρχή, φίλε αναγνώστη: δε μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής ως δημοσιογράφος ο κ. Θεοδωράκης. Έχω προσπαθήσει να παρακολουθήσω τις εκπομπές του, όμως το στημένα «εναλλακτικό» & «χαλαρό» στυλάκι του δεν είναι καθόλου του γούστου μου. Τα χιουμοριστικά videos παρακάτω, νομίζω πως περιγράφουν καλύτερα γιατί μου τη «σπάνε» οι εκπομπές του.

Μία από τα ίδια για το site του, το protagon. Το διάβαζα κάποιο καιρό, όχι τόσο για τα άρθρα του, όσο για τα σχόλια των αναγνωστών – είχε μερικούς ενδιαφέροντες τύπους που η ανάγνωση των σχολίων τους ήταν απόλαυση. Έναν καιρό ξεκίνησα να γράφω και εγώ. Τότε κατάλαβα τι λογοκρισία παίζει όσον αφορά τη διαχείριση των σχολίων. Σχόλια απολύτως αξιοπρεπή και με επαρκή επιχειρηματολογία, συχνά «κόβονταν» αν ασκούσαν αιχμηρή κριτική στον αρθρογράφο (αν googlάρετε «protagon λογοκρισία», θα πέσετε πάνω σε αρκετούς ομοιοπαθείς). Μία φορά, αφού μου έκοψαν 4 φορές ένα σχόλιο επικριτικό στον τότε αστέρα του site Γ. Βαρουφάκη (εν έτει 2012 είχε τρομερή πέραση, ευτυχώς τώρα καταλάγιασε το σουξέ του…), τους έριξα κάτι γαμιλίκια (τι να κάνουμε άνθρωποι είμαστε…) και έκτοτε δε ξαναμπήκα.

 

 

Πριν περίπου μία εβδομάδα, ο κ. Θεοδωράκης έκανε την έκπληξη και ανακοίνωσε την ίδρυση νέου κόμματος με την ονομασία «Το Ποτάμι».

Η αλήθεια είναι πως είχε πολύ καλό timing: αμέσως μετά το «ευρωεκλογικό ναυάγιο» των «58», η είδηση έδωσε ελπίδα σε πολλούς απογοητευμένους «κεντροαριστερούς» & «μεταρρυθμιστές». Οι πρώτες αντιδράσεις σε sites & μέσα κοινωνικής δικτύωσης ήταν ιδιαίτερα θετικές.

Χρόνια δημοσιογράφος σε mainstream ΜΜΕ, ο κ. Θεοδωράκης ξέρει καλά το επικοινωνιακό παιχνίδι. Μιλώντας με απλότητα και αμεσότητα, έδειξε να αγγίζει τον κόσμο που έχει μπουχτίσει από τη ξύλινη γλώσσα των επαγγελματιών πολιτικών.

Από εκεί και πέρα όμως, υπάρχουν αρκετά σημάδια που με προβληματίζουν όσον αφορά το όλο εγχείρημα:

–         Γιατί επιλέχθηκε αυτό το timing, μόλις 3 μήνες πριν τις ευρωεκλογές; Δε θα ήταν καλύτερα να ξεκινήσει από το φθινόπωρο ώστε να υπάρχει ο χρόνος για την καλύτερη συγκρότηση του κόμματος και του ευρωψηφοδελτίου;

–         Ξέρουμε πως ο κ. Θεοδωράκης το έκανε τώρα για να μην υποστεί τη φθορά του χρόνου (όπως οι 58) και ξεφουσκώσει ο ενθουσιασμός πριν τις ευρωεκλογές. Αποτέλεσμα όμως του παραπάνω τακτικισμού να μην υπάρχει ο χρόνος ώστε να στηθεί σωστά μία ανοιχτή διαδικασία επιλογής υποψηφίων και στελέχωσης του κόμματος από το internet.

–         Αν λάβουμε υπόψη και τη γνωστή ιστορία με τη διαχείριση των σχολίων στο πρόταγκον (που δε γίνεται να μην είχε πάρει κάτι το αυτί του κ. Θεοδωράκη), έχω πολλούς φόβους για το πώς θα λειτουργήσει η εσωκομματική δημοκρατία στο Ποτάμι.

–         Η παρουσίαση ήταν γενικόλογη χωρίς συγκεκριμένο στίγμα. Σαν την Coca Cola που πάει με όλα, ένα lifestyle μεταρρυθμιστικό κόμμα για τις μάζες.

–         Το κόμμα αναπαράγει το γνωστό τζημέριο «Πολιτική χωρίς (επαγγελματίες) πολιτικούς». Δε λέω, πιασάρικο, όμως δεν υπάρχουν κάποιοι αξιόλογοι παλιοί πολιτικοί που θα μπορούσαν να προσφέρουν  με την πείρα τους και τη γνώση των κρατικών μηχανισμών;

–         Ο κ. Θεοδωράκης ανέφερε ως φίλους της κίνησης του κάποια άτομα με τα οποία συνεργάζεται ή εκτιμά, χωρίς όπως φαίνεται να τους έχει ρωτήσει. Χαρακτηριστική η αντίδραση του κ. Κορτώ. Ο καθηγητής της Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Χάγκεν Φλάισερ και αυτός διευκρίνισε πως ούτε έχει ούτε φιλοδοξεί να αποκτήσει θέση στελέχους στο «Ποτάμι». Από γνωστό μου έμαθα πως και ο κ. Γκόνης του είπε κάτι του στιλ : «Ναι μιλάμε με το Σταύρο, γράφω στο πρόταγκον, αλλά δεν το ήξερα πως είμαι στους υποστηρικτές του  και εγώ από τις ειδήσεις το έμαθα!»

–         Οκ, υπήρχαν κάποια αξιόλογα άτομα στη λίστα των υποστηρικτών του εγχειρήματος, όμως αυτό , όπως φάνηκε και από την ιστορία των 58, από μόνο του δεν αρκεί. Χρειάζεται και ο καταλύτης για να προκύψει η λεγόμενη «χημεία» μεταξύ τους.

–         Ο κ. Θεοδωράκης σε επίδειξη αλτρουισμού αρνήθηκε θέση στο ευρωψηφοδέλτιο λέγοντας «ούτε ξένες γλώσσες γνωρίζω, ούτε προσόντα έχω για να σταθώ στην Ευρωβουλή». Στην εποχή μας θεωρώ τεράστιο μειονέκτημα για έναν αρχηγό κόμματος, ο οποίος θέλει να παίξει σημαντικό ρόλο στην πολιτική σκηνή, το να μη μιλάει εξαιρετικά αγγλικά και, γιατί όχι, 2-3 ακόμα ξένες γλώσσες. Το παράδειγμα του πρώην καταληψία του Λυκείου Αμπελοκήπων που έγινε ρόμπα στην Ευρώπη με τα τρισάθλια αγγλικά του είναι νομίζω αρκετό για να γίνω κατανοητός.

–         Πάλι μπροστά βλέπουμε άτομα γνωστά με πρόσβαση στα ΜΜΕ. Δε βλέπουμε ανθρώπους της δουλείας χωρίς διασημότητα, δε βλέπουμε νέους. Ακόμα και  αν τελικά πειστούν οι δύο παραπάνω κατηγορίες πολιτών να συμμετέχουν, πολύ φοβάμαι πως δε θα τους δώσουν χώρο και ευκαιρίες για να συμμετέχουν ισότιμα με τους «διάσημους».

Αυτές είναι μερικές μόνο από τις επιφυλάξεις που έχω για το κόμμα του κ. Θεοδωράκη. Δε με έχει πείσει και κάπως αλλιώς θα περίμενα το νέο μεταρρυθμιστικό κόμμα που θα αλλάξει τα πράγματα στη χώρα. Όμως, από την άλλη, θεωρώ πως η δημιουργία του στην παρούσα φάση και η συμμετοχή του στις ευρωεκλογές θα έχουν εξαιρετικά θετικές συνέπειες.

Καταρχήν, είναι το μόνο από τα νέα κόμματα που μπορεί να ασκήσει πίεση στην παραδοσιακή πολιτική φρουρά. Μπορεί να αντλήσει ψηφοφόρους από ένα σεβαστό εύρος του πολιτικού φάσματος και έχει την πρόσβαση στα ΜΜΕ που λείπει από άλλα νέα κόμματα. Πιθανότατα θα καταφέρει να ψαλιδίσει και άλλο τα ποσοστά του διπόλου ΝΔ-Σύριζα, πράγμα που δεν το βρίσκω διόλου κακό.

Επιπλέον, είναι το πρώτο κόμμα με σαφές μεταρρυθμιστικό αίτημα, το οποίο μπορεί να αποκτήσει αξιόλογη απήχηση στην κοινωνία. Γιατί στην Ελλάδα υπάρχει μία υπολογίσιμη μειοψηφία (κάπου στο 20% του εκλογικού σώματος την εκτιμώ), η οποία θέλει πραγματικά να αλλάξουν πολλά στη χώρα, ώστε επιτέλους να αρχίσουμε να γινόμαστε κράτος σαν τα ευρωπαϊκά. Μέχρι στιγμής η μειοψηφία αυτή πάντα ένιωθε στο περιθώριο των μεγάλων κομμάτων, ενώ τα αντίστοιχα μικρά (Δράση, Δημιουργία Ξανά), για διάφορους λόγους, ποτέ δεν κατάφεραν να αποκτήσουν ρεύμα κινητοποιώντας αυτό το 20%. Τώρα με το «Ποτάμι» είναι η μεγάλη ευκαιρία να ακουστεί δυνατά ο μεταρρυθμιστικός λόγος και ας μην προέρχεται από ένα κόμμα και έναν ηγέτη, όπως θα τα επιθυμούσαμε.

Last, but not least, που λένε και οι αγγλοσάξονες: το «Ποτάμι» αναμένεται να κερδίσει πολλές ψήφους από το λεγόμενο κεντρο-αριστερό χώρο. Οι 58 ξεκίνησαν ένα δύσκολο εγχείρημα, πέρσι το φθινόπωρο, να συσπειρώσουν τον κεντρο-αριστερό χώρο. Όπως απέδειξε όμως η ζωή, το καινούριο δεν προκύπτει όταν βασίζεσαι σε δύο κουφάρια. Στο Πασόκ και τη Δημ. Αρ. αναφέρομαι. Και σε δύο ηγέτες «δεινοσαύρους» της ελληνικής πολιτικής σκηνής, το Βενιζέλο και τον Κουβέλη. Που ενώ ο κόσμος καίγεται, αυτούς το μόνο που τους νοιάζει είναι οι τακτικισμοί, η μικροπολιτική και όλες αυτές οι μικρότητες που είναι απαραίτητες για να συνεχίσουν να κάνουν κουμάντο στα (όπως τα κατάντησαν) μαγαζάκια τους. Η αποτυχία των 58 τους έκατσε μία χαρά. Όμως «το Ποτάμι» έσκασε εκεί που δεν το περίμεναν, για να τους χαλάσει τη σούπα.

Έτσι, η παρουσία του ποταμιού αναπόφευκτα θα συμπιέσει κι άλλο τα ποσοστά των δύο κουφαριών της κεντρο-αριστεράς. Δεν τους κόβω να ξεπερνάνε, αθροιστικά, το 10% στις επικείμενες ευρωεκλογές. Κάτι που βρίσκω εξαιρετικά ωφέλιμο για το restart της κεντροαριστεράς.

Πριν εκατομμύρια χρόνια λένε πως ένας μετεωρίτης οδήγησε στην εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Στην Ελλάδα του 2014, πιθανώς να χρειάζεται ένα «ποτάμι» για να πνίξει τους πολιτικούς μας δεινόσαυρους…

Καστανίδης, Κοπά, Μανίκας και δίπλα η πατρική φυσιογνωμία του μπαρμπά-Φώτη που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα καθαρό από μιάσματα τύπου "58"...

Καστανίδης, Κοπά, Μανίκας και δίπλα η πατρική φυσιογνωμία του μπαρμπά-Φώτη που κατάφερε να κρατήσει το κόμμα καθαρό από μιάσματα τύπου «58»…