Posts Tagged ‘σαμαράς’

Μέγα σφάλμα του κ. Μουζάλα να αποκαλέσει τη βόρειo γείτονα με το όνομα που την αποκαλεί όλος ο κόσμος, δηλαδή «Μακεδονία». Στην πολιτική είναι μερικά πράγματα που δε λέγονται, πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν με εξωτερική πολιτική, οπότε είναι λογικό να πληρώσει ο κ. Μουζάλας αυτή του την επιπολαιότητα. Στον αντίποδα, πολιτικά έμπειρα κοπρόσκυλα βρήκαν ευκαιρία να βγουν από την πολιτική τους ανυπαρξία με τις άστοχες δηλώσεις Μουζάλα και να επαναπροσεγγίσουν την παραμυθιασμένη από τον εθνολαϊκισμό πλέμπα που αποτελεί τη δεξαμενή ψήφων των.

Επειδή εγώ όμως δεν είμαι πολιτικός και μπορώ, ευτυχώς, να λέω αυτό που πιστεύω, επιτρέψτε μου να στηλιτεύσω δύο σημαντικές  πλευρές του θέματος που ξέσπασε με το λεκτικό ατόπημα του κ. Μουζάλα.

  • Η μία είναι η αφόρητη υποκρισία που βασιλεύει σε αυτόν τον τόπο. Εδώ και τόσο καιρό η κυβέρνηση ακολουθεί καταστροφική πολιτική τόσο στον οικονομικό πεδίο όσο και στο πεδίο των εθνικών θεμάτων και τέτοια ευαισθησία δεν είδαμε. Όταν ο Μπαρουφάκης προκαλούσε όλη την Ευρώπη με την ανερμάτιστη διαπραγμάτευση ή ο Καμμένος «έστελνε τζιχαντιστές» στο Βερολίνο δε θα έπρεπε να ξεσηκωθεί το σύμπαν, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι με τις δηλώσεις Μουζάλα; Συγκρίνεται η ζημία που προκάλεσαν οι δηλώσεις του φιλότιμου (πλην ανεπαρκούς…) κ. Μουζάλα με τη ζημία που προκάλεσαν οι παραπάνω δύο πολιτικοί αριβίστες; Οι λέξεις έχουν φτάσει να μας πειράζουν περισσότερο από τα έργα;

 

  • Η άλλη είναι ο απίστευτος στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Όσοι διαβάζουμε διεθνή ενημερωτικά sites ή μπαίνουμε σε αγγλόφωνα sites  πολυεθνικών εταιριών, γνωρίζουμε καλά πως το γειτονικό κρατίδιο σχεδόν παντού αναφέρεται ως Macedonia και όχι με την τεχνητή ονομασία FYROM. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδιάλλακτης πολιτικής που εγκαινίασε ο κ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών και αγκάλιασαν οι δυνάμεις του εθνο-λαϊκισμού: κόμματα, ΜΜΕ και Εκκλησία. Με αυτή τη βλακώδη στρατηγική καταφέραμε να καθιερωθεί η χρήση της ονομασίας Macedonia παγκοσμίως, γιατί μας πείραζε η σύνθετη ονομασία! Το φαινόμενο καταντά κωμικοτραγικό όταν στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ οι Σύροι πρόσφυγες αναφέρουν τη γειτονική χώρα ως Macedonia και από κάτω οι ελληνικοί υπότιτλοι γράφουν Σκόπια. Όπως αντίστοιχα σε διεθνή οργάνωση μπάσκετ η διοργανώτρια έγραφε τη γείτονα χώρα με τα αρχικά MKD και η ΕΡΤ είχε φροντίσει να τα σβήσει με μαύρο χρώμα στο σχετικό σημείο της οθόνης. Τρατζικ…

 

Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός μας δεν περιορίζονται, δυστυχώς, στο θέμα της ονομασίας του κρατιδίου στα βόρεια μας σύνορα.  Επεκτείνονται στις περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής και μας εμποδίζουν να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε, σε έναν όλο και πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο. Αν θέλουμε να βγούμε από αυτή τη μακρά κρίση, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντικρίσουμε την (επώδυνη) αλήθεια ως κοινωνία, θα πρέπει να βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα. Φοβάμαι πως θα γίνει μόνο αφού έρθουν τα πολύ χειρότερα, για τα οποία  στρώνουν το δρόμο οι επιλογές του θιάσου που μας κυβερνά εν μέσω δύσκολων διεθνών συγκυριών…

 

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες...

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες…

Ακόμα θυμάμαι το σκηνικό σαν να ‘γινε χθες: καλοκαίρι του 2002, βρισκόμαστε στο εστιατόριο της φοιτητικής κατασκήνωσης, έρχεται στο τραπέζι μας φίλος που μόλις είχε καταφτάσει και μας λέει «Ρε μαλάκες συλλάβανε μέλος της 17Ν».

Η πρώτη μας αντίδραση ήταν του στυλ: «Ρε άσε τις πλάκες τώρα, αλλού αυτά!». Η δυσπιστία μας οφείλονταν αφενός στο ότι η 17Ν μετά από κοντά 30 χρόνια ασύλληπτη είχε γίνει κάτι σαν μύθος, και αφετέρου στο ότι στην κατασκήνωση δεν υπήρχε τρόπος ενημέρωσης εκτός από μία μόνο τηλεόραση στο καφενείο, η οποία μάλιστα συνήθως έπαιζε αθλητικά ή videoclips.

Να σπεύσω να θυμίσω για τους νεότερους πως εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν smartphones ούτε wi-fi, στην Ελλάδα τουλάχιστον, οπότε άπαξ και έμπαινες στην κατασκήνωση αποκοβόσουν από τα τεκταινόμενα στον έξω κόσμο (τι ωραίες εποχές!). Αφού επέμεινε για πολλή ώρα «Ναι ρε μαλάκες αλήθεια σας λέω», αρχίσαμε να λέμε, «Ρε λες;».

Όταν αφήσαμε την κατασκήνωση και επιστρέψαμε στην πόλη, τότε μάθαμε για τους αδερφούς Ξηρούς, τον Γιωτόπουλο, τον Κουφοντίνα και τα λοιπά «παλικάρια» της 17Ν.

Η αλήθεια είναι πως , μέσα στην αριστερίστικη μαλακία που μας έδερνε τότε, αλλιώς πλάθαμε τα πιθανά μέλη της με τη φαντασία μας. Η πραγματικότητα μας αποκάλυψε κάτι μίζερα και κομπλεξικά ανθρωπάκια ως εγκεφάλους (Γιωτόπουλος-Κουφοντίνας) και κάτι κρετίνους εκτελεστές με ψυχρό αίμα (αδερφοί Ξηροί). Ίσως η αποκάλυψη των μελών της 17Ν βοήθησε να ξεκόψουμε πιο γρήγορα από αυτή τη μαλακισμένη κατάσταση που ονομάζεται ελληνική αριστερά (η οποία, μην κρυβόμαστε, πάντα έβλεπε με φιλικό μάτι τη δράση της 17Ν, αφού ο στόχος ήταν ταξικός).

Η πρόσφατη σύλληψη του δραπέτη Χριστόδουλου Ξηρού με βαμμένο ξανθό μαλλί και κατάμαυρο μούσι ήλθε να συμπληρώσει με έναν σουρεαλιστικό τρόπο την εικόνα μας για την οργάνωση και την «επαναστατική αριστερά» στην Ελλάδα.

και γαμώ τα look ο δικός σου...

και γαμώ τα look ο δικός σου…

Παρόμοιες τρομοκρατικές οργανώσεις υπήρξαν και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη τη δεκαετία του 70, όμως από το 80 και μετά είχαν εξαρθρωθεί και δεν προέκυψαν νέες στη θέση τους. Αντίθετα εδώ, στη γραφική ετούτη γωνιά των Βαλκανίων που ακόμα καυχιέται για τα φώτα που έδωσε στον κόσμο κάτι χιλιάδες έτη πριν, η 17Ν δρούσε και επηρέαζε τις πολιτικές εξελίξεις επί περίπου 30 χρόνια. Και, το χειρότερο, ακόμα και σήμερα υπάρχουν και δημιουργούνται νέες οργανώσεις που πιστεύουν πως θα αλλάξουν τον κόσμο μέσω της ένοπλης πάλης.

Δε θα αναζητήσουμε τις αιτίες για τα παραπάνω, δεν έχουμε τόσο χρόνο και διάθεση για τέτοιου είδους αναλύσεις. Θα σταθούμε όμως σε έναν πολιτικό χώρο που ακόμα φαίνεται πως η «ένοπλη πάλη» και η παλαβομάρα που δέρνει όλους αυτούς τους «αντάρτες πόλης» ακόμα του ασκεί μία γοητεία.

Στην πολιτική παράταξη που αντιμετωπίζει τη σύλληψη Ξηρού με δηλώσεις πως η κυβέρνηση την κρατούσε για την προεκλογική περίοδο ώστε να ανεβάσει τα ποσοστά της. Που παρείχε λυσσασμένη στήριξη στο Ρωμανό, λες και αυτό είναι το πρόβλημα μας αν θα πρέπει να σπουδάζει και να γεύεται τα δικαιώματα που δίνει η αστική δημοκρατία το κάθε επαναστατημένο νιάτο των βορείων προαστίων. Αντίστοιχα στο θάνατο του περαστικού Θάνου Αξαρλιάν από τα ζώα της 17Ν, δε θυμάμαι από την αριστερά της τότε εποχής να επέδειξε ούτε το 1/10 της ευαισθησίας.

Κάποιοι θα με πουν εμπαθή και προκατειλημμένο. Ωραία μη με διαβάζετε εμένα, διαβάστε μία από τις πιο γνωστές στρατευμένες πένες υπέρ του Σύριζα, τον κ. Βαξεβάνη, τι έγραψε μετά τη σύλληψη Ξηρού:

«Αν ρωτήσεις τους πολίτες τι θεωρούν πιο επικίνδυνο, τα σκίτσα με τα καλάσνικοφ του Ξηρού ή τις τροπολογίες υπέρ Μπόμπολα και Λάτση, τα μνημόνια και τη λιτότητα, προφανώς δεν θα τα βάλουν με τον Ξηρό. Άλλωστε η τρομοκρατία είναι το φαινόμενο που γεννά η ανισότητα, η αδικία και η ατιμωρησία. Άρα αν θες να τη χτυπήσεις το κάνεις πρωτίστως πολιτικά.

Ή για να λαϊκίσω, αν θέσεις το ερώτημα στους πολίτες για το ποιόν θα ήθελαν στη φυλακή τον Ξηρό ή τον Βενιζέλο, η απάντηση μάλλον θα απογοητεύσει τον Σαμαρά. Οπότε κύριε Σαμαρά, την επόμενη φορά δοκιμάστε με το Βενιζέλο. Θα πετύχει.»

Εμετός;

Επίσης εδώ πως αντέδρασε το site του κ. Βαξεβάνη, όταν τους έθιξαν το ίνδαλμα:

http://www.koutipandoras.gr/article/130464/xekardisteite-me-asteiaki-tzimeroy-gia-ti-syllipsi-xiroy-diavaste-anartisi-sto

Αυτή η παράταξη πιθανότατα σε λίγες ημέρες θα βρίσκεται στο τιμόνι της χώρας. Και να ήταν μόνο αυτή η αδιόρατη και ποτέ ξεκάθαρα ομολογούμενη συμπάθεια προς τους τρομοκράτες, παρακάτω μπορείτε να δείτε και τα μοντέλα κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που ακόμα την εμπνέουν:

afisa

Και ο τρόπος να γλιτώσουμε από την ανισόρροπη «αριστερά»; Να ξαναψηφίσουμε τον κ. Σαμαρά, με τους Μπαλτάκους, τους Γιακουμάτους, τους Ζαγορίτες και το παλαιοκομματικό κουστούμι που ξεκάθαρα πλέον φοράει για να κρατήσει τον πελατειακό πυρήνα της δεξιάς στην Ελλάδα; Που με τα καραγκιοζιλίκια πως θα βγούμε από τα μνημόνια και με την έλλειψη σοβαρής και μεθοδικής δουλειάς στο μεταρρυθμιστικό κομμάτι οδήγησε τη χώρα σε άλλον ένα ύφαλο, παρόμοιο με εκείνον του 2012;

Φρίκη, αυτή η λέξη αρκεί για να περιγράψει το πρωταγωνιστικό δίπολο των εκλογών αυτών. Τρίτη λύση το project Ποτάμι, με αρκετά ενδιαφέροντα άτομα, αρκετούς αλεξιπτωτιστές της πολιτικής (Τατσόπουλος, Μάρκου, Αμυράς κ.λπ.) και έναν «επικεφαλής» που, προς το παρόν τουλάχιστον, διοικεί αυτοκρατορικά και δυσκολεύεται να κρύψει τον τεράστιο ναρκισσισμό του. Αν ήταν κάποιος άλλος στη θέση του θα το συνιστούσα ανεπιφύλακτα. Αλλά ποιος είμαι εγώ να σας συνιστώ, βρείτε την άκρη μόνοι σας, υπάρχουν πολλές επιλογές αυτή τη φορά μέχρι και ΓΑΠ έχει το μενού με γαρνίρα Πετσάλνικους , Καρχιμάκηδες και λοιπά παλικάρια του δημοκρατικού σοσιαλισμού.

Ωχ Παναϊα μου…

Φίλε αναγνώστη(-τρια), να σου εξομολογηθώ την αμαρτία μου, τον τελευταίο καιρό ασχολούμαι περισσότερο με το να μαθαίνω για τις ομάδες που θα λάβουν μέρος στο Mundial της Βραζιλίας, παρά με τις επικείμενες ευρωεκλογές. Όμως θέλετε το σαράκι της πολιτικής, θέλετε ένα μήνυμα αναγνώστη που με «τσίγκλισε», θέλετε που κάθισα και είδα 2-3 πολιτικές εκπομπές-σόου κακίστης ποιότητας, είπα να αφήσω για λίγο την ποδοσφαιρική μου ενημέρωση και να κάτσω να γράψω όχι για τις συνθέσεις της Βραζιλίας και της Ιταλίας αλλά για τις συνθέσεις των ευρωψηφοδελτίων των κομμάτων μας.

Θα αποκλείσω από το αφιέρωμα αυτό, μη δημοκρατικά κόμματα που πιστεύουν σε ολοκληρωτικά συστήματα του 20ου αιώνα (ΚΚΕ- χρυσή αυγή), το κόμμα των ψεκασμένων και πιθανώς την τελείως αδιάφορη Δημ. Αρ. του μπαρμπά-Φώτη. Θα ασχοληθούμε δηλαδή με τα ψηφοδέλτια ΝΔ, Σύριζα, «Ελιάς», Ποταμιού και από τα «μικρά κόμματα» θα βάλω μέσα τις ενδιαφέρουσες «Γέφυρες». Ξεκινάμε λοιπόν από το κόμμα του πρωθυπουργού μας, του διαμαντιού της Καλαμάτας Αντώνιου Σαμαρά!

Καταρχήν το ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ μπορείτε να το βρείτε στο link: http://front.nd.gr/web//guest/press/-/journal_content/56_INSTANCE_c6UH/10154/1158488 .

Ας πάμε λοιπόν να δούμε έναν έναν τους υποψηφίους και να τους κρίνουμε με όποιες γνώσεις διαθέτουμε ή μας παρέχουν τα βιογραφικά τους και ο «μεγάλος ρουφιάνος» που λέγετε διαδίκτυο.

 

1. Γιώργος Αμυράς

Εξαργύρωσε τη συμμετοχή του στο «Μένουμε Ελλάδα» με ένα καλό ποσοστό στις δημοτικές εκλογές του 2010. Μας έχει χαραχτεί στη μνήμη σαν το συμπαθητικό παιδί που του αρέσει το ποδήλατο, που είναι με ένα γενικό και αόριστο τρόπο «εναλλακτικός»  χωρίς κανείς να μπορεί να πολυκαταλάβει τι σημαίνει αυτό και που πρόσφατα δήλωσε τη στήριξη του στον Άρη Σπηλιωτόπουλο για το δήμο Αθήνας. Τελικά εξαργύρωσε τη στήριξη αυτή με συμμετοχή στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ. Παλαιό περιεχόμενο σε μοντέρνα συσκευασία, έτσι θα χαρακτηρίζαμε τον «εναλλακτικό» Αμυρά.

2. Γεώργιος Ανέστης

Ετούτον δεν το γνωρίζω. Από το βιογραφικό του μπορούμε να διαβάσουμε τα εξής: «Είναι απόφοιτος Λυκείου και πτυχιούχος προγραμματισμού Η/Υ».  Επειδή δε γράφει από πού που αποφοίτησε προγραμματιστής Η/Υ, προφανώς εννοεί ως πτυχίο μάλλον την επιτυχία σε εξετάσεις τύπου ECDL. Επίσης, είναι γενικός γραμματέας της ΠΑΣΕΓΕΣ, γραμματέας αγροτικών φορέων ΝΔ, πρόεδρος της ένωσης αγροτικών συνεταιρισμών Λιβαδειάς, έχει διατελέσει τομεάρχης συνεταιρισμών της Γραμματείες Αγροτικού της Ν.Δ., μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΟΓΕΕΚΑ ΔΗΜΗΤΡΑ και λοιπά τέτοια βαρύγδουπα. Ένα κλασικό κομματόσκυλο κοτζαμπάσης των αγροτικών συνεταιρισμών της Λιβαδειάς. Δε χρειάζεται περισσότερα μπορούμε να φανταστούμε ακριβώς περί τίνος πρόκειται…

3. Αναστάσιος Βασιλειάδης

Αρχιτέκτονας, μεγαλωμένος στη Γερμανία και μέλος του Γερμανο-Ελληνικού Επιχειρηματικού Συνδέσμου. Δε γνωρίζουμε, δε μπορούμε να σχηματίσουμε άποψη.

4. Ελίζα Βόζεμπεργκ-Βρυωνίδη

Δε μπορούσα να το πιστέψω, πως μπορεί μία Ελίζα Βόζεμπεργκ να έχει ως δεύτερο επίθετο το «Βρυωνίδη». Την Ελίζα τη γνωρίσαμε το 2001 ως εκπρόσωπο τύπου του κόμματος του κ. Αβραμόπουλου ΚΕΠ. Η ιστορία γνωστή, το κόμμα εξαϋλώθηκε όταν έπεσαν τα ποσοστά του στις δημοσκοπήσεις. Η Ελίζα όμως δε χάθηκε. Ξαναγύρισε στη μαχόμενη δικηγορία και στη Νέα Δημοκρατία. Το 2004 θα συμπεριληφθεί σε μη εκλόγιμη θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας και τον Οκτώβριο του 2009 θα εκλεγεί βουλευτής, που αλλού, στην Α’ Αθηνών. Το 2012 θα κάνει και αυτή την επανάσταση της κατά των επαχθών μνημονίων, θα καταψηφίσει τα αντιλαϊκά μέτρα του λεγόμενου δεύτερου Μνημονίου και κατόπιν θα αποκλειστεί από τα ψηφοδέλτια της ΝΔ. Σε ευχαριστούμε Ελίζα που θυσίασες την εκλογή σου ως βουλευτής για εμάς το φτωχό λαουτζίκο που μας έχουν τσακίσει τα μνημόνια (έξω από εδώ ρε!). Βέβαια στις 13 Φεβρουαρίου του 2013, με εντολή Σαμαρά, ορίζεται γραμματέας Πολιτικού Σχεδιασμού της Ν.Δ. (χμ, τώρα εξηγούνται πολλά…). Η φορολογική της δήλωση (πόθεν έσχες 2010) είναι μόλις 13.000 ευρουλάκια (οι κακές γλώσσες λένε πως τόσα κάνει μόνο το μαντίλι Hermes της…). Επίσης στα αξιομνημόνευτα του, ομολογουμένως εντυπωσιακού, βιογραφικού της πως είναι μέλος του σωματείου γυναικών «Η Καλλιπάτειρα», της «Παναθηναϊκής Οργάνωσης Γυναικών» και, στα νιάτα της, έχει παίξει στην ελληνική ταινία «Η Ρένα είναι οφσάιντ». Τα σχόλια νομίζω περιττεύουν φίλε αναγνώστη. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο μίας Ελίζας Βόζεμπεργκ-Βρυωνίδη…

Ελίζα Βόζεμπεργκ-Βρυωνίδη

Ελίζα Βόζεμπεργκ-Βρυωνίδη

5. Χριστίνα Γιαννοπάπα-Κατριβάνου

Μηχανολόγος-Μηχανικός με ειδίκευση στη Ρομποτική και θέματα διαστήματος, «υψηλόβαθμο» στέλεχος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος, μιλάει 5 γλώσσες. Κόρη του Τζίμη Γιανόπαπα, ιδιοκτήτη του ιστορικού πρακτορείου ΠΡΟ-ΠΟ στην κεντρική πλατεία του Χαλανδρίου (πηγή : http://stinplatia.blogspot.gr/2014/04/blog-post_3720.html). Βέβαια από ότι φαίνεται και άλλες περιοχές ερίζουν για την καταγωγή μίας τέτοιας λαμπρού επιστήμονος : http://www.chiosnews.com/cn16820131010410.asp . Και τι ζητά μία σοβαρή επιστήμων στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ, θα ρωτήσουν οι κακεντρεχείς. Δε το γνωρίζουμε, όμως κρίνουμε μάλλον θετικά τη συγκεκριμένη υποψηφιότητα. Περισσότερα για την αξιόλογη σταδιοδρομία της κας. Γιαννόπαπα μπορείτε να δείτε εδώ : http://www.espi.or.at/staff?id=442:christina-giannopapa&catid=1 (βέβαια όπως θα διαπιστώσουν οι 5 γλώσσες είναι μάλλον 4, με μία εξ αυτών τα ελληνικά. Διόλου άσχημο βέβαια, ε;)

6. Δημοσθένης Δαββέτας

Ποιητής, συγγραφέας και ζωγράφος, σύμφωνα με το βιογραφικό στο siteτης ΝΔ. Επίσης το καλό site μας ενημερώνει πως ο κ. Δαββέτας διδάσκει Αισθητική, Φιλοσοφία και Ιστορία της Τέχνης στο Παρίσι (σε ποιο πανεπιστήμιο δε μας λέει όμως…) και είναι επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πειραιά.

Από τη σελίδα του ιδρύματος Μποδοσάκη , πληροφορούμαστε πως ο κ. Δαββέτας είναι : «Ποιητής και συγγραφέας, ζωγράφος και performer. (…) Είναι καθηγητής-διδάσκων στο δια-μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Πανεπιστημίου Αθηνών (σ.σ. ποιού προγράμματος;;). Διδάσκει Φιλοσοφία και Ποίηση (σ.σ. !) στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Είναι καθηγητής Αισθητικής και Φιλοσοφίας της Τέχνης στο Παρίσι (σ.σ. σε ποιο πανεπιστήμιο;).». Αυτό με το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου γιατί δε μας το λέει στο site της ΝΔ; Από το διαδίκτυο βρήκαμε πως διδάσκει στο Τμήμα Επιστήμης και Τεχνολογίας Τηλεπικοινωνιών (https://e-secretary.uop.gr/unistudent/stafflist.asp?level=2&mnuid=program;submnu2&prID=53). Σε αυτό το τμήμα διδάσκει Φιλοσοφία και Ποίηση ο κ. Δαββέτας;;

Ένα από τα site, που δε φημίζεται βέβαια για την αξιοπιστία του, έθεσε ερώτημα για την πανεπιστημιακή καριέρα του κ. Δαββέτα στη Γαλλία και ιδού η απάντηση : Ολυμπία.gr 

Το ψάξαμε λίγο στο διαδίκτυο και καταλήξαμε στη σελίδα της IESA (http://www.iesa.fr/). Σύμφωνα με φίλη μου που έχει σπουδάσει στη Γαλλία είναι ιδιωτικό ίδρυμα, κάτι σαν τα δικά μας ΙΕΚ. Από αυτό τον σύνδεσμο στο site (http://www.iesa.fr/groupe-iesa/agenda-art-culture/demosthenes-davvetas) προκύπτει το συμπέρασμα πως ο πολύς κ. Δαββέτας είναι επισκέπτης καθηγητής που έχει δώσει κάποιες διαλέξεις στο IESA. Και γράφω τόση ώρα φίλε αναγνώστη και δε σου έχω πει το σημαντικότερο: ο κ. Δαββέτας είναι ειδικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού για θέματα Πολιτισμού. Έναν τομέα που όλοι μας θαρρώ είμαστε συγκλονισμένοι από τις φοβερές επιδόσεις της κυβέρνησης μας. Ωραίος τύπος λοιπόν ο Δαββέτας. Πάει στους έξω και τους λέει «είμαι ειδικός σύμβουλος του Πρωθυπουργού της Ελλάδας», εδώ πουλάει τις διαλέξεις που δίνει σε ΙΕΚ στο Παρίσι περί…αισθητικής για να πασάρεται ως μέγας και τρανός. Δυστυχώς στο χώρο της τέχνης σήμερα επικρατούν και επιβιώνουν κάτι τέτοιοι αστέρες στις δημόσιες σχέσεις. Α, και μην παραλείψουμε να σου δώσουμε τη δυνατότητα φίλε αναγνώστη να έλθεις σε επαφή με την καλλιτεχνική έκφραση του κ. Δαββέτα: http://www.patrasevents.gr/article/37029-dhmosthenis-davvetas-grafes2-thwrwntas-ton-kosmo-nea-ekthesi-stin-galerry-cube .

7. Λευτέρης Δημητρίου

Γεωπόνος και διευθυντικό στέλεχος της Αρχής Πληρωμών της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κύπρο. Βορειηπειρώτης στην καταγωγή. Δε γνωρίζουμε, δε βρήκαμε και πολλά στον ωκεανό πληροφοριών του διαδικτύου, δεν έχουμε άποψη.

8. Αναστάσιος Δημοσχάκης

Πρώην αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας. Ησυχία, τάξις και ασφάλεια. Και ψήφοι μπάτσων. Στενός φίλος του Πολύδωρα και γνωστός από την υπόθεση της ζαρντινιέρας. Μπα, άσε καλύτερα…

9. Θεόδωρος Ζαγοράκης

Εντάξει, εδώ δε χρειάζονται συστάσεις. Φίλος που μεγάλωσε στην Καβάλα και ήταν συνομήλικος του Ζαγόρ, μου έχει περιγράψει με γλαφυρό τρόπο το πόσο ντουγάνι (έτσι μου το είπε, έτσι το μεταφέρω) υπήρξε ως μαθητής ο Θεόδωρος. Αυτό το ντουγάνι…ε αυτόν τον άνθρωπο επέλεξε ως σημαία του ευρωψηφοδελτίου ο πρωθυπουργός μας.

Μεγάλη επιτυхία του μεταρρυθμιστή πρωθυπουργού μας η συμμετοхή του Θεόδωρου Ζαγοράκη στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ

Μεγάλη επιτυхία του μεταρρυθμιστή πρωθυπουργού μας η συμμετοхή του Θεόδωρου Ζαγοράκη στο ευρωψηφοδέλτιο της ΝΔ

10. Γρηγόρης Ζαφειρόπουλος

Απόφοιτος Νομικής, πρώην δήμαρχος Χαλανδρίου. Σύμφωνα με το site της ΝΔ, έχει δημιουργήσει μία από τις πρώτες πρότυπες εταιρίες αποδελτίωσης και παροχής υπηρεσιών μέσω διαδικτύου. Εδώ βιογραφικό του από το site της ΚΕΔΚΕ. Τυπικό παιδί του κομματικού σωλήνα. Είμαι σίγουρος πως η πρότυπη εταιρία έχει βοηθηθεί στην εξέλιξη της από τις σχέσεις του με το κόμμα. Επίσης την περίοδο 2004-2009 (επί Βούδα της Ραφήνας) συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΥΔΑΠ (https://www.eydap.gr/media/cv/2013/zafeiropoulos.pdf). Όσον αφορά τις θητείες του ως δήμαρχος, ως επαρχιώτης που δεν έχει κανένα γνωστό από το Χαλάνδρι, δεν έχω άποψη.

11. Ιωάννα Καλαντζάκου-Τσατσαρώνη

Δικηγόρος (χορτάσαμε από δαύτους), έχει διατελέσει αντιπρόεδρος του ΔΣΑ (επί προεδρίας Ιωάννη Αδαμόπουλου, έναν άνθρωπο για τον οποίο δεν έχω ακούσει καλό λόγο). Έχει σχέση με το γνωστό νεοδημοκρατικό τζάκι των Καλαντζάκων (μεσσήνιοι σαν τον πρωθυπουργό μας), είναι κόρη μεγαλο-δικηγόρου, απόφοιτος Αρσακείου Ψυχικού και υπήρξε μέλος του Δ.Σ. των Ολυμπιακών Αερογραμμών Α.Ε. (πηγή: ιστοσελίδα ΔΣΑ) . Προσωπικά δε θα ψήφιζα με την καμία ένα τέτοιο άτομο, όμως οφείλουμε να παραδεχτούμε πως κινείται πάνω από το μέσο όρο του ευρωψηφοδελτίου της ΝΔ.

12. Δημήτρης Καραγεωργίου

Δεν το ξέρω τον κύριο αλλά το πιάνω το νόημα : φαρμακοποιός, γενικός γραμματέας του Πανελλήνιου Φαρμακευτικού Συλλόγου. Για να επανακτήσουμε τις σχέσεις μας με τις συντεχνίες, μία σχέση την οποία έβαλε σε αμφισβήτηση η άσπλαχνη τρόικα…

13. Καρακωστάνογλου Βενιαμίν

Βενιαμίν στο όνομα, μα όχι στη χάρη αφού είναι γεννηθείς το 1953. Λοιπόν ξεκινάμε με το βιογραφικό αυτού του πολυπράγμονος ανθρώπου : δικηγόρος Θεσσαλονίκης και Κοζάνης, μόνιμος λέκτορας Νομικής Σχολής ΑΠΘ, επιστημονικός συνεργάτης του Ιδρύματος Μελετών Χερσονήσου του Αίμου (ΙΜΧΑ) από το 1994, επικεφαλής της Εναλλακτικής Έδρας Θεσσαλονίκης του Συμφώνου Σταθερότητας για τη Νοτιοανατολική Ευρώπη (από τον Ιούνιο του 2004), επικεφαλής του διεθνούς φορέα για την Ανασυγκρότηση των Βαλκανίων,  μέλος και Διευθυντής Διεθνών Αποστολών  στο Κοσσυφοπέδιο, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τα Σκόπια (sic), εκλεγμένο μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου των διδασκόντων ΑΠΘ, Πρόεδρος της Θρακικής Εστίας Θεσσαλονίκης, μέλος της συντονιστικής επιτροπής Μακεδονικών Οργανώσεων και δημοτικός σύμβουλος με τους συνδυασμούς των τιτάνων Παπαγεωργόπουλο και Γκιουλέκα (πηγές:  site της ΝΔ και site Παπασωτηρίου, ουφ τελείωσα!). Πως το λέει ο λαός, όπου ακούς πολλά κεράσια, κράτα και μικρό καλάθι; Α και φέτος αυτοπροτάθηκε ως υποψήφιος της ΝΔ για το δήμο Θεσσαλονίκης, όμως αποσύρθηκε σαν καλό παιδί όταν το κόμμα όρισε τον Καλαφάτη. Έτσι ανταμείφθηκε για την υπακοή του με μία θέση στο ευρωψηφοδέλτιο. Ευτυχώς σε πανελλήνιο επίπεδο δεν έχει ελπίδες εκλογής…

14.Παντελής Καραλευθέρης

Εργοδηγός ηλεκτρολόγος στα ορυχεία της ΔΕΗ. Φυσικά, όπως θα μάντεψες φίλε αναγνώστη, συνδικαλισταράς : γενικός γραμματέας του σωματείου ΣΠΑΡΤΑΚΟΣ, αναπληρωτής γραμματέας της ΓΕΝΟΠ/ΔΕΗ, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής ΔΑΚΕ Ιδιωτικού Τομέα. Επίσης έχει και αυτός πολύ ελεύθερο χρόνο (ε συνδικαλιστής στη ΔΕΗ, ξέρετε πως τις γράφουν τις βάρδιες αυτοί, που μου είναι και εργοδηγός πανάθεμα τον…) και όπως μας πληροφορεί από το siteτης ΝΔ : ασχολείται με τη λαογραφία, έχει ταξιδέψει στον Πόντο, τη Μικρά Ασία, τη Μαύρη Θάλασσα (σ.σ. στα αρχίδια μας, να με συμπαθάς φίλε αναγνώστη), είναι ιδρυτικό μέλος της 1ης διοίκησης της Ποντιακής Νεολαίας Ελλάδος, μέλος των Δ.Σ. της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος και μέλος του διοικητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Συνομοσπονδίας Ελλήνων (ουφ, τελείωσα…). Δημοσιοσχεσίτης και συνδικαλιστής ΔΕΚΟ. Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο, αναλογίστηκαν ο Αντώνης, ο Χρύσανθος και η λοιπή παρέα και τον εβάλανε και αυτόν…

15. Ιλιάς Καράνταη του Φαήκ

Εδώ δε γνωρίζω φίλε αναγνώστη και δε θέλω να μπλέκω με ευαίσθητες εθνικά περιοχές. Έτσι σκέφτηκαν φαντάζομαι και οι της ΝΔ, βρήκαν κάποιον που θα φέρει ψήφους και (κυρίως) φρόντισαν να μην κάνουν γκάφες όπως οι Συριζαίοι…

 

16. Μανώλης Κεφαλογιάννης

Οι συστάσεις περιττεύουν . Από το γνωστό τζάκι των Κεφαλογιάννηδων, ο «μάγκας Κρητικός» με το γλοιώδες βλέμμα αποτελεί τυπικό είδος Έλληνα πολιτευτή της μεταπολίτευσης. Ελπίζουμε στην ταχύτερη δυνατή εξαφάνιση του είδους τούτου. Φοβόμαστε όμως, πως θα βγει ο μπαγλαμάς και θα μαζεύει πάλι κάτι χιλιάδες ευρώ κάθε μήνα για να κάνει βόλτες και ταξιδάκια. Τέτοιες στιγμές είναι που συνειδητοποιείς πόσο άδικη είναι η ζωή ετούτη…

17. Βασίλης Κορκίδης

Ο γνωστός από τα κανάλια Πρόεδρος της Εθνικής Συνομοσπονδίας Ελληνικού Εμπορίου. Μόνιμος γκρίνιας και αρνητικός σε κάθε αλλαγή (π. χ. λειτουργία καταστημάτων την Κυριακή), χωρίς καμία αντιπρόταση, απλά να μείνουν όλα όπως έχουν ρε φίλε. Κλασικός τύπος Έλληνα της ηλικίας του που ασχολείται με επαγγελματικούς συλλόγους. Εξαργύρωσε τη γκρίνια του με μία θεσούλα στο ευρωψηφοδέλτιο. Μακριά…

18. Ρόδη Κράτσα

Εδώ δε θα γράψω τίποτα, γιατί το μεγαλείο μίας Ρόδης Κράτσα δε μπορεί να περιγραφεί με λέξεις φίλε αναγνώστη. Σίγουρα όχι από την ταπεινή μου πένα. Αντί σχολίων, απλά μία φωτογραφία της λατρεμένης Ρόδης, που έχει μεγάλη πείρα ως ευρωβουλευτής και προσδοκά να την αυξήσει και άλλο.

Ρόδη Κράτσα olympics

 

19. Γεώργιος Κυμπαρίδης

Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Ροδόπης. Δεν έχουμε άποψη.

20. Κωνσταντίνος Κυρανάκης

Πρόεδρος της Νεολαίας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, ο νεότερος εκλεγμένος πρόεδρος της νεολαίας του ΕΛΚ. Ρε κοίτα να δεις που εξάγουμε ΔΑΠιτάκια, θα τους χαλάσουμε και τους Ευρωπαίους, πάει τελείωσε…

21. Γιώργος Κύρτσος

Και εδώ τα σχόλια περιττεύουν. Ο γνωστός δημοσιογράφος, με τη γνωστή διαδρομή. Προηγούμενη του στάση το ΛΑΟΣ. Ευφυής, μορφωμένος, αριβίστας και φυσικά αμφιβόλων κινήτρων. Φχαριστώ, δε θα πάρω…

 

to be continued…

Ο μεγάλος ηγέτης της «Ελιάς» Βαγγέλης Βενιζέλος μας κούνησε το δάχτυλο απειλητικά: αν δε με ψηφίσετε θα τη ρίξω την κυβέρνηση, τ’ ακούτε;

Βρήκε μάλιστα ένα τρανό θέμα να αποδείξει τη φιλολαϊκότητα της «Ελιάς» : το νέο νομοσχέδιο για τις λαϊκές. Ένα νομοσχέδιο που εκ πρώτης όψεως (δεν είμαι ειδικός επί του θέματος, όποιος ξέρει ας μου πει αν κάνω λάθος) φαίνεται να πάει να βάλει μία τάξη στα πράγματα και να δώσει ευκαιρίες και σε άλλους που είναι «εκτός κόλπου».

Και το ρόλο του φιλολαϊκού κλήθηκε να τον παίξει ο γνωστός μας κ. Κάσσης (τον οποίον μπορείτε να απολαύσετε στο βίδεο στο τέλος του άρθρου..), ο οποίος ως εισηγητής του Πασόκ εξέφρασε τη θέση  ότι το κόμμα του διαφωνεί με τον διαχωρισμό παραγωγών και εμπόρων στις λαϊκές αγορές, καθώς και με την κλήρωση των θέσεων.

Για άλλη μία φορά η «φιλολαϊκότητα» και ο «σοσιαλισμός» εξαντλούνται στο να στηρίζουμε αυτούς που έχουν κάπως καβατζώσει μία θεσούλα (με τους εν ελλάδι «γνωστούς τρόπους») και στο να στερούμε από άλλους παίχτες να μπουν στο παιχνίδι.

Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε να βάλει ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών (αναπληρώνει το…Μιχελάκη, ω θεοί , ώ έρμη χώρα…) κ. Λεωνίδας Γρηγοράκος, ο οποίος με τις δηλώσεις του περί Ουκρανίας κατάφερε να απογειώσει την προεκλογική επιχειρηματολογία του Πασόκ-Ελιάς.

Από την άλλη τώρα πλευρά της συγκυβέρνησης, ο «μεταρρυθμιστής» πρωθυπουργός μας φρόντισε να βολέψει άλλον ένα γαλάζιο απαράτσικ (μετά τον Αμπατζόγλου, τον Παπαθανασίου και ποιος ξέρει πόσους άλλους τέτοιους μεσαίου μεγέθους που δε γνωρίζουμε): νέος Συνήγορος του Καταναλωτή ο Λευτέρης Ζαγορίτης. Γνωστός για κομματικές του περγαμηνές (δες εδώ), μα και για τη βαμμένη του κόμη (δες εδώ).  Αν αναλογιστούμε πως ήταν γενικός γραμματέας του κόμματος επί Κωστάκη της Ραφήνας, πρόκειται για άλλη μία προεκλογική παραχώρηση στον σκληρό πυρήνα των «καραμανλικών μηχανισμών», που θεωρεί απαραίτητους στη σκληρή μάχη για τη ψήφο.

Την ίδια στιγμή, περιέργως μία μέρα μετά την έναρξη προγράμματος της ΝΕΡΙΤ, ο Γιώργος Προκοπάκης «παύεται» από τη θέση του με ομόφωνη απόφαση του Εποπτικού Συμβουλίου της ΝΕΡΙΤ.

Όπως τα γράφω εδώ και καιρό (να βλογήσω και λίγο τα γένια μου αγαπητέ αναγνώστη):

“Η παλαιοκομματική νοοτροπία δείχνει να επανέρχεται, καλά μεταμφιεσμένη. Μεγάλα πισωγυρίσματα παρατηρούνται σε κάποιες αξιέπαινες πρωτοβουλίες της κυβέρνησης Παπανδρέου : diavgeia , opengov (εδώ μας τελείωσε και επιστρέψαμε στη δοκιμασμένη συνταγή των κομματόσκυλων), Καλλικράτης. Στον ΟΑΕΔ εδιώχθη ο διοικητής για να μπει αυτός που βούλιαξε το ΙΚΑ την περίοδο 2004-2009. Οι γαλάζιοι «απαρατσικ» είναι παντού, με μόνο προσόν την κομματική ταυτότητα.”

“Ένας παλιάς κοπής πολιτικός, που οι καιροί τα έφεραν έτσι που το έπαιξε  «μεταρρυθμιστής». Ο ιστορικός του μέλλοντος θα αποφανθεί πως το πέρασμα σου από την πρωθυπουργία ήταν αντίστοιχο με το ντύσιμο σου: άχρωμο, άοσμο, άγευστο. Ναι μεν σταθεροποίησες την κατάσταση και γλιτώσαμε τα χειρότερα, όμως δεν τόλμησες να κάνεις τομές και ελάχιστα τα παράθυρα προοπτικής που άνοιξες για τη χώρα. Τελικά, η υπέρβαση έμεινε για άλλη μία φορά στα λόγια Αντώνη…” (Η υπέρβαση που ποτέ σου δεν κατόρθωσες Αντώνη, Φεβρουάριος 2014)

“Ο Αντώνης, αν και είχε την ευκαιρία, δεν κατάφερε να κάνει την υπέρβαση.  Να γίνει από Μεσσήνιος κομματάρχης ένας πρωθυπουργός με όραμα και ευρωπαϊκή νοοτροπία. Ναι δεν τα πήγε και χάλια, όμως πλέον δεν έχει να προσφέρει τίποτα. Να περάσει ο επόμενος παρακαλώ. Ακόμα και ο Τσίπρας; Ακόμα και αυτός. Όχι βέβαια πως θα τον ψηφίσω κιόλας, ε;” (Μια θεσούλα στα ΕΛΠΕ και για το Γιάννη μας, Μάρτιος 2014).

«Μας ζάλισες ρε αλεπουδράκουλα, μας τα γράφεις και μας τα ξαναγράφεις. Στέρεψες;»

«Τι να κάνω ρε παιδιά, αφού αυτός ο θίασος δεν αλλάζει με τίποτα.»

Τώρα λοιπόν, φίλοι αναγνώστες, θαρρώ πως σιμώνει η ώρα να σαρωθούν ΝΔ και Πασόκ.

Το 2012 που λυσσούσαν οι κάθε λογής «αγανακτισμένοι» (συχνά απογοητευμένοι πρώην πελάτες του παλιού συστήματος) για καταψήφιση του δικομματισμού, ήταν η λάθος στιγμή να γίνει.

Η γνωστή ρήση του Γκράμσι : «όταν το παλιό έχει πεθάνει και το καινούργιο δεν είναι έτοιμο να γεννηθεί, ζούμε στην εποχή των τεράτων», περιέγραφε ακριβώς την πολιτική κατάσταση της χώρας το 2012. Από τη μία τα κόμματα εξουσίας που ξέφτιζαν (ΝΔ, Πασόκ) και από την άλλη μία παλαβή και ανερμάτιστη αντιπολίτευση (Σύριζα, Αν. Ελ., Χρυσή Αυγή).

Η επιλογή πολλών συμπολιτών μας να ψηφίσουν τον Ιούνιο του 2012 ΝΔ,  για να αποφευχθεί μία πρωτιά Σύριζα με δυνητικά επικίνδυνα σενάρια, μου φάνηκε τότε λογική. Ο ίδιος δεν το έκανα, αν και το σκέφτηκα, γιατί μόλις είδα το σημερινό πρωθυπουργό κατά την περιοδεία του στη Β. Ελλάδα να κουβαλά μαζί του τον έκπτωτο νομαρχούλη της καρδιάς μας, ένιωσα τέτοια αηδία που μου έφυγε η όποια πρόθεση.

Όμως τώρα είναι αλλιώτικα τα πράγματα. Υπάρχουν Ποτάμια και Γιοφύρια, που μπορεί να μη ξέρεις σε τι θα εξελιχθούν, όμως ξεκινούν από ρεαλιστικές και ορθολογιστικές βάσεις και δε στηρίζουν τον πολιτικό τους λόγο στον εύκολο αντιμνημονιακό λαϊκισμό. Ακόμα και ο Σύριζα δείχνει κάπως (όχι και πολύ βέβαια…) σοβαρότερος (αν και ο ηγέτης του έχει δείξει από το πόστο του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης πως δεν κάνει το παιδί…).

Σαφώς, μία παρατεταμένη προεκλογική περίοδος δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Από την άλλη όμως δε μπορείς συνεχεια να στηρίζεσαι σε πολιτικούς εκβιασμούς και στο φόβο του «άλλου».  Είναι και ευρωεκλογές, οπότε πιο χαλαρή η ψήφος. Συνεπώς, δε μου φαίνεται καθόλου κακό να γράψουμε εκεί που πρέπει τους ανόητους εκβιασμούς του κ. Βενιζέλου. Απλά σκέφτομαι, είναι όντως τόσο αποκομμένος από την πραγματικότητα, ή έχει άλλα πράγματα κατά νου όταν τα λέει αυτά; Γιατί σε αυτή τη χώρα είμαστε εξπέρ στις συνωμοσίες και στα κόλπα, βλέπετε. Όπως και στο να χάνουμε χρόνο και ενέργεια για να κάνουμε τα απλά, δύσκολα, πολύπλοκα και αντιπαραγωγικά. Κάποιους ευνοεί βέβαια αυτή η ιστορία επί χρόνια, μήπως να τους χαλάσουμε το παιχνίδι;

 

υ.γ. και το βίδεο του Κάσση vs Ζωής (μία είναι η Ζωή), μία κορυφαία στιγμή του ελληνικού κοινοβουλίου…

Ως κεραυνός εν αιθρία ήρθε η κίνηση των δύο κυβερνητικών εταίρων να αλλάξει ο τρόπος εκλογής των υποψηφίων ευρωβουλευτών. Έτσι ξαφνικά, κατά πως λέει και ο αοιδός, μας προέκυψε έρωτας με τον σταυρό. Για να κάτσουμε να σκεφθούμε και να αναλύσουμε το γιατί, το πώς και το δια ταύτα, φίλε αναγνώστη(-τρια).

  • Γιατί άραγε το έκαμαν τώρα ο Αντώνης και ο Βαγγέλης; Προφανώς ούτε ο αφελέστερος εξ’ ημών δεν επείσθη περί το αγαθό των προθέσεων τους, πως τους ήρθε η θεία φώτιση να μας δώσουν τη δυνατότητα να εκλέξουμε εμείς οι κοινοί θνητοί τους αντιπροσώπους μας στο Ευρωκοινοβούλιο. Λόγοι τακτικής λοιπόν, ως είθισται στην πολιτική και ακόμα περισσότερο σε μία χώρα σαν τη δική μας. Τι συμφέρον έχουν οι δύο τους; Το μόνο σίγουρο κατ’ εμέ είναι πως έτσι γλιτώνουν τις γκρίνιες και τις πιθανές ανταρσίες στο στρατόπεδο τους. Γιατί μπορεί να βολεύει η λίστα, όμως αν δε μπεις σε εκλόγιμη θέση προκαλούνται δυσφορίες. Ενώ τώρα όλοι ευχαριστημένοι και ας τους να τρέχουν για τη ψήφο με έξοδα τους. Όλα τα υπόλοιπα, πως ο Βενιζέλος θέλει να στριμώξει τους 58 ή πως θέλουν να προκαλέσουν αναστάτωση στο Σύριζα, θα τα δούμε στην πορεία.
  • Μια που είπαμε 58, πολλοί ισχυρίζονται πως έτσι ο Βενιζέλος αποδυναμώνει τους 58, αφού η Φώφη και όποια άλλη κομματική γραμμή θα υπερισχύσει των διαφόρων «δορυφόρων της κεντροαριστεράς». Την άποψη αυτή έρχεται να επιβεβαιώσει η αντίδραση του κ. Βούλγαρη με το σημερινό του άρθρο, που αλλού, στα ΝΕΑ. Ο κ. Βούλγαρης επικρίνει την εκλογή με σταυρό και υπερασπίζεται τις ανοιχτές εσωκομματικές εκλογές για την κατάρτιση της λίστας. Εγώ πάλι, έχω αντίθετη άποψη. Αν η κίνηση των 58 έχει όντως απήχηση και πάει για διψήφιο ποσοστό, τότε δεν έχει τίποτα να φοβηθεί από καμία γραμμή του Πασόκ. Οι μηχανισμοί του κόμματος υπάρχουν ακόμα, όμως κινούν όλο και λιγότερα άτομα και ειδικά στις ευρωεκλογές δεν υπάρχει ισχυρό κίνητρο  (ρουσφετάκι). Πόσοι εκ του κεντροαριστερού ακροατηρίου θα προτιμήσουν τη Φώφη από έναν Αρίστο Δοξιάδη π.χ. Τόση είναι η δυναμική των 58 που φοβούνται μία Φώφη; Και αν δικαίως φοβούνται, τότε τι κάθονται; Ας κατέβουν μόνοι τους χωρίς το Βενιζέλο. Αρκετές κεντροαριστερές σάλτσες ακούσαμε, ήρθε η ώρα των μεγάλων αποφάσεων.
  • Και η αντίδραση του Σύριζα; Το γραφείο τύπου του κόμματος τονίζει σε σχόλιο του για το μέτρο : «Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ τρέμουν την αντιπαράθεση πάνω στην πορεία της Ευρώπης και τις προτάσεις για την έξοδο από την κρίση και για αυτό προσπαθούν να μεταβάλλουν τις ευρωεκλογές σε ένα κυνήγι σταυρού και σε μια μάχη μεταξύ «προσωπικοτήτων»» . Δε θα αναφερθώ στο πως μου φαίνεται που ένα θεωρούμενο «αριστερό» κόμμα δε θέλει να εκλέξει ο «κυρίαρχος λαός» τους ευρωβουλευτές του. Θέλω να θυμίσω όμως στους αγαπητούς αναγνώστες μας τι έλεγε ο κ. Παπαδημούλης πριν 5 χρόνια για το ίδιο θέμα : http://www.syn.gr/gr/keimeno.php?id=14746 . Για γέλια; Για κλάματα; Στην επιλογή σας. Δεν είναι μόνο χαρακτηριστικό του Σύριζα τέτοιου είδους αντιδράσεις, με καθαρά ευκαιριακά και μικροπολιτικά κίνητρα. Δυστυχώς, χαρακτηρίζουν το σύνολο των κοινοβουλευτικών μας κομμάτων. Αλλά ειδικά για τους μπαγλαμάδες του Σύριζα, να με θυμηθείτε:  θα ΄ρθει ο καιρός που θα τους δούμε να αρνούνται την, πάγια θέση της αριστεράς, απλή αναλογική!
  • Και επί της ουσίας, ποια είναι η γνώμη μου για το μέτρο; Τόσο οι εμπνευστές του όσο και τα κίνητρα τους μου προκαλούν απέχθεια. Το timing επίσης δε μου αρέσει, θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει νωρίτερα αυτή η συζήτηση. Όμως, παραδόξως, το μέτρο με βρίσκει σύμφωνο! Με το χέρι στην καρδιά πείτε μου πόσους Έλληνες ευρωβουλευτές γνωρίζετε; Έναν; Δύο; Άντε τρεις (ναι είναι και το οίκο-σούργελο ο Κρίτων Αρσένης που έγινε γνωστός με τα…σόναρ που ενοχλούν τις φώκιες στο Ιόνιο!). Με τη σταυροδοσία λοιπόν, θα αποκτήσει ένα κίνητρο ο κόσμος να ασχοληθεί με ένα θεσμό που του ήταν ξένος και λόγω του τρόπου διεξαγωγής του. Και στις ευρωεκλογές δεν υπάρχει ο κίνδυνος της στρέβλωσης που προκαλεί το ρουσφέτι στις εθνικές εκλογές. Τι ρουσφέτι να ζητήσεις από κάποιον που θα ψηφίζει στις Βρυξέλλες, σε ένα κοινοβούλιο 766 ατόμων; Και τι ρουσφέτια να τάξει κάποιος που απευθύνεται όχι στα στενά πλαίσια μίας πόλης ή ενός νομού αλλά σε ολόκληρη την Ελλάδα; Ναι, όσον αφορά τις ευρωεκλογές πάντα, βρίσκω σαφώς προτιμότερη την σταυροδοσία από τις λίστες που κατασκευάζονται σε κλειστά γραφεία.
  • Και με τι όρους θα διεξαχθεί η προεκλογική αντιπαράθεση των υποψηφίων. Αυτό όντως είναι μία πολύ σοβαρή κουβέντα. Κατ’ εμέ, αν θέλουμε να έχουμε μία δημοκρατία που δίνει ίσες ευκαιρίες στους πολίτες της και όχι μία δημοκρατία των οικονομικά προνομιούχων & της διαπλοκής , τότε πρέπει να υιοθετήσουμε αυτά που έγραφα στο άρθρο μου  «Πόθεν Έσχες Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι». Όπως ακριβώς τα έγραφα τότε : «…σήμερα, μπορεί ο καθένας μας να κάνει μία σελίδα στο fb και να ενημερώνει τους διαδικτυακούς φίλους του για την υποψηφιότητα του. Για να υπάρχουν όμως ίσες ευκαιρίες, πρέπει να μπουν περιορισμοί-απαγορεύσεις στην προβολή υποψηφίων από TV & εφημερίδες και (φυσικά) να απαγορευθεί η αφισοκόλληση.» Η τεχνολογία σύμμαχος των ίσων ευκαιριών και της δημοκρατίας, δεν ήρθε η ώρα νομίζετε;
  • Και σιγά μην αφήσουν ρε αλεπουδράκουλα οι μεγαλοεκδότες και οι πολιτικάντηδες μας να μπουν οι περιορισμοί που λες. Σωστό. Όμως και πάλι στο χέρι μας είναι. Πρώτον, δε θα έπρεπε να υπάρχει εδώ και καιρό ένα κίνημα νέων υπέρ της ευρύτερης χρησιμοποίησης του διαδικτύου για την εδραίωση της δημοκρατίας; Μόνο μέχρι τους «δεν πληρώνω» και τους «αγανακτισμένους» φτάνει το μυαλό μας; Αλλά ακόμα και για αυτές τις ευρωεκλογές που δεν προφταίνουμε και πολλά, so what; Οι λεφτάδες, οι σελέμπριτις και τα κομματόσκυλα θα βρουν πάλι τις άκρες για να βγούνε σε κανάλια και εφημερίδες. Εμείς τόσο μαλάκες είμαστε; Δε μπορούμε να μπούμε στη σελίδα του κόμματος που θέλουμε να ψηφίσουμε και να δούμε τα βιογραφικά των υποψηφίων του και να κρίνουμε ποιος μας φαίνεται καταλληλότερος για την εκπροσώπηση μας στο Ευρωκοινοβούλιο; Άμα είναι για να βρούμε φτηνότερα προϊόντα στο internet ή να χτυπήσουμε κανένα γκομενάκι στο facebook, μια χαρά το ψάχνουμε το πράγμα. Στα πολιτικά τόσο χαϊβάνια είμαστε; Η όποια αντίδραση μας φτάνει μόνο μέχρι να ψηφίζουμε το κόμμα του Κλανιδιάρη για «να μπουνε στη Βουλή να δείρουνε τους κλέφτες»; Ε τότε τι να κάνουμε, είμαστε άξιοι της μοίρας μας. Και προφανώς δε φταίει η σταυροδοσία για τα δεινά μας. Άντε γιατί αρκετές παπαριές έχω ακούσει και διαβάσει τις τελευταίες ημέρες…

Χθες το βράδυ, κάθισα παρέα με ένα φίλο να δούμε το ματς της εθνικής μας ομάδας εναντίον της Ρουμανίας. Μετά το τέλος του ματς και το ευτυχές αποτέλεσμα, γέμισα ξανά τα ποτήρια και έβαλα μουσική. Άφησα όμως ανοιχτή την τηλεόραση, χωρίς ήχο, στην αθλητική εκπομπή που ακολουθούσε. Τα πρόσωπα του πολυπληθούς πάνελ (μεταξύ των καλεσμένων και οι κ.κ. Σαββόπουλος και Ζουγανέλης. Όσο και αν τους εκτιμώ ως καλλιτέχνες, από μπάλα δε νιώθουν, για αυτό και δε βλέπω τέτοιες πανηγυρτζίδικες εκπομπές) έλαμπαν από χαρά για τη μεγάλη πρόκριση, ενώ σε μεγάλο μέρος της εκπομπής βλέπαμε στο κάτω μέρος της οθόνης με μεγάλα γράμματα τη φράση : «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!».

Τι ωραία ε; Να νιώσουμε και εμείς λίγο γαμάτοι βρε αδερφέ, μετά από 4 χρόνια που είμαστε το μαύρο πρόβατο της ηπείρου και ο προσφιλής στόχος κριτικής των βορειο-ευρωπαίων εταίρων μας. Είναι όμως έτσι, αντικατοπτρίζει δηλαδή η χθεσινή εμφάνιση της εθνικής μας  αυτό που είμαστε ως κοινωνία γενικότερα;

Για να απαντήσω θα κάνω μία ιστορική αναδρομή, η οποία θα περιλαμβάνει πολλή…μπάλα.

Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι) τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Τον Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του Σαμαρά-Τσίπρα π.χ.;

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του αντίστοιχου Σαμαρά-Τσίπρα;

Τι σχέση όμως έχει η σκληρή δουλειά, η πειθαρχία και η συλλογική λειτουργία των ομάδων του Ρεχάγκελ τότε και του Σάντος τώρα, με :

–         Αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα από τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή;

–         Αυτά που βλέπουμε να γίνονται στα πανεπιστήμια μας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στη δημόσια διοίκηση της χώρας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε (πλην λίγων εξαιρέσεων) στην τοπική μας αυτοδιοίκηση;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στο συνδικαλιστικό μας κίνημα;

–         Αυτά που βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο ανάλγητες συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, δημοσιογράφοι κ.λπ.) προσπαθούν να διατηρήσουν τα, παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων, προνόμια τους;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στην καθημερινότητα μας : που πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, που περνάμε για πλάκα με κόκκινο, που σιγά μη σταματήσουμε στις διαβάσεις, που παρκάρουμε σε θέσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες, που δεν ανακυκλώνουμε, που «ξεχνάμε» να κόψουμε απόδειξη, που,  που…

Όχι αγαπητοί κύριοι του MEGA, μπορεί να είναι βολικό να χαϊδεύουμε τα αυτιά του κοσμάκη με αφορμή μία ποδοσφαιρική επιτυχία, η πικρή αλήθεια είναι όμως  πως οι περισσότεροι τομείς στη χώρα καμία σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου.

Όσο για τους πολιτικούς μας, καιρός είναι να αναλογιστούν το παράδειγμα του Ρεχάγκελ και του Σάντος. Δυστυχώς, καμία σχέση σε σοβαρότητα και υπευθυνότητα με τους δύο καλούς προπονητές. Αλλά και εμείς οι απλοί πολίτες, αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και γλεντήσαμε τη χθεσινή νίκη, ας σκεφτούμε γιατί, σε αντίθεση με την εθνική μας ομάδα, ως κοινωνία δε μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά και έχουμε αυτά τα χάλια…

Τα γκολ του συμπαθή "Κάγκουρα" είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Τα γκολ του συμπαθή «Κάγκουρα» είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Χθες βράδυ δεν ήμουν καθόλου στα καλά μου και κάθισα και είδα το τσίρκο live.

τα κεφάκια του πρωθυπουργού (εδώ η χώρα καίγεται και…) και τις ειρωνείες του προς το μικρό Αλέξη

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

Το γέλιο είναι υγεία : ένας καλός λόγος να εμφανίζεται συχνότερα στη Βουλή ο κ. Σαμαράς

το συγκλονιστικό «ΝΑΙ» μίας μεγάλης Ελληνίδας, της Θεοδώρας Τζάκρη (για παρόμοιες περιπτώσεις κοινοβουλευτικών «ανταρτών» έχω γράψει εδώ και εδώ)

Η στυλιστική προυπήρξε της πολιτικής επανάστασης...

Η στυλιστική προηγήθηκε της πολιτικής επανάστασης…

μα πιο πολύ μ’άρεσε ο παρακάτω διάλογος μεταξύ του Υπ. Οικ. και του Αλέξη Τσίπρα, ιδίως η απάντηση του τελευταίου:

Όπως λέει και ο Σοπενχάουερ στο (βαθιά σαρκαστικό για τους…κολπατζήδες ρήτορες) «Η τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο» :

«Αν παρατηρήσετε πως ο αντίπαλος σας έχει υιοθετήσει μία επιχειρηματολογία που θα οδηγήσει στην ήττα σας. μην τον αφήσετε να καταλήξει στο συμπέρασμα του. Διακόψτε τη ροή του διαλόγου έγκαιρα ή σταματήστε την αντιπαράθεση ή  στρέψτε το θέμα αλλού. Με άλλα λόγια μετατοπίστε τη συζήτηση.»

Μετατοπίστε την οπουδήποτε. Από το κακό μνημόνιο (αν είναι δυνατόν το πιο σοβαρό πολιτικό κείμενο σα δε ντρέπεται ο δωσίλογος, να του δώσω να διαβάσει το κόκκινο βιβλίο του Μάο να ξεστραβωθεί…) μέχρι και τα πρόσφατα «παράπονα» των 70 βουλευτάδων της ΝΔ (Κακλαμάνης, Κοντος και λοιποί αστέρες) προς τον κ. Στουρνάρα.

Τρατζίκ…

τα σχόλια περιττεύουν.

να ευχηθούμε στον πρώην δήμαρχο μακροημέρευση στα νέα του καθήκοντα…

"Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να... κλείσεις φιλικό;"

«Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να… κλείσεις φιλικό;»

Μέρα που είναι σήμερα δεν ενδείκνυται για βαρυσήμαντες αναλύσεις, για θλιβερές διαπιστώσεις, για απαξιωτικά σχόλια, για σκληρή κριτική και όλα ετούτα που συνηθίζει η μοχθηρή διαδιακτυακή persona με το φαιδρό όνομα alepoudrakoulas.

Σήμερα έχει Αλέφαντο. Αφορμή το χθεσινό απολαυστικό άρθρο του στο site sportdog, ένα άρθρο που λέει αλήθειες με τον απλό λαϊκό τρόπο που ο κυρ-Νίκος ξέρει. Για όσους (-ες) δεν το διάβασαν :

«Μέρες γιορτής λέει. Τι μέρες γιορτής, εγώ βλέπω κόσμο που πεινάει. Εγώ, σαν Αλέφαντος, βλέπω μια φοβερή σύγχυση στον κόσμο. ‘Εχουν ματώσει δραματικά. Υπάρχουν τόσοι οικονομολόγοι, ουδείς μας λέει την αλήθεια για το πού πάμε και για το τι πρέπει να γίνει. Πες μας, ρε Τσίπρα, τι να κάνουμε! Πας στη Βραζιλία, τι πας να κάνεις εκεί; Οι Βραζιλιάνοι πεινάνε, έχουν γεμίσει τις χώρες της Ευρώπης με παίκτες. Βλέπεις Ευρωπαίους παίκτες να πηγαίνουν στη Βραζιλία; Οι Βραζιλιάνοι έρχονται στην Ευρώπη για τα λεφτά. Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία, να… κλείσεις φιλικό;

Εγώ κάνω ντιμπέιτ με όποιον θέλεις για ποδόσφαιρο, αυτοί οι πολιτικοί που έχουμε γιατί δεν κάνουν ένα ντιμπέιτ ανοικτό να μάθει ο λαός την αλήθεια; Χάνουμε 8-0 και πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες! Αφήστε τα πανηγύρια ρε για τη δόση, βγάζετε τις μούρες σας στις κάμερες κάτι υπουργοί που θα έπρεπε να είστε κρυμμένοι σε κανένα λαγούμι, αλλά δεν υπάρχει ντροπή πάνω σας. 8-0 χάνουμε και εσείς μας λέτε ότι θα ισοφαρίσουμε! Πότε, το… 2030; Εξαθλιώνεται η χώρα μας και μας λέτε όλα καλά!

Ο Σαμαράς φώναζε εναντίον του μνημονίου για να γίνει πρωθυπουργός και μόλις ανέβηκε στην καρέκλα, πήρε ακόμα πιο σκληρά μέτρα εναντίον του κοσμάκη. Όποιος ανεβαίνει πάνω ξεσκίζει τον κοσμάκη. Πάρε χαράτσια, πάρε φόρους, πάρε απολύσεις, πάρε μειώσεις μισθών.

Και ενώ έκοψε το πετρέλαιο ο κόσμος για να γλιτώσει από τη φοβερή αύξηση της τιμής, του ανεβάζουν και τη ΔΕΗ τώρα! Τι κάνετε, ρε τομάρια, πάτε να πεθάνετε τον κόσμο; Τι… σώσιμο είναι αυτό; Έτσι μας σώνετε; Έπρεπε να πουν οι ξένοι «αφού έχουν κάνει τόσες θυσίες οι Έλληνες, να τους ανακουφίσουμε λίγο». Σου δίνουν τώρα τη δόση, ρε Σαμαρά, αλλά ο κοσμάκης από αυτά τι θα πάρει; Και με την επόμενη δόση τι θα γίνει, πάλι τα ίδια θα έχουμε με σκληρά μέτρα; Τον έχουν ξετινάξει το λαό.

Γεμίσαμε συνταξιούχους και ανέργους, ποιος θα δουλεύει σε αυτή τη χώρα; Ποιος θα φέρνει τα λεφτά; Δεν βγαίνει αυτό το πράγμα, εγώ αυτό πιστεύω, θα έχουμε μνημόνιο για άλλα 20 χρόνια.

Να μας πει όμως και η αντιπολίτευση τι προτείνει συγκεκριμένα. Όχι μόνο κριτική, το βλέπουμε ότι είναι χάλια η κατάσταση, και ένα μικρό παιδί το βλέπει.

Πού είστε, ρε οικονομολόγοι, να μας πείτε τι πρέπει να γίνει. Εγώ βλέπω τον Ζαρντίμ, του λέω «δεν μου αρέσει η ομάδα σου» αλλά προτείνω «βάλε μέσα και Τζιμπούρ και Μήτρογλου». Εσείς τι προτείνετε;

Και ευρώ και αυτά που λέτε εσείς, δεν γίνεται! Μην κοροϊδεύετε, εδώ βλέπουμε την Ευρώπη να ξεσκίζει τον Στουρνάρα με μέτρα, που είναι το «παιδί» τους. Τα «παιδιά» τους είναι αυτοί, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας. Και θα πας εσύ Τσίπρα με τον Καμένο να κάνετε αυτά που λέτε; Ούτε που θα σας δεχτούνε να μιλήσουνε μαζί σας! Καλώς τα παιδιά καλώς τα, 3-0, θα σας πούνε!

Πείτε την αλήθεια στο λαό, να ξέρουμε τι μας γίνεται, πείτε ότι θα πεινάσουμε, θα περάσουμε αυτά τα δεινά έξω από το ευρώ, θα υποτιμηθεί τόσο η δραχμή, πείτε και για πόσο καιρό θα ταλαιπωρηθούμε, να ξέρει ο λαός να αποφασίσει. Να πούμε «θα κάνουμε υπομονή, είμαστε μαζί σου Τσίπρα, ανέβα πάνω και προχώρα» ή να πει ο λαός «δεν θέλουμε, δεν συμφέρει». Πείτε την αλήθεια να ξέρουμε πού πάμε.

Αυτός που παίρνει τώρα το 500ρικο και δεν βγαίνει, αργότερα με τη δραχμή θα παίρνει 500 ή 200; Και το κόστος ζωής θα πέσει τόσο ώστε να βγαίνει; Ή θα κλείσουν οι τράπεζες με τους τσαμπουκάδες σας, θα γίνει μπάχαλο και θα τρώμε ο ένας τον άλλο;

Πείτε μας ρε Πρετεντέρηδες, ρε Τράγκες, πείτε μας ρε Βαρουφάκηδες και οικονομολόγοι, τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια και τι πρέπει να γίνει. Εσείς έχετε τα λεφτά σας, εμείς τι θα κάνουμε; Δεν βγαίνουμε.

Πες μας, ρε Καμένε, όταν μας τσαμπουνούσες ότι έγινε προδοσία που δεν πήραμε δάνειο από τη Ρωσία και την Κίνα, πού είναι η Ρωσία και η Κίνα τώρα για τη μικρή Κύπρο που χρειάζεται πολύ λιγότερα λεφτά απ’ την Ελλάδα, αλλά δεν της τα δανείζουν και αναγκάζεται να μπει και αυτή στο μνημόνιο!

Κόλλησε στη λάσπη το κάρο, βάλτε ένα χεράκι όλοι να μας ξεστραβώσετε να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση.

Εγώ βλέπω ότι τους Ευρωπαίους δεν τους νοιάζει η Ελλάδα γι’ αυτό ξεσκίζουν τον κόσμο, αν ξεσηκωθεί ο κόσμος δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο η Ιταλία και η Ισπανία τους νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Και που είσαι, ρε κράτος μπουρδ…, να πληρώσεις τα δικά σου χρωστούμενα στη ΔΕΗ; Είδα τον πρόεδρο της ΔΕΗ που έλεγε ότι το κράτος χρωστάει 170 εκ. ευρώ στη ΔΕΗ! Αλλά δεν κάνει διακοπή ρεύματος εκεί, μόνο σε κάτι φουκαράδες που δεν έχουν να πληρώσουν τους κόβει το ρεύμα και παγώνουν! Σε ποια άλλη χώρα ρε κόβουν το ρεύμα από τον κοσμάκη; Ντροπή, μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…

Καλά Χριστούγεννα σου λέει μετά…»

Ωραίος; Παρακάτω ακολουθεί περισσότερος Αλέφαντος, είτε ο πραγματικός είτε όπως τον ενσάρκωσε ο Μητσικώστας σαν μια λαϊκή περσόνα που σχολιάζει την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ταλαντούχος Μητσικώστας φανερά αυτοσχεδιάζει πάνω στα υπέροχα κείμενα του Λάκη Μπέλλου και του υπόλοιπου team της καλής σειράς, που τόσο λείπει από την ελληνική τηλεόραση…

Τσουτσέκι : «Ο μικρός, το μικρό. Το λέμε για να υποβιβάσουμε κάποιον». O ορισμός από το cult διαδικτυακό λεξικό της αργκό http://www.slang.gr  . Στα σχόλια των αναγνωστών του site βρίσκουμε και μερικές περισσότερο ενδιαφέρουσες πληροφορίες :

«Σύμφωνα με το Μ. Τριανταφυλλίδη από το τουρκικό cuce που σημαίνει νάνος» , μας πληροφορεί ο χρήστης  vip  , ενώ μια ελαφρώς διαφορετική ερμηνεία δίνει ο χρήστης Nakas:

«Τα τσουτσέκια ήταν μέλη θιάσων που περιλάμβαναν ακροβάτες, νάνους καθώς και θεατρίνους. Οι τελευταίοι ήταν όλοι άντρες, οι οποίοι έπαιζαν και τους γυναικείους ρόλους. Όσο για την τουρκική λέξη cuce (τζουτζέ) έχει περάσει και στην Ελλάδα ως τζουτζές.»

Ας αφήσουμε όμως τους θιάσους επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ας ασχοληθούμε με ένα θίασο των ημερών μας, τον οποίο έχουμε την ατυχία να «απολαμβάνουμε» σε καθημερινή βάση από τα δελτία ειδήσεων και τα λοιπά μέσα ενημέρωσης. Μιλάμε φυσικά για το θίασο των πολιτικών μας, που στις ημέρες που διανύουμε παίζει ίσως μία από τις χειρότερες των παραστάσεων του.

Πρωταγωνιστής ο πρωθυπουργός  κ. Σαμαράς, ο οποίος – όπως μας τον παρουσιάζουν «έγκριτα μέσα ενημέρωσης» – δείχνει σοβαρότητα, έχει αναλογισθεί τις ευθύνες του ρόλου του και κάνει ό,τι μπορεί για να βγει η χώρα από το λάκκο που είναι βαθιά χωμένη. Μόνο που ο κ. Σαμαράς μέχρι πριν να του δώσουν το ρόλο του πρωταγωνιστή, έχωσε τη χώρα ακόμα πιο βαθιά με τους βεντετισμούς και τα νάζια του.

Αυτός είναι που, με την ανεύθυνη αντιπολίτευση του από την αρχή της κρίσης, κατασκεύασε τον Φρανκεστάιν του «αντιμνημονιακού» παραμυθιού. Έναν Φρανκεστάιν που μακροπρόθεσμα ωφέλησε κόμματα που στηρίζονται στην αδιέξοδη «καταγγελία του μνημονίου», χωρίς να διαθέτουν καμία ρεαλιστική αντιπρόταση. Αντίθετα, στην επίσης δοκιμαζόμενη από την κρίση Πορτογαλία η δεξιά αντιπολίτευση παραδέχτηκε την αναγκαιότητα του Μνημονίου και κέρδισε τις εκλογές από τους Σοσιαλιστές, υποσχόμενη πως θα το εφαρμόσει καλύτερα. Για σκεφτείτε: αν δεν είχε καλλιεργήσει ο κ. Σαμαράς φρούδες ελπίδες στην ελληνική κοινωνία πως υπάρχει «σχετικά ανώδυνη» λύση για την έξοδο από την κρίση, θα γνώριζε την ίδια έξαρση όσο σήμερα ο αντι-μνημονιακός λαϊκισμός; Τώρα, ως πρωθυπουργός πλέον, περιμένει να ξεχάσουμε τα Ζάππεια και τις δηλώσεις του πριν τις εκλογές του Μαΐου  ότι είναι ο «αρχιτέκτονας του αντιμνημονιακού αγώνα».

Αλλά και η συνέχεια της πορείας του προς την πρωθυπουργία κάθε άλλο παρά ωφέλιμη για τη χώρα ήταν. Τυφλωμένος από τη λαχτάρα του για τον πρωθυπουργικό θώκο και επιδιδόμενος στους πάγιους τακτικισμούς που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες πολιτικούς, δεν έδωσε στην κυβέρνηση Παπαδήμου τον απαραίτητο χρόνο ώστε να προχωρήσει τις αλλαγές που προέβλεπε το Μνημόνιο 2. Πρέπει να τονιστεί πως πέρα από τα επώδυνα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής το Μνημόνιο2 περιλάμβανε και πολλές «καλές» δράσεις ,όπως π.χ. η δημιουργία νέου σώματος καταπολέμησης της φοροδιαφυγής από 2000 άτομα, τις οποίες δεν  προώθησε το εγχώριο πολιτικό σύστημα. Αν είχε δοθεί τότε χρόνος στην κυβέρνηση Παπαδήμου, εκτός της δρομολόγησης θετικών για τη χώρα διαρθρωτικών αλλαγών, θα είχαμε πάρει εδώ και μήνες τη δόση που «αγωνιζόμαστε» να πάρουμε τώρα. Ως αποτέλεσμα, οι τράπεζες αλλά και ο ιδιωτικός τομέας, που έχει «στραγγίξει» από τη στάση πληρωμών του δημοσίου, δε θα είχαν φτάσει ποτέ στη σημερινή οριακή κατάσταση. Και φυσικά, η επόμενη κυβέρνηση (δηλαδή κατά πάσα πιθανότητα, η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά!) θα είχε σαφώς ευκολότερο έργο από αυτό που έχει η τωρινή.

Μπορεί να τον καταδίκασε το Εφετείο, το νομάρχη της καρδιάς μας, αλλά σε έναν προεκλογικό αγώνα όλοι είναι χρήσιμοι

Τα πράγματα όμως δε βελτιώθηκαν ιδιαίτερα, ούτε όταν ο  κ. Σαμαράς πήρε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που διακαώς επιθυμούσε. Έχασε την ευκαιρία να λάβει μέτρα το πρώτο διάστημα μετά την ανάληψη κυβέρνησης, παγιδευμένος ακόμα στην μπαρούφα της «επαναδιαπραγμάτευσης». Τώρα, αφού πέρασε το καλοκαίρι άπραγος, η καθυστέρηση φαίνεται να διογκώνει όλο και περισσότερο τη δυσφορία της ελληνικής κοινωνίας για το νέο πακέτο μέτρων. Ένα πακέτο μέτρων που σε πολλά σημεία είναι απογοητευτικό, πράγμα που οφείλεται λιγότερο στις δημοσιονομικές εμμονές των Τροικανών και περισσότερο στο φόβο ή απροθυμία του πολιτικού συστήματος να τα βάλει με συντεχνίες και κατέχοντες.

Ήταν στραβός ο γιαλός, τον έφαγε και ο γάιδαρος (ξέρω είναι λάθος, αλλά ακούγεται σουρεαλιστικό και μου αρέσει περισσότερο από εκείνο με το κλήμα), Και ο γάιδαρος έχει δύο κεφάλια, το ένα λέγεται Πασόκ και το άλλο ΔΗΜΑΡ.

Στο πάλαι ποτέ μεγάλο σοσιαλιστικό μας κίνημα επικρατεί το «σώζων εαυτώ σωθείτο» , ενώ ο αυτοκρατορικός ηγέτης του μοιάζει ανήμπορος να αναστρέψει τη διάλυση του. Ο Σκανδαλίδης, η Τζάκρη  και μερικοί ακόμα που δεν τους ήξερε κανείς πλην της εκλογικής τους περιφέρειας (ανάμεσα τους και ο πρόεδρας της ιστορικής Δόξας Κρανούλας), έχουν αρχίσει να διαλαλούν πως θα καταψηφίσουν τα νέα μέτρα. Όταν το πλοίο βουλιάζει, πρώτοι φεύγουν οι ποντικοί. Και τα κίνητρα των δεν είναι τόσο ευγενή όσο θέλουνε να μας τα παρουσιάζουν. Από τη μία εμφανίζονται έτσι ως φιλολαϊκοί, για να παριστάνουν και ολίγον τον «αντιμνημονιακό επαναστάτη» στην εκλογική τους περιφέρεια Από την άλλη ξέρουν πως  θα τους χρειαστεί ο αρχηγός και πριν τις εκλογές θα ανακληθεί η διαγραφή τους, ενώ εναλλακτικά είναι πάντα διαθέσιμη η φιλόξενη αγκαλιά του Σύριζα που υπόσχεται πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες επανεκλογής. Βέβαια αν τα πράγματα φθάσουν σε οριακό σημείο για την υπερψήφιση των μέτρων , τότε θα το σκεφθούν διπλά , αφού η πράξη τους θα έχει άμεσες επιπτώσεις για τη χώρα.

Παλιά πουτανίτσα της πολιτικής ο Σκανδαλίδης, λέει να καταψηφίσει και αυτός τα μέτρα, ώστε να πίνει τα ουζάκια του στην Κω χωρίς το φόβο να του την πέσουν αγανακτισμένοι και λοιποί περίεργοι..

Η συντρόφισσα Μαριλίζα σε άλλη μια μια βαρυσήμαντη συνέντευξη μας μιλάει για αυτά που ποτέ δεν έκανε στο Υπουργείο Υγείας…

Εμφανώς photosopiasmenos ο πρόεδρος της ιστορικής Δόξης Κρανούλας και πρώην βουλευτής Πασόκ κ. Κάσσης…τώρα που ιδιωτικοποιήθηκε η βιομηχανία που κανόνιζε τα ρουσφετάκια του (Δωδώνη) και ο συνεταιρισμός που κατείχε ιθύνουσα θέση κατηγορείται για καρτέλ, ε…δεν άντεξε και αυτός και άρχισε τα αντάρτικα!

Η ΔΗΜΑΡ, ένα κόμμα που δε φέρει τα «προμνημονιακά» αμαρτήματα των δύο εταίρων της, ήταν μια αχτίδα ελπίδας στην τρικομματική κυβέρνηση. Ελπίδας πως θα λειτουργούσε ως μοχλός πίεσης προς μια δικαιότερη κατανομή του βάρους των μέτρων, και ως καταλύτης για την προώθηση μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να είχαν γίνει προ ετών, σε μια χώρα που θέλει να ανήκει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αλλάζει παρατάξεις, καταψηφίζει μνημόνια και μέτρα, αλλά τον προπηλακισμό δεν το γλίτωσε

Αφού στην αρχή χάθηκε χρόνος για να απαγκιστρωθεί ο κ. Κουβέλης από το φοβερό concept της «απαγκίστρωσης» , στη συνέχεια φάνηκε να αρχίζει να αντιλαμβάνεται την ζοφερότητα της κατάστασης. Έδειξε σαφώς σοβαρότερος ως εταίρος από τον κ. Βενιζέλο (που άρχισε να κάνει τα παιχνιδάκια που έκανε ο κ. Σαμαράς επί Παπαδήμου), ώσπου έφτασε η ώρα της αλήθειας : η τελική διαμόρφωση και υπερψήφιση του νέου πακέτου μέτρων. Ειλικρινά δε ξέρω ποια ήταν, αν υπήρχε , η συμμετοχή της ΔΗΜΑΡ στη διαμόρφωση του. Δε ξέρω αν πίεσε προς τις δύο κατευθύνσεις που ελπίζαμε (δικαιότερη κατανομή του βάρους των μέτρων και προώθηση μεταρρυθμίσεων που χρειάζεται η χώρα).

Το μόνο που γνωρίζουμε με σιγουριά είναι πως ο κ. Κουβέλης «κατσικώθηκε» στην άρνηση του για εργασιακά. Τα οποία εργασιακά ήταν το επίδομα γάμου (δεν υπάρχει σε άλλη χώρα της ΕΕ), το ύψος των αποζημιώσεων εργαζομένων άνω της 16ετίας, η επεκτασιμότητα των συλλογικών συμβάσεων και… δε μπορώ να θυμηθώ αν υπήρχαν άλλα, όμως ούτε η ΔΗΜΑΡ η ίδια φρόντισε να μας αναλύσει τις επιμέρους διαφωνίες της και να τις αιτιολογήσει επαρκώς (πέρα από γενικό & αόριστο πως θίγονται τα δικαιώματα των εργαζομένων). Δε μπορεί κανείς να ισχυριστεί πως τα σημεία διαφωνίας της ΔΗΜΑΡ είναι αμελητέα , όμως όταν :

–          Η ανεργία στους νέους έχει ξεπεράσει το 50%, με αποτέλεσμα το δυναμικότερο κομμάτι της κοινωνίας είτε να έχει ξενιτευτεί είτε να το συντηρεί ο μπαμπάς.

–          Ο ιδιωτικός τομέας  βρίσκεται στο κόκκινο, λόγω της παρατεταμένης στάσης πληρωμής του δημοσίου που έχει προκαλέσει η καθυστέρηση εκταμίευσης της δόσης.

–          Η φοροδιαφυγή που δεν πιάνεται, οδηγεί σε μέτρα που έχουν γονατίσει μισθωτούς-συνταξιούχους  αλλά και ελεύθερους επαγγελματίες με πραγματικά χαμηλά εισοδήματα.

–          Η απορρόφηση των πόρων του ΕΣΠΑ να γίνεται με βραδύτατους ρυθμούς

ε τότε κυρ-Φώτη μου απλά αναζητάς αριστερό άλλοθι για να νίψεις τας χείρας σου. Ψήφισε τα μέτρα να τελειώνουμε, αφού δε μπόρεσες να συμβάλεις σε ένα καλύτερο πακέτο μέτρων και κοίτα στο μέλλον να κάμεις πιο ουσιαστική την παρουσία σου στην κυβέρνηση. Με τακτικισμούς και προσπάθειες αποφυγής του πολιτικού κόστους, μάλλον περισσότερο χαμένος θα βγεις στο τέλος: θα κερδίσεις ελάχιστα από Σύριζα μεριά ενώ  θα χάσεις από το σοσιαλδημοκρατικό κομμάτι των ψηφοφόρων σου. Εν τω μεταξύ μπορεί και να καταρρεύσει η χώρα, αλλά οι μικροπολιτικοί υπολογισμοί δε σταματούν ούτε την ύστατη στιγμή.

Ο «Έλληνας Μπερλιγκουέρ» απεδείχθη Μύθος

Τώρα τι; Ψηφίστε τα μέτρα, γιατί πλέον δεν έχει πισωγύρισμα. Μάλλον θα γίνει, έστω και με οριακή πλειοψηφία. Και μετά; Μετά εφαρμόστε τα, ιδίως αυτά που αφορούν σε διαρθρωτικές αλλαγές με σκοπό να αρχίσει η χώρα να λειτουργεί ως ευρωπαϊκό και ουχί μετα-οθωμανικό κράτος. Με πυγμή και συνοχή, κόντρα στη λαϊκίστικη αντιπολίτευση, στις αντιδρώσες συντεχνίες και στο λεγόμενο «λόμπι της δραχμής».

Ο βούδας της Ραφήνας ψηφίζει το πακέτο μέτρων, που σε μεγάλο βαθμό ο ίδιος και η κυβέρνηση του προκάλεσε, και περιμένει τη στιγμή που θα ανακατευτεί η τράπουλα της εσωκομματικής εξουσίας

Και η συνέχεια των παραστάσεων; Ελπίζουμε σε επιτυχία του πρωταγωνιστή του θιάσου, συγχωρώντας τον για όλα τα ως τώρα αμαρτήματα του (και δεν είναι και λίγα ε;). Γιατί δυστυχώς οι εναλλακτικοί πρωταγωνιστές που διαθέτει ο θίασος προδιαθέτουν για ακόμα χειρότερες παραστάσεις. Από τη μία μεριά ένα παιδί του κομματικού σωλήνα που ηγείται ενός ετερόκλητου αριστερίστικου και λαϊκίστικου πολτού, στον οποίο έχει ενσωματωθεί ένα από τα πιο σάπια κομμάτια του παλαιού συστήματος (για το βαθύ πασόκ μιλάμε). Από την άλλη ένα εξτρεμιστικό κόμμα που επιθυμεί την επιστροφή σε σκοτεινές εποχές, που είχαμε εδώ και χρόνια ξεχάσει.

Και εμείς; Ωραία τα λέμε στα blogs μας, σε αυτή τη μαλακία το facebook, σε sites, twitter & forums. Όμως αυτό το θλιβερό θίασο (που μερικά από τα τσουτσέκια του κοσμούν με τις φωτογραφίες τους το post ετούτο) εμείς τoν εκλέξαμε. Μήπως πρέπει να σκεφτόμαστε σοβαρότερα ποιους ψηφίζουμε, όχι μόνο ως κόμματα αλλά και ως πρόσωπα;

Μα αυτοί ασχολούνται με την πολιτική σε αυτή τη χώρα, θα πουν ορισμένοι. Ε, τότε ας ασχοληθούμε επιτέλους με τα κοινά και εμείς οι κριτές των πάντων. Ειδικά η γενιά των 30+. Μια γενιά σαφώς περισσότερο μορφωμένη και περισσότερο «παγκοσμιοποιημένη» από την αντίστοιχη των 50άρηδων και 60άρηδων που κάνει κουμάντο στη χώρα. Από την άλλη, μια γενιά καλομαθημένη, απολίτικη, άβουλη και άτολμη. Ήλθε η ώρα για τη γενιά αυτή. Δυστυχώς, ακόμα είναι παγιδευμένη στους φόβους και την ηττοπάθεια της…