Tag Archives: Γεννηματά

Έκτακτο Παράρτημα

Από εκείνες τις ωραίες εποχές που η ελπίδα ερχότανε - 03/07/2015 συγκέντρωση υπέρ του

Από εκείνες τις ωραίες εποχές που η ελπίδα ακόμα έρχονταν – 03/07/2015 συγκέντρωση υπέρ του «ΟΧΙ»….

Στο τσακ τη γλιτώσαμε. Στο και πέντε ο κ. Τσίπρας έστριψε το τιμόνι και απομάκρυνε τη χώρα (προς το παρόν τουλάχιστον) από τον εξαιρετικά δύσβατο και επώδυνο δρόμο ενός Grexit.

Ο τσαρλατάνος γκουρού που παρίστανε τον υπουργό Οικονομικών, πίσω από την ασυναρτησία της «δημιουργικής ασάφειας» έκρυβε σαφές σχέδιο για Grexit. Δε ξέρω ποια συμφέροντα εξυπηρετεί (εκτός από το υπέρτατο συμφέρον της προσωπικής του προβολής), πολλά έχουν γραφτεί για ινστιτούτα Levy και λοιπά, όμως αυτά θα τα βρείτε σε άλλα sites όχι εδώ. Εδώ δεν έχει inside information ούτε παρασκηνιακές αποκαλύψεις, πάρα μόνο ανάλυση των γεγονότων βάσει της λογικής και των γνώσεων μου.

Και τα γεγονότα δείχνουν ξεκάθαρα το πόσο λίγος είναι ο κ. Τσίπρας. Ένας ηγέτης κρίνεται σε μεγάλο βαθμό από τα άτομα που επιλέγει, ειδικά σε κρίσιμα πόστα όπως είναι το υπουργείο Οικονομικών. Ο Τσίπρας εμπιστεύτηκε τυφλά τον ναρκισσιστή γκουρού και μετά από 5 μήνες κατάλαβε πως το chicken game δε θα αναγκάσει σε υποχώρηση του εταίρους αλλά εμάς σε έξοδο από την Ευρωζώνη. Τότε με τρόμο σύρθηκε στην υπογραφή μίας συμφωνίας η οποία είναι από δημοσιονομικής άποψης κατά πολύ χειρότερη από τα αναγραφόμενα στο περιβόητο email Χαρδούβελη. Το κόστος αυτού του πενταμήνου ανέρχεται σε μερικές δεκάδες δις. ευρώ. Αντί για την αναμενόμενη στις αρχές του έτους ανάπτυξη θα έχουμε ύφεση, αντί για πρωτογενές πλεόνασμα θα έχουμε έλλειμμα, τα capital controls – απόρροια αυτού του εγκληματικού δημοψηφίσματος- σημαίνουν αρκετά επιπλέον δις. ευρώ για να ανακεφαλοποιηθεί το τραυματισμένο τραπεζικό σύστημα και ιδιαίτερα επιβαρυντικές επιπτώσεις στη λειτουργία των ελληνικών επιχειρήσεων.

Πολλά θα γραφτούν στο μέλλον για τα εγκλήματα που διέπραξε η κυβέρνηση το τελευταίο εξάμηνο, για τα φαιδρά σχέδια κάποιων για…κατάληψη του Νομισματοκοπείου όπως και για το παρασκήνιο γύρω από την αποπομπή ή όχι της χώρας μας από την Ευρωζώνη. Ας δούμε όμως τι γίνεται από εδώ και πέρα.

Η αποφυγή ρήξης με την Ευρωπαϊκή Ένωση έφερε την αναμενόμενη ρήξη στην κοινοβουλευτική ομάδα του Σύριζα. Σχεδόν 40 βουλευτές δεν υπερψήφισαν την πρώτη δέσμη μέτρων, αναμένουμε να δούμε αν θα αυξηθεί το νούμερο στη ψηφοφορία της Τετάρτης (από όπου αφαιρέθηκαν τα δύσκολα μέτρα για συνταξιούχους και αγρότες). Οι διαφωνούντες υπουργοί αντικαταστάθηκαν, όμως οι αντικαταστάτες τους δεν εμπνέουν καμία αισιοδοξία για το μέλλον του κυβερνητικού σχήματος. Αντίθετα φανερώνουν την ένδεια του πολιτικού προσωπικού των κυβερνώντων κομμάτων όπως και την ανικανότητα του κ. Τσίπρα να επιλέξει ικανούς ανθρώπους που θα μπορούσαν να ενισχύσουν το κυβερνητικό έργο.

Και μόλις έσφιξαν τα πράγματα, ένας άσος (και με τι στυλ!) βγήκε από το μανίκι του πρωθυπουργού..

Και μόλις έσφιξαν τα πράγματα, ένας άσος (και με τι στυλ!) βγήκε από το μανίκι του πρωθυπουργού..

Από την άλλη πλευρά η σκληρή συμφωνία εκτός από απαραίτητες μεταρρυθμίσεις (αρκετές από τις οποίες περιλαμβάνονταν στα προηγούμενα μνημόνια, όμως ποτέ δεν υλοποιήθηκαν) περιέχει και σκληρά μέτρα  δημοσιονομικής προσαρμογής (αυτά με τους συντελεστές ΦΠΑ μου φαίνονται και εξαιρετικά βλακώδη) που θα δοκιμάσουν τις περιορισμένες αντοχές της ελληνικής κοινωνίας.

Το προσωπικό που καλείται να εφαρμόσει τις μεταρρυθμίσεις, ούτε τις πιστεύει αλλά ούτε έχει και τις τεχνοκρατικές/διοικητικές ικανότητες για να τις εφαρμόσει. Αντιθέτως, η πλειοψηφία του πρόκειται για κρατικούς-κομματικούς υπαλλήλους που έχουν μάθει τόσα χρόνια να αντιπολιτεύονται, να ζητάνε, να κατεβαίνουν σε πορείες και δεν έχουν καμία σοβαρή διοικητική εμπειρία. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους υπουργούς της κυβέρνησης αλλά και για τους διοικητές δημοσίων οργανισμών και γενικούς γραμματείς δημόσιας διοίκησης. Εκεί η αριστερή μας κυβέρνηση συνέχισε την παλαιοκομματική τακτική διορισμού κομματικών στελεχών (ή …συντρόφων τους), συχνά τελείως ασχέτων με το αντικείμενο που καλούνταν να ασχοληθούν.

Από την άλλη, η φιλο-ευρωπαϊκή αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη και με ηγεσίες πολύ χαμηλού ειδικού βάρους για τις κρίσιμες περιστάσεις που ζούμε. Ο Μεϊμαράκης, η Φώφη και ο Σταύρος,  αυτοί θα μπορέσουν να βγάλουν τη χώρα από το απίστευτο τέλμα στο οποίο βρίσκεται;

Πολλοί βλέπουν ως μοναδική διέξοδο μία κυβέρνηση εθνικής ενότητας με τεχνοκράτες εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς και τη στήριξη του κορμού του Σύριζα που ψήφισε τα μέτρα και των φιλοευρωπαϊκών κομμάτων. Όμως μπορεί κανείς να εμπιστευθεί τους πολιτικούς μας πως θα αφήσουν κατά μέρους τους τακτικισμούς και τις μικροπολιτικές τους σκοπιμότητες για το καλό της χώρας; Το προηγούμενο με την κυβέρνηση Παπαδήμου που δεν της δόθηκε χρόνος για να περάσει απαραίτητες μεταρρυθμίσεις με την τεράστια κοινοβουλευτική πλειοψηφία που απολάμβανε δεν αφήνει πολλά περιθώρια αισιοδοξίας.

Αν δεν υπάρξει κάποιο διάδοχο κυβερνητικό σχήμα, τότε εκλογές το Σεπτέμβριο με έναν λαβωμένο Σύριζα και μία αδύναμη αντιπολίτευση. Δε βλέπω τι καλύτερο θα προκύψει από μία νέα εκλογική αναμέτρηση, ούτε πιστεύω πως μπορεί ο ανεπαρκέστατος κ. Τσίπρας να μεταμορφωθεί σε έναν πραγματιστή ηγέτη που θα  δρομολογήσει τις αλλαγές που έχει ανάγκη η χώρα.

Στα παραπάνω να προστεθεί πως και η δομή της κοινωνίας δεν υπόσχεται και πολλά. Οι πλέον ικανοί των ηλικιών 25-40 που θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία κοινωνική ομάδα-μοχλό πίεσης για αλλαγές κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα, σε μεγάλο ποσοστό βρίσκονται εκτός Ελλάδας. Τον τόνο στη χώρα δίνουν οι γενιές των πενηντάρηδων-εξηντάρηδων, οι οποίες θα παλέψουν για τη διάσωση των κεκτημένων τους. Κεκτημένων συνήθως επιβαρυντικών για το κοινωνικό σύνολο (πρόωρες συντάξεις, συντεχνιακά προνόμια, φορολογική ασυλία, έλλειψη αξιολόγησης για τους δημοσίους υπαλλήλους). Συνεπώς οι αντιδράσεις στα μέτρα του 3ου μνημονίου αναμένονται λυσσαλέες. Ποια κυβέρνηση θα καταφέρει να περάσει και να εφαρμόσει τα μέτρα αυτά; Θα δυσκολεύονταν και μία κυβέρνηση των «αρίστων», πόσο μάλλον το σημερινό τουρλουμπούκι κρατικοδίαιτων, κομματόσκυλων και χαβαλεδιάρηδων «επαναστατών του καναπέ».

Από την άλλη αρχίζει πια να γίνεται εμφανής μία νέα διαίρεση στην ελληνική κοινωνία, που έρχεται να αντικαταστήσει το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο. Η (διαχρονικά) κακή γερμανική διπλωματία σε συνδυασμό με τον εθνοκεντρικό λαϊκισμό των περισσότερων ελληνικών ΜΜΕ έχει διογκώσει τα αντι-ευρωπαϊκά αισθήματα μεγάλης μερίδας της κοινωνίας. Η είσοδος (έστω και ανόρεκτη) του Σύριζα στο «ύστερο μνημονιακό μπλοκ» λειτουργεί ως καταλύτης για το νέο δίπολο: ευρωπαϊστές από τη μία, αντί-ευρωπαϊστές – απομονωτιστές από την άλλη. Η ομάδα των δεύτερων ακόμα είναι μειοψηφία (γύρω στο 30% την υπολογίζω) στην ελληνική κοινωνία και απαρτίζεται από ετερόκλητα στοιχεία (από ναζιστές μέχρι κομμουνιστές και αναρχικούς). Όμως είναι ιδιαίτερα δυναμική στις εκδηλώσεις της (σε αντίθεση με το φιλοευρωπαϊκό μπλοκ) και πιθανόν να παίξει σημαντικό ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις όταν το αδιέξοδο της πορείας της χώρας εντός Ευρώ δημιουργήσει ασφυκτικές καταστάσεις στην οικονομία και την κοινωνία (άλλο αν για τα χάλια μας υπάρχουν πολύ σημαντικότερες αιτίες από το νόμισμα που επικαλούνται διάφοροι απλοϊκά ή πονηρά σκεπτόμενοι).

To sum up, the odds are against μας πατριώτες. Για αυτό συνεχίζω να είμαι απαισιόδοξος και συνεχίζω να σχεδιάζω την απόδραση μου από τη χώρα. Ενδιάμεσα όμως ελπίζω να κάνω αρκετά μπάνια, να δω φίλους και συγγενείς, να πιω καφέδες απολαμβάνοντας το ηλιοβασίλεμα και τζιν με πάγο υπό τη μυρωδιά του γιασεμιού στο μπαλκόνι μου, να πάω στο θερινό σινεμά της πόλης μου, να βγω πολλές βόλτες. Να χαρώ με λίγα λόγια τα καλά που έχει αυτή η χώρα. Είναι ένα όμορφο ελληνικό καλοκαίρι, αν κλείσεις τηλεοράσεις, ραδιόφωνα και internet τότε μόνον μπορεί να το νιώσεις. Τι ακόμα εδώ κάθεσαι, κλείστο το κωλόblog του αλεπουδράκουλα…

Υ.γ. Όχι που θα άντεχα για πολύ καιρό να μη γράψω με όλα αυτά που γίνονται. Όμως τα χτυπήματα θα είναι όλο και αραιότερα λόγω των συνθηκών και των νέων προτεραιοτήτων του ιδιοχτήτη (sic) του ιστολογίου.