Archive for the ‘Πολιτική’ Category

thanou2

Καιρό είχαμε να τα πούμε, ε;

Ήρθε η ώρα, εν μέσω θέρους, να μπούμε στο δεύτερο κύκλο του ιστολογίου, το χούι δεν κόβεται τελικά…

alexis-mitropoulos

 

Εδώ και καιρό έχω χάσει το κέφι μου για γράψιμο. Τι να γράψεις δηλαδή, για το μέγεθος της καταστροφής που συντελείται στη χώρα από μία κυβέρνηση που χαρακτηρίζεται από έναν απίστευτο συνδυασμό ανικανότητας, ιδεοληψίας και κυνισμού; Καλύτερα να ασχοληθείς με τις προοπτικές σου για εργασία στο εξωτερικό ή με το πως θα προφυλάξεις καλύτερα την οικογένεια σου, εφόσον σκοπεύεις να μείνεις στη χώρα.

Στο προσφυγικό περίεργες ΜΚΟ-κυκλώματα λαθρεμπορίας και παλαβοί ακτιβιστές δίνουν τον τόνο απουσία του υπό κατάρρευση κρατικού μηχανισμού. Στην περιβόητη διαπραγμάτευση (όχι άλλη διαπραγμάτευση, έλεος…) με τους «θεσμούς» η κυβέρνηση δίνει άλλο ένα ρεσιτάλ μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων και άγνοιας στοιχειωδών διαπραγματευτικών κανόνων σε διεθνές περιβάλλον δυτικού τύπου. Στο εσωτερικό βλέπουμε μία συντονισμένη προσπάθεια της κυβέρνησης για όλο και περισσότερο έλεγχο πάνω σε θεσμούς και ανεξάρτητες (;) αρχές. Όμως κάτω από αυτή την τρέχουσα επικαιρότητα που απασχολεί τους περισσότερους, κάποιοι συνάνθρωποι μας κάνουν τις τελευταίες μπάζες με τις ευλογίες της κυβέρνησης του «ηθικού πλεονεκτήματος». Αλιεύουμε δύο μικρές ειδησούλες των τελευταίων δύο ημερών:

  • Με απόφαση του καλού μας Συμβουλίου της Επικρατείας παραγράφεται το πρόστιμο (ύψους 1,9 εκ. ευρώ αν θυμάμαι καλά) στο γνωστό εργατολόγο κ. Αλέξη Μητρόπουλο για φοροδιαφυγή.
  • Μέσα σε νομοσχέδιο για την κύρωση συμφωνίας με τη…Νέα Ζηλανδία, βολεύτηκε τροπολογία-φωτογραφική ρύθμιση για να μπορεί να έχει δεύτερη θητεία ως πρόεδρος τους Δ.Σ. της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ ο γνωστός συνδικαλιστής Νίκος Φωτόπουλος.

Οι δύο παραπάνω «κύριοι» αποτελούν τυπικό δείγμα μίας γενιάς που έμαθε να εκμεταλλεύεται κάθε ευκαιρία για να αντλήσει μέγιστο κέρδος, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στο κοινωνικό σύνολο. Το ακόμα πιο προκλητικό είναι πως οι παραπάνω και οι όμοιοι τους (Τσουκαλάδες, Μπαλασόπουλοι, κ.λπ.), κάνουν το πλιάτσικο τους πάντα στο όνομα του λαού και των εργαζομένων. Έτσι, σήμερα, ενώ η χώρα καταρρέει, τα παράσιτα του πασοκικικού αμοραλισμού, αφού μεταπήδησαν έγκαιρα στη βάρκα του Σύριζα, κάνουν την τελευταία τους μπάζα. Όσο μπορούμε, όσο αρπάξουμε. Χαρακτηριστικοί εκπρόσωποι μίας γενιάς που παραδόθηκε σε ένα ξέφρενο ατομισμό και μία αχαλίνωτη προσοδοθηρία, μίας γενιάς που οι μελλοντικές γενιές Ελλήνων θα διδάσκονται τις ολέθριες επιλογές της μέσα από τις μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας. Και, δυστυχώς για τους πολλούς της γενιάς αυτής, οι συντάξεις τους θα ισοπεδωθούν σαρωτικά και οι ελπίδες που εναπόθεσαν στο Σύριζα θα διαψευστούν πανηγυρικά. Όμως, οι φωτόπουλοι και οι μητρόπουλοι θα στιγματίσουν μία γενιά που ξεκίνησε ελπιδοφόρα με όραμα να αλλάξει τη χώρα και την κατέληξε στο σημερινό χάλι, υποθηκεύοντας το μέλλον των επόμενων…

 

φωτοπουλος

Μέγα σφάλμα του κ. Μουζάλα να αποκαλέσει τη βόρειo γείτονα με το όνομα που την αποκαλεί όλος ο κόσμος, δηλαδή «Μακεδονία». Στην πολιτική είναι μερικά πράγματα που δε λέγονται, πόσο μάλλον όταν έχουν να κάνουν με εξωτερική πολιτική, οπότε είναι λογικό να πληρώσει ο κ. Μουζάλας αυτή του την επιπολαιότητα. Στον αντίποδα, πολιτικά έμπειρα κοπρόσκυλα βρήκαν ευκαιρία να βγουν από την πολιτική τους ανυπαρξία με τις άστοχες δηλώσεις Μουζάλα και να επαναπροσεγγίσουν την παραμυθιασμένη από τον εθνολαϊκισμό πλέμπα που αποτελεί τη δεξαμενή ψήφων των.

Επειδή εγώ όμως δεν είμαι πολιτικός και μπορώ, ευτυχώς, να λέω αυτό που πιστεύω, επιτρέψτε μου να στηλιτεύσω δύο σημαντικές  πλευρές του θέματος που ξέσπασε με το λεκτικό ατόπημα του κ. Μουζάλα.

  • Η μία είναι η αφόρητη υποκρισία που βασιλεύει σε αυτόν τον τόπο. Εδώ και τόσο καιρό η κυβέρνηση ακολουθεί καταστροφική πολιτική τόσο στον οικονομικό πεδίο όσο και στο πεδίο των εθνικών θεμάτων και τέτοια ευαισθησία δεν είδαμε. Όταν ο Μπαρουφάκης προκαλούσε όλη την Ευρώπη με την ανερμάτιστη διαπραγμάτευση ή ο Καμμένος «έστελνε τζιχαντιστές» στο Βερολίνο δε θα έπρεπε να ξεσηκωθεί το σύμπαν, σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό από ότι με τις δηλώσεις Μουζάλα; Συγκρίνεται η ζημία που προκάλεσαν οι δηλώσεις του φιλότιμου (πλην ανεπαρκούς…) κ. Μουζάλα με τη ζημία που προκάλεσαν οι παραπάνω δύο πολιτικοί αριβίστες; Οι λέξεις έχουν φτάσει να μας πειράζουν περισσότερο από τα έργα;

 

  • Η άλλη είναι ο απίστευτος στρουθοκαμηλισμός που χαρακτηρίζει την ελληνική κοινωνία. Όσοι διαβάζουμε διεθνή ενημερωτικά sites ή μπαίνουμε σε αγγλόφωνα sites  πολυεθνικών εταιριών, γνωρίζουμε καλά πως το γειτονικό κρατίδιο σχεδόν παντού αναφέρεται ως Macedonia και όχι με την τεχνητή ονομασία FYROM. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδιάλλακτης πολιτικής που εγκαινίασε ο κ. Σαμαράς ως υπουργός Εξωτερικών και αγκάλιασαν οι δυνάμεις του εθνο-λαϊκισμού: κόμματα, ΜΜΕ και Εκκλησία. Με αυτή τη βλακώδη στρατηγική καταφέραμε να καθιερωθεί η χρήση της ονομασίας Macedonia παγκοσμίως, γιατί μας πείραζε η σύνθετη ονομασία! Το φαινόμενο καταντά κωμικοτραγικό όταν στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ οι Σύροι πρόσφυγες αναφέρουν τη γειτονική χώρα ως Macedonia και από κάτω οι ελληνικοί υπότιτλοι γράφουν Σκόπια. Όπως αντίστοιχα σε διεθνή οργάνωση μπάσκετ η διοργανώτρια έγραφε τη γείτονα χώρα με τα αρχικά MKD και η ΕΡΤ είχε φροντίσει να τα σβήσει με μαύρο χρώμα στο σχετικό σημείο της οθόνης. Τρατζικ…

 

Η υποκρισία και ο στρουθοκαμηλισμός μας δεν περιορίζονται, δυστυχώς, στο θέμα της ονομασίας του κρατιδίου στα βόρεια μας σύνορα.  Επεκτείνονται στις περισσότερες πτυχές της κοινωνικής ζωής και μας εμποδίζουν να αλλάξουμε και να εξελιχθούμε, σε έναν όλο και πιο γρήγορα μεταβαλλόμενο κόσμο. Αν θέλουμε να βγούμε από αυτή τη μακρά κρίση, θα πρέπει κάποια στιγμή να αντικρίσουμε την (επώδυνη) αλήθεια ως κοινωνία, θα πρέπει να βγάλουμε το κεφάλι από το χώμα. Φοβάμαι πως θα γίνει μόνο αφού έρθουν τα πολύ χειρότερα, για τα οποία  στρώνουν το δρόμο οι επιλογές του θιάσου που μας κυβερνά εν μέσω δύσκολων διεθνών συγκυριών…

 

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες...

Μας έχουν πάρει στο ψιλό πατριώτες…

ilithios

 

Το έχω γράψει αρκετές φορές στο ιστολόγιο αυτό, άλλη μία προς εμπέδωση δεν πειράζει. Οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται με ανυποχώρητες στάσεις και επιθετικές τακτικές αλλά με σωστή διάγνωση των διεθνών συσχετισμών και κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς. Μία ανασκόπηση της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος είναι η καλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού.  Όσες φορές συνάψαμε τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες, κερδίσαμε εδάφη (βαλκανικοί πόλεμοι, Α’ & Β’ παγκόσμιος) ή περάσαμε εποχές κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης (ψυχρός πόλεμος, είσοδος στην Ε.Ε.). Αντίθετα όσες φορές κινηθήκαμε επιθετικά χωρίς τα κατάλληλα διεθνή στηρίγματα, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες (ήττα του 1897, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό).

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης Συριζανέλ, η χώρα φαίνεται να βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η “σκληρή διαπραγμάτευση” του πρώτου εξαμήνου του 2015. Μία διαπραγμάτευση που στηρίχθηκε στην κεντρική ιδέα πως οι Ευρωπαίοι τρέμουν στην ιδέα ενός grexit και για αυτό αν δείξουμε ανυποχώρητη στάση, στο τέλος θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε. Η ακολουθούμενη τακτική εκπορευόταν εν πολλοίς  από την αντίληψη περί θεωρίας παιγνίων του οικονομολόγου-κονφερασιέ Γιάνη Βαρουφάκη. Μαθημένος σε θεωρητικά μοντέλα και αναλύσεις επί χάρτου, ο Γιάνης μας, δε δίστασε διόλου να εφαρμόσει τις θεωρίες στον πραγματικό κόσμο με πειραματόζωο τη χώρα μας και τους πολίτες της! Αυτό που βέβαια δεν έλαβε υπόψη του ο υπερφίαλος οικονομολόγος-performer είναι πως σε τέτοια real-life παίγνια οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις συνυπολογίζοντας και άλλα στοιχεία εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα βασικό στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις. Π.χ. είναι δυνατόν ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν να μην καταρρεύσει, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά, στο τέλος να κερδίσει αυτά που ζητάει; Στα papers και τη φαντασία του Γιάνη μπορεί, στην πραγματικότητα όμως όχι, όπως φάνηκε περίτρανα το δραματικό εκείνο Ιούλιο του 2015.

Το κακό είναι πως η βλακώδης επιθετικότητα που έδειξε η ελληνική αντιπροσωπεία στα όργανα της Ε.Ε. θα στοιχίσει στη χώρα μας και επιπλέον των άμεσων συνεπειών της (capital controls, τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο). Οι απειλές για εκπαραθύρωση μας από τη ζώνη Schengen είναι μία από τις έμμεσες συνέπειες της παντελούς άστοχης στρατηγικής που ακολουθήθηκε στην εξωτερική πολιτική το 2015.

Ναι, μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να χειρίστηκε τελείως άστοχα (και) το μεταναστευτικό. Σταμάτησε τους αυστηρούς ελέγχους ταυτοποίησης των προσφύγων & μεταναστών που γίνονταν επί κυβέρνησης Σαμαρά και έδωσε το σινιάλο σε κάθε καρυδιάς καρύδι να μαζευτεί στην Ελλάδα ώστε από εκεί να συνεχίσει για άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Πιθανότατα, κάποιοι στην κυβέρνηση το έβλεπαν ως ένα άλλο μέσο πίεσης προς την Ευρώπη, τόσο καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν από διεθνή πολιτική. Όμως δε νομίζω πως τα παραπάνω δικαιολογούν από μόνα τους την εξαιρετικά αυστηρή στάση της πλειοψηφίας των κρατών της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα. Όταν οι προσφυγικές ροές έχουν αυξηθεί και από την αντίδραση της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δείξει διάθεση για συνεργασία και συμμόρφωση τους τελευταίους μήνες. Όταν την ίδια στιγμή η Τούρκια απέσπασε μία τεράστια οικονομική ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει, για να παραφράσω τον ποιητή.

Η σημερινή απειλή εξόδου από τη ζώνη Schengen δεν οφείλεται μόνο στις αστοχίες μας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αλλά στη συνολική διεθνή «διπλωματία» της ελληνικής πλευράς κατά το 2015. Με τα πεπραγμένα τους, οι κυβερνήσεις Τσίπρα κατάφεραν να απομονώσουν πλήρως τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν κέρδισαν τίποτα από τις υποτιθέμενες συμμαχίες που παρουσίαζαν σαν εναλλακτικές (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και …Βενεζουέλα). Ας ελπίσουμε πως θα περάσουμε και αυτόν τον κάβο αλλά για να γυρίσει η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου που έχει  σχηματιστεί για τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, θα χρειαστεί χρόνος και δουλειά πολλή. Ποιος ξέρει πόσο υψηλός θα μας βγει ο λογαριασμός των «λεονταρισμών» του 2015. Τουλάχιστον θα αποτελέσει διδαχή για εκείνο το πλήθος που, παρασυρμένο από τα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού, ψήφισε ΟΧΙ και καμάρωνε πριν μερικούς μήνες;

Δεν τον λες και τον πιο συμπαθή άνθρωπο στον κόσμο τον υπουργό Οικονομικών της Γερμανίας κ. Βόλφγκανγκ Σόιμπλε. Έχει και αυτή την τάση να τα λέει χοντροκομμένα χωρίς κανένα διπλωματικό τακτ (ένα θεματάκι όσον αφορά τη διεθνή διπλωματία το έχουν διαχρονικά οι Γερμανοί …), οπότε γίνεται ακόμα πιο αντιπαθής. Όμως, δε μπορεί κανείς να του καταλογίσει έλλειψη ειλικρίνειας, ορισμένες φορές οι δηλώσεις του αποτυπώνουν την πραγματικότητα με τον πιο ωμό τρόπο. Τέτοια ήταν η παλαιότερη δήλωση του πως για την αποτυχία της Ελλάδας φταίνε οι ελίτ της αλλά και η τελευταία του ατάκα-μπηχτή προς τον κ. Τσίπρα «Είναι η εφαρμογή, ηλίθιε!».

Η εφαρμογή ποτέ δεν ήταν δυνατό σημείο του κ. Τσίπρα, αν εξαιρέσεις θέματα κομματικών συσχετισμών και προεκλογικών εκστρατειών. Μαθημένος μία ζωή σε καταλήψεις, πορείες, υποστήριξη κάθε συντεχνιακού αιτήματος, υποσχέσεις προς πάσα κατεύθυνση από την ασφαλή θέση της αντιπολίτευσης δε χρειάστηκε ποτέ του να ζήσει το καθημερινό άγχος της διοίκησης, της διαχείρισης, της κατάρτισης στόχων και της προσπάθειας για την επίτευξη τους εν μέσω των εμποδίων μίας πολύπλοκης πραγματικότητας.  Πρώτη φορά του συνέβησαν τα παραπάνω όταν εκλέχτηκε πρωθυπουργός στα 40 του. Πολύ αργά για να μπορέσει να καλύψει τα κενά των προηγούμενων χρόνων.

Ο κ. Τσίπρας μαθαίνει σήμερα στην πράξη πόσο ανέφικτα ήταν αυτά που ευαγγελίζονταν τόσα χρόνια. Θυμίζει φοιτητή που μαθημένος να ζει από τα λεφτά του μπαμπά, ξαφνικά αποκόπτεται από τον ομφάλιο λώρο της πατρικής υποστήριξης, ξεκινά να εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα και αντιλαμβάνεται πόσο διαφορετικός είναι ο κόσμος από όσο νόμιζε. Με τη βασική διαφορά πως ο καλοζωισμένος φοιτητάκος πληρώνει ο ίδιος την παρατεταμένη ανεμελιά του όταν ξαφνικά αποφασίζει να γίνει αυτόνομο άτομο. Ενώ την απότομη προσαρμογή του κ. Τσίπρα από τη χαβαλεδιάρικη και ανεύθυνη αντιπολίτευση στην κυβερνητική ευθύνη θα την πληρώσει συλλογικά η ελληνική κοινωνία. Μία κοινωνία που, δυστυχώς,  ακόμα δεν έχει καταφέρει να μετουσιώσει σε μαθήματα τα παθήματα των έξι χρόνων κρίσης και κατακερματισμένη προσπαθεί σήμερα να περισώσει ό,τι μπορεί από τα «μεγαλεία» του παρελθόντος. Ανάμεσα στις συμπληγάδες των δανειστών και των αντιδρώντων κοινωνικών ομάδων δε βρίσκεται μόνο ο κ. Τσίπρας αλλά το μέλλον τη χώρας. Τα πράγματα δείχνουν δυσκολότερα από ποτέ.

Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός πολλών συντρόφων μεταρρυθμιστών στα σόσιαλ μύδια για την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. Υπήρχε μία αίσθηση στα γραφόμενα τους πως κάτι πολύ σημαντικό έγινε χθες και ξαφνικά η χώρα μπορεί να ελπίζει. Είναι έτσι; Ας τα βάλουμε κάτω ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις.

  • Ο Κυριάκος ήταν με διαφορά ο καλύτερος των τεσσάρων υποψηφίων. Μορφωμένος, κοσμοπολίτης, με κάποια εργασιακή εμπειρία πριν μπει στην πολιτική και με διοικητική εμπειρία σε υπουργείο, είχε ένα δυνατό πακέτο που δε διέθεταν οι εκπρόσωποι της παραδοσιακής ελληνικής δεξιάς Μεϊμαράκης και Τζιτζικώστας. Ο αυτοδημιούργητος Άδωνις θα μπορούσε να αποτελέσει μία ισάξια επιλογή, αν δεν τον κυνηγούσε η αμετροέπεια και το καρατζαφερικό παρελθόν του. Ο Κυριάκος αντίθετα είναι μετριοπαθής, ψύχραιμος και υποστηρίζει φιλελεύθερες θέσεις τόσο στα οικονομικά όσο και στα κοινωνικά.
  • Δεν έχω άποψη για το έργο που άφησε πίσω του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Το νομοσχέδιο του για αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων έπεσε πάνω στην αλλαγή κυβέρνησης και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ίσως έκανε σημαντική διοικητική δουλειά που δεν πρόλαβε να φανεί, ίσως πάλι ήταν μία μετριότητα που μας τον παρουσίαζαν ως σπουδαίο μεταρρυθμιστή συγκεκριμένα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Τώρα θα φανούν ξεκάθαρα τα διοικητικά του προσόντα. Πάντως, επειδή παρακολούθησα την καμπάνια του στο διαδίκτυο, έκανε μία αξιοπρόσεκτη προεκλογική εκστρατεία, πιασάρικη αλλά και καλόγουστη μαζί. Πράγμα που σημαίνει πως είχε γύρω του ένα δυνατό επιτελείο και αυτό είναι ένα καλό δείγμα, σκεφτείτε π.χ. το επικοινωνιακό βατερλώ του δημοσιογράφου-επικεφαλής του Ποταμιού.
  • Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να κέρδισε χθες την εσωκομματική μάχη, όμως ο πόλεμος μόλις άρχισε. Η Ν.Δ. δε μεταμορφώθηκε σε μία νύχτα σε ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα. Το καρκίνωμα που λέγεται Κώστας Καραμανλής Β’ μαζί με την αυλή του (Στυλιανίδηδες, Αντώναροι και κακό συναπάντημα) θα είναι εκεί και θα διεκδικεί το μερίδιο εξουσίας που του αναλογεί. Τα πελατειακά δίκτυα των βουλευτών του κόμματος είναι ζωντανά παρά τα έξι χρόνια κρίσης. Για παράδειγμα, στο νομό μου, επί κυβερνήσεων Συριζανέλ, πρώην (!) γαλάζιος βουλευτής καθορίζει σημαντικό αριθμό προσλαμβανομένων σε ιδιωτικές εταιρίες! Όλοι αυτοί οι «γαλάζιοι κοτζαμπάσηδες» θα αντιδράσουν σε φιλελεύθερες και αξιοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα περιορίσουν το ρόλο τους. Σε αυτή την ισορροπία τρόμου μεταξύ μεταρρυθμίσεων και απαιτήσεων των δανειστών από τη μία και απαιτήσεων της κομματικής βάσης από την άλλη, ο Α. Σαμαράς έγειρε ξεκάθαρα προς τη δεύτερη μεριά. Αποτέλεσμα να μη μπορέσει να δώσει κάποια διέξοδο από την κρίση και την αναπόφευκτη φθορά να την εκμεταλλευθεί το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ελπίζουμε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα σταθεί ξεκάθαρα στη μεριά των μεταρρυθμίσεων, όμως αν δεν προσέξει αυτό μπορεί να προκαλέσει την απώλεια του εσωκομματικού ελέγχου.
  • Σε συνέχεια του προηγούμενου, αν σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη σε ποιους υπουργούς θα στηριχθεί; Στο παρόν κοινοβουλευτικό σώμα της Ν.Δ. είναι ελάχιστες οι αξιόλογες υποψηφιότητες. Συνεπώς, αν θέλει να έχει αξιόλογο κυβερνητικό σχήμα είτε θα πρέπει να υπάρξει σημαντική ανανέωση των βουλευτών της Ν.Δ. με αξιόλογους νέους ανθρώπους, είτε θα πρέπει να στηριχτεί σε τεχνοκράτες και εξωκοινοβουλευτικούς. Το πρώτο το κόβω ιδιαίτερα χλωμό, το δεύτερο θα συναντήσει ισχυρές αντιδράσεις από τους βουλευτές-κοτζαμπάσηδες που θα συνωστιστούν για μία υπουργική θεσούλα.

Συμπέρασμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του ο Κυριάκος και αν τολμήσει τις απαιτούμενες ρήξεις θα βρει πολλές αντιδράσεις πρώτα από το ίδιο του το κόμμα. Ένα άνοιγμα στο φιλελεύθερο και κεντρώο χώρο (Ποτάμι, Δημιουργία Ξανά, Δράση και μέρος του Πασόκ) θα ήταν η ενδεδειγμένη κίνηση, εξάλλου πολλές από τις χθεσινες ψήφους προέρχονται από ψηφοφόρους των παραπάνω κομμάτων. Παράλληλα θα ήταν θετική μία περιθωριοποίηση της λαϊκής δεξιάς πτέρυγας του κόμματος, κάτι όμως που ενέχει σημαντικά ρίσκα.Σύντομα λοιπόν θα τον δούμε στα δύσκολα. Σίγουρα είναι ικανότερος των Κωστάκη, ΓΑΠ και Τσίπρα (αυτό δε θέλει και μεγάλες ικανότητες βέβαια…) και πιθανώς αποδειχθεί αποτελεσματικότερος του πατέρα και της αδερφής του. Πολύ δύσκολα όμως θα μπορούσα να πιστέψω πως μπορεί να φτάσει σε συγκρότηση και διαχειριστική επάρκεια έναν Σημίτη. Δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό που επικράτησε στο «μεταρρυθμιστικό διαδίκτυο», τον οποίο περισσότερο ερμηνεύω ως ανάγκη για ψυχολογική ανάταση μετά από αλλεπάλληλα απογοητευτικά εκλογικά αποτελέσματα, όμως αποτιμώ θετικά το χθεσινό αποτέλεσμα. Η νίκη του Κυριάκου ήταν ένας καλός οιωνός στη μάχη κατά του κρατισμού και του παλαιοκομματισμού.

«Μα καλά ο γιός του Μητσοτάκη και αδερφός τη Ντόρας θα καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό;» θα μου πεις και δε θα έχεις και άδικο. Από την άλλη μη ξεχνάς πως ήταν ο μόνος βουλευτής της Ν.Δ. που είχε το θάρρος να μην υπερψηφίσει την υποψηφιότητα του προέδρου Πάκη με σαφή αιτιολογία (τις πελατειακές πρακτικές του τελευταίου ως υπουργού όπως και την παρομοιώδη του αδράνεια όταν η Αθήνα καίγονταν το Δεκέμβρη του 08’). Έχουν πολλοί πολιτικοί μας αντίστοιχη παρρησία;

αρχηγός

Αρχές του 2016 και ζούμε άλλο ένα πολύκροτο επεισόδιο του σίριαλ «Η ελληνική κυβέρνηση αντιστέκεται στην τρόικα (ή θεσμούς ή κουαρτέτο)». Τίτλος του τελευταίου επεισοδίου «μεταρρύθμιση ασφαλιστικού».

Από το 2010 έχουμε ζήσει πολλά τέτοια επεισόδια. Θυμάστε το «Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων»; Το «Καταπολέμηση φοροδιαφυγής μέσω αποδείξεων»; Το «Ιδιωτικοποιήσεις»;   Το «Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων»;

Συνήθως κάθε χρονιά παρακολουθούμε αποσπασματικά τα επεισόδια του σίριαλ, βουλιάζοντας στις αυτοτελείς ιδιαιτερότητες του καθενός και χάνοντας τη μεγάλη εικόνα.

Αυτή τη μεγάλη εικόνα θα προσπαθήσω να αναδείξω με το σημερινό άρθρο το οποίο θα παρακολουθήσει μερικά από τα θέματα που μας απασχόλησαν τα χρόνια αυτά σε βάθος χρόνου…

Μεταρρύθμιση φορολογικού συστήματος – καταπολέμηση φοροδιαφυγής/λαθρεμπορίου

  • Δημιουργία Ανεξάρτητης Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων: Μετά από πολλές πιέσεις της Τρόικας η κυβέρνηση Σαμαρά υπέκυψε και προχώρησε σε δημιουργία Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων, ανεξάρτητης από το υπουργείο Οικονομικών. Λίγο μετά ο επικεφαλής της ανεξάρτητης αρχής κ. Θεοχάρης καρατομήθηκε από την κυβέρνηση για να αντικασταθεί από την εκλεκτή της κα. Σαββαϊδου. Η κα. Σαββαϊδου είχε, με μικρές διαφοροποίησεις, την τύχη του κ. Θεοχάρη επειδή δεν τύγχανε να είναι αρεστή στην παρούσα κυβέρνηση. Για πολλή ανεξαρτησία μιλάμε…
  • Διασύνδεση ταμειακών μηχανών: Ετέθη ως στόχος επί υπουργίας Αλογοσκούφη (τον θυμάστε;). Προβλέφθηκε στον φορολογικό Νόμο του 2011 που πέρασε τον Μάρτιο 2011, ο κ. Παπακωνσταντίνου. Σήμερα η κυβέρνηση Τσίπρα μελετάει το ενδεχόμενο να την εφαρμόσει….
  • Ηλεκτρονική Τιμολόγηση: Ενώ είμαστε από τις πρώτες χώρες που υιοθετήσαμε την Κοινοτική Οδηγία για την ηλεκτρονική τιμολόγηση, από το 2001, εντούτοις επειδή δεν γίνεται υποχρεωτική η εφαρμογή της, ακόμα βρισκόμαστε σε εμβρυακό στάδιο. Και τα εικονικά τιμολόγια καλά κρατούν…
  • Προώθηση χρήσης πλαστικού χρήματος: Και αυτό το ακούμε εδώ και χρόνια. Η σημερινή κυβέρνηση μέσω του αναπληρωτή υπουργού κ. Αλεξιάδη έδειξε στην αρχή αποφασισμένη για την προώθηση των ηλεκτρονικών πληρωμών και κατάργηση του βλακώδους μέτρου των αποδείξεων. Μετά μας το γύρισε και είπε πως είμαστε υποχρεωμένοι να κρατάμε τις αποδείξεις επί πενταετία (!). Τώρα ακούμε πως θα συνδεθεί το αφορολόγητο με τις πληρωμές μέσω καρτών, χωρίς όμως να έχουν λυθεί βασικά προβλήματα (π.χ. προμήθεια τραπεζών για πληρωμές μέσω καρτών) οπότε αναμένουμε να είναι ιδιαίτερα προβληματική η εφαρμογή του μέτρου και με φτωχά αποτελέσματα στους τομείς με μεγάλη φοροδιαφυγή (ελεύθεροι επαγγελματίες).
  • Σύστημα Εισροών/Εκροών:Έχει εγκατασταθεί σε πολλά πρατήρια αλλά λείπει η επεξεργασία των δεδομένων που παράγονται ώστε να περιοριστεί το λαθρεμπόριο. Για να κλείσει πλήρως το κύκλωμα πρέπει να καλύψει και τα διυλιστήρια, πράγμα που φαίνεται να το αποφεύγουν επιμελώς οι κυβερνήσεις μας, ακόμα και η σημερινή «αριστερή» κυβέρνηση που δε μασάει από ολιγάρχες…

 

Αναβάθμιση & εκσυγχρονισμός Δημόσιας Διοίκησης:

  • Σύστημα Ηλεκτρονικών Προμηθειών Δημοσίου. Το θυμάμαι να αναφέρεται από το πρώτο μνημόνιο του 2010. Οι υποδομές (εξοπλισμός και λογισμικό) μετά από πολλά χρόνια που το τυραννάμε έχουν εγκατασταθεί και λειτουργούν στο αρμόδιο υπουργείο. Ακόμα όμως μικρό ποσοστό των προμηθειών του Δημοσίου γίνεται μέσω του συστήματος.
  • Αξιολόγηση Δημοσίων Υπαλλήλων: Τέσσερα χρόνια μετά από το πρώτο μνημόνιο και μετά από συνεχείς πιέσεις, καταφέραμε το 2014 να έχουμε έτοιμο νομοσχέδιο για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Λόγω των πρόωρων προεδρικών εκλογών και των εκλογών που ακολούθησαν, το νομοσχέδιο του κ. Μητσοτάκη δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Η νέα κυβέρνηση, όπως πάντα γίνεται στην Ελλάδα, το απέρριψε ολοκληρωτικά και φέτος αναμένεται να δούμε την δική της εκδοχή για την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Κρατήστε μικρό καλάθι…
  • Κατάργηση/συγχώνευση δημοσίων οργανισμών: Ήταν το 2009 όταν με συντονιστή τον κ. Πάγκαλο ξεκίνησε η καταγραφή των οργανισμών και φορέων του Δημοσίου με στόχο την κατάργηση ή συγχώνευση των χωρίς αντικείμενο οργανισμών, όπως ας πούμε ο Οργανισμός Κωπαΐδας ή ο Σταθμός Ελέγχου… Κάπρων! Επτά χρόνια μετά, όχι μόνο δεν έχει ολοκληρωθεί η καταγραφή αλλά αγνοούνται 600 κρατικοί φορείς και οργανισμοί (!), όπως μας ενημερώνει άρθρο της Καθημερινής.
  • Κάρτα Πολίτη.Το ετοίμαζε ο Γ. Παπακωνσταντίνου το 2011. Ως συνήθως δεν έγινε τίποτα και τώρα η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα είναι έτοιμη το 2016. Ήμουν νιός και γέρασα που λένε….

 

Μέτρα για τη βελτίωση ανταγωνισμού/καλύτερη λειτουργία των αγορών

  • Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων: Εδώ γελάμε που λένε. Έγιναν κάποια ανοίγματα σε επαγγέλματα που δεν είχαν συντεχνιακή ισχύ και ήταν εύκολο να περάσει . Στις ισχυρές συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, ταξιτζήδες, φορτηγατζήδες) κάτι έγινε μόνο στους φορτηγατζήδες  στους υπόλοιπους δεν άνοιξε τίποτα παρά τους μειώσανε κάπως τα προνόμια. Περιμένουμε τώρα να δούμε τι ντρίμπλα θα κάνει η σημερινή κυβέρνηση για να μην εφαρμόσει όσα προβλέπει για τα φαρμακεία το 3ο μνημόνιο.
  • Εργαλειοθήκη ΟΟΣΑ:Η κυβέρνηση Σαμαρά πέρασε ένα μέρος της περιβόητης εργαλειοθήκης ΟΟΣΑ. Αγνόησε επιδεικτικά, για ψηφοθηρικούς λόγους, κάποια σημεία της όπως την κατάργηση του αγγελιοσήμου, την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος, το άνοιγμα των καταστημάτων την Κυριακή. Η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύτηκε πως θα εφαρμόσει την εργαλειοθήκη + την απελευθέρωση της αγοράς γάλατος (για το αγγελιόσημο τσιμουδιά φυσικά…). Το αποτέλεσμα δεν κρίνεται βέβαια μόνο από τη ψήφιση νόμων αλλά κυρίως από την εφαρμογή τους και μέχρι στιγμής η βελτίωση που παρατηρείται δεν είναι αυτή που θα έπρεπε.

 

Διαχείριση Απορριμμάτων:

  • Παράνομες Χωματερές: Φοιτητής ακόμα γύρω στο 2000 θυμάμαι να διαβάζω στον τύπο για τα πρόστιμα που πλήρωνε κάθε χρόνο η χώρα μας στην Ε.Ε. για τις παράνομες χωματερές που βρίσκονταν στην επικράτεια της. Δεκαπέντε χρόνια μετά η κατάσταση ελάχιστα έχει βελτιωθεί , όπως μπορούμε να διαπιστώσουμε από το πρόσφατο άρθρο του site capital.
  • Λύματα, αποχετεύσεις, βιολογικοί καθαρισμοί: Τα ξεφτιλίκια μας (και τα πρόστιμα που μαντέψτε από ποιους πληρώνονται) στην Ευρώπη δεν περιορίζονται μόνο στις παράνομες χωματερές, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε αν κλικάρετε στον σύνδεσμο.

 

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση: Η κυβέρνηση του Γ. Παπανδρέου ήταν η μόνη που προχώρησε σε κάποιες μεταρρυθμίσεις από μόνη της και όχι με το ζόρι λόγω τροϊκανών πιέσεων. Μία από αυτές ήταν η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της κας. Διαμαντοπούλου. Ο νόμος Διαμαντοπούλου προέβλεπε κάποιες γενναίες μεταρρυθμίσεις στα ελληνικά ΑΕΙ, με στόχο τη μείωση της παντοδυναμίας και του ανεξέλεγκτου των πανεπιστημιακών όπως και της ενίσχυσης της εξωστρέφειας των ελληνικών ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ο διάδοχος της κ. Αρβανιτόπουλος , εκλεκτό μέλος της συντεχνίας των πανεπιστημιακών, ευνούχισε το νόμο Διαμαντοπούλου περιορίζοντας την ισχύ των Συμβουλίων Διοίκησης σε όφελος αυτής των ήδη υπαρχόντων οργάνων των ΑΕΙ. Οι κυβερνήσεις Συριζανέλ φρόντισαν να ακυρώσουν ολοκληρωτικά αυτή τη soft version του νόμου Διαμαντοπούλου, επαναφέροντας την ελληνική παιδεία στο 1982 με την πλήρη έλλειψη λογοδοσίας του πανεπιστημιακού κατεστημένου, τη διαπλοκή καθηγητών-φοιτητών για την εκλογή πρυτάνεων και το «αριστερό» δικαίωμα των αιωνίων φοιτητών. Δύσμοιρο ελληνικό πανεπιστήμιο πόσο πιο χαμηλά θα πέσεις…

Η μεγάλη εικόνα των τελευταίων έξι χρόνων είναι πως οι ελληνικές κυβερνήσεις προχώρησαν σε μεταρρυθμίσεις αποσπασματικά και ανόρεκτα, μόνο και μόνο για να πάρουν τις απαραίτητες δόσεις. Δεν υπήρξε από καμία κυβέρνηση ένα σχέδιο εθνικής ανασυγκρότησης που να «τρέχει» παράλληλα με τις απαιτήσεις της Τρόικας. Το μόνο σχέδιο ήταν να τελειώνουμε με τα προαπαιτούμενα κακήν κακώς ώστε να βγούμε από την επιτήρηση και να γυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες. Η μεσοβέζικη εφαρμογή (σε πολλές περιπτώσεις απλά ψήφιση χωρίς εφαρμογή ή ψήφιση με αναίρεση μέσω μετέπειτα τροπολογιών…) των μεταρρυθμίσεων περιόρισε αισθητά την αποτελεσματικότητα αυτών. Έτσι δεν είναι περίεργο που σήμερα οι συνοδοιπόροι μας στην κρίση της Ευρωζώνης (Ιρλανδία, Κύπρος, Πορτογαλία) βγαίνουν από την κρίση και επιστρέφουν σε ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ εμείς βρισκόμαστε σε ακόμα μεγαλύτερο τέλμα.

Το χειρότερο είναι πως δεν είναι μόνο το πολιτικό μας σύστημα που δείχνει εγκλωβισμένο στο παρελθόν και φοβικό προς την αλλαγή, αλλά η μεγάλη πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Δημόσιοι υπάλληλοι, συνταξιούχοι, κρατικοδίαιτοι και αρπακολλατζήδες επιχειρηματίες, λαμόγια πάσης φύσεως, νέοι άνεργοι που έχουν βολευτεί με το να σιτίζονται από τα λεφτά του μπαμπά, αν αθροιστούν αποτελούν την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Από το 2010, εκατοντάδες χιλιάδες μορφωμένοι νέοι Έλληνες έχουν φύγει στο εξωτερικό και συνεχίζουν να φεύγουν. Δυστυχώς θα φτάσουμε ακόμα πιο χαμηλά μέχρι να υπάρξει ανάταση. Μέχρι τότε κουράγιο και ο καθένας ας μας φροντίσει να προφυλάξει με τον καλύτερο τρόπο τον εαυτό του και τα αγαπημένα του πρόσωπα.

Σημείωση: Ιδιαίτερα χρήσιμο στη συγγραφή της παραπάνω ανάρτησης υπήρξε το παρακάτω άρθρο του Ανδρέα Δρυμιώτη: Déjà vu

varoufakis_esquire

 

Μετά το άδοξο τέλος της υπερπαραγωγής των 1101, ο πολυαγαπημένος του ιστολογίου κονφερασιέ των οικονομικών Γιάνης ξαναχτυπά χριστουγεννιάτικα – διόλου τυχαίο τις μέρες που, σύμφωνα με την παράδοση, εμφανίζονται οι καλικάντζαροι.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ ο Γιάνης μας, που λέτε, ετοιμάζει του χρόνου ένα νέο κίνημα «πανευρωπαϊκού χαρακτήρα», το οποίο, όπως τόνισε θα είναι «μοναδικό» και «ριζοσπαστικό» (γουάου!), σημειώνοντας μάλιστα ότι θα έχει στόχο «τον εκδημοκρατισμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Το ιστολόγιο χαιρετίζει την κίνηση του Γιάνη, αφού χρόνια τώρα το λέμε πως ο Γιάνης μας είναι από την πάστα εκείνη των ανθρώπων που είναι γεννημένοι για μεγάλα πράγματα. Που στα μικρά, τα τετριμμένα, τα καθημερινά τα κάνουν θάλασσα γιατί ο νους τους είναι συνεχώς αλλού σε μεγαλεπήβολους και εξωπραγματικούς στόχους.

Τι και αν ο Γιάνης, σύμφωνα με τις φήμες, δεν μπόρεσε τόσους μήνες να καταθέσει μία στοιχειωδώς συγκροτημένη πρόταση στα Eurogroup και προκαλούσε τον γέλωτα με  «μεταρρυθμίσεις» όπως τις καλωδιωμένες νοικοκυρές που θα πατάξουν τη φοροδιαφυγή. Τι και αν απορροφημένος από το τεράστιο project της «διαπραγμάτευσης» και την εφαρμογή σε αυτήν της τελευταίας λέξης της θεωρίας παιγνίων παραμέλησε τελείως τη διαχείριση των δημοσιονομικών και βούλιαξε την προσπάθεια των προηγούμενων ετών. Τι και αν με την σκληρή του διαπραγμάτευση και το chicken game τελικά συρθήκαμε σε capital controls, γονάτισε η επιχειρηματικότητα και το τραπεζικό σύστημα ξαναχρειάστηκε ανακεφαλοποίηση, μία ιστορία που μας κόστισε γύρω στα 40 δις. ευρώ .

Ο Γιάνης μας δε θα κριθεί από αυτά τα μικρά και ασήμαντα.Ο Γιάνης είναι εδώ για να αλλάξει τον κόσμο. Ο Γιάνης είναι εδώ για να διδάξει τους άχρωμους τεχνοκράτες που μαζεύονται στα Eurogroups. Ο Γιάνης πλέον μεταφράζεται σε ξένες γλώσσες, έπιασε τόπο το promotion που έκανε στον εαυτό του ως υπουργός-προβοκάτορας. Ο Γιάνης μοσχοπληρώνεται για διαλέξεις σε διάφορα μέρη του κόσμου. Ο Γιάνης είναι γαμάτος, καλοντυμένος, ευφυής και, πάνω από όλα, αριστερός. Ο Γιάνης είναι τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του και τόσο εξαρτημένος με τη δημοσιότητα που δε θα πάψει να μας απασχολεί και το 2016.

Ευτυχώς, από μία θέση που δε θα μπορεί να επηρεάζει τις ζωές μας. Έτσι κάτι μου λέει πως θα το διασκεδάσουμε πολύ του χρόνου με την περίπτωση του. Και όσο περνάει η μπογιά του και γίνεται πιο απεγνωσμένη η προσπάθεια του για δημοσιότητα, τόσο πιο πολύ θα μας διασκεδάζει. Τόσο πολύ που μπορεί στο τέλος να του συγχωρήσουμε όσα περάσαμε φέτος και όσα μας φόρτωσε για το μέλλον με την ανερμάτιστη παρουσία του στην κρίσιμη θέση που του εμπιστεύθηκε ο κουτσαβάκης που παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας.

 

καλικαντζαράκι