Archive for the ‘Οικολογία-Περιβάλλον’ Category

 

Άστραψε και βρόντηξε ο κ. Τσίπρας, σαν βγήκε στον πηγαιμό για τις Σκουριές. « Όπως πριν ενάμισι χρόνο έσπασαν τα μούτρα τους στην Κερατέα, έτσι και τώρα θα φάνε τα μούτρα τους στη Χαλκιδική» (ρεπορτάζ από τα ΝΕΑ). Λόγια σταράτα, από έναν ηγέτη που, μη ξεχνάμε, γαλουχήθηκε με τον Κομαντάντε Μάρκος και τους Ζαπατίστας στη δεκαετία του 90’ (όπως και ο συγγραφέας του παρόντος άρθρου – γιατί να το κρύψωμεν άλλωστε;).

Εδώ θα γίνει της Κερατέας...

Εδώ θα γίνει της Κερατέας…

Για να πω την αλήθεια, δε ξέρω ποιος έχει δίκιο όσον αφορά την εξόρυξη χρυσού στις Σκουριές. Έχω διαβάσει επιχειρήματα και από τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές και νιώθω εξαιρετικά συγχυσμένος. Αν και «μεταρρυθμιστής» και «υπέρ των επενδύσεων», δεν είμαι από αυτούς που η «ιδεολογία» τους καθοδηγεί τυφλά υπέρ του ενός ή του άλλου στρατοπέδου. Αντίθετα με την περίπτωση των Σκουριών, η άποψη μου σχετικά με το προηγούμενο αντίστοιχο κίνημα που επικαλείται ο κ. Τσίπρας, αυτό της Κερατέας, είναι σαφώς πιο ξεκάθαρη.

Όσον αφορά την Κερατέα λοιπόν, μάλλον με εκνεύρισε παρά με συγκίνησε η «ηρωική» αντίσταση των κατοίκων της. Μου θύμισε εκείνο το κλασσικό νεοελληνικό : ναι να γίνει το έργο, άλλα όχι σε μας ρε παιδιά, να γίνει κάπου άλλου.

Για να τα λέμε όλα, όμως, νομίζω πως ο δήμαρχος της περιοχής είχε κάνει αντιπρόταση να γίνει σε κοντινή περιοχή ο ΧΥΤΑ. Δε ξέρω γιατί η τότε κυβέρνηση του Πασόκ δεν τη δέχτηκε και τελικά μπήκε σε μια κόντρα, από την οποία βγήκε τελείως χαμένη. Ξέρω όμως πως αφού οι Κερατιώτες (αστείο δεν ακούγεται;) κατάφεραν να ακυρώσουν τη δημιουργία του ΧΥΤΑ, δεν πολυνοιάστηκαν ούτε έκαναν τον ίδιο θόρυβο για να γίνει αυτός στην τοποθεσία που είχαν αντιπροτείνει. Ξέρω επίσης πολύ καλά πως η χώρα θάβει μεγάλο ποσοστό των απορριμμάτων της σε παράνομες χωματερές, και πως πληρώνει μεγάλα πρόστιμα για αυτό. Για όσους ενδιαφέρονται μπορούν να διαβάσουν το ρεπορτάζ . Πέραν των προστίμων της ΕΕ όμως , δε θα έπρεπε οι ίδιοι να νοιαστούμε για το κλείσιμο των παράνομων χωματερών που μολύνουν υπέδαφος και υδροφόρο ορίζοντα; Καρφί δε μας καίγεται για το τι θα αφήσουμε στους απογόνους μας; Σταρχιδιστάν τελείως;

Αλλά, ας δεχτώ πως έχει δίκιο ο κ. Τσίπρας και η εγχώρια αριστερά, τόσο για τις Σκουριές, όσο και για την Κερατέα. Είναι όμως κάτι άλλα θεματάκια μικρά, που εμένα με βασανίζουν και θέλω να τα μοιραστώ μαζί σας, μια που τον κ. Τσίπρα δε φαίνεται να τον απασχολούν.

Ζω σε μια επαρχιακή πόλη. Θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά συνειδητοποιημένο σε περιβαλλοντικά θέματα. Προσπαθώ να καταναλώνω λιγότερη ενέργεια, γουστάρω δενδροφυτεύσεις και προσπαθώ να ανακυκλώσω. Έλα όμως που στην πόλη μου το τελευταίο δεν είναι καθόλου εύκολο.

Οι μπλε κάδοι για ανακύκλωση χαρτιού (μόνο!) υπάρχουν σε αρκετά σημεία, δε λέω. Πρόσφατα όμως έμαθα πως επειδή για κάποιο λόγο δε λειτουργεί η ανακύκλωση, το περιεχόμενο τους το παίρνει η κοινή σκουπιδιάρα του Δήμου.

Όσον αφορά τα κουτάκια αλουμινίου δεν υπάρχει κανένα σημείο αποκομιδής. Ευτυχώς, πρόσφατα άνοιξε έξω από την πόλη μας σουπερμάρκετ μεγάλης αθηναϊκής αλυσίδας. Εκεί υπάρχει μηχάνημα που μπορείς να ανακυκλώσεις τα κουτάκια, αντί μικρού αντιτίμου.

Δυστυχώς, όσον αφορά το γυαλί δεν υπήρξαμε το ίδιο τυχεροί. Ρωτήσαμε σε σούπερ-μάρκετ, σε κάβες ποτών, αλλά κανείς δεν ήξερε να μας βοηθήσει. Μοναδική εξαίρεση, φυσικά, τα μπουκάλια της μπύρας που τα επιστρέφεις στο σουπερμάρκετ αλλά με τα υπόλοιπα τι γίνεται; Τελικά μάθαμε πως σε γειτονική μας πόλη υπάρχουν σημεία συλλογής γυαλιού για ανακύκλωση. Έτσι μαζεύουμε τα γυάλινα μπουκάλια σε σακούλες, και όταν πάμε στη γειτονική μας πόλη, τα φορτώνουμε στο αμάξι και τα ρίχνουμε στους εκεί κάδους.

Στο πλαστικό ατυχήσαμε τελείως. Δε μπορούμε να τα μαζεύουμε και αυτά μέχρι να επισκεφτούμε τη γειτονική πόλη, οπότε πηγαίνουν απευθείας στον κάδο των σκουπιδιών.

Θα πει κάποιος, το πρόβλημα είναι στο δήμο σας. Δυστυχώς, δεν είμαστε ο μόνος τέτοιος δήμος. Αλλά ακόμη και στους δήμους που λειτουργεί καλύτερα το πρόγραμμα της ανακύκλωσης, η συμμετοχή δεν είναι τόσο μεγάλη. Αρκετά διαφωτιστικό το παρακάτω άρθρο : http://www.kerdos.gr/default.aspx?id=1893781&nt=103 . Αν ψαχτείτε σοβαρότερα σε sites της ΕΕ (π.χ. Eurostat), θα βρείτε αποκαρδιωτικές για τη χώρα μας στατιστικές.

Και δεν είναι μόνο η ανακύκλωση που την έχουμε ψιλοχεσμένη στην Ελλάδα. Εξίσου, αν όχι παραπάνω, σοβαρό είναι το θέμα που θίγει το παρακάτω link : http://aristeristrouthokamilos.blogspot.gr/2013/06/blog-post_5.html .

Γιατί ο κ. Τσίπρας και το κόμμα του, δε δείχνουν για τα παραπάνω «θεματάκια», το ίδιο ενδιαφέρον που έδειξαν για την Κερατέα και τις Σκουρίες; Είναι τα «θεματάκια» αυτά λιγότερο σημαντικά;

Σαφώς και όχι. Όμως τα «θεματάκια» αυτά δεν είναι επικοινωνιακά, δεν πουλάνε βρε αδερφέ, όπως τα «κινήματα λαϊκής αντίστασης». Για αυτό και όταν καμιά φορά κάνουν τον κόπο να ασχοληθούν μαζί τους (π.χ. : http://www.irodioti.gr/content/δημόσια-ασύμφορες-οι-κυβερνητικές-επιλογές-στη-διαχείριση-απορριμμάτων ), σαφώς και δε γίνεται με το ίδιο πάθος με το οποίο προβάλλουν κινήματα, όπως των Σκουριών και της Κερατέας.

Όμως υπάρχει και ένας δεύτερος λόγος, πιο βαθύς, για τον οποίο «θεματάκια» όπως η ανακύκλωση δεν απασχολούν ιδιαίτερα την αριστερά μας. Η αριστερά στην Ελλάδα, μετά από χρόνια διωγμών και αποκλεισμών, κουβαλάει πλέον στο πολιτικό της DNA το «γονίδιο» της αντίστασης. Ένα «γονίδιο» που, όπως ακριβώς το βιολογικό, έχει κληρονομηθεί στους σημερινούς αριστερούς και ας μην έχουν περάσει ούτε το 0,1% από όσα τράβηξαν οι πατεράδες και οι παππούδες τους, σε σκοτεινές για τη δημοκρατία εποχές. Έτσι, παρατηρούμε σήμερα τα αριστερά μας κόμματα να έχουν υιοθετήσει έναν πολιτικό λόγο, που κατά κανόνα εστιάζει στην υπεράσπιση κεκτημένων. Κεκτημένα που στην πλειοψηφία τους κερδήθηκαν τις δεκαετίες 70’ και 80’ και πολλά είναι αναχρονιστικά στην εποχή μας. Ως αποτέλεσμα των διεργασιών αυτών, η ελληνική αριστερά έχει πάψει εδώ και καιρό  να είναι προοδευτική. Έχει μεταβληθεί σε μια βαθιά συντηρητική πολιτική δύναμη,  φοβική απέναντι στο καινούριο και στην αλλαγή, εκτός από τις περιπτώσεις που αφορούν συγκεκριμένα διαχρονικά αιτήματα της (κατά κανόνα ουτοπικά). Ο πολιτικός της λόγος βασίζεται στην άρνηση, ενώ η πρόταση και η δημιουργία περνάνε σε δεύτερο πλάνο. Και όταν λέω πρόταση, σύντροφοι, δεν εννοώ το «1500 ευρώ κατώτατο μισθό» ή το «φορολογήστε τους πλούσιους», αλλά ρεαλιστικές και τεκμηριωμένες προτάσεις (που να έχουν και plan b σε περίπτωση που δε μας βγει, όπως με την ανώδυνη κατάργηση των μνημονίων που μας υπόσχεται ο κ. Τσίπρας).

Είναι τόσο βαθιά ποτισμένοι οι Έλληνες αριστεροί με την κουλτούρα της άρνησης, που αν διαβάσουν το παρόν post, θα πουν πως γράφω ανοησίες, όπως ο τρελός αρνείται κατηγορηματικά την τρέλα του. Η κουλτούρα της άρνησης σε συνδυασμό με τη μεσσιανική λογική που υπάρχει στη μαρξιστική αριστερά και το λαϊκισμό που άφησε κληρονομιά ο Α. Παπανδρέου, είναι το τρίπτυχο που οδήγησε τον Σύριζα σε μια βασική του πολιτική γραμμή : το ΟΧΙ στο Μνημόνιο. Ούτε καν σκέφτηκαν οι σύντροφοι τι λέει αυτό το μνημόνιο, μήπως περιέχει και μέτρα ωφέλιμα για τους αδυνάτους και τους νέους, μήπως πρέπει να απαιτήσουμε να εφαρμοστούν αυτά και να παλέψουμε να αλλάξουμε τα άλλα, μήπως πρέπει να διαπραγματευθούμε στα πλαίσια των συνθηκών που επικρατούν στην ΕΕ. Ένα μεγάλο ΟΧΙ έγινε η σημαία της πολιτικής τους. Κάτω από αυτό το ΟΧΙ, δειλά δειλά προβάλλουν προτάσεις-ευχολόγια : ανάπτυξη, κοινωνική δικαιοσύνη, δημόσια δωρεάν υγεία & παιδεία (σ.σ. : λες και είναι «δωρεάν» όπως ο αέρας και δεν τις πληρώνουμε μέσω φόρων), δημόσιο έλεγχο τραπεζών (σ.σ. : αυτό δεν είναι ευχολόγιο, είναι ανοησία), καμία απόλυση στο Δημόσιο και λοιπά τέτοια ωραία.

Ο κ. Τσίπρας ισχυρίζεται πως δε μπορεί η αλλαγή να έλθει από αυτούς που εν πολλοίς μας οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση : τη ΝΔ και το Πασόκ. Θα συμφωνήσω μαζί του. Μόνο που η πολυπόθητη αλλαγή δε μπορεί να έλθει από μια δύναμη τόσο βαθιά βουτηγμένη στην κουλτούρα της άρνησης. Και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται αισθητό στον κόσμο που γοητεύτηκε από το λόγο του Σύριζα στις περασμένες εκλογές. Για αυτό και όσο και αν δε μας τα λέει καλά η παρούσα κυβέρνηση, ο Σύριζα δε λέει να πάρει κεφάλι στις δημοσκοπήσεις. Για αυτό και προβλέπω το 27% του Ιουνίου να αποτελέσει μια στιγμή χωρίς συνέχεια, όπως το 24,5% της ΕΔΑ το 1958 ή το 13% του Συνασπισμού το 1989. Και μετά,  η γνωστή εσωστρέφεια και ηττοπάθεια της ελληνικής αριστεράς θα επανέλθουν πάλι στο προσκήνιο. Με εμάς τους έρμους να δούμε τι θα γίνει…

Υ.Γ. Στο άρθρο καταπιάνομαι κυρίως με τον Σύριζα, αλλά η κουλτούρα της άρνησης πιάνει όλο το φάσμα της ελληνικής αριστεράς. Από τα κομμουνιστικά απολιθώματα (ΚΚΕ,Ανταρσύα κ.λπ.) μέχρι και την έλλογη-εκσυγχρονιστική έκφραση της ελληνικής αριστεράς, όπως καμώνεται πως είναι η Δημ. Αρ.