Archive for the ‘Μπάλα’ Category

Το ιστολόγιο ετούτο δε συνηθίζει να γράφει μετά από θριάμβους, ούτε να συμμετέχει στο κλίμα εθνικού οπαδικού ενθουσιασμού που καλλιεργούν τα καλά μας ΜΜΕ. Όμως, επιτρέψτε μου το δικαίωμα να γράψω και σήμερα, μια που το πρώτο μέρος της ανάρτησης αυτής, γράφτηκε αμέσως μετά την ήττα από την Κολομβία.

Μια ήττα που αποτέλεσε την αφορμή για τη γνωστή νέο-ελληνική γκρίνια και μιζέρια και τις γνωστές μελοδραματικές κριτικές από ξερόλες δημοσιογράφους και οπαδούς. Γράψαμε μόλις πριν 10 ημέρες:

«Αυτή είναι η ποδοσφαιρική κουλτούρα του μέσου Έλληνα. Ξερόλας, συναισθηματικός, μια του ύψους μια του βάθους, εξαιρετικά ανυπόμονος για να δώσει πίστωση χρόνου σε προπονητές και ομάδες ώστε να φανεί η δουλειά τους στο γήπεδο, καθόλου γενναιόδωρος με αυτούς που είχαν επιτυχίες, μόλις αυτοί υποστούν μία ατιμωτική ήττα

Έτσι, από χθες το βράδυ πλέουμε σε πελάγη μαζικής ευδαιμονίας: οι παίχτες που βρίζαμε έγιναν «θεοί», η ομαδάρα μας απέδειξε περίτρανα το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και κάνουμε όνειρα για πρόκριση στους οχτώ και, ποιος ξέρει, ίσως και παραπέρα.

Για τον αλεπουδράκουλα ένα αποτέλεσμα δε μπορεί να αναιρέσει την ποιότητα και τη σοβαρότητα της δουλειάς που γίνεται στην Εθνική ομάδα ποδοσφάιρου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, συνεχίζοντας πάνω  στις βάσεις που έβαλε ο Ότο Ρεχάγκελ. Πιστεύω και υπερασπίζομαι ακόμα και το κάθε κόμμα από όσα έγραφα το Νοέμβριο του 2013, μετά την πρόκριση μας στο Μουντιάλ:

«Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της  (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι), τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε, το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Το Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας

Η πρόσληψη Ρεχάγκελ πριν 13 χρόνια, αποτέλεσε τον καταλύτη για τη μεταμόρφωση της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου και την αποβολή αρρωστημένων νοοτροπιών του παρελθόντος . Μετά από 5 χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, δυστυχώς ακόμα δεν έχει εμφανιστεί ένας αντίστοιχος καταλύτης που θα μεταμόρφωνε την ελληνική κοινωνία και θα ξερίζωνε τις παθογένειες δεκαετιών.

Κάποιοι έλπισαν πως ένας τέτοιος καταλύτης θα ήταν η Τρόικα και τα μνημόνια. Όμως, τα συμφέροντα της Τρόικας δεν ταυτίζονται με αυτά της χώρας, όπως στην περίπτωση του Ρεχάγκελ, όπου το καλό της Εθνικής ήταν και προσωπικό του καλό. Επιπλέον, η Τρόικα δε βρέθηκε ποτέ στο τιμόνι της χώρας, απλά επέβλεπε κυβερνήσεις απαρτιζόμενες από το παλιό, φθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Το προσωπικό αυτό προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εμποδίσει την εδραίωση των μεταρρυθμίσεων που απαιτούν τα μνημόνια, ιδίως αυτών που αφορούν το σπάσιμο συντεχνιακών συμφερόντων, την απελευθέρωση των αγορών, τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας. Έτσι η χώρα πορεύεται χωρίς σταθερούς και μακροπρόθεσμους στόχους, μία πορεία που είναι συνισταμένη των απαιτήσεων των δανειστών και των αντιστάσεων των εγχώριων ελίτ.

Εκτός από τη χαμηλού επιπέδου πολιτική ελίτ, ούτε η επιχειρηματική ελίτ της χώρας εμπνέει ελπίδα. Οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες του 19ου αιώνα, οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των Γερμανών την εποχή της κατοχής, οι κρατικοδίαιτοι της αυταρχικής προδιδακτορικής δεξιάς και οι αντίστοιχοι της πασοκοκρατίας – αυτές είναι οι κυρίαρχες καταβολές της σημερινής επιχειρηματικής ελίτ και της σημερινής μεγαλοαστικής τάξης. Κινούμενοι καθαρά ιδιοτελώς, δεν τους καίγεται καρφί για το δημόσιο συμφέρον. Οι βιλάρες μας στο Ψυχικό και την Κηφισιά να είναι καλά, και δε πα να καίγεται το κέντρο της Αθήνας; Τα ιδιωτικά σχολεία που πάνε τα παιδιά μας να είναι καλά και ας απαξιώνονται συνεχώς τα δημόσια. Για να πιάσουμε και την τρέχουσα επικαιρότητα, οι μισθοί των δικαστικών να σωθούν και δε πα η ανεργία των νέων να βρίσκεται στο 50%;

Παράλληλα με τα παραπάνω, το καλύτερο κομμάτι της γενιάς 25-35, το πιο μορφωμένο και κοινωνικά δυναμικό, έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό, σε χώρες που του δίνεται η δυνατότητα να αξιοποιήσει τις σπουδές και τις ικανότητες του. Στη χώρα πλήρες κουμάντο κάνει η γενιά των 50-άρηδων και των 60-άρηδων. Μια γενιά σαφώς λιγότερο μορφωμένη από την αντίστοιχη των σημερινών 30άρηδων, αποκομμένη από το διεθνές γίγνεσθαι, με μοναδική της έγνοια, εν μέσω μιας πρωτοφανούς κρίσης, να κρατήσει τα αναχρονιστικά κεκτημένα των εποχών των παχιών αγελάδων.

Με αυτά τα δεδομένα, ακόμα και το Μουντιάλ  να πάρουμε, η προοπτική να προκόψει ποτέ αυτό το κράτος μοιάζει να έχει λιγοστές πιθανότητες. Όμως πάλι, ας αναλογιστούμε πως την εποχή του προπονητή Δανιήλ αν έλεγες πως κάποτε αυτή η ομάδα θα πάρει το Euro και θα πηγαίνει στους 16 του μουντιάλ, θα σε λέγανε άσχετο ή ονειροπόλο. Έτσι για να κλείσουμε με λίγη ελπίδα,  γιατί χωρίς αυτή δε ζει ο άνθρωπος. Θα έπαιρναν αλλιώς ψήφους κόμματα όπως ο Σύριζα, θα είχαν αναγνώστες συγγραφείς όπως ο Κοέλιο;

Ο τίτλος έτσι, από αντίδραση. Βλέπετε, από χθες το βράδυ έχω διαβάσει μερικές εκατοντάδες αναλύσεις προπονητών του facebook, και λοιπών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, για την ήττα της εθνικής μας ποδοσφαίρου από την αντίστοιχη της Κολομβίας.

Ο ένας ένιωσε ντροπή, ο άλλος γράφει για ξεφτίλα, ο άλλος λέει για παίχτες που δεν τιμάνε τη φανέλα, άλλος βρίζει την ΕΠΟ, άλλος το γαύρο και το Μαρινάκη, ο άλλος λέει γιατί ο σάντος έβαλε τον κατσουράνη, γιατί άργησε να βάλει τον καραγκούνη, γιατί δεν πήρε τον κλάους αθανασιάδη, γιατί έβαλε το γκέκα και παρεμφερείς «σοφίες» διαφόρων «μετά την ήττα προφητών» και «προπονητών του πληκτρολογίου».

Τα ίδια δεν ακούγαμε και στο Euro του 2008, όταν πάλι οι διάφοροι ξερόλες κράζανε το Ρεχάγκελ (που μας πήγε σε μόλις οχτώ χρόνια σε δύο Euros-το ένα το πήραμε κιόλας- και σε ένα μουντιάλ) γιατί δε βάζει το στολτίδη, γιατί παίζει αναχρονιστική μπάλα κ.λπ. ;

Αν όμως κερδίσουμε την Ιαπωνία στο επόμενο παιχνίδι, δεν έχω καμία αμφιβολία πως οι ίδιοι που γκρίνιαζαν χθες, θα υπερθεματίζουν σε σχολιασμούς για τη μαγκιά της φυλής, για τους παιχταράδες μας, για τους «άμπαλους κιτρινιάρηδες» και λοιπά τέτοια τραγελαφικά.

Αυτή είναι η ποδοσφαιρική κουλτούρα του μέσου Έλληνα. Ξερόλας, συναισθηματικός, μια του ύψους μια του βάθους, εξαιρετικά ανυπόμονος για να δώσει πίστωση χρόνου σε προπονητές και ομάδες ώστε να φανεί η δουλειά τους στο γήπεδο, καθόλου γενναιόδωρος με αυτούς που είχαν επιτυχίες, μόλις αυτοί υποστούν μία ατιμωτική ήττα.

Λες και η Εθνική Ελλάδος λειτουργεί ως ένας μέσο εκφόρτισης αρνητικών συναισθημάτων και ξεσπάσματος του κάθε πικραμένου.

Δε θέλω σήμερα να επεκταθώ σε τέτοια φαινόμενα της κοινωνικής μας ψυχοπαθολογίας,  φίλε αναγνώστη. Αρκετά ασχολήθηκα με αυτά στις ευρωεκλογές, τώρα λέω απλά να χαρώ το μουντιάλ.

Για όσους γουστάρουν μπάλα, συστήματα και τακτικές αναλύσεις συνιστώ ανεπιφύλακτα το site του zonalmarking.

Κλείνοντας με την εθνική, η θετική μου άποψη για τη δουλειά του Σάντος δεν πρόκειται να αλλάξει ακόμα και αν κάνουμε άλλες δύο ήττες στα επόμενα παιχνίδια και συνεχίσουν οι ξερόλες του facebook και οι φυλλάδες να γράφουν λες και πάθαμε τη νέα μικρασιατική καταστροφή. Όσα έγραφα για Σάντος, Ρεχάγκελ και  Εθνική Ελλάδος, το Νοέμβριο του 2013 μόλις προκριθήκαμε στο Μουντιάλ, μετά τα μπαράζ με Ρουμανία, στην ανάρτηση «Δυστυχώς ΔΕΝ είναι αυτή η Ελλάδα…», τα πιστεύω και τώρα και δεν περιμένω τρία παιχνίδια για να μου αλλάξουν τη γνώμη.

Χθες το βράδυ, κάθισα παρέα με ένα φίλο να δούμε το ματς της εθνικής μας ομάδας εναντίον της Ρουμανίας. Μετά το τέλος του ματς και το ευτυχές αποτέλεσμα, γέμισα ξανά τα ποτήρια και έβαλα μουσική. Άφησα όμως ανοιχτή την τηλεόραση, χωρίς ήχο, στην αθλητική εκπομπή που ακολουθούσε. Τα πρόσωπα του πολυπληθούς πάνελ (μεταξύ των καλεσμένων και οι κ.κ. Σαββόπουλος και Ζουγανέλης. Όσο και αν τους εκτιμώ ως καλλιτέχνες, από μπάλα δε νιώθουν, για αυτό και δε βλέπω τέτοιες πανηγυρτζίδικες εκπομπές) έλαμπαν από χαρά για τη μεγάλη πρόκριση, ενώ σε μεγάλο μέρος της εκπομπής βλέπαμε στο κάτω μέρος της οθόνης με μεγάλα γράμματα τη φράση : «ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΛΑΔΑ!».

Τι ωραία ε; Να νιώσουμε και εμείς λίγο γαμάτοι βρε αδερφέ, μετά από 4 χρόνια που είμαστε το μαύρο πρόβατο της ηπείρου και ο προσφιλής στόχος κριτικής των βορειο-ευρωπαίων εταίρων μας. Είναι όμως έτσι, αντικατοπτρίζει δηλαδή η χθεσινή εμφάνιση της εθνικής μας  αυτό που είμαστε ως κοινωνία γενικότερα;

Για να απαντήσω θα κάνω μία ιστορική αναδρομή, η οποία θα περιλαμβάνει πολλή…μπάλα.

Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι) τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Τον Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας.

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του Σαμαρά-Τσίπρα π.χ.;

Σάντος- Ρεχάγκελ . Δεν είναι απείρως σοβαρότερο ζευγάρι έναντι του αντίστοιχου Σαμαρά-Τσίπρα;

Τι σχέση όμως έχει η σκληρή δουλειά, η πειθαρχία και η συλλογική λειτουργία των ομάδων του Ρεχάγκελ τότε και του Σάντος τώρα, με :

–         Αυτά που βλέπουμε κάθε μέρα από τους αντιπροσώπους μας στη Βουλή;

–         Αυτά που βλέπουμε να γίνονται στα πανεπιστήμια μας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στη δημόσια διοίκηση της χώρας;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε (πλην λίγων εξαιρέσεων) στην τοπική μας αυτοδιοίκηση;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στο συνδικαλιστικό μας κίνημα;

–         Αυτά που βλέπουμε στον τρόπο με τον οποίο ανάλγητες συντεχνίες (φαρμακοποιοί, συμβολαιογράφοι, δημοσιογράφοι κ.λπ.) προσπαθούν να διατηρήσουν τα, παρασιτικά σε βάρος των υπολοίπων, προνόμια τους;

–         Αυτά που βλέπουμε και ζούμε στην καθημερινότητα μας : που πετάμε τα σκουπίδια μας στο δρόμο, που περνάμε για πλάκα με κόκκινο, που σιγά μη σταματήσουμε στις διαβάσεις, που παρκάρουμε σε θέσεις για άτομα με ειδικές ανάγκες, που δεν ανακυκλώνουμε, που «ξεχνάμε» να κόψουμε απόδειξη, που,  που…

Όχι αγαπητοί κύριοι του MEGA, μπορεί να είναι βολικό να χαϊδεύουμε τα αυτιά του κοσμάκη με αφορμή μία ποδοσφαιρική επιτυχία, η πικρή αλήθεια είναι όμως  πως οι περισσότεροι τομείς στη χώρα καμία σχέση με τον τρόπο που λειτουργεί η εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου.

Όσο για τους πολιτικούς μας, καιρός είναι να αναλογιστούν το παράδειγμα του Ρεχάγκελ και του Σάντος. Δυστυχώς, καμία σχέση σε σοβαρότητα και υπευθυνότητα με τους δύο καλούς προπονητές. Αλλά και εμείς οι απλοί πολίτες, αφού ήπιαμε τις μπύρες μας και γλεντήσαμε τη χθεσινή νίκη, ας σκεφτούμε γιατί, σε αντίθεση με την εθνική μας ομάδα, ως κοινωνία δε μπορούμε να λειτουργήσουμε συλλογικά και έχουμε αυτά τα χάλια…

Τα γκολ του συμπαθή "Κάγκουρα" είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

Τα γκολ του συμπαθή «Κάγκουρα» είναι αποτέλεσμα σκληρής προπόνησης και ομαδικού παιχνιδιού

"Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να... κλείσεις φιλικό;"

«Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία ρε Τσίπρα, να… κλείσεις φιλικό;»

Μέρα που είναι σήμερα δεν ενδείκνυται για βαρυσήμαντες αναλύσεις, για θλιβερές διαπιστώσεις, για απαξιωτικά σχόλια, για σκληρή κριτική και όλα ετούτα που συνηθίζει η μοχθηρή διαδιακτυακή persona με το φαιδρό όνομα alepoudrakoulas.

Σήμερα έχει Αλέφαντο. Αφορμή το χθεσινό απολαυστικό άρθρο του στο site sportdog, ένα άρθρο που λέει αλήθειες με τον απλό λαϊκό τρόπο που ο κυρ-Νίκος ξέρει. Για όσους (-ες) δεν το διάβασαν :

«Μέρες γιορτής λέει. Τι μέρες γιορτής, εγώ βλέπω κόσμο που πεινάει. Εγώ, σαν Αλέφαντος, βλέπω μια φοβερή σύγχυση στον κόσμο. ‘Εχουν ματώσει δραματικά. Υπάρχουν τόσοι οικονομολόγοι, ουδείς μας λέει την αλήθεια για το πού πάμε και για το τι πρέπει να γίνει. Πες μας, ρε Τσίπρα, τι να κάνουμε! Πας στη Βραζιλία, τι πας να κάνεις εκεί; Οι Βραζιλιάνοι πεινάνε, έχουν γεμίσει τις χώρες της Ευρώπης με παίκτες. Βλέπεις Ευρωπαίους παίκτες να πηγαίνουν στη Βραζιλία; Οι Βραζιλιάνοι έρχονται στην Ευρώπη για τα λεφτά. Τι πήγες να κάνεις στη Βραζιλία, να… κλείσεις φιλικό;

Εγώ κάνω ντιμπέιτ με όποιον θέλεις για ποδόσφαιρο, αυτοί οι πολιτικοί που έχουμε γιατί δεν κάνουν ένα ντιμπέιτ ανοικτό να μάθει ο λαός την αλήθεια; Χάνουμε 8-0 και πανηγυρίζουν οι κυβερνώντες! Αφήστε τα πανηγύρια ρε για τη δόση, βγάζετε τις μούρες σας στις κάμερες κάτι υπουργοί που θα έπρεπε να είστε κρυμμένοι σε κανένα λαγούμι, αλλά δεν υπάρχει ντροπή πάνω σας. 8-0 χάνουμε και εσείς μας λέτε ότι θα ισοφαρίσουμε! Πότε, το… 2030; Εξαθλιώνεται η χώρα μας και μας λέτε όλα καλά!

Ο Σαμαράς φώναζε εναντίον του μνημονίου για να γίνει πρωθυπουργός και μόλις ανέβηκε στην καρέκλα, πήρε ακόμα πιο σκληρά μέτρα εναντίον του κοσμάκη. Όποιος ανεβαίνει πάνω ξεσκίζει τον κοσμάκη. Πάρε χαράτσια, πάρε φόρους, πάρε απολύσεις, πάρε μειώσεις μισθών.

Και ενώ έκοψε το πετρέλαιο ο κόσμος για να γλιτώσει από τη φοβερή αύξηση της τιμής, του ανεβάζουν και τη ΔΕΗ τώρα! Τι κάνετε, ρε τομάρια, πάτε να πεθάνετε τον κόσμο; Τι… σώσιμο είναι αυτό; Έτσι μας σώνετε; Έπρεπε να πουν οι ξένοι «αφού έχουν κάνει τόσες θυσίες οι Έλληνες, να τους ανακουφίσουμε λίγο». Σου δίνουν τώρα τη δόση, ρε Σαμαρά, αλλά ο κοσμάκης από αυτά τι θα πάρει; Και με την επόμενη δόση τι θα γίνει, πάλι τα ίδια θα έχουμε με σκληρά μέτρα; Τον έχουν ξετινάξει το λαό.

Γεμίσαμε συνταξιούχους και ανέργους, ποιος θα δουλεύει σε αυτή τη χώρα; Ποιος θα φέρνει τα λεφτά; Δεν βγαίνει αυτό το πράγμα, εγώ αυτό πιστεύω, θα έχουμε μνημόνιο για άλλα 20 χρόνια.

Να μας πει όμως και η αντιπολίτευση τι προτείνει συγκεκριμένα. Όχι μόνο κριτική, το βλέπουμε ότι είναι χάλια η κατάσταση, και ένα μικρό παιδί το βλέπει.

Πού είστε, ρε οικονομολόγοι, να μας πείτε τι πρέπει να γίνει. Εγώ βλέπω τον Ζαρντίμ, του λέω «δεν μου αρέσει η ομάδα σου» αλλά προτείνω «βάλε μέσα και Τζιμπούρ και Μήτρογλου». Εσείς τι προτείνετε;

Και ευρώ και αυτά που λέτε εσείς, δεν γίνεται! Μην κοροϊδεύετε, εδώ βλέπουμε την Ευρώπη να ξεσκίζει τον Στουρνάρα με μέτρα, που είναι το «παιδί» τους. Τα «παιδιά» τους είναι αυτοί, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Στουρνάρας. Και θα πας εσύ Τσίπρα με τον Καμένο να κάνετε αυτά που λέτε; Ούτε που θα σας δεχτούνε να μιλήσουνε μαζί σας! Καλώς τα παιδιά καλώς τα, 3-0, θα σας πούνε!

Πείτε την αλήθεια στο λαό, να ξέρουμε τι μας γίνεται, πείτε ότι θα πεινάσουμε, θα περάσουμε αυτά τα δεινά έξω από το ευρώ, θα υποτιμηθεί τόσο η δραχμή, πείτε και για πόσο καιρό θα ταλαιπωρηθούμε, να ξέρει ο λαός να αποφασίσει. Να πούμε «θα κάνουμε υπομονή, είμαστε μαζί σου Τσίπρα, ανέβα πάνω και προχώρα» ή να πει ο λαός «δεν θέλουμε, δεν συμφέρει». Πείτε την αλήθεια να ξέρουμε πού πάμε.

Αυτός που παίρνει τώρα το 500ρικο και δεν βγαίνει, αργότερα με τη δραχμή θα παίρνει 500 ή 200; Και το κόστος ζωής θα πέσει τόσο ώστε να βγαίνει; Ή θα κλείσουν οι τράπεζες με τους τσαμπουκάδες σας, θα γίνει μπάχαλο και θα τρώμε ο ένας τον άλλο;

Πείτε μας ρε Πρετεντέρηδες, ρε Τράγκες, πείτε μας ρε Βαρουφάκηδες και οικονομολόγοι, τι θα γίνει στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια και τι πρέπει να γίνει. Εσείς έχετε τα λεφτά σας, εμείς τι θα κάνουμε; Δεν βγαίνουμε.

Πες μας, ρε Καμένε, όταν μας τσαμπουνούσες ότι έγινε προδοσία που δεν πήραμε δάνειο από τη Ρωσία και την Κίνα, πού είναι η Ρωσία και η Κίνα τώρα για τη μικρή Κύπρο που χρειάζεται πολύ λιγότερα λεφτά απ’ την Ελλάδα, αλλά δεν της τα δανείζουν και αναγκάζεται να μπει και αυτή στο μνημόνιο!

Κόλλησε στη λάσπη το κάρο, βάλτε ένα χεράκι όλοι να μας ξεστραβώσετε να δούμε τι είναι καλύτερο να κάνουμε. Επικρατεί μεγάλη σύγχυση.

Εγώ βλέπω ότι τους Ευρωπαίους δεν τους νοιάζει η Ελλάδα γι’ αυτό ξεσκίζουν τον κόσμο, αν ξεσηκωθεί ο κόσμος δεν τους ενδιαφέρει. Μόνο η Ιταλία και η Ισπανία τους νοιάζει. Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν;

Και που είσαι, ρε κράτος μπουρδ…, να πληρώσεις τα δικά σου χρωστούμενα στη ΔΕΗ; Είδα τον πρόεδρο της ΔΕΗ που έλεγε ότι το κράτος χρωστάει 170 εκ. ευρώ στη ΔΕΗ! Αλλά δεν κάνει διακοπή ρεύματος εκεί, μόνο σε κάτι φουκαράδες που δεν έχουν να πληρώσουν τους κόβει το ρεύμα και παγώνουν! Σε ποια άλλη χώρα ρε κόβουν το ρεύμα από τον κοσμάκη; Ντροπή, μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά…

Καλά Χριστούγεννα σου λέει μετά…»

Ωραίος; Παρακάτω ακολουθεί περισσότερος Αλέφαντος, είτε ο πραγματικός είτε όπως τον ενσάρκωσε ο Μητσικώστας σαν μια λαϊκή περσόνα που σχολιάζει την πραγματικότητα της ελληνικής κοινωνίας. Ο ταλαντούχος Μητσικώστας φανερά αυτοσχεδιάζει πάνω στα υπέροχα κείμενα του Λάκη Μπέλλου και του υπόλοιπου team της καλής σειράς, που τόσο λείπει από την ελληνική τηλεόραση…