Archive for the ‘Εκλογές’ Category

Μου έκανε εντύπωση ο ενθουσιασμός πολλών συντρόφων μεταρρυθμιστών στα σόσιαλ μύδια για την επικράτηση του Κυριάκου Μητσοτάκη στις εσωκομματικές εκλογές της Ν.Δ. Υπήρχε μία αίσθηση στα γραφόμενα τους πως κάτι πολύ σημαντικό έγινε χθες και ξαφνικά η χώρα μπορεί να ελπίζει. Είναι έτσι; Ας τα βάλουμε κάτω ψύχραιμα και χωρίς προκαταλήψεις.

  • Ο Κυριάκος ήταν με διαφορά ο καλύτερος των τεσσάρων υποψηφίων. Μορφωμένος, κοσμοπολίτης, με κάποια εργασιακή εμπειρία πριν μπει στην πολιτική και με διοικητική εμπειρία σε υπουργείο, είχε ένα δυνατό πακέτο που δε διέθεταν οι εκπρόσωποι της παραδοσιακής ελληνικής δεξιάς Μεϊμαράκης και Τζιτζικώστας. Ο αυτοδημιούργητος Άδωνις θα μπορούσε να αποτελέσει μία ισάξια επιλογή, αν δεν τον κυνηγούσε η αμετροέπεια και το καρατζαφερικό παρελθόν του. Ο Κυριάκος αντίθετα είναι μετριοπαθής, ψύχραιμος και υποστηρίζει φιλελεύθερες θέσεις τόσο στα οικονομικά όσο και στα κοινωνικά.
  • Δεν έχω άποψη για το έργο που άφησε πίσω του στο υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Το νομοσχέδιο του για αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων έπεσε πάνω στην αλλαγή κυβέρνησης και δεν εφαρμόστηκε ποτέ. Ίσως έκανε σημαντική διοικητική δουλειά που δεν πρόλαβε να φανεί, ίσως πάλι ήταν μία μετριότητα που μας τον παρουσίαζαν ως σπουδαίο μεταρρυθμιστή συγκεκριμένα κατευθυνόμενα ΜΜΕ. Τώρα θα φανούν ξεκάθαρα τα διοικητικά του προσόντα. Πάντως, επειδή παρακολούθησα την καμπάνια του στο διαδίκτυο, έκανε μία αξιοπρόσεκτη προεκλογική εκστρατεία, πιασάρικη αλλά και καλόγουστη μαζί. Πράγμα που σημαίνει πως είχε γύρω του ένα δυνατό επιτελείο και αυτό είναι ένα καλό δείγμα, σκεφτείτε π.χ. το επικοινωνιακό βατερλώ του δημοσιογράφου-επικεφαλής του Ποταμιού.
  • Ο κ. Μητσοτάκης μπορεί να κέρδισε χθες την εσωκομματική μάχη, όμως ο πόλεμος μόλις άρχισε. Η Ν.Δ. δε μεταμορφώθηκε σε μία νύχτα σε ένα ευρωπαϊκό φιλελεύθερο κόμμα. Το καρκίνωμα που λέγεται Κώστας Καραμανλής Β’ μαζί με την αυλή του (Στυλιανίδηδες, Αντώναροι και κακό συναπάντημα) θα είναι εκεί και θα διεκδικεί το μερίδιο εξουσίας που του αναλογεί. Τα πελατειακά δίκτυα των βουλευτών του κόμματος είναι ζωντανά παρά τα έξι χρόνια κρίσης. Για παράδειγμα, στο νομό μου, επί κυβερνήσεων Συριζανέλ, πρώην (!) γαλάζιος βουλευτής καθορίζει σημαντικό αριθμό προσλαμβανομένων σε ιδιωτικές εταιρίες! Όλοι αυτοί οι «γαλάζιοι κοτζαμπάσηδες» θα αντιδράσουν σε φιλελεύθερες και αξιοκρατικές μεταρρυθμίσεις που θα περιορίσουν το ρόλο τους. Σε αυτή την ισορροπία τρόμου μεταξύ μεταρρυθμίσεων και απαιτήσεων των δανειστών από τη μία και απαιτήσεων της κομματικής βάσης από την άλλη, ο Α. Σαμαράς έγειρε ξεκάθαρα προς τη δεύτερη μεριά. Αποτέλεσμα να μη μπορέσει να δώσει κάποια διέξοδο από την κρίση και την αναπόφευκτη φθορά να την εκμεταλλευθεί το κόμμα του κ. Τσίπρα. Ελπίζουμε πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα σταθεί ξεκάθαρα στη μεριά των μεταρρυθμίσεων, όμως αν δεν προσέξει αυτό μπορεί να προκαλέσει την απώλεια του εσωκομματικού ελέγχου.
  • Σε συνέχεια του προηγούμενου, αν σχηματιστεί κυβέρνηση με κορμό τη Ν.Δ. του κ. Μητσοτάκη σε ποιους υπουργούς θα στηριχθεί; Στο παρόν κοινοβουλευτικό σώμα της Ν.Δ. είναι ελάχιστες οι αξιόλογες υποψηφιότητες. Συνεπώς, αν θέλει να έχει αξιόλογο κυβερνητικό σχήμα είτε θα πρέπει να υπάρξει σημαντική ανανέωση των βουλευτών της Ν.Δ. με αξιόλογους νέους ανθρώπους, είτε θα πρέπει να στηριχτεί σε τεχνοκράτες και εξωκοινοβουλευτικούς. Το πρώτο το κόβω ιδιαίτερα χλωμό, το δεύτερο θα συναντήσει ισχυρές αντιδράσεις από τους βουλευτές-κοτζαμπάσηδες που θα συνωστιστούν για μία υπουργική θεσούλα.

Συμπέρασμα έχει πολύ δρόμο μπροστά του ο Κυριάκος και αν τολμήσει τις απαιτούμενες ρήξεις θα βρει πολλές αντιδράσεις πρώτα από το ίδιο του το κόμμα. Ένα άνοιγμα στο φιλελεύθερο και κεντρώο χώρο (Ποτάμι, Δημιουργία Ξανά, Δράση και μέρος του Πασόκ) θα ήταν η ενδεδειγμένη κίνηση, εξάλλου πολλές από τις χθεσινες ψήφους προέρχονται από ψηφοφόρους των παραπάνω κομμάτων. Παράλληλα θα ήταν θετική μία περιθωριοποίηση της λαϊκής δεξιάς πτέρυγας του κόμματος, κάτι όμως που ενέχει σημαντικά ρίσκα.Σύντομα λοιπόν θα τον δούμε στα δύσκολα. Σίγουρα είναι ικανότερος των Κωστάκη, ΓΑΠ και Τσίπρα (αυτό δε θέλει και μεγάλες ικανότητες βέβαια…) και πιθανώς αποδειχθεί αποτελεσματικότερος του πατέρα και της αδερφής του. Πολύ δύσκολα όμως θα μπορούσα να πιστέψω πως μπορεί να φτάσει σε συγκρότηση και διαχειριστική επάρκεια έναν Σημίτη. Δε συμμερίζομαι τον ενθουσιασμό που επικράτησε στο «μεταρρυθμιστικό διαδίκτυο», τον οποίο περισσότερο ερμηνεύω ως ανάγκη για ψυχολογική ανάταση μετά από αλλεπάλληλα απογοητευτικά εκλογικά αποτελέσματα, όμως αποτιμώ θετικά το χθεσινό αποτέλεσμα. Η νίκη του Κυριάκου ήταν ένας καλός οιωνός στη μάχη κατά του κρατισμού και του παλαιοκομματισμού.

«Μα καλά ο γιός του Μητσοτάκη και αδερφός τη Ντόρας θα καταπολεμήσει τον παλαιοκομματισμό;» θα μου πεις και δε θα έχεις και άδικο. Από την άλλη μη ξεχνάς πως ήταν ο μόνος βουλευτής της Ν.Δ. που είχε το θάρρος να μην υπερψηφίσει την υποψηφιότητα του προέδρου Πάκη με σαφή αιτιολογία (τις πελατειακές πρακτικές του τελευταίου ως υπουργού όπως και την παρομοιώδη του αδράνεια όταν η Αθήνα καίγονταν το Δεκέμβρη του 08’). Έχουν πολλοί πολιτικοί μας αντίστοιχη παρρησία;

αρχηγός

Θα μπορούσαμε να δούμε την κωμική πλευρά αυτής της εικόνας, αν δεν αφορούσε τις ζωές μας...

Θα μπορούσαμε να δούμε την κωμική πλευρά αυτής της εικόνας, αν δεν αφορούσε τις ζωές μας…

Τέλειωσαν και αυτές οι εκλογές και, κρίνοντας εκ των αποτελεσμάτων, όλη η φασαρία έγινε για να ξεκαθαρίσει ο Αλέξης το εσωκομματικό τοπίο και να σχηματίσει κυβέρνηση ξανά από την αρχή με το κολλητάρι του τον Πάνο.

Όπως έγραφα και μερικές αναρτήσεις πιο πριν, το μόνο θετικό που μπορεί να μας προσφέρουν οι επόμενες εκλογές είναι η είσοδος του Λεβέντη στη βουλή. Τελικά ο αγώνας ζωής του προέδρου επιτέλους δικαιώθηκε . Ό,τι και αν λένε περί γραφικότητας του και έλλειψης στελεχών (διάφορα “ψαγμένα” έντυπα όπως το Lifo αναλώθηκαν στο να του κάνουν συστηματικό πόλεμο πριν τις εκλογές), ο κ. Λεβέντης τόλμησε να πει μερικές δυσάρεστες αλήθειες που όλοι οι υπόλοιποι απέφυγαν επιμελώς να πουν. Τόλμησε (!) να πει πως πρέπει επιτέλους να γίνουν μεταρρυθμίσεις και απολύσεις στο Δημόσιο και να μην πληρώνουν συνεχώς το βάρος της δημοσιονομικής προσαρμογής ο ιδιωτικός τομέας και ο μέσος φορολογούμενος. Επίσης, όσον αφορά την έλλειψη στελεχών που του καταλογίζουν, το κόμμα του κ. Λεβέντη έχει ξεκάθαρα υποστηρίξει την τοποθέτηση τεχνοκρατών σε υπουργεία αντί της συνήθους υπουργοποίησης κομματικών στελεχών. Τέλος, εδώ μας κυβέρνησαν ο Κωστάκης, ο ΓΑΠ και ο Τσίπρας με τον Καμμένο, το 3,5% του Λεβέντη μας πείραξε; Ενός ανθρώπου που τουλάχιστον προσπάθησε σκληρά για να πετύχει αυτό που πέτυχε και δεν άνοιξαν όλοι οι δρόμοι για αυτόν επειδή είναι από πολιτικό τζάκι.  Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές. Ναι, πρόκειται για ένα αντισυστημικό κόμμα που στηρίζεται στη ψήφο των νέων, όμως μακάρι να διοχετεύεται η αντισυστημική ψήφος σε ένα ξεκάθαρα φιλοευρωπαϊκό κόμμα παρά σε διάφορα σοσιαλφασιστικά μορφώματα.

Ένα άλλο ευχάριστο των χθεσινών εκλογών, που δεν το περίμενα είναι η αλήθεια, είναι η μη είσοδος της Λαϊκής Ενότητας στη Βουλή. Παρά το ότι διεκδίκησαν την πολιτική κηδεμονία των ψηφοφόρων του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, το αποτέλεσμα τους διέψευσε. Βασικός λόγος πως ο ηγέτης του κόμματος κ. Λαφαζάνης, δεν “τραβάει” στον κόσμο. Οι τάχα μου αστείες (μπρρρ) διαφημίσεις με τον κ. Λαφαζάνη και τον κ. Λαπαβίτσα μάλλον ζημιά έκαναν παρά καλό. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου επιτέλους εκτός Βουλής, όμως ας μη βιαστούμε να χαρούμε. Όσοι παρακαλοθούμε τα σόσιαλ μύδια, βλέπουμε πως έχει αρκετούς και φανατικούς υποστηρικτές, οπότε πολύ φοβάμαι πως κάποτε θα τη δούμε στην ηγεσία της δραχμολάγνας αριστεράς.

Δυστυχώς το παραπάνω ευχάριστο εξουδετερώθηκε από ένα δυσάρεστο, την είσοδο των Ανεξάρτητων Ελλήνων στη Βουλή. Μία κυβέρνηση με κορμό το Σύριζα και διπλα το Ποτάμι ή/και το Πασόκ, θα ήταν όσο να’ ναι κατά πολύ προτιμότερη από την επανάληψη του σμιξίματος αριστερού και δεξιού λαϊκισμού. Δυστυχώς, όμως θα τους λουστούμε άλλη μία φορά (άγνωστο για πόσους μήνες αυτή τη φορά…), αφού οι δύο πολιτικοί καιροσκόποι δείχνουν να έχουν τακιμιάσει για τα καλά. Το μόνο καλό είναι πως αυτοί που έφεραν (με την οικτρή διαπραγμάτευση τους) το Μνημόνιο 3, οι ίδιοι θα κληθούν να το εφαρμόσουν και να υποστούν μόνοι τους την αναπόφευξτη φθορά. Βέβαια, αυτό μπορεί να αποδειχθεί δίκοπο μαχαίρι για τη χώρα, θα τα πούμε παρακάτω…

Ο Σύριζα βγήκε πρώτος όπως περιμέναμε, όμως με εξέπληξε το πόσο λίγο μειώθηκε η ποσοστιαία δύναμη του (περίπου -1%) σε σχέση με τον Ιανουάριο. Μάλιστα αν αθροίσεις τα ποσοστά Σύριζα και ΛΑΕ, ξεπερνούν κατά 1,5% το ποσοστό του ενωμένου Σύριζα τον Ιανούαριο. Είναι δυνατόν, μετά τα όλα όσα περάσαμε αυτό το εφιαλτικό δίμηνο Ιουνίου-Ιουλίου, ο κόσμος να συνεχίζει να δείχνει τέτοια εμπιστοσύνη στον Αλέξη Τσίπρα και το κόμμα του;

Και όμως είναι. Μερικοί λόγοι για αυτό:

α) H έλλειψη ενός χαρισματικού ηγέτη στα κόμματα της αντιπολίτευσης αφήνει τον Τσίπρα να παίζει μόνος του στο γήπεδο.

β) Το εξαιρετικό για τον κ. Τσίπρα timing, αφού ακόμα ο κόσμος δεν έχει πάρει γεύση από τους φόρους και τα μέτρα που ακολουθούν. Σε λίγους μήνες θα αρχίσουν οι γκρίνιες, όμως ως γνωστόν μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ουδέν λάθος αναγνωρίζεται…

γ) Τα capital controls μπορεί να προβληματίζουν πολλούς επιχειρηματίες ή υπαλλήλους στον ιδιωτικό τομέα , όμως οι συνταξιούχοι, οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι άνεργοι (που αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εκλογικού σώματος πλέον…) ελάχιστα επηρεάστηκαν, αν εξαιρέσεις τον πρώτο μήνα με τις ουρές.

δ) Το γνωστό “Ε, ας τους δώσουμε άλλη μία ευκαιρία”.  Εδώ ο σοφός λάος έδωσε το 2007 δεύτερη ευκαιρία στον Καραμανλή, αφού μας είχε πείσει τρια χρόνια για την ανικανότητα του, γιατί όχι τώρα και στον Τσίπρα;

ε) Η απέχθεια που προκαλούν σε μεγάλη μερίδα του κόσμου και ιδίως στους νέους τα κόμματα του παλιού δικομματισμού. Πολλοί ψήφισαν Σύριζα όχι γιατί τους ικανοποίησαν τα κυβερνητικά του πεπραγμένα αλλά απλά για να μη γίνει η επαναφορά της Ν.Δ. 

στ) Οι συντονισμένες επιθέσεις γνωστών ΜΜΕ κατά του Σύριζα, περισσότερο τον ωφέλησαν παρά τον έβλαψαν από ότι φαίνεται. Τυπικό παράδειγμα το “Πρώτο Θέμα” του γνωστού “δημοσιογράφου”-εκδότη, το οποίο ανέλαβε εργολαβικά την αποδόμηση του πρωθυπουργού  στη σύντομη προεκλογική περίοδο. Αποκαλύψεις για το παιδί του Τσίπρα που πάει σε ιδιωτικό σχολείο, για τις βόλτες του πρωθυπουργού με κότερα ή για τη γνωστή υπόθεση Φλαμπουράρη, αντί να απομακρύνουν τον κόσμο από τον Σύριζα φαίνεται πως περισσότερο τον συσπείρωσαν, αφού θεωρήθηκε ύποπτη η συντονισμένη αυτή επίθεση από διαπλεκόμενα ΜΜΕ τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο.

ζ) Οι ελπίδες δημοσίων υπαλλήλων, συνταξιούχων και προστατευόμενων συντεχνιών πως μία κυβέρνηση Σύριζα θα υποστηρίξει καλύτερα τα συμφέροντά τους από τις μεταρρυθμίσεις που ζητάει το Μνημόνιο 3.

η) Οι γνωστές ‘”διευκολύνσεις” που έκανε (όπως πάντα στην Ελλάδα…) το κυβερνών κόμμα πριν τις εκλογές προς διάφορες ομάδες και άτομα. Όποιος έχει το ψωμί και το μαχαίρι, ακόμα μπορεί να μοιράζει μερικές φέτες παρά τα “επαχθή μνημόνια”.

θ) Τέλος, δεν πρέπει να παραλείψουμε πως μπορεί να ο Σύριζα να «κρατήθηκε» στα ποσοστά του Γενάρη, όμως σε αριθμούς ψήφων έπεσε κατά πολύ. Απλά λόγω της μεγάλης αποχής (δες παρακάτω) τα ποσοστά του μειώθηκαν ελάχιστα…

Από τα υπόλοιπα κόμματα, η Ν.Δ., κράτησε τα ποσοστά της, όμως δείχνει πως ακόμα δε μπορεί να ξεπεράσει το 25-30% που είναι ο σκληρός της πυρήνας όπως έχει φανεί τα τελευταία χρόνια. Λογικά θα εκκινήσουν οι διαδικασίες για την ανάδειξη νέου ηγέτη, όμως αν παράλληλα με τα πρόσωπα δεν προχωρήσει σε ριζικές αλλαγές πολιτικού προφίλ, δε μπορώ να δω πως θα καταφέρει να πείσει μεγαλύτερη μερίδα του λαού, ιδίως στους νέους ανθρώπους.

Το Πασόκ με ολίγη από Δημάρ αποδείχθηκε επτάψυχο, εκμεταλλευόμενο και την μη κάθοδο του ΚΙ.ΔΗ.ΣΟ. . Όμως, δεν εκπέμπει καμία δυναμική, ενώ και η Φώφη είναι πολύ περιορισμένων ικανοτήτων (βέβαια αυτό μπορεί να είναι και προτέρημα με τα κριτήρια που ψηφίζει ο κόσμος στη χώρα μας…). Έτσι κομματάκι χλωμό το βλέπω να καταφέρει να κάνει “να γυρίσουν στο σπίτι τους” πολλοί από τους ψηφοφόρους του που το άφησαν για τη ζεστή αγκαλιά του Σύριζα…

Το Ποτάμι δεν τραβάει ρε παιδιά. Τι και αν έχει ρεαλιστικές θέσεις (ρεαλιστικότερες των υπολοίπων τουλάχιστον…), τι και αν είχε με διαφορά τους καλύτερους υποψηφίους, όχι μόνο δεν ανέβηκε αλλά προσγειώθηκε στο απογοητευτικό 4%. Σίγουρα έπιασε τόπο η προπαγάνδα της Συριζομονταζιέρας πέρι κόμματος του Μπόμπολα αλλά και το ελιτίστικο στυλ αρκετών στελεχών του Ποταμιού δε βοήθησε στο να έχει μία καλύτερη απήχηση στην επαρχία και τις λαϊκές περιοχές. Όμως, το κύριο πρόβλημα του Ποταμιού είναι κατά τη γνώμη μου ο κ. Θεοδωράκης. Ίσως να είναι ένας καλός project manager που κατάφερε να βγει μπροστά και να συσπειρώσει πολλούς αξιόλογους ανθρώπους γύρω του, όμως για πολιτικός ηγέτης δεν το έχει. Έκανε το τραγικό σφάλμα να είναι εξαιρετικά συγκαταβατικός με τον Τσίπρα στην αρχή, για να αρχίσει να τον κατηγορεί όταν ήταν αργά. Σε καιρούς αιχμηρούς όπως αυτοί που διανύουμε, ο κόσμος ψάχνει ξεκάθαρες απαντήσεις και ηγέτες με σαφή και στιβαρό πολιτικό λόγο. Η επαμφοτερίζουσα και εξαιρετικά μετριοπαθής παρουσία του Ποταμιού ήταν λογικό να συνθλιβεί ανάμεσα σε κόμματα που κραυγάζουν και συχνά υποστηρίζουν ακραίες ή ανεδαφικές, μα πολύ χειροπιαστές, θέσεις. 

Ένα τέτοιο κόμμα είναι το επόμενο, το οποίο δυστυχώς δε βλέπω να παύει να μας απασχολεί. Ναι μεν η Χρυσή Αυγή έχει χάσει τη δυναμική που είχε το 2012, όμως έχει παγιωθεί σε ένα 6-7% και πολύ φοβάμαι τι θα γίνει αν τους επόμενους μήνες επιδεινωθεί η οικονομική κατάσταση στη χώρα (όπως φαίνεται σχεδόν αναπόφευκτα ότι θα γίνει…).

Το ΚΚΕ άκαμπτο και ακλόνητο στο 5,5%, τα ποσοστά του έχουν πάψει να αποτελούν είδηση εδώ και πολλές εκλογικές αναμετρήσεις. Όμως αν σκεφτεί κανείς πως κομμουνιστικά (ΚΚΕ-ΛΑ.Ε.-Ανταρσύα) και φασιστικά (Χρυσή Αυγή) κόμματα συγκεντρώνουν ποσοστό πάνω από 16%, ενώ τα φιλελεύθερα-σοσιαλδημοκρατικά κόμματα (Πασόκ-Δημάρ, Ποτάμι, Ένωση Κεντρώων, Δημιουργία Ξανά) δεν φτάνουν το 15%, τα συμπεράσματα είναι άκρως αποθαρρυντικά (φαινόμενο που είχαμε παρατηρήσει και στις ευρωεκλογές του 2014).

Από την άλλη αν το δούμε από μία άλλη οπτική γωνία, το αθροιστικό ποσοστό Χρυσής Αυγής-ΚΚΕ-ΛΑ.Ε.+μικρών αριστερών κομμάτων, ένα ποσοστό σαφώς κάτω του 20%, δείχνει πως το αντι-ευρωπαϊκό δραχμόφιλο μπλοκ παραμένει μειοψηφία. Βέβαια κανείς δε ξέρει πως θα εκφραστεί αυτό το 35% που ψήφισε τον “όψιμα μνημονιακό” Σύριζα σε περίπτωση που βρεθούμε πάλι σε ρήξη με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και υπό το φάσμα του Grexit.

Από τα υπόλοιπα που σημάδεψαν τις χτεσινές εκλογές, αξίζει να αναφερθούν:

  • Το μέγεθος της αποχής που πλησίασε το 45%. Παρατηρώντας τα ποσοστά αποχής από το 2009 και μετά υπάρχει μία σαφής τάση αύξηση. Από το 30% των εκλογών του 2009, φτάσαμε γύρω στο 37-38% το 2012 και τώρα στο 45%. Οι λόγοι αυτής της αύξησης δεν είναι εύκολο να αποκρυσταλλωθούν. Μερικές πιθανές εξηγήσεις είναι η αδιαφορία των νέων γενιών, σε αντίθεση με τις γενιές που “φεύγουν”, ο μεγάλος αριθμός νέων που δουλεύει στο εξωτερικό, η απογοήτευση του κόσμου αλλά και η έλλειψη ισχυρού προσωπικού κινήτρου (“ρουσφέτι”) που έσπρωχνε αρκετό κόσμο στην κάλπη τον πάλιο καλό καίρο. Σίγουρα πάντως η μικρή συμμετοχή των Ελλήνων στις κρίσιμες στιγμές που διανύουμε, παρά τη δικαιολογία της εκλογικής κόπωσης, δεν είναι καθόλου καλό σημάδι για την αντιπροσωπευτική μας δημοκρατία.
  • Το νέο “Βατερλώ” των εταιριών δημοσκοπήσεων, που έχουν πλέον χάσει κάθε αξιοπιστία. Τώρα αν οι δημοσκοπήσεις είναι κατεθυνόμενες (πάντως η μικρή διαφορά που έδειχναν περισσότερο ωφέλησε το Σύριζα, αφού η προοπτική ενός πόλιτικου ντέρμπι συσπείρωσε τις δυνάμεις του) ή ο κόσμος τρολάρει τους δημοσκόπους, δε ξέρω καρδιές μου. Η σιωπηλή υποστήριξη πολλών ψηφοφόρων του Σύριζα σε αυτές τις εκλογές (σε αντίθεση με τον Ιανουάριο όπου ήταν πολύ περισσότερο εκδηλωτικοί) ίσως οδήγησε μεγάλο μέρος τους να μην απαντήσουν σε εταιρίες δημοσκόπησεων, μία άλλη πιθανή αιτία της αστοχίας των δημοσκοπήσεων να προβλέψουν το μέγεθος της νίκης του Σύριζα.
  • Η μη επανεκλογή του Ευριπίδη Στυλιανίδη, της Έλενας Ράπτη, του Τέρενς Κουίκ, του Γιώργου Ορφανου, των μεγαλοστελεχών του Σύριζα που πήγαν στη ΛΑ.Ε. και μερικών ακόμα τέτοιων προσωπικοτήτων για να πούμε και κανένα θετικό.

Καταλήγωντας, ο Αλέξης τα κατάφερε να καθαρίσει όλη την εσωκομματική αντιπολίτευση και να διατηρήσει τα ποσοστά του. Έδειξε για άλλη μία φορά πόσο καλός είναι στους τακτικισμούς, στην μικροπολιτική και το επικοινωνιακό παιχνίδι. Τώρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα για αυτόν (και δυστυχώς και για εμάς) γιατί πρέπει να κυβερνήσει. Να κάνει κάτι δηλαδή στο οποίο δεν έδειξε καθόλου καλά δείγματα στο πρώτο του επτάμηνο. Τραγικές επιλογές προσώπων, αδυναμία να προβλέψει τις οικονομικές επιπτώσεις των επιλογών του, ανικανότητα να αντιληφθεί τους συσχετισμούς στην διπλωματική-γεωπολιτική σκακιέρα και να παίξει τις καλύτερες για τη χώρα κινήσεις.

Πως να μην είμαι απαισιόδοξος λοιπόν καλές μου φίλες και φίλοι; Από τη μία δε διαφωνώ με αυτούς που λένε πως μία αριστερή κυβέρνηση θα περάσει πολύ πιο εύκολα τα επώδυνα μέτρα που προβλέπει το νέο Μνημόνιο (πολλά υπολείμματα των ανεφάρμοστων μέτρων των προηγούμενων μνημονίων). Όμως ακόμα και αν καταφέρουν να περάσουν τα μέτρα, η διαχειριστική ανεπάρκεια του προσωπικού από το οποίο στελεχώνει τις κυβερνήσεις του ο κ. Τσίπρας, η έλλειψη πίστης των στελεχών του Σύριζα στις μεταρρυθμίσεις καθώς και η επιμονή των νέων μέτρων στο αποτυχημένο μοντέλο της υψηλής φορολόγησης με κάνουν να πιστεύω πως θα ζήσουμε εκρηκτικές καταστάσεις τους μήνες που έρχονται.

Η λογική μου λέει (είπαμε εδώ δεν έχουμε internal information κρίνουμε με τη λογική και με βάση αυτά που φαίνονται, όσοι θέλετε θεωρίες και σενάρια συνωμοσίας να πάτε αλλού) πως το τελευταίο οχυρό του κρατικίστικου μεταπολιτευτικού μοντέλου, ο σημερινός Σύριζα, θα διαλυθεί τους επόμενους μήνες και θα υπάρξουν σημαντικές πολιτικές ανακατατάξεις. Το θέμα είναι η κατάρρευση του Σύριζα να μην παρασύρει μαζί της και τη χώρα. Κουράγιο και ψυχραιμία…

Ομάδα που κερδίζει, δεν αλλάζει...Oh, mon dieu...

Ομάδα που κερδίζει δεν αλλάζει και μετά τη νίκη πίνει και τις ουισκάρες της…

Τα λιμά στην αργκό των τεχνικών χαρτοπαιγνίων (πρέφα, μπιλότ, βίδα) είναι τα λιγότερο ισχυρά φύλλα της 32-άρας τράπουλας , το 7, το 8 και το 9.

Αυτή η λέξη μου ήρθε στο μυαλό παρακολουθώντας τους  αρχηγούς των πολιτικών κομμάτων που συμμετείχαν στο περιβόητο debate (ή ντιμπέη κατά τον ζώντα θρύλο της ελληνικής ποδοσφαιρικής προπονητικής).

Τυχαίνει κιόλας αυτήν την περίοδο να διαβάζω  δύο βιβλία που είχε εκδώσει η «Καθημερινή» στη σειρά «Ηγέτες» (επιμέλεια Θάνου Βερέμη) , ένα για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και ένα για τον Ιωάννη Μεταξά.

Μορφωμένοι αστοί και οι δυο τους, ήταν από τους καλύτερους της γενιάς τους. Ο πρώτος νομικός, ευρυμαθέστατος με κοσμοπολίτικο αέρα και εξαιρετικές επιδόσεις στους τομείς της διεθνούς διπλωματίας και της γεωστρατηγικής. Ο δεύτερος σπουδαγμένος στη φημισμένη στρατιωτική ακαδημία του Βερολίνου, ένας εξαιρετικός στρατιωτικός ο οποίος βοήθησε τη χώρα και σε άλλες κρίσιμες στιγμές πριν το έπος του 40′.

Δεν υπήρξαν αλάνθαστοι: μεγάλες οι ευθύνες αμφότερων για τον εθνικό διχασμό του 16’, αλλά και όταν ωρίμασαν δεν απέφευγαν πάντα την όξυνση των πολιτικών παθών. Το αποτυχημένο πραξικόπημα του Βενιζέλου το 35’ συνέβαλε με τον τρόπο του στη δικτατορία του Μεταξά την επόμενη χρονιά.

Όμως, αν δει κανείς τη συνολική εικόνα, επρόκειτο για εξαιρετικά ικανούς ηγέτες που προσέφεραν πολλά στην πατρίδα. Οι μεγάλες νίκες στους βαλκανικούς πολέμους, η σύναψη σωστών συμμαχιών κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, οι μεγάλες διπλωματικές επιτυχίες όπως η συνθήκη των Σεβρών του 1920, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση και τα έργα εκσυγχρονισμού της περιόδου 1928-1932, πιστώνονται όλα στο μεγάλο ηγέτη των Φιλελευθέρων. Αντίστοιχα, η ίδρυση του ΙΚΑ (ο νόμος είχε ψηφιστεί επί Βενιζέλου, αλλά εφαρμόστηκε αργότερα), οι πρώτες συλλογικές συμβάσεις και η θέσπιση κατώτατου ημερομισθίου, τα μεγάλα οχυρωματικά έργα στα βόρεια σύνορα της χώρας, η καθιέρωση της δημοτικής στη στοιχειώδη εκπαίδευση και η έκδοση της νέο-ελληνικής γραμματικής από το Μανόλη Τριανταφυλλίδη, φέρουν τη σφραγίδα του Ιωάννη Μεταξά.

Έχοντας φρέσκες στο μυαλό μου τις εντυπώσεις από το βίο και την πολιτεία των δύο αυτών μεγάλων ηγετών, καταλαβαίνετε πόσο έντονη ήταν η αντιθεση που ένιωσα βλέποντας ποιοι ζητάνε σήμερα τη ψήφο μας.

Ο θλιβερός Τσίπρας που «πάλεψε, αλλά δεν τα κατάφερε» , ο Βαγγέλας ο ΟΝΝΕΔίτης που το παίζει παιδί του λαού, η περιορισμένων πνευματικών δυνατοτήτων Φώφη, ο άχρωμος Σταύρος με τα φτωχά του ελληνικά, ο πατριδοκάπηλος λαϊκιστής Καμμένος και τα δύο απολιθώματα του σταλινισμού.

Δε χρειάζονταν το debate για να καταλάβουμε πόσο χαμηλού επιπέδου είναι το πολιτικό προσωπικό της χώρας στην πιο κρίσιμη περίοδο της μεταπολιτευτικής ιστορίας. Όμως, βλέποντας τους όλους μαζεμένους, ήταν σαν να βλέπεις την κατάντια του πολιτικού (και όχι μόνο) συστήματος συμπυκνωμένη σε μία τηλεοπτική οθόνη.

Οι ηγέτες των ελληνικών πολιτικών κομμάτων είναι ζωντανές αποδείξεις ενός συστήματος που έχει σαπίσει και αργοπεθαίνει. Λαμβάνοντας υπόψη την ανεπάρκεια τους σε συνδυασμό με τις τρομακτικές απαιτήσεις των καιρών, πως να μην είμαι απαισιόδοξος για αυτά που μας περιμένουν; Όμως, λέω όμως, υπάρχει και κάτι θετικό σε όλη αυτή τη θλιβερή ατμόσφαιρα (για να μην πάθουμε κατάθλιψη, είναι επικίνδυνος μήνας ο Σεπτέμβρης), η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση…

Λαφαζάνης Παναγιώτης:

Γεννημένος το 1951. Τελειόφοιτος Μαθηματικού. Από το 1974 κομματικός υπάλληλος του ΚΚΕ. Από το 1992 εργοδότης του είναι ο «Συνασπισμός της αριστεράς και της προόδου». Το 2000 εκλέγεται πρώτη φορά βουλευτής. Η συνέχεια πάνω-κάτω γνωστή στους περισσότερους.

Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Ανδρουλάκης, από τις ένδοξες ημέρες της ΚΝΕ του 70'

Αλαβάνος, Λαφαζάνης, Ανδρουλάκης, από τις ένδοξες ημέρες της ΚΝΕ του 70′

Στρατούλης Δημήτριος:

Γεννημένος το 1958. Αυτός, σε αντίθεση με τον αρχηγό, κατάφερε να τελειώσει τη Νομική. Σύμφωνα με το βιογραφικό του από την ιστοσελίδα του:

«Εργάζεται στην Υποδιεύθυνση Εργατικών Θεμάτων του ΟΤΕ.»

Μα καλά ακόμα εργάζεται, δεν υπάρχει ασυμβίβαστο τώρα που είναι βουλευτής; Μα γιατί πότε εργάστηκε ο κ. Στρατούλης αγαπητοί; Πρόκειται περί τυπικού αργομίσθου συνδικαλιστή εδώ και χρόνια, έχουμε και εμείς τις πηγές μας στον ΟΤΕ και γνωρίζουμε κάποια πράγματα. Τώρα αν συνεχίζει να πληρώνεται από τον ΟΤΕ όσο είναι βουλευτής δεν το γνωρίζω. Ελπίζω πως όχι αλλά ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος, έχει και δύο παιδάκια ο κ. Στρατούλης πώς θα τα μεγαλώσει ο καημένος στους χαλεπούς καιρούς των μνημονίων; Κατά τα άλλα ο κ. Στρατούλης στο πλούσιο βιογραφικό του μας πληροφορεί πως επίσης:

«Διετέλεσε μέλος της Εθνικής Επιτροπής Επιτροπής για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου . 

Δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο Ελληνικό Κοινωνικό Φόρουμ.

Διετέλεσε, ως εκπρόσωπος των εργαζομένων, μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου ΟΤΕ, της Αντιπροσωπευτικής Συνέλευσης Κοινωνικού Ελέγχου του ΟΤΕ καθώς επίσης μέλος της Διοίκησης της ΓΣΕΕ, Γραμματέας Κοινωνικής Πολιτικής της. 

Συγγραφέας, του βιβλίου «Οι εργασιακές σχέσεις στη δίνη του νεοφιλελεύθερου τυφώνα» (Ελληνικά Γράμματα, 2005) και του συλλογικού βιβλίου «Ανεργία και Απασχόληση στην Ελλάδα» (Σύγχρονη Εποχή, 1991)»

Ο κ. Στρατούλης μαζί με τον τραπεζικό του εφάπαξ του ενός εκατομμυρίου ευρώ κ. Τσουκαλά. Άξια τέκνα των 80s, τυπικοί εκπρόσωποι της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς

Ο κ. Στρατούλης μαζί με τον τραπεζικό του εφάπαξ του 1 εκ. ευρώ κ. Τσουκαλά. Άξια τέκνα των 80s, τυπικοί εκπρόσωποι της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς

Λεουτσάκος Ευστάθιος

Όπως μαθαίνουμε από το βιογραφικό του από την ιστοσελίδα www.vouliwatch.gr :

«Γεννήθηκε και μεγάλωσε στα μανιάτικα του Πειραιά, στην Αγία Σοφία. Τελείωσε το νυχτερινό γυμνάσιο του Πειραιά και αποφοίτησε από τη Σχολή Εμπορικού Ναυτικού.

Από τα μαθητικά του χρόνια εντάχθηκε στις γραμμές της αριστεράς και ανέπτυξε έντονη κοινωνική και συνδικαλιστική δράση. Eξελέγη στη διοίκηση του Εργατικού Κέντρου Πειραιά, όπου αναδείχθηκε, διαδοχικά, στις θέσεις του Γενικού Γραμματέα και του προέδρου του Εργατικού Κέντρου Πειραιά. Επίσης, ήταν μέλος της διοίκησης της ΓΣΕΕ.

Διετέλεσε μέλος της κεντρικής επιτροπής του ΚΚΕ και συμμετείχε ενεργά και στο χώρο της αυτοδιοίκησης. Εξελέγη δημοτικός σύμβουλος ενώ στη συνέχεια διετέλεσε Αντιδήμαρχος Πειραιά.»

Οι τρεις παραπάνω κύριοι είναι ο επικεφαλής, ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος και ο γενικός γραμματέας της νεοσύστατης «Λαϊκής Ενότητας», του σχηματισμού που φιλοδοξεί να διαδεχτεί τον πάλαι ποτέ αντιμνημονιακό Σύριζα.

Δεν είναι διόλου τυχαίο πως στο αριστερό αυτό μόρφωμα ηγούνται άνθρωποι που δεν έχουν δουλέψει σε παραγωγική εργασία ούτε μισή μέρα στη ζωή τους. Κομματικοί υπάλληλοι και συνδικαλιστές, με συμμετοχή στα κοινά που εξαργυρώθηκε κάποια στιγμή με βουλευτική έδρα. Οι τρεις αυτοί κύριοι που παρουσιάσαμε παραπάνω είναι κλασικοί εκπρόσωποι της «Αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς», ενός ιδιότυπου πολιτικού φαινομένου της μετά το 1981 Ελλάδας.

Ήταν, λοιπόν, το 1981 η χρονιά σταθμός για την ελληνική αριστερά. Μπορεί το ΚΚΕ να νομιμοποιήθηκε το 1974, όμως ο κρατικός μηχανισμός δεν έπαψε να είναι εχθρικός προς τους Έλληνες αριστερούς. Αυτό θα αλλάξει ουσιαστικά κατά την πρώτη οκταετία του Πα.Σο.Κ. Αναγνωρίζεται η Εθνική Αντίσταση, αποκαθίσταται το κοινωνικό κύρος των αριστερών και παύει ο έλεγχος «κοινωνικών φρονημάτων» για όσους προσλαμβάνονται στον (ή παίρνουν δουλειές από τον) κρατικό μηχανισμό.

Όπως κατά κανόνα συμβαίνει στη χώρα μας, η μετάβαση στη νέα κατάσταση γίνεται με υπερβολικό τρόπο. Οι κυνηγημένοι του παρελθόντος, γίνονται οι ιδεολογικοί κυρίαρχοι στο νέο σκηνικό. Η ελληνική αριστερά εξαργυρώνει τις διώξεις του παρελθόντος με την πλήρη ασυλία της στο καθεστώς ασυδοσίας που εγκαθιδρύει ο Ανδρέας Παπανδρέου. Πλέον οι αριστεροί έχουν δικαιώματα, τα οποία όμως δεν συνοδεύονται από τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Όποιος τους κάνει κριτική ή επιχειρεί να τους ελέγξει κατηγορείται για ολίσθηση σε αυταρχικές πρακτικές.

Δεν είναι τυχαίο πως το Πασοκ εκτός από τους «πρασινοφρουρούς» θα φροντίσει τη δεκαετία του 80′ να διορίσει μεγάλο αριθμό μελών του ΚΚΕ και του ΚΚΕ εσωτερικού. * Παράλληλα, το παλιό αυταρχικό καθεστώς αντικαθίσταται από ένα καθεστώς πλήρους ασυδοσίας. Οι σχολικοί επιθεωρητές και άλλα όργανα ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων καταργούνται με το σκεπτικό πως μέχρι τώρα έκριναν με κομματικά κριτήρια. Οι συνδικαλιστές αποκτούν πρωτόγνωρα και προκλητικά προνόμια.

Έτσι, εντός του πλαισίου της Πασοκικής ασυδοσίας των 80s συντελέστηκε ο πλήρης ηθικός εκμαυλισμός της ελληνικής αριστεράς. Από μία παράταξη που είχε συνηθίσει στην παρανομία και στην υποστήριξη των outsiders του δεξιού αυταρχικού καθεστώτος, μετατράπηκε σε μία παράταξη που άρχισε να απολαμβάνει τους πόρους του συστήματος με τρόπο εντελώς αναξιοκρατικό. Έγινε και αυτή μέρος του πελατοκεντρικού συστήματος, κρατώντας όμως τις ιδεολογικές αναφορές της και τον καταγγελτικό της λόγο για να διατηρεί ξεχωριστό πολιτικό στίγμα από τα δύο μεγάλα κόμματα.

Όμως, πέρα από τα αριστερά συνθήματα, η ελληνική αριστερά των τελευταίων 30 χρόνων ελάχιστα νοιάστηκε επί της ουσίας για τους πραγματικά αδύνατους. Το κύριο μέρος της ενέργειας της αναλώθηκε στην άκριτη υποστήριξη κάθε συνδικαλιστικού και συντεχνιακού αιτήματος. Έτσι ευνοήθηκαν στο μέγιστο αυτοί που ανήκαν σε δυνατά σωματεία (ΔΕΚΟ, ΟΤΟΕ κ.λπ.) ή σε ισχυρές συντεχνίες (συμβολαιογράφοι, φαρμακοποιοί, δικηγόροι, μηχανικοί , γιατροί ΕΣΥ-ΙΚΑ κ.λπ.).  Το γεγονός πως πολλά (τα περισσότερα…) αιτήματα των παραπάνω κλάδων ήταν επιβαρυντικά για την πλειοψηφία του κοινωνικού συνόλου και απλά καβάτζωναν με προκλητικό τρόπο του ευνοούμενους του νέου συστήματος ουδόλως απασχόλησε την ελληνική αριστερά. Η αριστερά υπήρχε απλά για να ζητάει για όλους, χωρίς να την απασχολεί αν το αξίζουν και αν είναι κοινωνικά δίκαιο. Εξάλλου από τη θέση της αντιπολίτευσης όλα είναι εύκολα, συντάσσεσαι με κάθε «λαϊκό αίτημα» και αφήνεις αυτούς που κυβερνάνε να βρούνε λύσεις.

Για να προλάβω το συνήθη αντίλογο, σαφώς και δεν είναι η ελληνική αριστερά πρωταίτια για το δημοσιονομικό εκτροχιασμό των προηγουμένων ετών, αφού δεν κυβέρνησε στα χρόνια του «μεγάλου πάρτι». Όμως φέρει τεράστια ηθική ευθύνη γιατί χειροκρότησε τις περισσότερες ενέργειες των τότε κυβερνήσεων που μας έφεραν στη σημερινή κατάντια. Γιατί επηρεάστηκε από τον παπανδρεϊκό λαϊκισμό και τον υιοθέτησε στον πολιτικό της λόγο. Γιατί η ευμάρεια που ήρθε μέσω των ευρωπαϊκών πόρων άμβλυνε τελείως τα ηθικά αντανακλαστικά της. Γιατί εναρμονίστηκε πλήρως με τη νοοτροπία της τζάμπα μαγκιάς που κυριάρχησε ολοκληρωτικά τα τελευταία 35 χρόνια.

Κάτοικος UK, με καταθέσεις σε βρετανικές λίρες και υπέρμαχος του να μετατραπούν τα ευρώ των Ελλήνων μικροκαταθετών σε δραχμές. Κώστας Λαπαβίτσας, από τους πιο σιχαμερούς εκπροσώπους της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς....

Καθηγητής σε πανεπιστήμιο του Ηνωμένου Βασιλείου, με καταθέσεις σε βρετανικές λίρες, επιθυμεί διακαώς να δραχμοποιήσει τις αποταμιεύσεις των Ελλήνων μικροκαταθετών. Κώστας Λαπαβίτσας, από τους πιο σιχαμερούς εκπροσώπους της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς….

Σήμερα το κόμμα της Λαϊκής Ενότητας είναι ο τυπικότερος εκπρόσωπος της αριστεράς της τζάμπα μαγκιάς. Αφού ο πρωθυπουργός, έστω και την ύστατη στιγμή, μπήκε στο μνημονιακό club για να γλιτώσει τη χώρα από τα χειρότερα, οι τζάμπα μάγκες εγκαταλείπουν το καράβι και το παίζουν αγνοί και άσπιλοι. Οι περισσότεροι τους κρατικοδίαιτοι και κομματικοδίαιτοι κηφήνες που δεν έχουν ιδέα από αγορά, από παραγωγή, από ανταγωνισμό και από επιχειρηματικότητα. Ξέρουν καλά, όμως, να πουλάνε αντι-μνημονιακά φούμαρα, όπως κάποτε πουλούσαν οι κ.κ. Σαμαράς και Τσίπρας. Τώρα που αυτοί κυβέρνησαν και εκτέθηκαν ψηφίζοντας επάρατα μνημονιακά μέτρα, οι τζάμπα μάγκες προσδοκούν να μαζέψουν ψήφους από ένα μονίμως προδομένο ακροατήριο.

Παιδί των ανέμελων 80s, η αριστερά της τζάμπα μαγκιάς μεγάλωσε σε ένα εξαιρετικά ευνοϊκό περιβάλλον. Ο φτηνός δανεισμός και οι επιδοτήσεις της ΕΟΚ «αξιοποιήθηκαν» ως επί το πλείστον για αθέμιτο πλουτισμό επιτήδειων, μαζικούς διορισμούς στο Δημόσιο, αύξηση της εσωτερικής κατανάλωσης. Σήμερα, μετά από πέντε χρόνια ύφεσης και με τη χώρα ακόμα να μη μπορεί να σταθεί στα πόδια της, το πλαίσιο είναι τελείως διαφορετικό. Και αν λάβουμε υπόψη μας τους κραδασμούς που προκαλούν διεθνώς η κινεζική κρίση και το κύμα μεταναστών προς τις χώρες της Ε.Ε. , τα πράγματα αναμένεται να γίνουν ακόμα πιο δύσκολα. Δεν είναι εποχές πια για τζάμπα μάγκες, είτε δεξιούς είτε αριστερούς. Εν’ όψει και των επικείμενων εκλογών, ελπίζουμε πως ο ελληνικός λαός, μετά τα όσα τραγικά έγιναν επί κυβέρνησης Συριζανέλ, έχει αρχίσει να το αντιλαμβάνεται…

υ.γ. Το άρθρο αυτό αποτελεί το τρίτο μέρος μίας άτυπης τριλογίας άρθρων για την ελληνική αριστερά, όπως έχει εξελιχθεί σήμερα μετά από διεργασίες δεκαετιών. Τα άλλα δύο άρθρα είναι : «Ο δύσκολος δρόμους προς μία Αριστερά του Κυρίου και των νοικοκυραίων» και «Η Αριστερά της στείρας άρνησης«. Πιστεύω πως στα τρία άρθρα αυτά υπάρχουν αρκετά ενδιαφέροντα σημεία που ίσως στο μέλλον αποτελέσουν πρώτη ύλη για κάποιον που ξέρει να γράφει και να συνοψίζει καλύτερα από εμένα.

* Ο γνωστός αρθρογράφος Κώστας Στούπας πρόσφατα έγραψε σε ανάρτηση του στο fb πως, ως νεολαίος του Ρήγα Φεραίου, είχε δεχτεί πρόταση από τον καθοδηγητή του να πάει για σπουδές στη Ρουμανία, με τη δέσμευση πως μετά θα του έβρισκαν μία θέση στο ελληνικό Δημόσιο, ενδεικτικό του κλίματος που επικρατούσε στην πρώτη οκταετία του Πασόκ…

«Έκανα ό,τι μπορούσα», είπε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός αναφερόμενος σε όσα έγιναν από την 25η Ιανουαρίου μέχρι σήμερα.

Δεν αμφιβάλλω περί αυτού αγαπητέ Αλέξη, ό,τι μπορούσες έκανες, φτάνοντας τον καλοζωισμένο εαυτούλη σου στα όρια του: μάλλον δεν είναι ράδιο-αρβύλα αυτά που γράφτηκαν για είσοδο σου σε νοσοκομείο (-α) λόγω κρίσεων πανικού.

Όμως, είμαι επίσης απόλυτα πεπεισμένος πως αυτά που μπορείς είναι εξαιρετικά λίγα. Είσαι ένα παιδί του κομματικού σωλήνα με περιορισμένους μορφωτικούς ορίζοντες, δε νιώθεις γρι από γεωπολιτική και διεθνείς συσχετισμούς, δεν καταλαβαίνεις χριστό από οικονομία-επιχειρηματικότητα και δεν ξέρεις να επιλέγεις συμβούλους και συνεργάτες (οι επιλογές σου το τελευταίο επτάμηνο το μαρτυρούν περίτρανα…).

Κάνεις σήμερα το ξεκαθάρισμα στο κόμμα σου που έπρεπε να είχες κάνει από το 2012, οπότε φάνηκε πως κάποια στιγμή θα έρθεις στην εξουσία. Για να ξεφορτωθείς πλατφόρμες-συνιστώσες και λοιπές δυνάμεις της παράνοιας σέρνεις τον τόπο σε άλλη μία εκλογική αναμέτρηση με μεγάλο κόστος. Δεν ήξερες πως λαφαζάνηδες και ευρωπαϊκή πορεία μαζί δε γίνεται; Το ήξερες αλλά ήθελες ως αντιπολίτευση να έχεις συσπειρωμένο το κόμμα γιατί, κακά τα ψέματα, αυτοί οι κομμουνιστογενείς είναι που κατεβαίνουν στους δρόμους; Όπως και να έχει φταις.

Σύρθηκες πίσω από τις παλαβομάρες του ναρκισσιστή γκουρού επί πέντε μήνες, πως τάχα μου οι Ευρωπαίοι θα έκαναν πρώτοι πίσω στο “chicken game”. Τελικά έκανες πίσω εσύ, όταν αντίκρισες την κόλαση της δραχμής και μπήκες όψιμα στο club των «μνημονιακών» (με ασύγκριτα μεγαλύτερο κόστος από ότι αν το έκανες το Φεβρουάριο αντί της βλακώδους συμφωνίας-γέφυρας…). Εγκλωβισμένος στη διαπραγμάτευση δεν κυβέρνησες πλην ελάχιστων περιπτώσεων κατά κανόνα αρνητικών (Μπαλτάς στην Παιδεία, νόμος Παρασκευόπουλου, επαναπροσλήψεις στο Δημόσιο, στελέχωση με κομματόσκυλα του κρατικού μηχανισμού κ.α.). Οδήγησες την οικονομία σε μαρασμό και έδωσες τη χαριστική βολή στην εγχώρια επιχειρηματικότητα με το δημοψήφισμα και τα capital controls που αυτό προκάλεσε.

Και σήμερα ζητάς ξανά τη ψήφο μας. Επικαλούμενος τις «μάχες» και τον «αγώνα» που έδωσες. Με ποιο αποτέλεσμα τελικά; Και παραδεχόμενος πως «Φτάσαμε είναι η αλήθεια σε καταστάσεις οριακές για το λαό και την οικονομία.» Μήπως δεν έπρεπε επ’ ουδενί να φτάσουμε σε αυτές τις καταστάσεις Αλέξη; Μήπως δεν κάνει να παίζουμε με τέτοια πράγματα γιατί καμία φορά οι συνέπειες μπορεί να γίνουν ανεξέλεγκτες;

Ναι αλλά, όπως είπες χθες:

«Κάναμε, όμως, την υπόθεση της Ελλάδας παγκόσμια υπόθεση. Κάναμε την αντίσταση του λαού μας σημαία και κίνητρο πάλης για άλλους ευρωπαϊκούς λαούς. Και η Ευρώπη δεν είναι ίδια μετά το δύσκολο αυτό εξάμηνο.»

Σίγουρα δεν είναι πια ίδια Αλέξη. Το παράδειγμα της Ελλάδος για το που μπορεί να οδηγήσουν μία χώρα ακραία αριστερά ή εθνικιστικά κόμματα (ή ο συνδυασμός τους ακόμα χειρότερα, όπως ισχύει για την περίπτωση Συριζανελ) όταν κληθούν να κυβερνήσουν, έχει γίνει πλέον  μάθημα στους λαούς της Ευρώπης. Ήδη οι Podemos πέφτουν στις δημοσκοπήσεις και ο ηγέτης τους πανικόβλητος τρέχει να διαχωρίσει τη θέση του από τον Τσίπρα…

Παρ’ όλα αυτά, εντός της χώρας, είσαι και θα παραμείνεις ο κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Γιατί οι αντίπαλοι σου (Βαγγέλης, Φώφη και ο «επικεφαλής» ο Σταύρος) είναι εξίσου της πλάκας με εσένα. Και γιατί έχεις το πλεονέκτημα ότι είσαι νέος και δεν κουβαλάς (ακόμα…) τα αμαρτήματα των προηγουμένων.

Δε ξέρω τι θα βγει (και) από αυτές τις εκλογές, κρίνοντας με βάση τα προηγούμενα αποτελέσματα δεν είμαι αισιόδοξος. Υποτίθεται πως θα είναι καλό το ότι ο Σύριζα θα ξεκαθαρίσει από αρκετούς παλαβιάρηδες (ρίξτε μία ματιά στους 29 βουλευτές που στηρίζουν Λαφαζάνη). Από την άλλη όμως με ποιους θα κυβερνήσει η νέα κυβέρνηση με κορμό τον Σύριζα; Υποσχέθηκες Αλέξη πως:

«Μπροστά μας έχουμε ακόμα να δώσουμε πολλές δύσκολες μάχες, αυτή τη φορά εντός της χώρας.

Η μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς, που μόλις άρχισε.

Η μάχη για να πληρώσουν επιτέλους οι αιωνίως κερδισμένοι, που κανείς μέχρι τώρα δεν τόλμησε να αγγίξει.

Η μάχη για την απόδοση δικαιοσύνης σε όσους μέχρι τώρα βρίσκονται υπεράνω των νόμων.

Η μάχη κατά της φοροδιαφυγής, για ένα δίκαιο και σταθερό φορολογικό σύστημα.

Η μάχη των μαχών για να αλλάξουμε το κράτος, ούτως ώστε να γίνεται κάθε μέρα πιο αποτελεσματικό. Πιο φιλικό για τον πολίτη. Πιο εχθρικό για το ρουσφέτι, τον κομματισμό, και τη διαφθορά.»

Με ποιους θα γίνουν τα παραπάνω Αλέξη; Με τους Κατρούγκαλους, τους Βούτσηδες, τους Μητρόπουλους και τους Τσουκαλάδες; Ή με τον Καμμένο, τον Τέρενς και το Νικολόπουλο;

«Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις ζήσαμε ακόμα, εγκλωβισμένοι στη μέγγενη της διαπραγμάτευσης», είπες σε μία αποστροφή του διαγγέλματος σου Αλέξη. Ποιόν δουλεύεις Αλέξη; Αν εξαιρέσεις το θρίλερ των capital controls,  η περίοδος της «διαπραγματευτικής μέγγενης» ήταν σχετικά ανέφελη. Το καλοκαίρι που, λόγω καιρού και τουρισμού, αμβλύνει τα προβλήματα, φτάνει στο τέλος του. Οι επόμενοι μήνες με εφαρμογή νέων μέτρων και πληρωμές φόρων προβλέπονται εξαιρετικά δύσκολοι.  Το ξέρεις, δε γίνεται να είσαι τόσο ανόητος, για αυτό και σπεύδεις να κάνεις εκλογές πριν νιώσει ο κόσμος την «ομορφιά» των ημερών που έρχονται…

Κλείνοντας, ίσως το μόνο αισιόδοξο που μπορεί να βγάλουν αυτές οι εκλογές είναι το να μπει ο Λεβέντης στη Βουλή. Εκεί καταντήσαμε…

Και τελικά μετά από περίπου πέντε μήνες διαπραγματευτικού…αυνανισμού φτάσαμε εκεί που περιμέναμε όσοι έχουμε μια κάποια προϊστορία στο χώρο της ελληνικής αριστεράς.

Αδιέξοδο στην εύρεση τομής μεταξύ ευρωπαϊκών απαιτήσεων και κανόνων από τη μία και προεκλογικών δεσμεύσεων και εσωκομματικών συνιστωσών από την άλλη. Το ξέραμε όλοι πως η εξίσωση δεν έβγαινε, ο κ. Τσίπρας έπρεπε να σπάσει αυγά, πράγμα που απέφευγε συστηματικά τα τελευταία δύο χρόνια, μαζεύοντας κάθε καρυδιάς καρύδι και προσπαθώντας να ικανοποιήσει τους πάντες για τα πάντα.

Η λογική έλεγε πως θα πήγαινε γρήγορα σε μία συμφωνία, βελτιωμένη σε σχέση με αυτά που προδιαγραφόταν στο περιβόητο email Χαρδούβελη. Στη συνέχεια, λόγω της αναπόφευκτης εσωκομματικής ρήξης, προκήρυξη νέων εκλογών με λίστα, άνετη επικράτηση και ξεκαθάρισμα του κόμματος από πλατφόρμες, συνιστώσες λαπαβίτσες και λοιπούς ακραίους.

Όμως, για εμάς που έχουμε φάει με το κουτάλι την ελληνική αριστερά, γνωρίζουμε πως είναι δύσκολο να ερμηνευθεί με όρους κοινής λογικής. Οι ιδεοληψίες, τα απωθημένα του Εμφυλίου, η μεσσιανική αντίληψη για το ρόλο της στην κοινωνία, το ατυχές σμίξιμο της με τον εθνο-λαϊκισμό και τον αντιδυτικισμό καθώς και η πλήρης διάβρωση από την επέλαση της πασοκαρίας από τις αρχές του 80 είναι βασικές παράμετροι που προσδιορίζουν την ιδιαιτερότητα της αυτήν. Προσθέστε στα παραπάνω και έναν ακατάλληλο ηγέτη, δημιούργημα του κομματικού σωλήνα και των καταλήψεων σε λύκεια-πανεπιστήμια και νομίζω πως γίνεται πιο κατανοητό γιατί μας έφτασαν σε αυτό το σημείο.

Προτίμησε λοιπόν ο κ. Τσίπρας τη ρήξη με τους εταίρους, παρά τη ρήξη με το κόμμα του. Γιατί ξέρει πως δεν έχει τις ικανότητες να επιβιώσει πολιτικά εκτός του στενού κομματικού πυρήνα που τον ανέθρεψε. Έτσι μετά από πέντε μήνες επιθετικής ρητορικής (που αποξένωσε τη χώρα στο διεθνές προσκήνιο) και αντι-ευρωπαϊκής προπαγάνδας για εσωτερική κατανάλωση, βρήκε την εύκολη λύση για να βγει από το αδιέξοδο του. Και επειδή δεν έχει την αξιοπρέπεια και την εντιμότητα να αναλάβει αυτός την ευθύνη για τη δύσκολη απόφαση που πρέπει να λάβει, πετάει το μπαλάκι στο λαό, παίζοντας το παράλληλα και μεγάλος δημοκράτης.

Φανταστείτε τον Ελευθέριο Βενιζέλο να έλεγε το 1916, «Παιδιά ας κάνουμε ένα δημοψήφισμα, να ψηφίσει ο λαός ποιος έχει δίκιο ο βασιλιάς ή εγώ». Ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, όταν ο αντιδυτικισμός ήταν πάλι στο φόρτε του  λόγω χούντας-κυπριακού, να έλεγε ας κάνουμε δημοψήφισμα για την ένταξη της χώρας στην ΕΟΚ.

Οι μεγάλοι ηγέτες παίρνουν πάνω τους τις μεγάλες και δύσκολες αποφάσεις. Αυτοί έχουν τη γνώση και την πληροφόρηση, δε μπορούν να μεταθέτουν την ευθύνη στον αγρότη, το ψαρά ή την νοικοκυρά. Πολύ περισσότερο όταν, όπως στην περίπτωση του κ. Τσίπρα, το δίλημμα στο οποίο βάζουν την ελληνική κοινωνία είναι αποτέλεσμα της δικής τους κακής τακτικής.

Πέραν των παραπάνω που αφορούν την ηγετική επάρκεια και την πολιτική εντιμότητα του κ. Τσίπρα, το δημοψήφισμα έχει δύο σημαντικότατες παρενέργειες για την ελληνική κοινωνία. Την πρώτη ήδη τη βλέπουμε στις ουρές στις τράπεζες και στα βενζινάδικα που θυμίζουν τριτοκοσμική χώρα. Η οικονομία στηρίζεται στην ύπαρξη κλίματος εμπιστοσύνης και στη ψυχολογία των μαζών. Με το πυροτέχνημα του δημοψηφίσματος τα παραπάνω κλονίστηκαν συθέμελα. Οι επιπτώσεις μπορεί να είναι ανεξέλεγκτες σε σημείο που ακόμα και την…dream team των αρίστων σε κάθε τομέα να φέρεις να κυβερνήσει, να μη μπορούν να κάνουν τίποτε. Αυτά βέβαια είναι δύσκολο να τα αντιληφθούν οι κομισάριοι – δημιουργήματα του κομματικού θερμοκηπίου, όπως ο κ. Τσίπρας. Προς το παρόν ξέρουμε μόνο για capital controls του ύψους των 60 ευρώ. Στην Κύπρο τους πήρε δύο χρόνια για φύγουν από αυτό το φαύλο κύκλο και αυτό χάρη στη ψυχραιμία που έδειξε η κυπριακή κοινωνία και το κυπριακό πολιτικό σύστημα. Εδώ, με τις παρούσες συνθήκες υπάρχει κανείς σοβαρός άνθρωπος που πιστεύει πως η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα μπορούν να διαχειριστούν αυτή την τόσο αρνητική εξέλιξη;

Η δεύτερη παρενέργεια είναι πως μεταθέτοντας την ευθύνη στο λαό, οξύνεται ο ήδη εμφανής διχασμός που έχει αναπτυχθεί στην ελληνική κοινωνία. Ευτυχώς, μεγάλο μέρος του διχασμού και της έντασης εκτονώνεται στο…facebook και τα social media, οπότε έστι δεν έχουμε ακόμα εκτεταμένα φαινόμενα βίας. Όμως, αν οξυνθούν τα οικονομικά προβλήματα και φτωχοποιηθούν περαιτέρω τμήματα της κοινωνίας, κανείς δε ξέρει αν θα μπορέσει να συγκρατηθεί η βία και η ένταση μόνο εντός διαδικτύου…

Στο εφιαλτικό σκηνικό του διχασμού που έχει στηθεί, είναι σημαντικό να δούμε ποιες δυνάμεις αναμετρώνται την Κυριακή 5 Ιουλίου. Από τη μία μεριά το σοσιαλφασιστικό μπλοκ που αποτελείται από μεγάλος μέρος των ψηφοφόρων του Σύριζα, τους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής, του Καμμένου και μέρος των ψηφοφόρων του ΚΚΕ που θα αψηφήσουν την κομματική γραμμή. Από την άλλη οι ψηφοφόροι των κομμάτων του φιλο-ευρωπαϊκού τόξου (ΝΔ-Ποτάμι-Πασόκ-Ένωση Κεντρώων, εναπομείνασα Δημ. Αρ.).

Το ενδιαφέρον είναι πως στο μεγάλο ΟΧΙ που μας παροτρύνει ο κ. Τσίπρας πρωτοστατούν οι ακραίες φωνές του κόμματος του, οι Χρυσαυγίτες και οι εθνικιστές. Το πλέον καθυστερημένο και οπισθοδρομικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας δηλαδή. Ένας κόσμος που τα πολιτικά του επιχειρήματα περιορίζονται στα: γερμανοτσολιάδες, προσκυνημένοι, δωσίλογοι, ουστ, κωλοευρωπαίοι, λατρεία για αυταρχικά καθεστώτα τύπου Ρωσίας και λοιπά που θα ήταν γραφικά αν δεν επηρέαζαν τόσο το μέλλον μας σε αυτή τη χώρα. Είναι και αυτό άλλο ένα «επίτευγμα» της τραγικής περσόνας που παριστάνει τον πρωθυπουργό της χώρας.

Από την άλλη πλευρά, τα δύο μεγάλα προβλήματα του φιλο-ευρωπαϊκού μπλοκ είναι 1ον) πως στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό σε δύο κόμματα που έχουν απαξιωθεί στη συνείδηση του ελληνικού λαού και 2ον) το ότι οι ευρωπαίοι εταίροι μας έχουν λοιδορηθεί και συκοφαντηθεί συστηματικά από τα εγχώρια ΜΜΕ που χρόνια τώρα χαϊδεύουν τον εγχώριο εθνο-λαϊκισμό.

Κανείς δε ξέρει τι θα γίνει. Από τη μια είναι η οργή, η κούραση από τα τόσα χρόνια σε τέλμα, η απόγνωση αλλά και ο ζαμανφουτισμός μέρους της κοινωνίας. Από την άλλη είναι η νηφάλια σκέψη και ο φόβος. Περισσότερο το δεύτερο είναι αυτό που θα προσελκύσει τον περισσότερο κόσμο στο ΝΑΙ. Και θα προσελκύσει πολύ κόσμο που τώρα φωνάζει, γιατί κατά βάθος ο μέσος Έλληνας δεν είναι επαναστάτης αλλά συντηρητικός και βολεψάκιας. Από την άλλη όμως πόσον καιρό μπορεί να αντέξει ένας λαός χωρίς ελπίδα;

Δε θέλω να κάνω προβλέψεις για το αποτέλεσμα, κάθε ημέρα που περνάει θα αλλάζουν σημαντικά τα δεδομένα και οι συσχετισμοί. Λογικά οι ημέρες που περνάνε θα είναι προς όφελος του ΝΑΙ. Ίσως η κυβέρνηση να καταρρεύσει πριν φτάσουμε στο δημοψήφισμα. Ακόμα και αν φτάσουμε στο δημοψήφισμα, η κατάσταση της δημόσιας διοίκησης σε συνδυασμό με την απειρία των κυβερνώντων, προοιωνίζουν πως θα εμφανιστούν πολλά οργανωτικά προβλήματα. Υπάρχει και η πιθανότητα ένστασης όσον αφορά τη συνταγματικότητα του δημοψηφίσματος.

Αντίθετα με τις προγνώσεις για το αποτέλεσμα, το διακύβευμα του δημοψηφίσματος είναι ξεκάθαρο: παραμονή ή όχι στην Ευρωζώνη. Οι συριζαίοι έχουν βαλθεί να μας πείσουν πως δεν είναι έτσι, όμως δε συμφωνεί κανείς στην Ευρώπη μαζί τους, πέραν κάτι λαϊκιστών εθνικιστών και περιθωριακών αριστερών.

Στήθηκε όλο αυτό το σκηνικό επίτηδες από την κυβέρνηση, ενώ καμώνονταν πως διαπραγματεύονταν; Διόλου απίθανο. Ευρωπαϊκοί κύκλοι έχουν να λένε πως τα έγγραφα που έστελνε η ελληνική κυβέρνηση στους θεσμούς ξεχώριζαν για την …προχειρότητα τους. Διαρροές λένε πως ενώ ο κ. Χουλιαράκης το πάλευε και όδευε σε βελτίωση της πρότασης των «θεσμών», ο κ. Τσίπρας ανακοίνωνε το δημοψήφισμα. Όλη αυτή η «δημιουργική ασάφεια» αποσκοπούσε στο να μας οδηγήσει αργά ή γρήγορα στο δρόμο της δραχμής; Θα αργήσουμε να το μάθουμε.

Προς το παρόν, μου κάνει πολύ εντύπωση το γεγονός ότι η εβδομάδα πριν το δημοψήφισμα συνέπεσε με τη λήξη του ισχύοντος προγράμματος και τη χρηματοδότηση που αυτό προέβλεπε. Το έκαναν σκόπιμα για να εκβιάσουν τις εξελίξεις ή πρόκειται για άλλον έναν παροιμιώδη ερασιτεχνισμό τους να προκηρύσσουν δημοψήφισμα με τις τράπεζες κλειστές; Είναι εξίσου άχρηστοι όσο και αδίστακτοι , οπότε δεν αποκλείω τίποτα.

Τέλος, το δίλημμα αν και πλαστό, συνοψίζεται στο εξής. Η βασική διαίρεση του πληθυσμού στην Ελλάδα δεν είναι το επιφανειακό «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» αλλά το «γινόμαστε Ευρώπη- παραμένουμε Βαλκάνια». Το κομμάτι αυτό που απεχθάνεται τον εξευρωπαϊσμό της χώρας (εκτός αν πρόκειται να αρμέξουμε καμία επιδότηση) συσπειρώνεται πίσω από το ΟΧΙ με σκληρό του πυρήνα τους φασίστες της Χρυσής Αυγής, τις πιο ακραίες φωνές (σοσιαλφασίστες θα τους έλεγα) του Σύριζα μαζί με μέρος των απείθαρχων ψηφοφόρων του σταλινικού ΚΚΕ και τους πατριδοκάπηλους λαϊκιστές του κόμματος του κ. Καμμένου. Εμείς οι υπόλοιποι που αντιθέτως επιθυμούμε διακαώς να κτυπηθεί στη ρίζα του ο κοτζαμπασισμός και να αρχίσουμε να ομοιάζουμε με ευρωπαϊκό κράτος θα στρατευθούμε με το ΟΧΙ στο ΟΧΙ αυτό (προσέξτε τη διατύπωση). Δύο αρνήσεις, μία κατάφαση, οπότε πάμε στο ΝΑΙ, ασχέτως αν η προς ψήφιση συμφωνία δε μας εκφράζει.

Ακόμα και να υπερισχύσει το ΝΑΙ (που μάλλον φαίνεται πιθανότερο) ή να κάνει τη συμφωνία της τελευταίας στιγμής ο κ. Τσίπρας (όπως διαδίδεται τη στιγμή που γράφω) δεν είμαι αισιόδοξος. Το τελευταίο εξάμηνο άφησε τεράστιες πληγές στην οικονομία. Ο κόσμος έχει κουραστεί και μεγάλο κομμάτι του έχει φάει το παραμύθι, που συστηματικά καλλιεργεί το λόμπι της δραχμής, πως για τα δεινά μας φταίει η Ευρώπη. Τα 3 εκατομμύρια συνταξιούχοι είναι η μεγαλύτερη κοινωνική δύναμη. Οι νέοι βολοδέρνουν, είναι απαθείς και το πιο δυναμικό κομμάτι τους βρίσκεται ήδη στο εξωτερικό. Αναπόφευκτα θα έρθουν και χειρότερα. Σε προσωπικό επίπεδο πάντως φαίνεται να λύνεται το δίλημμα που είχα αν πρέπει να μεταναστεύσω ή να μείνω στη χώρα. Τα CVs φεύγουν βροχή…

pakis

pakis

pakis2

Μεταβολή του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών (σε απόλυτα ποσά) για τις χώρες της ΕΕ την περίοδο 2001-2011

Σε προηγούμενο άρθρο πριν τις εκλογές έγραφα :

«Αρκετοί συνομήλικοι μου θα επιβραβεύσουν μία γραφική μορφή της ελληνικής πολιτικής σκηνής, η οποία όμως προειδοποιούσε για τα δεινά που ζούμε σήμερα εδώ και χρόνια και γινόταν αντικείμενο χλεύης. Ο λόγος για το Βασίλη Λεβέντη, ο οποίος βρίσκει στήριξη από μία αυθόρμητη και δυναμική καμπάνια νέων στο ίντερνετ και θα είναι μία ψήφος διαμαρτυρίας που θα παίξει αρκετά.»

Λοιπόν χθες το βράδυ έτυχε να δω σε επανάληψη από το κανάλι του Καρατζαφέρη , συνέντευξη του κ. Λεβέντη στον αδερφό του…καναλάρχη πολιτικού με τις off-shore.

Αν αυτός λοιπόν είναι ο γραφικός και οι Τσίπρας-Καμμένος οι λογικοί, τους οποίους επιλέξαμε να μας κυβερνήσουν, τότε μάλλον κάτι πάει πολύ στραβά σε αυτή τη χώρα.

Η επιμονή του «δημοσιογράφου» να ρίξει το φταίξιμο για τα δεινά μας στη Γερμανία και τη Μέρκελ και ο ήρεμος και συγκροτημένος τρόπος με τον οποίον τον αποκρούει ο πρόεδρος της Ένωσης Κεντρώων, αξίζουν της προσοχής μας.

Στο τέλος της συνέντευξης ο πρόεδρος θα τα ρίξει και στο Ποτάμι, αναπαράγοντας τη γνωστή μομφή περί «κόμματος» του Μπόμπολα. Αν και έχουμε τις επιφυλάξεις μας για το δημοσιογράφο που βάλθηκε να μας σώσει, δε μας βρίσκει σύμφωνο η τακτική του να αναπαράγει τη λάσπη της μονταζιέρας του Σύριζα. Από την άλλη, δε μπορούμε να μην παρατηρήσουμε πως ο λόγος του Β. Λεβέντη μπορεί να πιάσει το σφυγμό του απλού κόσμου, κάτι που δε βλέπουμε να το «έχει» ο κ. Θεοδωράκης.

Αυτά, απολαύστε τη συνέντευξη, μία όαση λογικής στη χώρα όπου κυβερνάει ο παραλογισμός!