Archive for the ‘Διεθνή’ Category

ilithios

 

Το έχω γράψει αρκετές φορές στο ιστολόγιο αυτό, άλλη μία προς εμπέδωση δεν πειράζει. Οι επιτυχίες στην εξωτερική πολιτική δεν έρχονται με ανυποχώρητες στάσεις και επιθετικές τακτικές αλλά με σωστή διάγνωση των διεθνών συσχετισμών και κατάλληλους διπλωματικούς ελιγμούς. Μία ανασκόπηση της σύγχρονης ιστορίας της Ελλάδος είναι η καλύτερη επιβεβαίωση του παραπάνω ισχυρισμού.  Όσες φορές συνάψαμε τις κατάλληλες διεθνείς συμμαχίες, κερδίσαμε εδάφη (βαλκανικοί πόλεμοι, Α’ & Β’ παγκόσμιος) ή περάσαμε εποχές κοινωνικής σταθερότητας και οικονομικής ανάπτυξης (ψυχρός πόλεμος, είσοδος στην Ε.Ε.). Αντίθετα όσες φορές κινηθήκαμε επιθετικά χωρίς τα κατάλληλα διεθνή στηρίγματα, οι επιπτώσεις ήταν ολέθριες (ήττα του 1897, μικρασιατική καταστροφή, κυπριακό).

Σήμερα, μετά από ένα χρόνο κυβέρνησης Συριζανέλ, η χώρα φαίνεται να βρίσκεται πιο απομονωμένη από ποτέ στη μεταπολιτευτική της ιστορία. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε η “σκληρή διαπραγμάτευση” του πρώτου εξαμήνου του 2015. Μία διαπραγμάτευση που στηρίχθηκε στην κεντρική ιδέα πως οι Ευρωπαίοι τρέμουν στην ιδέα ενός grexit και για αυτό αν δείξουμε ανυποχώρητη στάση, στο τέλος θα πέσουν στα πόδια μας και θα μας δώσουν ό,τι ζητάμε. Η ακολουθούμενη τακτική εκπορευόταν εν πολλοίς  από την αντίληψη περί θεωρίας παιγνίων του οικονομολόγου-κονφερασιέ Γιάνη Βαρουφάκη. Μαθημένος σε θεωρητικά μοντέλα και αναλύσεις επί χάρτου, ο Γιάνης μας, δε δίστασε διόλου να εφαρμόσει τις θεωρίες στον πραγματικό κόσμο με πειραματόζωο τη χώρα μας και τους πολίτες της! Αυτό που βέβαια δεν έλαβε υπόψη του ο υπερφίαλος οικονομολόγος-performer είναι πως σε τέτοια real-life παίγνια οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις συνυπολογίζοντας και άλλα στοιχεία εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα βασικό στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των συμμετεχόντων στις διαπραγματεύσεις. Π.χ. είναι δυνατόν ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν να μην καταρρεύσει, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά, στο τέλος να κερδίσει αυτά που ζητάει; Στα papers και τη φαντασία του Γιάνη μπορεί, στην πραγματικότητα όμως όχι, όπως φάνηκε περίτρανα το δραματικό εκείνο Ιούλιο του 2015.

Το κακό είναι πως η βλακώδης επιθετικότητα που έδειξε η ελληνική αντιπροσωπεία στα όργανα της Ε.Ε. θα στοιχίσει στη χώρα μας και επιπλέον των άμεσων συνεπειών της (capital controls, τραπεζική ανακεφαλαιοποίηση, τρίτο και βαρύτερο μνημόνιο). Οι απειλές για εκπαραθύρωση μας από τη ζώνη Schengen είναι μία από τις έμμεσες συνέπειες της παντελούς άστοχης στρατηγικής που ακολουθήθηκε στην εξωτερική πολιτική το 2015.

Ναι, μπορεί η κυβέρνηση Τσίπρα να χειρίστηκε τελείως άστοχα (και) το μεταναστευτικό. Σταμάτησε τους αυστηρούς ελέγχους ταυτοποίησης των προσφύγων & μεταναστών που γίνονταν επί κυβέρνησης Σαμαρά και έδωσε το σινιάλο σε κάθε καρυδιάς καρύδι να μαζευτεί στην Ελλάδα ώστε από εκεί να συνεχίσει για άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Πιθανότατα, κάποιοι στην κυβέρνηση το έβλεπαν ως ένα άλλο μέσο πίεσης προς την Ευρώπη, τόσο καταλάβαιναν και καταλαβαίνουν από διεθνή πολιτική. Όμως δε νομίζω πως τα παραπάνω δικαιολογούν από μόνα τους την εξαιρετικά αυστηρή στάση της πλειοψηφίας των κρατών της Ε.Ε. απέναντι στην Ελλάδα. Όταν οι προσφυγικές ροές έχουν αυξηθεί και από την αντίδραση της ίδιας της καγκελαρίου Μέρκελ. Όταν η ελληνική κυβέρνηση έχει δείξει διάθεση για συνεργασία και συμμόρφωση τους τελευταίους μήνες. Όταν την ίδια στιγμή η Τούρκια απέσπασε μία τεράστια οικονομική ενίσχυση για την αντιμετώπιση του προβλήματος. Είναι κάτι πιο βαθύ που μας λερώνει, για να παραφράσω τον ποιητή.

Η σημερινή απειλή εξόδου από τη ζώνη Schengen δεν οφείλεται μόνο στις αστοχίες μας στην αντιμετώπιση των προσφυγικών ροών αλλά στη συνολική διεθνή «διπλωματία» της ελληνικής πλευράς κατά το 2015. Με τα πεπραγμένα τους, οι κυβερνήσεις Τσίπρα κατάφεραν να απομονώσουν πλήρως τη χώρα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ δεν κέρδισαν τίποτα από τις υποτιθέμενες συμμαχίες που παρουσίαζαν σαν εναλλακτικές (Ρωσία, Κίνα, Ιράν και …Βενεζουέλα). Ας ελπίσουμε πως θα περάσουμε και αυτόν τον κάβο αλλά για να γυρίσει η εικόνα του αποδιοπομπαίου τράγου που έχει  σχηματιστεί για τη χώρα μας στο ευρωπαϊκό προσκήνιο, θα χρειαστεί χρόνος και δουλειά πολλή. Ποιος ξέρει πόσο υψηλός θα μας βγει ο λογαριασμός των «λεονταρισμών» του 2015. Τουλάχιστον θα αποτελέσει διδαχή για εκείνο το πλήθος που, παρασυρμένο από τα κελεύσματα του εθνολαϊκισμού, ψήφισε ΟΧΙ και καμάρωνε πριν μερικούς μήνες;

«Στην αλβανική, την αρβανίτικη, την ελληνική και άλλες βαλκανικές γλώσσες, η μπέσα (besa) αναφέρεται σε ένα εθιμοτυπικό κώδικα τιμής με ρίζες στο Μεσαίωνα. Η λέξη εντοπίζεται στο Kanuni (από το ελληνικό Κανών), μια συλλογή παραδοσιακών νόμων που αρχικά διαδίδονταν προφορικά, ενώ αργότερα καταγράφηκαν από τον πρίγκηπα Lekë Dukagjini μεταξύ άλλων. Η σύγχρονη ερμηνεία της μπέσας αποδίδεται και με τη λέξη αξιοπιστία

(πηγή: βικιπαίδεια)

Έτσι που λέτε ο «υπουργός Γιάνης» (ατυχής μετεξέλιξη του «ακαδημαϊκού-αρθρογράφου Γιάνη»). Μετά τα όσα έλαβαν χώρα στη Ρίγα και τον επί της ουσίας παροπλισμό του, δεν παραδέχθηκε πως έκανε κάποιο, έστω κάποιο, λάθος. Παρά μόνο πως διάλεξε να εμπιστευτεί εταίρους που δεν ήταν μπεσαλήδες, αυτός το τέρας αξιοπιστίας και συνέπειας.

Ερωτηθείς για τις σχέσεις του με το υπόλοιπο team του υπουργείου Οικονομικών (και κυρίως με τον κ. Σταθάκη), απάντησε: «Δεν είμαστε σε κόντρα. Με τον Σταθάκη, τον Θεοχαράκη, είμαστε όλοι Κρητικοί. Είμαστε αγαπημένοι, είμαστε μια ομάδα».

Παρατηρεί κανείς πόση βαρύτητα δίνει στους όρους μπέσα και εντοπιότητα ο κυριότερος (ως τώρα τουλάχιστον…) εκπρόσωπος της χώρας στις διαπραγματεύσεις  με τους Ευρωπαίους εταίρους . Η μπέσα, μία αλβανικής προέλευση λέξη, η οποία παραπέμπει στις βαλκανικές κοινωνίες του παρελθόντος, όπου ο λόγος τιμής ήταν υποκατάστατο των (ανύπαρκτων) γραπτών νόμων. Η εντοπιότητα, μία παράμετρος που η επιρροή της στην κοινωνική και επαγγελματική συμπεριφορά των ατόμων αυξάνεται κατακόρυφα σε αγροτικές, απομονωμένες και υπο-ανάπτυκτες περιοχές.

Αυτός ο τυπικός βαλκάνιος, λοιπόν, με την επίστρωση αμερικανιάς πήγε να κάνει deal με τους Ευρωπαίους. Και πέραν της διαφοράς νοοτροπίας, υπήρξε και ο αχαλίνωτος ναρκισσισμός του για να κάνει το χάσμα τελείως αγεφύρωτο. Ένας εναντίον 18, ο «υπουργός Γιάνης» ,να είστε βέβαιοι, ένιωσε βαθιά ικανοποιημένος. «Εγώ είμαι ένας και μοναδικός, δεν είμαι σαν αυτά τα τεχνοκρατάκια της σειράς, ε αγάπη μου;» είπε στη Δανάη, την έσφιξε στην αγκαλιά του και άρχισε να ροχαλίζει δυνατά.

Σίγουρα, οι Ευρωπαίοι αξιωματούχοι θα έχουν να λένε πολλά ανέκδοτα από την περίοδο του «υπουργού Γιάνη». Ο Γιάνης θα συνεχίσει, όπως ο παλιός του εργοδότης ο ΓΑΠ, να ζει στην κοσμάρα του και να δίνει σεμινάρια ανά τον κόσμο εκθέτοντας τις αδυναμίες του παγκόσμιου καπιταλισμού. Εμείς να δω τι θα κάνουμε φίλε αναγνώστη και αν θα ‘χουμε το κουράγιο στο προσεχές μέλλον να γελάμε με κάτι νούμερα του δημόσιου βίου σαν τον «υπουργό το Γιάνη»…

Του Δημήτρη Хαντζόπουλου

Του Δημήτρη Хαντζόπουλου

O Kevin Featherstone είναι καθηγητής Ευρωπαϊκής Πολιτικής και Σύγχρονων Ελληνικών Σπουδών στο London School of Economics, με καταγωγή από τις ΗΠΑ.

Συχνά δημοσιεύονται κείμενα του στην Καθημερινή, έτσι το όνομα του μου ήταν γνωστό από πριν (εδώ ένα πολύ ωραίο άρθρο του με τίτλο «Γιατί η Ελλάδα αποτυγχάνει»). Είναι ένας άνθρωπος που σίγουρα και συμπαθεί την Ελλάδα και τη γνωρίζει αρκετά καλά.

Για το λόγο αυτό καλά θα κάνουμε να σταθούμε στην πρόσφατη δήλωσή  του: «από τις απαρχές του σύγχρονου ελληνικού κράτους μέχρι σήμερα η ελληνική κοινωνία τείνει να διακατέχεται από «διαρκή αίσθηση θυματοποίησης» (sense of victimhood).» (πηγή : http://www.tovima.gr/world/article/?aid=682942).

Φαντάζομαι πως πολλοί συμπολίτες μας θα έσπευσαν να σχολιάσουν με αρνητικούς χαρακτηρισμούς τον κ. Featherstone, μία ματιά στα σχόλια σε sites που αναπαρήγαγαν τις δηλώσεις του θα είναι ενδεικτική. Όμως φοβάμαι πως ο καθηγητής είπε μία μεγάλη αλήθεια, καλό είναι εδώ να βγάλουμε το κεφαλάκι έξω από την άμμο και να προσπαθήσουμε να βρούμε έναν καθρέφτη να κοιταχτούμε.

Δυστυχώς, το εκπαιδευτικό σύστημα, η Εκκλησία και τα ΜΜΕ έχουν συμβάλει με καθοριστικό τρόπο στο να έχουμε μία τελείως διαστρεβλωμένη εικόνα για την ιστορία μας και κατ’ επέκταση για τη σημερινή μας υπόσταση ως έθνος. Μαθαίνουμε το παρελθόν μας με έναν τελείως αποσπασματικό τρόπο και όχι σαν μια συνέχεια. Παραβλέπουμε τις σκοτεινές πλευρές του (οι οποίες έχουν να μας διδάξουν και τα περισσότερα) και εστιάζουμε μόνον στις φωτεινές περιόδους. Περίοδοι που συνήθως συμπίπτουν με την θεόσταλτη εμφάνιση κάποιου φωτισμένου ηγέτη. Και στις οποίες ο ελληνισμός ξυπνά ως δια μαγείας από το λήθαργο και αποδεικνύει το μεγαλείο του.

Στην ιστορική αφήγηση που έχει επικρατήσει στην κοινή γνώμη, όσα καταφέραμε τα καταφέραμε χάρη σε αυτό το μεγαλείο της φυλής, ενώ ο ρόλος των έξω ήταν κατά κανόνα κακόβουλος και ανθελληνικός. Παραβλέπουμε δηλαδή ένα μεγάλο αριθμό ιστορικών γεγονότων στα οποία ευνοηθήκαμε από τον εξωτερικό παράγοντα, όπως τη ναυμαχία του Ναυαρίνου, τη συνθήκη των Σεβρών μετά τον Α’ Παγκόσμιο, τη βοήθεια της UNRRA και το σχέδιο Μάρσαλ μετά το Β’ Παγκόσμιο, την ένταξη της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση κ.α. Αντίθετα, αγαπημένα στο μενού είναι τα κακά μνημόνια και οι τοκογλύφοι-δανειστές (τοκογλύφο να δανείζει με 2% ειλικρινά δεν έχω ξαναδεί), ο ρόλος των ΗΠΑ σε δικτατορία-Κυπριακό, ο κακός Κίσιτζερ που θέλει να αφανίσει τη γλώσσα μας, οι κακοί ξένοι που αποκαλούν το γειτονικό κρατίδιο «Μακεδονία» και λοιπά τέτοια.

Με τη βολική αυτή αφήγηση που πίσω από εθνικές τραγωδίες βλέπει ως μοναδικούς φταίχτες «ξένα κέντρα αποφάσεων», αυτομάτως καταργούνται οι δικές μας ευθύνες και ακυρώνεται η όποια προσπάθεια αυτοκριτικής. Μονίμως θύματα, των μεγάλων δυνάμεων, του σκληρού καπιταλισμού, των άτεγκτων βορείων προτεσταντών και δε ξέρω εγώ ποιων άλλων, πάντα έχουμε ένα βολικό άλλοθι για τα χάλια μας ως κοινωνία.

Μήπως όμως αυτή η αίσθηση θυματοποίησης, που τόσο μας αρέσει να συντηρούμε στο συλλογικό μας ασυνείδητο, ευθύνεται για πολλά από τα δεινά που ήδη ζούμε και θα ζήσουμε στο μέλλον; Ας το αναλογιστούμε αυτό, έστω για μία στιγμή, πριν ξαναβάλουμε το κεφαλάκι μέσα στην άμμο.

Κλείνοντας, παρακολουθούμε μία κυβέρνηση η οποία είναι τελείως ασυντόνιστη σχεδόν σε όλα, πλην ενός: στη συνειδητή καλλιέργεια εχθρικού κλίματος προς το γερμανικό παράγοντα και τους εταίρους-δανειστές. Εμείς δεν πρέπει να διορθώσουμε τίποτα, εμείς είμαστε θύματα της λιτότητας που επιβάλλουν οι Γερμανοί. Πιθανότατα αυτή η κυβέρνηση να επιδιώξει στο προσεχές μέλλον να καλύψει την ανεπάρκεια της μέσω ενός δημοψηφίσματος που θα στοχεύει στο θυμικό του Έλληνα. Ήδη το σκηνικό έχει στηθεί. Θα πέσουμε για άλλη μία φορά θύματα της αυτό-θυματοποίησης μας, ή το ένστικτο επιβίωσης θα επικρατήσει; Εσείς τι λέτε;

υ.γ. Κατά μία σατανική σύμπτωση ο όρος «αυτοθυματοποίηση» κάνει ρίμα με τον όρο «αυτοϊκανοποίηση»…

anastasiou-620x447

stathis nazi

arkas

Ως ιστολόγιο χαιρετίζουμε τη στροφή της κυβέρνησης μας προς το ρεαλισμό!

Ναι φίλοι αναγνώστες, δε θα κάτσουμε τώρα να λέμε για κωλοτούμπες και λοιπά χαιρέκακα, λέμε πάλι καλά που δεν είχαμε ευτράπελα και κάνουμε και το σταυρό μας, άθεοι ανθρώποι είμαστε, τον κάνουμε όμως.

Βέβαια, δε μπορεί να μην απορήσει κανείς γιατί όλη αυτή η φασαρία, όλη αυτή η διένεξη και όλος αυτός ο χαμένος χρόνος, δε θα μπορούσαμε να φτάσουμε εδώ νωρίτερα και χωρίς να μπούμε σε ανούσιες αντιπαραθέσεις;

Και, για αυτούς εξ’ημών που σκέφτονται πιο μακριά, υπάρχει η ανησυχία ποιες θα είναι οι μεταρρυθμίσεις που θα προταθούν αύριο και αν θα γίνουν αποδεκτές.

Και αν γίνουν αποδεκτές από τους…θεσμούς, πως θα τις επικυρώσουν αριστερές πλατφόρμες, αριβίστες παλαιοπασόκοι, κομμουνιστογενείς συνιστώσες, καμμένοι έλληνες και λοιπά κομμάτια αυτού του αλλοπρόσαλλου ψηφιδωτού που μας κυβερνά.

Όμως, μέρα που είναι η σημερινή, εύθυμη και περιπαικτική, ας υποκλιθούμε στο βασιλιά καρνάβαλο, ας βγούμε το βράδυ στους δρόμους ντυμένοι, ας πιούμε και χαρούμε με τη ψυχή μας και ας αφήσουμε τις έννοιες αυτές για αύριο, μη σας πω μεθαύριο και παραμεθαύριο.

Μόνο επιτρέψτε μου να κλείσω με μερικά χαριτωμένα αποσπάσματα από το χθεσινό άρθρο του economist με γενικό τίτλο «Οutgamed» , ναι αφορά τη συμφωνία του eurogroup της παρασκευής:

– The European Commission, European Central Bank and the IMF—once known as the “troika”, now renamed the “institutions” in a gesture to Greek semantic sensitivities

– Its behaviour will continue to be supervised by the institutions formerly known as the troika»

– Hardline members of Mr Tsipras’s Syriza party will find all of this hard to swallow, as will Greeks who thought they had voted for rupture. “The Greeks certainly will have a difficult time explaining the deal to their voters,” was the ungracious verdict of Wolfgang Schäuble

– The Germans and others were perhaps guilty of expecting too much too soon from a party elected on an explicit promise to break with the old ways, but Syriza bears the brunt of the blame. It has postured and provoked, making references to Germany’s Nazi past, and jeopardised potential allies in its battle against austerity. It badly mishandled the battle over its bail-out extension, lecturing its euro-zone partners when it ought to have sought accommodation. As a result the talks to come will be more painful, and Greece’s room for manoeuvre more limited, than they would otherwise have been. Mr Dijsselbloem, a man not normally given to eloquence, expressed it best: “Trust comes on foot,” he said last night, “and leaves on horseback.”

Άλλη χαριτωμενία έχουν στα αγγλικά όλα αυτά ε; Κρίμα να μην υπάρχει ένας Ροΐδης, σκεφτείτε τι ωραία κείμενα με εκείνη τη ακαταμάχητη καθαρευουσιάνικη λεπτή ειρωνεία θα απολαμβάναμε σήμερα…

Μου το έστειλε φίλος στο inbox μου και επειδής μου άρεσε και με βγάζει από τον κόπο να κάθομαι να γράφω και να γκρινιάζει η γυναίκα μου «Πάλι στο ίντερνετ είσαι;» το δημοσιεύω αυτούσιο:

«Οι αγγλοσάξονες συνηθίζουν να χρησιμοποιούν τη θεωρία παιγνίων στην λήψη αποφάσεων. Ένα πρόσφατο παράδειγμα είναι οι κυρώσεις των ΗΠΑ και των συμμάχων τους απέναντι στην Ρωσία για τα τεκταινόμενα στην Ουκρανία. Οι κυρώσεις προσπαθούν να αποτρέψουν οποιαδήποτε ρωσική ανάμειξη καθιστώντας τη ζημιογόνα, παραβλέπουν όμως το γεγονός ότι η Ρωσία, επειδή το θέμα είναι ζωτικής σημασίας για αυτήν δε θα υποχωρήσει πότε και κάθε φορά θα αυξάνει τα stakes, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρός κίνδυνος γενίκευσης της σύρραξης.

Δυστυχώς, είμαι βέβαιος πως ο κλαρινογαμπρος ΥΠΟΙΚ χρησιμοποιεί κάποιο παίγνιο στις διαπραγματεύσεις και αυτό φαίνεται σε κάποιες απόστροφες του λόγου του. Αρκετά συχνά υπογραμμίζει ότι μια άλλη λύση είναι καλύτερη για τα αμοιβαία συμφέροντα (Ελλάδας και ΟΝΕ), στοιχείο που είναι κομβικό στη θεωρία παιγνίων (εύρεση σημείων ισορροπίας). Νομίζω κάνει το ίδιο λάθος που έχουν διαπράξει πολλοί ακαδημαϊκοί, οι οποίοι όταν ασχολούνται με την πολίτικη προσπαθούν να εφαρμόσουν ένα θεωρητικό μοντέλο σε πραγματικές συνθήκες, με καταστροφικά συνήθως αποτελέσματα (drei Professoren, Vaterland verloren). Μπορεί με τη βοήθεια της θεωρίας παιγνίων να καταφέρνουμε να μοντελοποιήσουμε απλά επιστημονικά προβλήματα, η διεθνής οικονομικοπολιτική κατάσταση όμως, είναι ένα απείρως πιο σύνθετο περιβάλλον με πολλές παραμέτρους, το οποίο είναι αδύνατο να περιγραφεί από ένα θεωρητικό μοντέλο.

Έχω τρεις βασικές ενστάσεις σχετικά με τη διαπραγματευτική μέθοδο που ακολουθείται:

1) Υπάρχουν κάποια σχετικά πρόσφατα papers που δείχνουν ότι οι άνθρωποι λαμβάνουν αποφάσεις παίρνοντας και άλλα στοιχειά υπόψη εκτός από το δίπολο κέρδος/ζημιά. Ένα τέτοιο στοιχείο είναι η ηθική υπόσταση των αντιπάλων στις διαπραγματεύσεις, π.χ. ένα κράτος-μπαταχτσής που καθυβρίζει τους εταίρους του, οι οποίοι το βοηθούν, και εκβιάζει για περισσότερα δανεικά (το παράδειγμα είναι φανταστικό), τι τύχες μπορεί να έχει σε μια διαπραγμάτευση?

2) Το περίφημο chicken game προϋποθέτει ότι τα αντίπαλα μέρη είναι παρόμοιας ισχύος, ώστε η πιθανή σύγκρουση να είναι αμοιβαία καταστροφική. Τι γίνεται όμως όταν ένας ελέφαντας κι ένα ποντίκι αποφασίσουν να συγκρουστούν? Είναι φανερό ότι οι επιπτώσεις της σύγκρουσης είναι τόσο διαφορετικές, που μόνο γέλιο μπορεί να σου προκαλέσει η απειλή του ποντικού να λεκιάσει λίγο τον ελέφαντα, αυτοκτονώντας. 

3) Στον πραγματικό κόσμο είναι πολύ δύσκολο να οριστούν -πόσο μάλλον να ποσοτικοποιηθουν- τα συμφέροντα των αντικρουόμενων μερών. Για παράδειγμα η ΟΝΕ έχει αναμφισβήτητα βραχυπρόθεσμο συμφέρον να μη φύγει η Ελλάδα από το ευρώ και αυτό την ωθεί να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Την ίδια στιγμή όμως, μακροπρόθεσμα έχει συμφέρον να μην καταστεί ευάλωτη απέναντι στις διεκδικήσεις πιο σημαντικών χώρων (Ισπανία, Ιταλία, Γαλλία), το οποίο την σπρώχνει ακριβώς στην αντίθετη κατεύθυνση, δηλαδή στο να μην κάνει καμιά υποχώρηση. Άρα η απλοϊκή αντίληψη πως η Ευρώπη στο τέλος αναγκαστικά θα υποχωρήσει για το καλό του ευρώ είναι λαθεμένη – υπάρχει περίπτωση η Ευρώπη να μην υποχωρήσει καθόλου ακριβώς για το καλό του ευρώ!

Εν κατακλείδι. πιστεύω ότι ο Μπαρουφακης είναι ένας επικίνδυνος μανιακός που με την περιουσία του στην Αυστραλία (σ.σ.: ή στις ΉΠΑ; Σημαντική παράμετρος και αυτή, όσον αφορά το ηθικό κομμάτι.) παίζει τζόγο με τις τύχες της χωράς.»

Στα παραπάνω να προσθέσω τον αχαλίνωτο ναρκισσισμό του κ. Βαρουφάκη, ο οποίος εκδηλώνεται με την τάση του να μιλάει συνεχώς και να επιδεικνύει τις γνώσεις του. Όσοι έχουμε κάποια εμπειρία διαπραγματεύσεων, γνωρίζουμε πως ο καλός διαπραγματευτής μιλάει λίγο και ακούει προσεχτικά. Θα μπορέσει ο Γιάνης, όταν κλείσουν οι πόρτες, να μεταμορφωθεί σε έναν τελείως διαφορετικό άνθρωπο από αυτόν που βλέπουμε μέσω των ΜΜΕ; Επίσης, καλό είναι να μη ξεχνάμε πως δεν έχει καμία προηγούμενη εμπειρία από αντίστοιχες διαπραγματεύσεις (σε αντίθεση με πολλούς εκπροσώπους άλλων κρατών μέσα στο Eurogroup) και δεν είναι γνώστης των θεσμών και οργάνων της ΕΕ (όπως ήταν ας πούμε ο κ. Στουρνάρας).

Και το χειρότερο για το τέλος: ακόμα και να τα καταφέρει καλά ο Γιάνης παρά τις παραπάνω διατυπωθείσες επιφυλάξεις, άντε πείσε μετά τους Στρατούληδες, Λαφαζάνηδες, Βαλαβάνη, Δρίτσες κ.λπ. να εφαρμόσουν τα όσα θα προβλέπει η νέα συμφωνία (που δε θα λέγεται μνημόνιο, ε ρε τι δούλεμα μας ρίχνουν αλλά τα θέλει και ο κώλος μας…) με τους Ευρωπαίους εταίρους μας. Εκεί είναι που θα αρχίσουν τα μεγάλα προβλήματα για τη σημερινή κυβέρνηση, η διαπραγμάτευση (για την οποία μας έχουν πρήξει τα ούμπαλα λες και όλα ξεκινάνε και σταματάν εκεί) είναι απλώς η αρχή…

Υπάρχει ένα παλιό ανέκδοτο που πάει ως εξής :

Κάποιος πού ήταν μανιώδης συλλέκτης αντικειμένων που είχαν σχέση με τον Λένιν, πληροφορήθηκε ότι μια γριά στα βάθη της Σιβηρίας είχε στην κατοχή της έναν πίνακα ζωγραφικής που ονομαζόταν » Ο ΛΕΝΙΝ ΣΤΗΝ ΒΙΕΝΝΗ » και τον οποίο έψαχνε για χρόνια και δεν πίστευε ότι υπήρχε καν, και ήταν το μόνο κομμάτι που έλειπε από την συλλογή του για να την συμπληρώσει. Έτσι ξεκίνησε για την Σιβηρία, να βρει την γριά αυτή και να μάθει αν αληθεύει η πληροφορία που είχε σχετικά με τον πίνακα, ώστε να μπορέσει να τον αποκτήσει. Πράγματι έφτασε στην Σιβηρία, βρήκε την γριά και αφού συμφώνησε μαζί της πληρώνοντας όσο όσο για τον πίνακα, πήγε πίσω σε ένα σκοτεινό δωμάτιο που είχε τον πίνακα και τον έφερε για να τον δείξει στον συλλέκτη. Ο πίνακας απεικόνιζε μια γυμνή γυναίκα ανάσκελα στο κρεβάτι με έναν γυμνό άντρα από πάνω της.

 

» Ποια είναι αυτή η γυναίκα ; » ρωτάει την γριά ο συλλέκτης .
» Η γυναίκα του Λένιν » απαντά αυτή .
» Και αυτός ο άντρας από πάνω της ποιος είναι ; » ξαναρωτά ο συλλέκτης .
» Ο εραστής της » απαντά ξανά η γριά .
» Καλά και ο Λένιν που είναι ; » απορεί ο συλλέκτης .
» Ε , δεν είπαμε ; Στην Βιέννη !

 

Αυτό το ανέκδοτο μου ήρθε στο μυαλό προχθές, όταν λάμβανε χώρα το παρακάτω debate και ο Αλέξης μας βρίσκονταν στην Πράγα για να μιλήσει σε εκδήλωση του  Κομμουνιστικού Κόμματος Βοημίας-Μοραβίας.

 

 

Προσπαθήστε να φανταστείτε τον Αλεξάκη μας σε αυτό το τόσο απαιτητικό debate, να προσπαθεί να απαντήσει στα αγγλικά σε ερωτήσεις που θα μισό-καταλάβαινε, στο ασφυκτικό χρονικό πλαίσιο των 30 δευτερολέπτων.

Καλά έκανε και δεν εκτέθηκε. Αρκετές γκάφες έχει κάνει εκτός έδρας εδώ και δύο χρόνια. Όμως είναι δυνατόν να εμπιστευθούμε αυτόν τον άνθρωπο να μας κυβερνήσει σε τόσες κρίσιμες στιγμές; Έναν άνθρωπο μέτριας μόρφωσης, που δε γνωρίζει ξένες γλώσσες, που δεν έχει κοπιάσει στη ζωή του, που τα βρήκε όλα έτοιμα από το μπαμπά για να κάνει καταλήψεις και η επόμενη φάση της ζωής του ήταν να τον ταΐζει το κόμμα (ή το κράτος) για να κάνει ανούσια, τετριμμένα πράγματα, όπως ομιλίες στους εναπομείναντες κομμουνιστές της Βοημίας

Όσον αφορά το debate, το βρήκα πολύ ενδιαφέρον και ένιωσα για λίγο πως ήρθα πιο κοντά στις ανησυχίες των Ευρωπαίων συμπολιτών μας. Τις εντυπώσεις, κατ’ εμέ, τις έκλεψε ο Guy Verhofstadt.

Τέλος, όσον αφορά το Ποτάμι, δε θεωρώ σοβαρή τη θέση του «θα δούμε αφού μπούμε στο Ευρωκοινοβούλιο σε ποια ομάδα θα ενταχθούμε». Είναι μείζονος σημασίας απόφαση όσον αφορά το μέλλον της χώρας μας στην ΕΕ.  Πώς να το ψηφίσω (που, δεν το κρύβω, το σκέφτομαι) όταν δε με πληροφορεί για την, ίσως,  σημαντικότερη παράμετρο της συμμετοχής του στο Ευρωκοινοβούλιο;