Πάνω που γουι χαβ ητεν δε καμελ, έφυγα ρε γμτ

Posted: Οκτώβριος 29, 2017 in Πολιτική
Ετικέτες: ,

Ο μεγάλος καμηλιέρhς…εεε, τιμονιέρης της σύγχρονης ελληνικής αριστεράς

«We have already eaten the camelwe now have the queue!»

Όταν μικροί μαθαίναμε αγγλικά στο φροντιστήριο, αστειάκια του τύπου «Something running in the gypsies» και «I will burn you Yanni, I will spread you oil» ήτανε της μοδός. Που να φανταζόμασταν τότε πως αρκετά χρόνια μετά ο πρωθυπουργός της χώρας, σχεδόν συνομήλικος μας, θα έλεγε κάτι αντίστοιχο (μάλλον ακόμα γελοιότερο) εκπροσωπώντας τη χώρα στις ΗΠΑ.

Όχι πως η εκπλαγήκαμε και πολύ βέβαια, δεν ήταν λίγες οι φορές που έκανε τραγικές γκάφες («τίθω το ζήτημα», «στροφή 360 μοιρών» κ.λπ.)  ενδεικτικές της ελλειπούς του παιδείας.

Από κοντά ο αδίστακτος λαϊκιστής δεξιός Καμμένος τον συναγωνίζεται σε αμορφωσιά και κυνισμό και σίγουρα τον ξεπερνά σε χυδαιότητα. Ταιριάζουν τα δύο τους, δεν είναι τυχαίο που η κυβέρνηση δείχνει αξιοθαύμαστη αντοχή, παρά τα όσα έχει ψηφίσει. Είναι και το γεγονός πως τα περισσότερα μέλη της ξέρουν πως δεν πρόκειται αν εκλεγούν, οπότε χαζοί είναι να χάσουν τις παχιές βουλευτικές αποζημιώσεις και την επαφή με την κουτάλα με το μέλι;

kammenos was

Ενώ οι Τσίπρες και οι Καρανίκες απολαμβάνουν τα προνόμια της εξουσίας,  ο γράφων και πολλοί άλλοι συμπατριώτες μας εγκατέλειψαν τη χώρα ως αποδημητικά πουλιά , αναζητώντας χώρες με κλίμα φιλικότερο στην εργασιακή προκοπή και την επιχειρηματικότητα. Δυστυχώς, το καλύτερο κομμάτι του ελληνισμού εκδιώχθηκε από τη χώρα και έμειναν τα κομματόσκυλα, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι συνταξιούχοι και γενικά αυτοί που δε θα είχαν καμία τύχη έξω. Πλην του τουρισμού που σημειώνει αξιόλογη άνοδο (ευνοημένος βέβαια και από την κατακόρυφη πτώση άλλων μεσογειακών προορισμών λόγω αραβικής άνοιξης και Ερντογάν…) ο παραγωγικός τομέας της χώρας είναι δυστυχώς εγκλωβισμένος σε ένα δυσλειτουργικό και εχθρικό κράτος…

Κατά τη διάρκεια της θητείας αυτού του απίστευτου θίασου το σύστημα του Ελλαδιστάν φαίνεται να τρώει τις σάρκες του, με τα παραπροϊόντα αυτής της μάχης να αρχίζουν να ξεχειλίζουν από τον υπόνομο. Ένα σύστημα διαπλοκής τραπεζών (εκτός της Τράπεζας Αττικής δείτε και το τελευταίο σκάνδαλο της Πειραιώς που έβγαλαν στη φόρα οι Financial Times και «έγκριτες» εθνικές εφημερίδες όπως η Καθημερινή το έκαναν γαργάρα), πολιτικών, εφοπλιστών-επιχειρηματιών με «περίεργες» παράπλευρες δραστηριότητες (εκτος από τη διασπάθιση του κρατικου χρήματος χάρη στη διαπλοκή, υπάρχει και το λαθρεμπόριο για την επιχειρηματική μας «ελίτ»).

Όλα τα παραπάνω είναι ενδεικτικά μίας κατάστασης που υπήρχε χρόνια, όμως κρύβονταν επιμελώς κάτω από μία ωραιοποιημένη βιτρίνα. Το μέγεθος της σήψης δεν ήταν γνωστό σε αρκετούς αφελείς μεταρρυθμιστές όπως ο γράφων, για αυτό και είχαμε τη ψευδαίσθηση το 2010 πως η κρίση θα βοηθήσει τη χώρα να μεταρρυθμιστεί ουσιαστικά.

Τελικά, αυτό που έγινε ήταν ένα  δυσλειτουργικό πασάλειμμα, όπου η κάθε κυβέρνηση υπέκυψε στις δημοσιονομικές απαιτήσεις των δανειστών (δε γίνονταν αλλιώς…) όμως  κατόρθωσε να μπασταρδέψει τις μεταρρυθμίσεις , προστατεύοντας συντεχνίες και πελατειακό κράτος, ετσι ώστε αυτές να γίνουν μη αποτελεσματικές.

Έτσι, βρισκόμαστε σήμερα στην περίεργη κατάσταση η κυβέρνηση που υποσχέθηκε την κατάργηση των μνημονίων με ένα νόμο, να έχει ψηφίσει άλλα δύο, μέσα στα οποία υπάρχουν μέτρα τα οποία αν ψήφιζαν οι «Σαμαροβενιζέλοι» θα είχε καεί η (κ)αφρικανική μας πρωτεύουσα από τις συμμορίες των Eξαρχείων. Αντίθετα, παρά τα όσα έχει κάνει, σε πλήρη αντίθεση με την προεκλογική του ρητορεία, το μόρφωμα συριζανέλ κρατιέται με τρόπο αξιοθαύμαστο στην εξουσία ήδη έχοντας γράψει 2,5 χρόνια στο κοντέρ του. Αυτό ειναι κάτι στο οποίο ο αλεπουδράκουλας έπεσε τελείως έξω, εκ των υστέρων μπορώ να συνοψίσω τους λόγους στους εξής

i) Ο Τσίπρας μπορεί να είναι αμόρφωτος, με τρομερή άγνοια σε τομείς όπως η οικονομία και η διεθνής διπλωματία, όμως είναι «μανούλα» στο μικροπολιτικό παιχνίδι, στους τακτικούς ελιγμούς και έχει εξαιρετική αντίληψη της διαστρωμάτωσης της ελληνικής κοινωνίας και με ποιόν τρόπο μπορεί να κερδίσει συγκεκριμένες ομάδες ψηφοφόρων.

ii) Ο Σύριζα ελέγχει το δίκτυο «αγανακτισμένων», οπότε αν και έχει ψηφίσει βαρύτερα μέτρα/μνημόνια από τις προηγούμενες κυβερνήσεις, δε σημειώθηκε ούτε το 1% από όσα είδαμε στους δρομους της Αθήνας την περίοδο 2010-2015.

iii) Ο κόσμος είναι αφενός ψυχολογικά αποστασιοποιημένος μετά από τόσα χρόνια κρίσης – ξέρω πολλούς που ως ψυχολογική άμυνα δεν ακούνε ειδήσεις ούτε διαβάζουν εφημερίδες- αφετέρου δε μπορεί να δει ως σοβαρή εναλλακτική αυτούς που οδήγησανε τη χώρα στην κρίση με τις πρακτικές τους και τώρα καμώνονται τους σοβαρούς και τους ευρωπαϊστές.

iv) Στην κοινοβουλευτική ομάδα των Σύριζανελ υπάρχει αξιοθαύμαστη ομοψυχία, για τη διατήρηση της καρέκλας. Γιατί οι περισσότεροι δεν είναι τόσο εύποροι ή δεν έχουν τόσες εναλλακτικές όσες είχαν αντίστοιχοι βουλευτές από ΝΔ-ΠΑΣΟΚ που ήταν χρόνια στο σύστημα. Οπότε, ψηφίζουν μονοκούκι και τα πιο αντιφατικά για τους ίδιους (π.χ. δείτε τη στάση των Καμμένων Ελλήνων όσον αφορά την τουρκική ένωση Θράκης..), γιατί ξέρουν καλά πως μετά τις εκλογές οι περισσότεροι δε θα βγάζουν ούτε σε ένα χρόνο αυτά που τώρα κερδίζουν σε ένα μήνα.

Η τακτική του Τσίπρα τώρα έχει ως εξής: Κοιτάζω, μέσα στη μνημονιακή εποπτεία, να ικανοποιήσω τον σκληρό πυρήνα ψηφοφόρων μου , ήτοι: δημόσιοι υπάλληλοι, μειονότητες (π.χ.τουρκική, gay-διεμφυλικοί, «αντιεξουσιαστές), συντεχνίες (δείτε π.χ. τι έκανε με τη taxibeat) και συνδικαλιστές – κομματόσκυλα. Με αυτούς μπορώ να ποντάρω σε ένα 20% και μία αξιοπρεπή ήττα στις προσεχείς εκλογές. Μετά λαμβάνει την καυτή πατάτα ο Κούλης, ο οποίος το 2019 θα βρεθεί αντιμέτωπος με την οργή των συνταξιούχων για τα μέτρα που ψήφισε ο Σύριζα και ποιος ξέρει ποιούς άλλους, ενώ ο μηχανισμός «αγανακτισμένων» θα πάρει πάλι μπρος. Τότε, ελλείψει άλλου πολιτικού πόλου (ποια κεντροαριστερά, γελάει ο κόσμος λέμε…) θα προβάλλει ως εναλλακτική ο ΣΥΡΙΖΑ του 2020, ωριμότερος και έχοντας μάθει από τα λάθη του.

Το παραπάνω σενάριο δεν είναι διόλου απίθανο. Βέβαια, ο Τσίπρας, πιθανότατα αγνοεί πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η κατάσταση στη χώρα από μία σπίθα που θα ανάψει είτε από εξω (διεθνής οικονομική κρίση, εθνικό ζήτημα) είτε από μέσα (οικονομική συγκυρία, κάποιο τυχαίο περιστατικό) και πως η βόμβα που προορίζει για τον Κυριάκο πιθανότατα θα σκάσει στα χέρια του. Για να δούμε λοιπόν θα συνεχίσει να έχει την εύνοια της τύχης;

Ανεξαρτητα με αν θα συνεχιστεί η τύχη του Τσίπρα, η χώρα θα συνεχίσει να βουλιάζει σε ολο και μεγαλύτερο τέλμα. Περαν της οικονομίας, μεγαλύτερη είναι η ζημιά που έχει γίνει στην Παιδεία. Το μόρφωμα Συριζανέλ όχι μόνο κατήργησε ό,τι είχε αφήσει ο αντι-μεταρρυθμιστής Σαμαράς από το νόμο Διαμαντοπούλου, αλλά φρόντισε με τις αριστερές ιδεοληψίες της να γυρίσει την ελληνική παιδία στο 1982. Η έλλειψη αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, η κομματικοποίηση των πανεπιστημίων, η πλήρης ασυδοσία της συντεχνίας των πανεπιστημιακών και η απουσία κάθε εξωτερικού ελέγχου (όπως τα συμβούλια με πλειοψηφία εξωπανεπιστημιακών που προέβλεπε ο νόμος Διαμαντοπούλου για τα πανεπιστημιακά ιδρύματα), αυτά ήταν που διασφάλισαν πρώτα οι κύριοι Φίλης και Γαβρόγλου για τις νέες γενιές Ελλήνων. Από γνωστούς μου που έχουν παιδιά στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση γίνομαι δέκτης μιας τραγικής για τη δημόσια εκπαίδευση εικόνας…

Το καλό με την κυβέρνηση Τσίπρα είναι πως πλέον ξεμπροστιάστηκαν τα αντιμνημονιακά παραμύθια που κυριαρχούσαν στην ελληνική πολιτική σφαίρα την περίοδο 2010-2015 και πως απομυθοποιήθηκε πλήρως η «έχουσα ηθικό πλεονέκτημα» ελληνική αριστερά. Σιγά σιγά λαμβάνει χώρα μία μετατόπιση της κοινής γνώμης σε μία πιο μετριοπαθή και ρεαλιστική πολιτική στάση. Από την άλλη όμως δε φαίνεται τίποτα που να έχει δυναμική τόσο στο πολιτικό, όσο και στο κοινωνικό τοπίο. Πολιτική και επιχειρηματική ελίτ δυστυχώς είναι τραγικά ανεπαρκείς να οδηγήσουν τη χώρα έξω από την κρίση, ενώ η φυγή των καταρτισμένων νέων που ασφυκτιούσαν στο ελλαδίτικο κλειστό σύστημα με τις λιγοστές ευκαιρίες σε συνδυασμό με την θλιβερή κατάσταση της δημόσιας παιδείας στη χώρα, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια ελπίδας για το μέλλον. Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που θα μπορούσε να κάνει η επόμενη κυβέρνηση και να αποτελέσουν καταλύτη ώστε να γυρίσει σελίδα η χώρα. Στο επόμενο άρθρο, που δε θα αργήσει αυτή τη φορά, το υπόσχομαι…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s