Το ιστολόγιο ετούτο δε συνηθίζει να γράφει μετά από θριάμβους, ούτε να συμμετέχει στο κλίμα εθνικού οπαδικού ενθουσιασμού που καλλιεργούν τα καλά μας ΜΜΕ. Όμως, επιτρέψτε μου το δικαίωμα να γράψω και σήμερα, μια που το πρώτο μέρος της ανάρτησης αυτής, γράφτηκε αμέσως μετά την ήττα από την Κολομβία.

Μια ήττα που αποτέλεσε την αφορμή για τη γνωστή νέο-ελληνική γκρίνια και μιζέρια και τις γνωστές μελοδραματικές κριτικές από ξερόλες δημοσιογράφους και οπαδούς. Γράψαμε μόλις πριν 10 ημέρες:

«Αυτή είναι η ποδοσφαιρική κουλτούρα του μέσου Έλληνα. Ξερόλας, συναισθηματικός, μια του ύψους μια του βάθους, εξαιρετικά ανυπόμονος για να δώσει πίστωση χρόνου σε προπονητές και ομάδες ώστε να φανεί η δουλειά τους στο γήπεδο, καθόλου γενναιόδωρος με αυτούς που είχαν επιτυχίες, μόλις αυτοί υποστούν μία ατιμωτική ήττα

Έτσι, από χθες το βράδυ πλέουμε σε πελάγη μαζικής ευδαιμονίας: οι παίχτες που βρίζαμε έγιναν «θεοί», η ομαδάρα μας απέδειξε περίτρανα το μεγαλείο της ελληνικής ψυχής και κάνουμε όνειρα για πρόκριση στους οχτώ και, ποιος ξέρει, ίσως και παραπέρα.

Για τον αλεπουδράκουλα ένα αποτέλεσμα δε μπορεί να αναιρέσει την ποιότητα και τη σοβαρότητα της δουλειάς που γίνεται στην Εθνική ομάδα ποδοσφάιρου τα τελευταία τέσσερα χρόνια, συνεχίζοντας πάνω  στις βάσεις που έβαλε ο Ότο Ρεχάγκελ. Πιστεύω και υπερασπίζομαι ακόμα και το κάθε κόμμα από όσα έγραφα το Νοέμβριο του 2013, μετά την πρόκριση μας στο Μουντιάλ:

«Θυμάμαι λοιπόν, πιτσιρικας στη δεκαετία του 80, την εθνική μας ομάδα ποδοσφαίρου να είναι γνωστός καρπαζοεισπράκτορας στις διεθνείς της εμφανίσεις. Ενώ αρκετοί «παιχταράδες» πέρασαν από τις τάξεις της  (Σαραβάκος, Αναστόπουλος, Σαργκάνης, Μαύρος, Βαμβακούλας, Μανωλάς και αρκετοί άλλοι), τα αποτελέσματα του συνόλου δεν ήταν αντίστοιχα των μονάδων που το απάρτιζαν. Οι 4άρες και οι 5άρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο, ενώ θυμάμαι πως όποτε μέναμε πίσω στο σκορ μας έπαιρνε αμέσως από κάτω. Για πρόκριση σε μεγάλες οργανώσεις (Μουντιάλ, Euro) φυσικά ούτε λόγος. Και τη μία φορά που τα καταφέραμε, το 94’ (Μουντιάλ των ΗΠΑ), η ομάδα του Αλκέτα Παναγούλια έγινε ο σάκος του μποξ της διοργάνωσης.

Το 2001, μετά από τραγικές εμφανίσεις επί προπονητή Βασίλη Δανιήλ, προσελήφθη ο Γερμανός Ότο Ρεχάγκελ. Κύριο του όπλο το «βαρύ βιογραφικό» με μακρά προϋπηρεσία στη Μπουντεσλίγκα (κυρίως με την ομάδα της Βέρντερ Βρέμης). Κανείς δεν περίμενε αυτό που θα ακολουθούσε : η Εθνική μας κατακτά το Euro το 2004, ενώ επί θητείας του θα προκριθεί σε άλλο ένα Εuro (2008) αλλά και στο μουντιάλ του 2010, όπου θα πραγματοποιήσει αξιοπρεπέστατες εμφανίσεις. Συνολικά, σε ούτε 10 χρόνια παρουσίας του Ρεχάγκελ η Εθνική θα προκριθεί σε δύο Euro και ένα Mundial, ενώ σε όλη την προηγούμενη ιστορία της είχε προκριθεί σε ένα Euro και ένα Μουντιάλ (η τραγωδία του 1994 που αναφέραμε παραπάνω)! Οι 4αρες και οι 5άρες αποτελούσαν πια παρελθόν : το σύνολο του Ρεχάγκελ ήταν σκληροτράχηλο και δυσκολοκατάβλητο : σπάνια έχανε με περισσότερο από ένα γκολ διαφορά.

Το γεγονός που κάνει ακόμα πιο θαυμαστό το επίτευγμα του Ρεχάγκελ ήταν πως επί των ημερών του οι παίχτες της εθνικής μας δεν διακρίνονταν, πλην λιγοστών εξαιρέσεων, για το ταλέντο τους. Καμία σχέση δηλαδή με τους αστέρες των 80s , που ανέφερα παραπάνω, ή ακόμα περισσότερο με τους παίχτες της δεκαετίας του 70’  (Δομάζος, Κούδας, Δεληκάρης,Παπαιωάννου κ.λπ.). Που οφείλονταν αυτή η μεταμόρφωση;

Κατ’ εμέ η στιγμή-σταθμός για την επιτυχία του Ρεχάγκελ ήταν το επεισόδιο με το Γεωργάτο, στην αρχή της θητείας του Γερμανού. Η ιστορία έχει ως εξής : ο Ρεχάγκελ αναλύει (στα γερμανικά) στους παίχτες τις θέσεις που θα κρατήσει ο καθένας στο παιχνίδι. Ο γερμανομαθής Κωνσταντινίδης (έπαιζε, αν δεν κάνω λάθος, στη Χέρτα Βερολίνου) μεταφράζει για τους συμπαίκτες του. Ο αστέρας του Ολυμπιακού και της Ίντερ Γεωργάτος, όταν ακούει πως ο Ρεχάγκελ τον περιορίζει σε καθαρά αμυντικά καθήκοντα, δυσανασχετεί έντονα και λέγεται πως αποχωρεί φωνάζοντας στον Κωνσταντινίδη «Πες στο Ρεχάγκελ να πάει να γαμηθεί που θα παίξω εγώ εκεί».

Ο Γερμανός μαθαίνει τι είπε ο Γεωργάτος και εισηγείται την αποπομπή του δια παντός από την Εθνική.  Στο σημείο αυτό ήταν που κρίθηκε  η μετέπειτα πορεία της εθνικής μας ομάδας ποδοσφαίρου.

Ως τότε η εθνική ομάδα ήταν κάτι σαν ευκαιρία για ταξιδάκια αναψυχής για τους διεθνείς μας. Οι εκάστοτε «αστέρες» συχνά νυχτοπερπατούσαν, ενώ ακόμα και αν ήταν σε καλή ημέρα, η συμπεριφορά τους στον αγωνιστικό χώρο ήταν εξαιρετικά ατομικιστική. Όταν κάποιος προπονητής προσπαθούσε να επιβάλλει την πειθαρχία, οι «παιχταράδες», συχνά μέσω των προέδρων των ομάδων τους, διαμαρτύρονταν στον πρόεδρο της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας. Ο τελευταίος, κατά κανόνα έκανε τα χατίρια των «αστέρων». Ετσι, συνήθως ακολουθούσε η απομάκρυνση του «αυστηρού» προπονητή και οι «αστέρες» της εθνικής συνέχιζαν να απολαμβάνουν της ασυδοσίας που είχαν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το πώς χάσαμε την πρόκριση στο Μουντιάλ του 74’ από τη αδύνατη Μάλτα (ο τότε τερματοφύλακας Β. Κωνσταντίνου έχει μιλήσει ανοιχτά για τα νυχτοπερπατήματα και τις λοιπές «ατασθαλίες» των παιχτών της εθνικής πριν από εκείνο τον αγώνα).

Στην περίπτωση του Γεωργάτου, ο τότε πρόεδρος της ΕΠΟ κ. Γκαγκάτσης θα πάρει όμως το μέρος του προπονητή. Πρωτοφανές. Ο ταλαντούχος Γεωργάτος δεν ξαναπαίζει στην Εθνική! Όμως το θέμα είναι πως η αποπομπή Γεωργάτου αποτελεί το μήνυμα για τους υπόλοιπους : «Παιδιά, τέρμα οι μαλακίες » (επιτρέψτε μου να υιοθετήσω τη γλώσσα του Τιτάνα της αριστερής δημοσιογραφίας και διανόησης, Β. Μουλόπουλου). Σιγά σιγά η εθνική μας ομάδα θα γίνει ένα εξαιρετικά πειθαρχημένο σύνολο, το οποίο θα αφομοιώσει τον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο προπονητής του. Τι και αν η Εθνική δε διαθέτει τις «ταλεντάρες» και τους «παιχταράδες» του 70′ και του 80΄. Με σκληρή δουλειά και πειθαρχία θα καταφέρει αποτελέσματα που οι εθνικές προηγουμένων ετών τα έβλεπαν με κιάλια.

Το Ρεχάγκελ θα τον διαδεχθεί ένας εξίσου σοβαρός και δουλευταράς προπονητής: ο Πορτογάλος Σάντος, γνώστης του ελληνικού ποδοσφαίρου από τις θητείες του στους πάγκους της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ. Η συνταγή Ρεχάγκελ θα συνεχιστεί με επιτυχία. Πρόκριση στο Εuro 2012 (όπου θα προκριθούμε από τους ομίλους για να μας αποκλείσει στην προημιτελική φάση η πανίσχυρη Γερμανία) και ,από χθες ,πρόκριση και στο Μουντιάλ της Βραζιλίας

Η πρόσληψη Ρεχάγκελ πριν 13 χρόνια, αποτέλεσε τον καταλύτη για τη μεταμόρφωση της εθνικής μας ομάδος ποδοσφαίρου και την αποβολή αρρωστημένων νοοτροπιών του παρελθόντος . Μετά από 5 χρόνια οικονομικής και κοινωνικής κρίσης, δυστυχώς ακόμα δεν έχει εμφανιστεί ένας αντίστοιχος καταλύτης που θα μεταμόρφωνε την ελληνική κοινωνία και θα ξερίζωνε τις παθογένειες δεκαετιών.

Κάποιοι έλπισαν πως ένας τέτοιος καταλύτης θα ήταν η Τρόικα και τα μνημόνια. Όμως, τα συμφέροντα της Τρόικας δεν ταυτίζονται με αυτά της χώρας, όπως στην περίπτωση του Ρεχάγκελ, όπου το καλό της Εθνικής ήταν και προσωπικό του καλό. Επιπλέον, η Τρόικα δε βρέθηκε ποτέ στο τιμόνι της χώρας, απλά επέβλεπε κυβερνήσεις απαρτιζόμενες από το παλιό, φθαρμένο πολιτικό προσωπικό. Το προσωπικό αυτό προσπαθεί με νύχια και με δόντια να εμποδίσει την εδραίωση των μεταρρυθμίσεων που απαιτούν τα μνημόνια, ιδίως αυτών που αφορούν το σπάσιμο συντεχνιακών συμφερόντων, την απελευθέρωση των αγορών, τη μείωση της κρατικής γραφειοκρατίας. Έτσι η χώρα πορεύεται χωρίς σταθερούς και μακροπρόθεσμους στόχους, μία πορεία που είναι συνισταμένη των απαιτήσεων των δανειστών και των αντιστάσεων των εγχώριων ελίτ.

Εκτός από τη χαμηλού επιπέδου πολιτική ελίτ, ούτε η επιχειρηματική ελίτ της χώρας εμπνέει ελπίδα. Οι κοτζαμπάσηδες και οι τσιφλικάδες του 19ου αιώνα, οι μαυραγορίτες και οι συνεργάτες των Γερμανών την εποχή της κατοχής, οι κρατικοδίαιτοι της αυταρχικής προδιδακτορικής δεξιάς και οι αντίστοιχοι της πασοκοκρατίας – αυτές είναι οι κυρίαρχες καταβολές της σημερινής επιχειρηματικής ελίτ και της σημερινής μεγαλοαστικής τάξης. Κινούμενοι καθαρά ιδιοτελώς, δεν τους καίγεται καρφί για το δημόσιο συμφέρον. Οι βιλάρες μας στο Ψυχικό και την Κηφισιά να είναι καλά, και δε πα να καίγεται το κέντρο της Αθήνας; Τα ιδιωτικά σχολεία που πάνε τα παιδιά μας να είναι καλά και ας απαξιώνονται συνεχώς τα δημόσια. Για να πιάσουμε και την τρέχουσα επικαιρότητα, οι μισθοί των δικαστικών να σωθούν και δε πα η ανεργία των νέων να βρίσκεται στο 50%;

Παράλληλα με τα παραπάνω, το καλύτερο κομμάτι της γενιάς 25-35, το πιο μορφωμένο και κοινωνικά δυναμικό, έχει μεταναστεύσει στο εξωτερικό, σε χώρες που του δίνεται η δυνατότητα να αξιοποιήσει τις σπουδές και τις ικανότητες του. Στη χώρα πλήρες κουμάντο κάνει η γενιά των 50-άρηδων και των 60-άρηδων. Μια γενιά σαφώς λιγότερο μορφωμένη από την αντίστοιχη των σημερινών 30άρηδων, αποκομμένη από το διεθνές γίγνεσθαι, με μοναδική της έγνοια, εν μέσω μιας πρωτοφανούς κρίσης, να κρατήσει τα αναχρονιστικά κεκτημένα των εποχών των παχιών αγελάδων.

Με αυτά τα δεδομένα, ακόμα και το Μουντιάλ  να πάρουμε, η προοπτική να προκόψει ποτέ αυτό το κράτος μοιάζει να έχει λιγοστές πιθανότητες. Όμως πάλι, ας αναλογιστούμε πως την εποχή του προπονητή Δανιήλ αν έλεγες πως κάποτε αυτή η ομάδα θα πάρει το Euro και θα πηγαίνει στους 16 του μουντιάλ, θα σε λέγανε άσχετο ή ονειροπόλο. Έτσι για να κλείσουμε με λίγη ελπίδα,  γιατί χωρίς αυτή δε ζει ο άνθρωπος. Θα έπαιρναν αλλιώς ψήφους κόμματα όπως ο Σύριζα, θα είχαν αναγνώστες συγγραφείς όπως ο Κοέλιο;

Σχόλια
  1. Ο/Η Στράτος λέει:

    Έτσι αλεπουδράκουλα, τιτανομέγιστη ανάλυση σε δύο επίπεδα, ποδοσφαιρικό και πολιτικό.

    Μάθετε τη μπαλίτσα λέμε..

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s